"You look good," I said to Chloe at humakbang ako palapit sa kaniya.
Kunot ang noo niya na nakatingin lang sa akin.
"Kahit balot na balot ka, my body is still reacting." I grabbed her hand na natatakpan ng kumot at pinakapa ko sa kaniya ang nabuhay ko na naman na pagkalalaki.
I saw how her eyes grew bigger again and I winked at her.
"Nice meeting you, Chloe."
******
Trace a.k.a The Orgy King. The Panty Ripper. His sworn brother called him funny names but he knows what he is. A spawn by Satan.
Ipinanganak para pasakitin ang ulo ng amang labis niyang kinamumuhian.
He fuck around like a rabbit. Party here and there. But his fave sport will always involve dark and bad.
A walking sin.
Trace will soon realize that karma really is a bitch.
Organization. Friendship. Brotherhood.
Trace Dimagiba might be the most hateful man in Foedus Organization but he'll soon realize that even the devil himself deserves redemption. In the form of the feisty and beautiful woman who sauntered into his life– Chloe. His light and his end game.
******
This is a story that is close to real mafia life. If you are a sucker for romance and a simple plot, better not read this!!!
Si Ashley delos Santos, lumaki sa kahirapan ng buhay at nagpasyang lumuwas ng Maynila para maghanap ng pansamantalang trabaho pagkatapos makagraduate ng High School sa edad na daisy-otso. Gusto niyang makaipon ng pera para muling ituloy ang pag-aaral ng college kaya nagpasya siyang sumama sa kanilang kapitbahay para maghanap ng trabaho sa Maynila.Hindi niya akalain na ibang klaseng offer ang kanyang matatanggap mula sa isang mayamang abwela ng isang Bilyonaryong tinakasan ng kanyang bride at sumama sa kanyang Bestfriend sa araw mismo ng kanilang kasal. Tatanggpin kaya ni Ashley ang offer sa kanya ni Donya Agatha na ten Million pesos kapalit ng pagiging substitute bride ng mismong araw na iyun? O papakawalan niya ang isang malaking oportunidad para maiahon sa kahirapan ang kanyang pamilya na naghihintay sa kanyang muling pagbabalik ng probensiya?
Sa Charlie Wade ay ang manugang na nakatira sa bahay ng kanyang asawa na kinamumuhian ng lahat, ngunit ang kanyang tunay na pagkatao bilang tagapagmana ng isang makapangyarihang pamilya ay nanatiling isang lihim. Sumumpa siya na isang araw, ang lahat ng tao na nanghamak sa kanya ay luluhod sa kanya at hihingi ng awa sa huli!
Nabiktima sa isang matalinong plano, ang buong pamilya Caden ay nasunog ng buhay. Sinugal ang kanyang sariling buhay, si Thea Callahan ay hinatak si James Caden palabas ng nagbabagang apoy.Sampung taon makalipas, si James ay matagumpay na nagbalik na may dalawang layunin sa isipan.Bayaran si Thea sa pagligtas ng buhay niya at maghiganti sa pumatay ng pamilya niya.Nakita si Thea muli matapos ang lahat ng mga taon na dumaan, gumawa siya ng isang pangako sa kanya. Kasama siya, paiikutin niya ang buong mundo sa palad ng kanyang mga kamay.
Si Sarina ay isang probinsyanang nurse na mas pinili ang maging private nurse dahil na rin sa laki ng sahod kay Maximus Lardizabal. Isang kilalang negosyante sa bansa at playboy na rin. Mayroon siyang kasintahan ngunit mahilig pa rin siya sa babae. Nang maaksidente ito sa ibang bansa at bumalik ng Pilipinas ay bulag na ito at nakatali na sa wheelchair na naging dahilan upang tuluyan na siyang iwan ng kasintahan.
Samantalang bigla na lang nag-offer ang binata sa dalaga na hindi mapaniwalaan ni Sarina at mabilis niyang tinanggihan. Ngunit dahil na rin sa pangangailangan ng pamilya niya ay nagbago din ang kanyang isip at pumayag na maging parausan ni Maximus sa loob ng isang taon sa halagang 10 milyon.
