Simoun Montalvo...
Panganay sa tatlong magkakapatid na Montalvo. Matalino, mayaman at lahat ng bagay ay nakukuha nito dahil sa dala-dala nitong apelidong Montalvo.
Ngunit sa kabila ng mga ito, ang isang katulad ni Simoun Montalvo ay nanatiling nakakulong sa nakaraan na pilit nitong kinakalimutan.
Simula ng mabigo ito sa unang pag-ibig ay hindi na ito nagtiwala sa mga babae... at ang gusto na lang nitong gawin ay ang paglaruan ang mga ito. Hanggang sa nakilala nito ang isa sa mga flight attendant nito sa sarili nitong Airline Company, si Samantha Gomez.
Isa itong magaling at professional na emplayado. Lingid sa kaalam nito ay lihim na nagbighani si Simoun sa akin nitong ganda at karisma. Pero katulad ni Simoun ay hindi rin ito naniniwala sa totoong kahulugan ng pag-ibig matapos itong iwan ng mga magulang at maging produkto ng isang broken family.
Magtatagumpay kaya si kupido na pagsamahin ang dalawang tao na parehong walang tiwala sa pag-ibig?
Abangan...
Meet the Aserons. Ravin Aseron-Navarre, Simoun Aseron, Bastian Aseron and Giac Aseron.
They are the rich and gorgeous grandsons of billionaire Nemo Aseron. All of them are eligible bachelors. But none of them wanted to get married. Bagay na labis na tinututulan ng lolo nila.
Lolo Nemo Aseron is an old billionaire who wanted to see his grandchildren married before he passes away. Kaya naman plinano niya na ihanap ng mga mapapangasawa ang apat na apo niya na sina Ravin, Simoun, Bastian at Giac. Buo na ang plano ni Lolo Nemo na iparehas sila sa mga babaeng napili niya para sa mga ito. The old crafty and scheming billionaire was determined to arrange the next Aseron Weddings.
Ravin was the tough former Marine.
Could bratty heiress Shebbah tame his heart?
Simoun was the cold businessman.
Could quiet and shy Menchie melt his heart?
Bastian was the heartbroken bastard of the family.
Could former bad girl Aishell heal his broken heart?
And Giac was known as the Casanova Aseron.
Could straitlaced Elizabeth capture his elusive heart?
Are you invited to the next Aseron Wedding?
Falling into a forbidden love is a lot painful. Especially when you made a person your eternity while you're just a passing moment.
There is only one person Beatrize hates the most. Simoun Alexander Hord, the man who ruined her life. Falling in love with him was her most terrible mistake. But what if Simoun begs for a second chance? This time, he’s ready to lose everything just to get Beatrize’s forgiveness. After all her pain, will she be able to forgive him?
"Divorce paper?" kunot noo pa na tanong ni Sophia kay Francis pagkabukas nya ng iniabot nitong sobre sa kanya.
Matapos kasi ang ilang buwan na pamamalagi ni Francis sa ibang bansa ay ito kaagad ang bungad nya sa kanyang asawa pagbalik nya ng bansa. Ang Divorce paper.
"Yes. Divorce paper. Maghiwalay na tayo," maawtoridad na sagot ni Francis kay Sophia.
"Sige kung yan ang gusto mo at makapagpapaligaya sa'yo ay maghiwalay na lamang tayo," sagot na lamang ni Sophia kahit na sa kaloob looban nya ay nalulungkot sya.
Nabiktima sa isang matalinong plano, ang buong pamilya Caden ay nasunog ng buhay. Sinugal ang kanyang sariling buhay, si Thea Callahan ay hinatak si James Caden palabas ng nagbabagang apoy.Sampung taon makalipas, si James ay matagumpay na nagbalik na may dalawang layunin sa isipan.Bayaran si Thea sa pagligtas ng buhay niya at maghiganti sa pumatay ng pamilya niya.Nakita si Thea muli matapos ang lahat ng mga taon na dumaan, gumawa siya ng isang pangako sa kanya. Kasama siya, paiikutin niya ang buong mundo sa palad ng kanyang mga kamay.
"Mahal kita...kahit bawal."
***
Hindi akalain ni Celeste Rockwell na ang isang simpleng pagkakamali ay magiging simula ng pinakamalaking gulo sa buhay niya. Isang gabi lang… pero bakit hindi niya ito matakasan? At paano kung ang lalaking kasama niya nang magising siya ay walang iba kundi ang kanyang Ninong Chester Villamor—ang cold-hearted billionaire doctor na hindi kailanman naniwala sa pag-ibig?
Ngunit isang balita ang tuluyang nagpagulo sa lahat—buntis siya. At ang solusyon ng kanyang Ninong? Isang secret contractual marriage.
Maitatago ba nila ang sekreto nilang dalawa? Mananatili ba silang propesyonal kahit pilit nang pumipintig ang puso? O itataya nila ang lahat—reputasyon, respeto, at emosyon—para sa isang pagmamahalang hindi nila inakala?
Ang agwat kay Isagani at Simoun sa 'El Filibusterismo' ay parang dalawang magkabilang dulo ng arko—hindi lang sila magkaiba, nagrerepresenta sila ng dalawang uri ng pag-asa at pagkasira. Si Isagani, ang genyo at idealistang binata, naniniwala sa kapangyarihan ng edukasyon at tahimik na pagbabago. Ang kanyang pag-ibig kay Paulita at debosyon sa bayan ay puno ng sincerity, pero kulang sa pragmatismo.
Samantalang si Simoun, ang maskara ni Ibarra, ay nagliliyab sa poot at naghahangad ng marahas na paghihiganti. Ang kanyang mga plano ay tulad ng dinamita—sinasadya, mabilis, at walang patawad. Pero sa likod ng kanyang cold exterior, may natitirang spark ng kabaitan, lalo na sa mga eksena kay Basilio. Parehong sila produkto ng sistema, pero iba ang kanilang piniling daan.
Talagang nakakapanabik maghanap ng mga collectibles na may larawan ni Simoun — parang treasure hunt para sa mga mahilig sa kasaysayan at literary fandom! Kung hinahanap mo ang literal na mga produkto, magandang simulan sa mga online marketplace dahil mas marami ang nag-ooffer ng fanart prints, enamel pins, stickers, at enamel jewellery na inspired ni Simoun mula sa 'El Filibusterismo'. Subukan i-search ang Etsy para sa handcrafted at custom pieces, Redbubble o Society6 para sa prints at apparel, at eBay kung naghahanap ka ng rare o vintage finds. Sa lokal naman, Shopee at Lazada ay may mga indie sellers o small shops na gumagawa ng themed merchandise; huwag kalimutang i-check ang Carousell at Facebook Marketplace para sa secondhand o locally-made items na minsan mas mura at unique. Ang isang malaking tip: dahil public domain na ang nobela ni Rizal, maraming artists ang gumagawa ng interpretative art — iba-iba ang estilo kaya mas satisfying mag-browse at makakita ng version na tumatagos sa panlasa mo.
Isa pang swak na ruta ay ang pag-commission ng artist: maraming Filipino illustrators sa Instagram, Twitter/X, at Ko-fi ang tumatanggap ng commissions para sa prints, keychains, acrylic stands, at badges. Kapaki-pakinabang na magbigay ng malinaw na references (halimbawa specific na depiction ng Simoun mula sa edisyon ng 'El Filibusterismo' o isang sikat na fan interpretation) at mag-set ng expectations sa size, material, at shipping. Karaniwang presyo ng maliit na prints o stickers nagsisimula sa PHP100–300, enamel pins at keychains nasa PHP200–800 depende sa complexity, habang mga larger prints o custom figurines ay mas mataas. Kung ayaw mo ng wait time, tingnan ang mga print-on-demand shops na nagpi-print ng artworks sa canvas, shirts, at posters; dito mabilis makuha pero minsan limitado ang kalidad depende sa provider. Huwag ding kalimutang tingnan ang mga lokal na comic conventions, book fairs, at bazaars (tulad ng ToyCon o lokal na mga art markets) dahil maraming independent creators ang nagbebenta ng original fanworks at madalas may exclusive designs na hindi makikita online.