Ang hindi alam ng dalaga ay may mga iba pang kasunduang kalakip ang kontrata nila at sa pagsasama nila ay malalaman niya ang lihim na itinatago ng binata.
Si Alex ang batang master ng pinakamayamang pamilya sa buong mundo, ang lalaking gustong pakasalan ng maraming prinsesa. Gayunpaman, mas masahol pa sa katulong ang trato ng bayaw niya sa kanya.
Pagsimula ng araw na malalim, parang ang bawat nota ay nagdadala ng isang alaala. Kapag naiisip ko ang tungkol sa paboritong soundtrack ng pamilya Dimagiba, agad akong naiisip sa 'Your Lie in April'. Ang piano at violin ng soundtrack na ito ay talagang umaabot sa kaluluwa. Isang pamilya na puno ng tao na may mga pangarap at sakit, na parang ang bawat tao ay nagsasanib sa kanilang sariling paglalakbay. Isang soundscape na nagsasalaysay ng kanilang mga kwento ng pag-ibig at pagkatalo. Pinakamamahal ko ang 'Kirameki' na anghusapan noong una ito. Sa bawat pagkakataon na pinapakinggan ko ito, parang bumabalik ako sa mga nakaraang alaala na puno ng saya at lungkot. Ikinukuwento nito ang mga pakikipagsapalaran ng pamilya habang hinahanap ang mga anghel ng kanilang nakaraan, na nauuwi sa mga simpleng ngiti at panibagong pag-asa.
Ibang-iba naman ang tunog na dala ng 'Anohana: The Flower We Saw That Day'. Napaka-emotional ng mga kanta rito. Parang isang tawag mula sa ating nakaraan na nag-uugnay sa bawat miyembro ng pamilya. Ang 'Aoi Shiori' ay talagang pumapasok sa puso. Napakaganda ng mensahe at nagbibigay-diin sa kahalagahan ng pagkakaibigan at pagsasama-sama, at partikular na tumutukoy sa mga pagsubok na dinaranas ng pamilya sa pagkakahiwalay at muling pagsasama. Ang bawat nota ay tila sinasalamin ang mga alaala na nagbubuklod sa kanila, at sa mga pagkakataong nagiging malungkot, may simoy pa rin ng pag-asa. Kaya naman, sa bawat pagbabalik-tanaw ko sa mga soundtrack na ito, natutunan ko rin ang mga aral ng pag-unawa at pagtanggap, na tiyak na nakatuon sa mga puso ng pamilya Dimagiba.
Sa kanila, ang mga awiting ito ay higit pa sa simpleng musika. Sinasalamin nito ang kanilang mga kwento, ang mga damdamin ng pag-ibig at pagkawala, at hinuhubog ang kanilang mga pagsisikap sa buhay.
Tila may lumolutang na mga alaala at kwento ng mga henerasyon na nagpapakita ng kahalagahan ng mga pamilyang gaya ng Dimagiba sa ating kultura. Makikita ito sa mga lokal na kwentong bayan kung saan ang pamilya, nakaugat sa mga tradisyon at pagsasama ng komunidad, ay naging simbolo ng pagkakaisa at pagkakabuklod. Ang Dimagiba, sa kanilang mga gawi, ay naging tagasulong ng mga lokal na sining at tradisyon sa larangan ng musika, sayaw, at sining biswal, na nagbibigay-diin sa pagpepreserba ng ating kultura sa mga makabagong panahon. May mga pagkakataon pang ang kanilang mga ineengganyong aktibidad ay nagiging tulay sa pagkakaintindihan sa iba't ibang lahi at tribo sa Pilipinas, na nagdudulot ng pagbabago sa pananaw ng mga tao sa mga lokal na tradisyon.