Praktikal na payo bago bumili: gamitin ang tamang keywords sa paghahanap — halimbawa ‘‘Simoun’’, ‘‘Crisostomo Ibarra’’, ‘‘El Filibusterismo merch’’, ‘‘Rizal fanart’’. Basahin ang reviews ng seller at tingnan ang mga sample photos ng tunay na produkto; i-check din ang return policy at shipping fees lalo na kung international seller. Kung magko-commission, magbayad sa secure platforms (PayPal, GCash with seller na may magandang track record, o platform escrow kung available) at humingi ng progress shots para maagapan ang revisions. Para sa collectors, magandang alamin ang tamang pag-iimbak ng prints at pins (acid-free sleeves para sa paper, airtight boxes para sa metal items) para tumagal. Sa huli, ang saya ng paghahanap at ang kwento sa likod ng bawat piraso ang nagbibigay ng espesyal na halaga — kahit simpleng poster o custom keychain, may dating kapag alam mong sining at pag-aalaga ang nasa likod nito. Malapit sa puso ko ang mga moments kapag nadadala ko ang isang bagong piraso sa bahay at naiimagine kung paano ito magkakasundo sa koleksyon; nakaka-good vibes talaga.
Kapag sinusuri ang karakter ni Simoun Ibarra sa 'El Filibusterismo', nakakahanap tayo ng mga malalim na aral na tunay na nakakaantig. Simoun, na siyang pinakapayak na rebolusyonaryo at simbolo ng pag-asa, ay nagbigay-diin sa kahalagahan ng mga prinsipyo, kahit na sa anong mga pagsubok. Ang kanyang buhay ay isang salamin ng mga personal na sakripisyo at masalimuot na desisyon na napipilitan tayong harapin. Namuhay siya sa sakit ng nawawalang pag-asa, ngunit sa ilalim ng madilim na anyo ng kanyang karakter, mayroong isang mas malalim na layunin—ang kalayaan. Pinakita ni Simoun na kahit gaano pa man kalalim ang iyong pagmamahal sa bayan, may mga pagkakataong kailangan mong lumihis mula sa iyong pinanggalingan upang makamit ang tunay na pagbabago. Ang kanyang nudyo ng ‘ang layunin ang pinakamahalaga’ ay nagtatampok na ang mga pangarap ay hindi natutupad sa isang gabi; kinakailangan ang pawis at dugo para makamit ito.
Bukod dito, ang kanyang mga kilos ay nagdala ng mga mabibigat na aral sa pakikipaglaban sa mga panlipunang isyu, kung saan ipinakita niya na ang pagbabago ay hindi lamang nakasalalay sa mga kamay ng mga nakapangyarihang tao kundi pati na rin sa nakararami. Ang tadhana ni Simoun ay maaaring nagwakas nang mapait, ngunit ang kanyang pananaw sa pagbabago ay nananatiling buhay sa puso ng marami, na nagbibigay-inspirasyon sa mga tao na labanan ang kawalang-justisya sa kanilang mga komunidad. Sa huli, ang mga aral na iniwan ni Simoun Ibarra ay tungkol sa sakripisyo, determinasyon at ang pangangailangan na lumaban para sa ano mang paniniwala—mga bagay na hindi kailanman magiging lipas sa panahon.
Talagang napaka-layered ng pagbabago kay Simoun — parang ibang tao na ang lumabas mula sa alaala ko ng mas inosenteng Crisostomo Ibarra.
Una, nakikita ko ang transformation bilang isang lohikal na pag-usbong mula sa pagkabigo: ang Ibarra na binigo ng hustisya sa 'Noli Me Tangere' ay muling gumising sa anyong si Simoun, isang mayamang alahero na nagtataglay ng bagong katauhan at bagong misyon. Hindi lang siya nagkunwaring mayaman; sinamantala niya ang bagong posisyon para manipulahin ang mga makapangyarihan at maghasik ng kaguluhan bilang paraan ng paghihiganti.