Tila napaka-impluwensyal ng mga maikling kwento na may aral tungkol sa pamilya sa ating mga buhay. Ang mga kwentong ito, kahit na maikli lamang, ay nagdadala ng malalim na mensahe na kadalasang naaayon sa mga karanasan ng mga tao. Mula sa mga katulad ng 'Ang Pamilyang Maitim' ni Jose Garcia Villa hanggang sa mga modernong kwento, nagbibigay sila ng boses sa mga emosyon, pakikipagsapalaran, at mga desisyon na hinaharap ng mga miyembro ng pamilya. Ipinapakita ng mga kwentong ito ang mga dinamikong relasyon, mga hidwaan, at ang likas na kakayahan ng pamilya na magpatawad at umunlad sa kabila ng mga pagsubok.
Sa mga kwentong ito, kapansin-pansin kung paano ang mga simpleng sitwasyon ay nagiging makapangyarihan. Halimbawa, isipin mo ang isang kwento kung saan ang isang anak ay nag-aaway sa kanyang magulang. Sa huli, matutunan nila na ang komunikasyon at pag-unawa ay mas mahalaga kaysa sa pride. Sa pamamagitan ng ganitong uri ng naratibo, nadarama ng mga mambabasa na hindi sila nag-iisa sa kanilang mga karanasan. Sa ating mga pananaw, ang relasyon sa pamilya ay maaaring puno ng saya, tampuhan, o pagkakaunawaan. Ang bawat kwento ay nag-aalok ng bagong pag-unawa sa kung paano natin dapat pahalagahan ang oras kasama ang ating pamilya.
Mahalaga rin ang mga kwentong ito sa pagbuo ng identidad at kultura. Ipinapakita nito ang mga kaugalian, tradisyon, at mga aral na isinasalin mula sa isang henerasyon patungo sa susunod. Sa ganitong paraan, hindi lamang tayo nakakakuha ng mga aral kundi pati na rin ng mga paalala sa halaga ng pamilya. Kaya naman, sa bawat kwento, may mga empathetic moments na nagpapakitang lahat tayo ay naglalayong mapabuti ang ating mga relasyon sa pamilya, isinusulong ang mas malalim na pag-intindi at pagmamahal.
Sa kwento ng ‘Himouto! Umaru-chan’, malaki ang papel ng pamilya, lalo na ang relasyon ni Umaru kay Taihei, ang kanyang nakatatandang kapatid. Dito, makikita ang dynamics ng kanilang relasyon na puno ng pagmamahal at sumusuportang pag-intindi. Si Umaru, na sa labas ay tila perpekto at popular sa paaralan, ay umuuwi upang maging kanyang tunay na sarili — isang masugid na tagahanga ng mga anime, mga laro, at junk food. Ang pagkikita ng dalawang mukha ni Umaru ay nagiging pangunahing tema sa kwento, at ipinapakita nito ang pressure ng pakikipagsapalaran bilang isang estudyante at ang komportableng buhay sa loob ng kanilang tahanan.
Nang nagkakaroon sila ng mga pagsubok, lumalabas ang katapatan ni Taihei. Matapos mag-aral ng buong araw, siya ang hinihingan ni Umaru ng tulong at getaway sa kanyang stress. Ang pagkakakilala sa kanilang pamilya ay nagdadala ng mga nakakaantig na tagpo, kung saan ang halaga ng pamilya at sakripisyo sa isa’t isa ay talagang lumalabas. Napakaganda ring makita kung paano ang pagbibigay ng suporta ni Taihei ay hindi lamang nagwawaksi ng mga hadlang para kay Umaru kundi nagiging dahilan din ng kanilang paglago at pag-unlad bilang magkapatid. Ang family dynamics na ito ay nagpapalalim sa kwento at nagbibigay sa atin ng mga aral sa halaga ng pamilya.
Laging akong naiinspire sa kanilang relasyon, at minsan, naiisip ko na sana makahanap din ako ng ganitong klaseng suporta mula sa aking mga kaanak. Sa kabila ng mga pagsubok, nakakaramdam ako ng saya kapag pinapanood ko ang mga eksena kung saan magkasama silang nagkakasiyahan. Tila ang bawat tagumpay ni Umaru ay nagiging tagumpay din ni Taihei. Talaga namang nakakatuwa ang ganitong sitwasyon!
Isang nakakaaliw na pagninilay-nilay ang tungkol sa kung paano nagagawa ng mga libro na ipakita ang pamilya sa iba't ibang paraan. Sa sobrang dami ng mga kwento at genre, maaaring maging locus ng mga emosyonal na koneksyon ang mga pamilya na madalas nating nakakalimutan sa ating sariling buhay. Sa mga nobelang katulad ng 'Pamilya ng Daga', mararamdaman mo ang tadhana at pagsasakripisyo ng bawat miyembro ng pamilya na naglalarawan ng kanilang pagmamahal at mga hidwaan. Ipinapakita ng mga ganitong kwento na kahit sa pagdadaanan ng isang pamilya, ang pagkakaisa at suporta nila sa isa't isa ay nagbibigay ng lakas upang malampasan ang mga hamon. Maiisip mo na ang mga simpleng okasyon tulad ng hapunan o mga pagdalo sa mga mahahalagang okasyon ay hindi lamang isang kaganapan; ito ay nagiging simbolo ng pagmamalasakit at pagpapahalaga.
Sa ibang mga aklat naman, tila nagiging simbolo ang pamilya ng mga pagkakahiwalay at hidwaan. Halimbawa, sa ‘Ang mga Huling Araw ni Pedro Calungsod’, maaari nating makita ang konsepto ng pagkakaiba sa pananaw. Ang bawat miyembro ng pamilya ay may kani-kaniyang pananaw na sa huli ay nagiging sanhi ng hidwaan. Pero sa kabila ng lahat, tila may dala pa rin itong pag-asa na maaaring muling magtagumpay ang mga ugnayan. Ang ganitong tonalidad ay nagbibigay-diin sa multipleness ng mga ugnayan sa loob ng isang pamilya.
Sa iba't ibang kwento at paskin, tila walang katapusang karanasan at pagkatuto na nagmumula sa pamilya. Kaya habang bumabasa, madalas akong nawawala sa mga salin ng simpleng tanong — ano nga ba ang halaga ng pamilya? Ang paraan ng pagsasalaysay kung paano natin maipapakita ang pagmamahal at pakikitungo sa isa't isa ay tiyak na hinuhubog ang ating kaisipan.
Nakakakilig talaga kapag kino-convert mo ang simpleng tula ng pamilya para maging palabas sa paaralan—may magic 'yun na nagiging buhay kapag naayos lang nang maayos. Una kong ginagawa ay basahin ito nang malakas at mag-acting bilang audience: saan ba ako nawawala sa interes? Ano ang mga linyang mahaba at nakakalito? I-highlight ko ang mga imaheng tumitimo at ang mga pirasong pwedeng paikliin o palitan ng mas madaling salita para sa mga bata o kaklase na manonood.
Sunod, binibigyan ko ng hugis ang tula: pinipili ko ang tone—masaya ba, sentimental, o nakakatawa—tapos inaayos ko ang pacing. Kung may oras limit ang programa, pinipirit ko bawasan ang paulit-ulit na ideya at gawing konkreto ang bawat taludtod. Mahalaga rin ang paglalagay ng pause cues at simpleng stage directions (hal., ‘‘tumayo si Nanay’’ o ‘‘maghahawak-kamay lahat’’) para hindi magulo ang pagtatanghal. Minsan, pinalitan ko ang personal na pangalan ng generic role tulad ng ‘‘lolo’’ o ‘‘kuya’’ para mas makarelate ang audience at para hindi mahirapan mag-pronounce ang mga bata.
Panghuli, practice, practice, practice—pero hindi lang basta recite; rehearsal with movement at mga props ang kailangan. Naglalagay din ako ng accent o repetition sa chorus na madaling tandaan. Mahalagang yakapin ang simplicity—ang pinakamagagandang family poems sa entablado ang mga madaling intindihin, may emosyon, at may malinaw na ritmo. Sa pagtatapos, sobrang satisfying kapag nakikita mong tumutunog at nakakaantig ang tula habang naka-smile ang buong pamilya sa audience.