Pangalawa, nagbago ang kanyang puso at pananaw — mula sa pag-asang makamit ang reporma sa mas mapayapang paraan, lumipat siya sa radikal na ideya na ang kaguluhan at karahasan ang kailangan para matanggal ang katiwalian. Sa proseso, naging malamig siya at taktikal; bawat kilos niya ay may kalkuladong epekto. Ngunit sa huling sandali ng nobela, may bakas ng pagkatunaw ng pagkatao — may pagpapakilala at tila paghingi ng paliwanag, na para sa akin ay nagpapakita na hindi ganap na naglaho ang dating diwa ni Ibarra. Sa madaling salita, ang pagbabago ni Simoun ay isang trahedya: sinumpaang pag-asa na naging mapait na paghihiganti, na tumatapos sa isang malungkot na pagkilala.
Tinitigan ko si Simoun bilang isang sunud-sunod na bato na ibinato sa isang tahimik na lawa: bawat tama niya ay nagpalabas ng alon na umabot sa kani-kanilang dalampasigan — ang iba’y nagdulot ng gulo, ang iba’y nagpakita ng mga nakatagong bato sa ilalim. Bilang tagahanga at mambabasa, napahanga ako kung paano niya pinilit ang mga tauhan na pumili ng kanilang panig at kumilos ayon sa kanilang pinakapangunahing katangian. Sa 'El Filibusterismo' si Simoun ay hindi lang isang misteryosong alahero o isang ehemplo ng nagbalik na anak; siya ang katalista na gumawang malinaw ang moral at praktikal na pagkukulang ng mga nasa kapangyarihan at ng mga naghaharing uri, pati na rin ng mga umiibig sa ideyalismo. Dahil sa kanya, makikita mo agad kung sino ang madaling tinutukso ng kayamanan at kapangyarihan, at sino naman ang nananatiling may prinsipyo kahit pa mahina at pinahihirapan.
May malalim na epekto si Simoun sa mga kabataan at intelektwal: ang kaniyang mga plano at alok ay para bang isang test kung tunay ang tapang at hangarin nila. Ang ilan ay napadapa sa tukso ng agarang pagbabago at paghihiganti; ang iba naman, nakita kong nahirapan sa dilemma kung susunod sa radikal na landas o mananatiling tumutubo sa mapayapang reporma. Nakakaintriga na kahit ang mga dating idealista ay napipilitang harapin ang kahinaan nila—kayang iwanan ang prinsipyo para sa katiwasayan, o kaya nama’y tumigil sa aksyon dahil sa takot at pag-aalinlangan. Hindi lang sila basta naapektuhan sa moralidad—nagbago rin ang mga plano, relasyon, at kinabukasan. Sa kabilang banda, ang mga nasa simbahan at pamahalaan ay napahanga man o natukso sa kaniyang kayamanan, at dito lumutang ang kanilang korapsyon at pagkamahinhin. Napakita ni Simoun na simpleng bagay tulad ng regalo o impluwensya ay sapat na para buksan ang isang pintuan ng kabulukan.
Sa personal na pananaw, ang pinakamalungkot at pinakamakapangyarihang parte ng epekto ni Simoun ay ang pag-iiwan niya ng rapadong sugat na hindi madaling maghilom: mga tiwalang nabasag, mga puso na naputol ang pag-asa, at mga planong nauwi sa pagwawalang-bahala. Hindi siya simpleng kontrabida; siya ang salamin na pinakita kay Rizal kung ano ang maaaring mangyari sa isang lipunang pinamumunuan ng takot at kasakiman. Ang mga tauhan na naapektuhan niya ay naging mas totoong tao dahil sa kanyang presensya — ang kanilang kabutihan at kasamaan ay parehong lumitaw nang maliwanag. Sa huli, naiwan sa akin ang damdamin ng panghihinayang at pag-aalala: isang paalala na ang paghahangad ng katarungan ay maaaring magdala ng liwanag, pero kapag ginamit nang walang pag-iingat at pagmulat sa moralidad, nagiging apoy din itong sumisira ng bahay na dapat niyang iligtas.
Ang karakter ni Simoun sa nobelang 'El Filibusterismo' ni José Rizal ay may napakalalim na impluwensya sa iba pang mga tauhan, na nagdadala sa kanila sa mga situwasyon na puno ng tensyon at pagninilay-nilay. Mula sa simula, makikita natin si Simoun bilang isang mayamang alahero na puno ng misteryo, at ang kanyang tunay na pagkatao at mga layunin ay unti-unting nahahayag habang umaabot ang kwento. Sinasalamin ng kanyang mga interaksyon ang mga hamon ng lipunan sa panahong iyon at nag-uudyok sa iba pang mga tauhan na harapin ang kanilang sariling mga tahanan sa mga isyung panlipunan at politika.
Isa sa mga pangunahing tauhan na apektado ni Simoun ay si Basilio, na muling bumalik mula sa kanyang mga karanasan sa 'Noli Me Tangere'. Bilang isang estudyante na nagtaas ng kanilang mga pag-asa, unti-unting nababalot si Basilio sa takot at pagkabigo. Kahit na unang naglulunok si Basilio ng pagdududa tungkol kay Simoun, napipilitang mapagtanto na ang alahero ang may kakayahang yon na bumago sa kanilang bayan. Ang pag-uugnayan nila ay parang isang salamin — kung ano ang nakikita ni Simoun sa ilalim ng kanyang maskara ay nagpapakita ng takot at kagustuhan ni Basilio na lumikha ng pagbabago. Lumikha ito ng salamin na realisasyon na kahit gaano kalalim ang pinagdadaanan ng isang tao, palaging may hangganan sa pag-asa at aktibismo.
Malamang hindi ko rin maiwasang banggitin si Maria Clara, na hindi nakakaalam ng tunay na pagkatao ni Simoun. Sa kanyang pananaw, siya ang 'misteryosong tagapagligtas', kaya’t ang kanyang mga plano at intensyon ay madalas na nagiging sanhi ng kalituhan at takot sa puso ni Maria Clara. Ang kanyang pagbabagong-anyo mula sa isang masayang dalaga patungo sa isang mas madilim na bersyon ng kanyang sarili ay nagdudulot ng malalim na kaguluhan sa puso ng mga tauhang nakapaligid sa kanila. Ang kilig na dulot ng kanilang ugnayan ay tila halos tugma sa mga mahigpit na pinagdaraanan ng kanilang bansa at sa pag-iral ng mga hindi makatarungang sistema.
Dahil sa lahat ng ito, ang presensya ni Simoun ay tunay na nagbibigay-inspirasyon at nag-uudyok sa iba pang tauhan upang mas mapalalim ang kanilang mga pananaw at kasangkapan. Hindi maikakaila na siya ang isa sa mga haligi ng kwento, at ang kanyang mga pinagdadaanan ay nagsisilbing hamon at inspirasyon sa lahat ng mga tauhan. Sa aking pananaw, napaka-maalab at nakakaantig ng pusong pagtingin na makilala ang isang karakter na may pangarap – kahit na ito ay napapalibutan ng mga bagay na mas madilim at puno ng pagkasira.
Nakakabighani talaga ang imahe ni Simoun kapag tinitingnan sa lens ng musika. Bilang isang tauhang puno ng kontradiksyon mula sa 'El Filibusterismo', madaling makita kung paano nagiging inspirasyon siya para sa iba't ibang musikal na interpretasyon: mula sa mga mabibigat na orchestral score na naglalarawan ng kanyang kalungkutan at galit, hanggang sa minimalist na folk arrangement na nagpapakita ng kanyang pagiging tao at ang bigat ng mga desisyon niya. Sa modernong panahon, ang musika ang nagiging paraan para gawing mas makapal o mas maselan ang kanyang karakter—depende sa gustong tono ng composer o banda. Minsan ang melodramatic minor chord progressions at dissonant synths ang ginagamit para ipakita ang madilim niyang plano; sa ibang pagkakataon, acoustic guitar at malungkot na arpeggios ang pumipili para ipakita ang pag-iyak ng isang taong nawasak ang tiwala.