Isipin mo ang isang mundo kung saan ang mga paboritong karakter mo ay hawak mo sa iyong mga kamay. Ang merchandise ng anime, komiks, at laro ay hindi lamang mga simpleng bagay na ibinebenta; nagdadala ang mga ito ng malaking halaga, partikular sa aspeto ng pamilya. Sa aming pamilya, ang mga souvenir na ito, tulad ng action figures o mga damit na may mga paboritong tauhan, ay nagiging malaking bahagi ng aming mga alaala. Halimbawa, nagkaroon kami ng isang simpleng bonding moment ng aking kapatid nang bumili kami ng mga figurines ng ‘My Hero Academia’ at sabay naming inayos ang mga ito. Ang mga ganitong bagay ay nagiging simbolo ng mas mga masayang oras, at kapag bumabalik ako sa mga alaala ng mga pagbili at mga ngiti, tila nabubuo ang isang mas solidong ugnayan sa pagitan ng amin.
Ang bawat piraso ng merchandise ay may kwento. Ipinapakita nito ang mga halaga at tema ng pamilya. Halimbawa, sa ‘Demon Slayer’, makikita ang matinding pagmamahal ng pamilya sa kwento. Ang pagkakaroon ng figurine ng iyong paboritong tauhan mula diyan, ay maaaring magbigay ng inspirasyon sa mga palakasan ng pamilya sa loob ng bahay. Madalas naming pag-usapan ang mga aral na nakukuha mula sa mga kwento, na hindi lang nakakatuwa kundi nagiging batayan din ng ating sariling mga karanasan sa pamilya. Ang mga branded na gamit, mula sa mga t-shirt hanggang sa mga school supplies, ay tila nagsisilbing wika ng pagmamahalan sa pamilya sa pamamagitan ng mga karakter na paborito namin.
Bilang pagtatapos, sa tulad ng mga sambahayan na ang mga bata ay lumalaki na pinapalakas ang kanilang pagkakaisa sa pamilya, ang merchandise ay nagiging halos mahalaga na kayamanan. Ito ay tila nagpapaalala sa atin na ang pagmamahal para sa isang bagay, kahit pa man ito ay piraso ng merchandise, ay nagbibigay-daan para sa mas malalim na koneksyon at pagmamahalan sa pagitan ng mga miyembro ng pamilya. Sa huli, higit pa sa mga bagay, ang mga ito ay nagbibigay ng pagkakataon na ipakita kung paano tayo nagmamahalan at nagtutulungan sa pamilya.
Nakakatuwang isipin kung paano ang simpleng tema ng pagmamahal sa pamilya ay nagiging puso ng napakaraming drama — para sa akin, parang madaling mahuli ang atensiyon ng kahit sino dahil ito ang pinaka-unibersal na emosyon. Lumalabas sa mga eksena ang mga hindi pagkakaunawaan, sakripisyo, at pag-ibig na hindi laging perpekto, at doon nagkakabit ang audience; nakaka-relate ka agad kahit hindi mo kilala ang mga karakter.
Madalas kong napapaluha sa mga palabas na nagpapakita ng maliit na sakripisyo ng magulang o ng kapatid na handang magsakripisyo para sa iba. Hindi lang ito drama para makapagpaluha — nagiging paraan din ito para pag-isipan natin ang ating sariling relasyon sa pamilya. Minsan ang pinakamaliit na eksena, tulad ng paghawak ng kamay o tahimik na pag-aalaga ng isang lola, ang may pinakamalakas na dating.
Tamang-tama ring ginagamit ng mga manunulat ang temang ito para magturo ng aral at magbigay ng tension na hindi sobra-sobra. Kaya kapag nanonood ako ng serye tulad ng 'Pangako Sa 'Yo' o mga pelikulang malalim ang family dynamics, nabibigla ako kung gaano kapowerful ang simpleng pag-ibig ng pamilya—hindi perpekto, puno ng kontradiksyon, pero totoo. Lagi akong nanginginig sa magagandang eksenang nagpapakita ng tunay na pagmamalasakit.