Marami na ring genre ang nag-eeksperimento kay Simoun. Sa hip-hop at spoken word, madalas siyang inilalarawan bilang simbolo ng galit at hustisya—ang lyricist ang nagiging tagapagkulay ng kanyang monologo, naglalatag ng kontemporaryong kritika tungkol sa politikal na kawalan ng katarungan. Sa indie folk at singer-songwriter arena, nagiging mas introspective ang kwento: hindi na puro rebolusyon, kundi trauma, pag-ibig na nasira, at pagbabalik-loob sa sariling moral compass. Punk at metal naman ang kumukuha ng kanyang radikalismo at pinapatingkad ang galit sa pamamagitan ng distorted guitars at agresibong ritmo, habang ang electronic/ambient composers ay gumagamit ng textures at soundscapes para ipakita ang internal na kaguluhan at paranoia.
Isa ring naka-trend na paraan ng reinterpretasyon ay ang pag-combine ng tradisyonal na instrumentasyon ng Pilipinas—tulad ng kulintang, kudyapi, o gandingan—with modernong production. Ang resulta ay isang hybrid na tunog na parang nag-uusap ang nakaraan at kasalukuyan: halimbawa, ang naglalagablab na kulintang motif na sinamahan ng heavy beat ay naglalarawan ng aral na hindi nawawala sa lahi kahit dumaan ang panahon ng kolonyalismo. May mga eksperimento rin na nagda-draw ng tema ni Simoun bilang kwento ng radikalisasyon at ng moral cost ng paghihiganti; ginagamit ng ilang kompositor ang repeated motifs para ipakita ang pag-ikot ng obsesyon at ang pagguho ng konsensya.
Sa huli, ang pinakamagandang bagay sa mga modernong interpretasyon ay ang pagbibigay-buhay sa moral ambiguity ni Simoun. Hindi siya laging hayagan na kontrabida o bayani—madalas, nagiging salamin siya ng mga pinagdadaanan ng lipunan: galit, pagkabigo, at ang pagnanais ng pagbabago na minsan ay nauuwi sa madilim na paraan. Personal, mas naaantig ako kapag ang musika ay hindi lang nagpapakita ng aksyon kundi naglalapit sa damdamin—yung klase ng kanta na tumitibok kasabay ng pag-alala sa mga sulat ni Rizal at sabay nagpapaisip tungkol sa kung paano natin natutugunan ang mga sugat ng lipunan ngayon.
Isang bagay na palaging sumisikat sa aking isipan kapag pag-uusapan si Simoun Ibarra mula sa nobelang 'El Filibusterismo' ay ang kanyang masalimuot na personalidad. Puno siya ng mga katangian na nagpapakita ng kanyang pagbabago mula sa inosenteng si Ibarra na nakilala natin sa 'Noli Me Tangere' hanggang sa kanyang mas madilaw na anyo. Una, ang kanyang katalinuhan at pagiging estratehiko ay tiyak na namumukod-tangi. Nakakaakit isipin kung paano siya nagplano ng kanyang mga hakbang, hindi lang bilang isang negosyante kundi bilang isang rebolusyonaryo. Alam niyang hatiin ang mga tao, at ginagamit ang mga pagkakaiba-iba ng kanilang mga pananaw para sa kanyang sariling layunin.
Napaka-emosyonal din ni Simoun, na may isang napakalalim na hinanakit sa lipunan. Ang kanyang galit sa hindi makatarungang sistema at mga kawalang-katarungan ang nagtutulak sa kanya upang baligtarin ang kanyang dating sarili at ipakita ang madilim na bahagi ng pagkatao. Sa marami sa kanyang mga diyalogo, mararamdaman mo ang kanyang sakit at poot para sa mga hindi makatarungan na ginagawa ng mga makapangyarihan. Sa kabila ng kanyang matuwid na hangarin, may mga pagkakataon din na nagsasalita siya na tila tila napuno ng pagdududa tungkol sa etika ng kanyang mga paraan. Ang pagkakaroon ng ganitong dualidad sa kanyang karakter ay talagang nakakatukso sa akin. Tila nagpapakita ito na kahit ang pinakamahusay na intensyon ay puwedeng magdala ng madilim na resulta.
Bukod dito, ang kanyang kakayahan na makipag-usap at manipulahin ang mga tao sa paligid niya ang nagpapakita ng kanyang malalim na koneksyon sa mga tao, kaya’t may charisma siya na mahirap labanan. Pero sa huli, parang nagiging isang tanong ang kanyang pagkatao: Paano mo alam kung kailan sapat na ang sakit na dulot ng nakaraan para makabawi sa kasalukuyan? Kahit na marami siyang kasanayan, parang may isang nawawalang bahagi na hindi niya mahanap sa kanyang sarili. At dito siya nagiging tunay na complex at intriguing na karakter!
Pagmulat ko ng unang pahina ng 'El Filibusterismo', agad akong nahulog sa komplikadong anyo ni Simoun. Sa unang tingin siya'y misteryoso dahil hindi mo agad alam kung anong itinatago niya: yaman, galit, o lihim na misyon. Ang paraan niya ng pag-arte—mga pilak na ngiti, maingat na kilos, at mga bagay na parang pangkaraniwan lang pero may malalim na intensiyon—ang nagpapakapit sa imahinasyon ko.
Habang binabasa ko ang nobela, napagtanto ko na ang misteryong iyon ay instrumentong sinadya ng may-akda para itago ang tunay na pagkakakilanlan at motibasyon. Si Simoun ay hindi simpleng kontrabida; siya ang maskarang nagtatanggol sa sugatang pagkatao ni Crisostomo Ibarra mula sa 'Noli Me Tangere'. Iyon ang nagpapalalim ng misteryo: ang bawat engkwentro niya ay may dalawang kahulugan—kung ano ang nakikita ng mga tao at kung ano ang lalim ng hinanakit na pinapanday ng kaniyang nakaraan.
Sa totoo lang, mas mabigat sa akin ang tanong kung sino ang dapat humatol—ang taong gumamit ng pamamaraan o ang lipunang nagpatuloy na maghasik ng kawalan ng katarungan. Hanggang ngayon, naiisip ko si Simoun bilang kombinasyon ng katalinuhan, pighati, at pagnanasa para baguhin ang takbo ng mundo kahit pa madilim ang paraan.
Maiinit ang pakiramdam ko kapag naiisip si Simoun—parang naglalakad sa madilim na kalsada na may dalang pulbura at mga alaala ng pagkabigo. Sa sarili kong pagbasa, siya ang kumakatawan sa kumplikadong pagbabagong-loob ni Crisostomo Ibarra: kung noon ay idealistikong kabataan, ngayon ay inayos ang sarili para magsilbing instrumento ng paghihiganti. Hindi lang siya nagdala ng armas at alahas; dala niya ang galit na nagsanhi sa paglimot sa mga dating paniniwala at pag-asa. Ang kanyang panlabas na karangyaan—ang mga hiyas, ang mga bagong kasuotan—ay parang maskara na nagtatakip sa sugatang loob.
Kung titignan ang mga simbolo sa loob ng 'El Filibusterismo', makikita mo na ang mga bagay-bagay na ginagamit niya ay pahiwatig: ang hiyas na ibinibigay sa mga gahaman ay simbolo ng korupsiyon at tukso; ang lihim na plano ay larawan ng nakatagong galit ng bayan; at ang kanyang mga imbensyon ay nagpapakita ng teknikal na kasanayan na ginamit sa layuning sirain. Higit pa rito, ang kanyang kabiguan ay simbolo ng sanlibutang palaging kumukupas kapag pinamumunuan ng paghihiganti lang.
Sa bandang huli, si Simoun ang paalala na ang rebolusyon na walang prinsipyo ay madaling maligaw. Naiinis ako sa kanya dahil sa pagmamalabis niya, pero naiintindihan ko rin kung paano napuno ng galit ang isang taong sobra ang nawala. Para sa akin, ang kanyang trahedya ay isang paghamon: paano magtatag ng tunay na pagbabago nang hindi nauulit ang mga kasalanang pinapasan natin?