Singsing ng ating mga alaala, ang pamilya ay talagang puso ng ating kultura. Unti-unting nauunawaan ng bawat isa na ang pamilya ay higit pa sa mga taong nakatira sa isang bubong; ito ay tungkol sa mga koneksyon at ugnayan na nabuo sa paglipas ng panahon. Sinasalamin nito ang mga tradisyon, mga kwentong isinasaalang-alang, at mga aral na ating natutunan mula sa ating mga magulang, lolo't lola, at mga kapatid. Kung iisipin, ang mga pagdiriwang, tulad ng Pasko o mga piyesta, ay nagbibigay-diin sa halaga ng sama-samang pagtitipon at pagbabahagi, kaya’t nagiging bahagi ng ating pagkatao ang mga ito.
Lahat ng ito ay bumubuo ng isang pakiramdam ng mga ugat na nag-uugnay sa atin sa nakaraan at nagitipon na nagiging gabay sa hinaharap. Isang piraso ng ating sarili ang dala-dala natin tuwing andiyan ang ating pamilya, lalo na kapag buhay na buhay ang mga kwento ng ating mga ninuno. Ang mga sariwang alaala ay halos nagiging mismong matière ng ating pagkatao, nagsisilbing ilaw sa ating landas at nagpapalakas sa ating pagkakakilanlan sa kultura natin. Ang mga simpleng pagkakataon ng pagkakaroon ng pamilya ay nasa ugat ng ating pagiging masaya.
Sa huli, ang pamilya ang nagsisilbing kanlungan sa mga hamon ng buhay. Nakakatulong ito sa atin para sa emosyonal na suporta at nagbibigay ng inspirasyon na lumaban at mangarap. Kaya, sa bawat akto ng pagmamahal at pagtulong sa isa't isa, naisasabuhay natin ang tunay na diwa ng pamilya sa ating kultura.
Tila baga ang pamilya ang puso ng bawat Pilipino. Hindi maikakaila na ang koneksyon na ito ang nagbibigay ng lakas at suporta sa atin. Sa ating mga kwento, ang pamilya ay nagsisilbing simbolo ng pagmamahal, pagkakaisa, at sakripisyo. Sa mga tradisyon, lalo na sa mga pagtitipon, makikita ang pagkakabuklod-buklod ng bawat isa sa pamilya. Ang mga kwento tungkol sa pamilya ay hindi lamang tungkol sa relasyon; ito rin ay isang salamin ng ating mga kultura at paniniwala. Sa 'Florante at Laura' halimbawa, makikita ang halaga ng pamilya at mga kaibigan, na bukod sa pagtuturo ng pagmamahal, ay nagkakabit din sa ating pagkatao bilang mga Pilipino.
Isang magandang aspeto ng kwentong pampamilya ay ang pagbibigay liwanag sa mga isyu sa lipunan. Maraming simbolismo ang naglalaman ng mga tradisyon sa mga kwentong ito. Halimbawa, ang mga pag-uwi sa bahay ng pamilya tuwing Pasko ay hindi lamang simpleng kaganapan; ito ay isang ritwal na nag-uugnay sa atin sa ating mga ugat at pinagmulan. Kung minsan, ang mga pagsubok at tagumpay na nagmumula sa mga pamilya na ito ay maaaring maging inspirasyon para sa iba, tulad ng pamilyang nasa 'Ang Probinsyano' na patuloy na nagbubuklod sa kabila ng mga hamon. Sa oras ng krisis, ang pamilya ang nagsisilbing sandalan.
Aminado akong ang kwento ng pamilya ay mahirap talikuran. Sa kaibuturan ng ating mga puso, ito ang nagbibigay-diin sa ating pagkakaiba-iba at pagkakatulad bilang lahi. Higit pa sa mga kwento ng buhay, ito rin ay nagbibigay ng mensahe ng pagtanggap, pag-asa, at pagmamahal. Ang mga ito ay nagbibigay-diin na kahit gaano pa man tayo kaabala sa ating buhay, sa huli, ang pamilya ang tunay na tahanan. Ang mga kwentong ito ay dapat ipagpatuloy para sa susunod na henerasyon, upang hindi natin makalimutan ang kanilang mahalagang papel sa ating kultura.