The Maze Runner มีกี่ภาค พร้อมสรุปเรื่องย่อของแต่ละภาค?

แฟนหนังหลายคนคงอยากรู้ว่าซีรีส์นี้จบลงยังไงและมีกี่ตอนแบบเป็นชิ้นเป็นอัน ผมมองว่าเรื่องของภาพยนตร์ชุดนี้มีทั้งหมดสามภาคหลัก ซึ่งเรียงตามลำดับการออกฉายได้แก่ 'The Maze Runner' (ปี 2014), 'Maze Runner: The Scorch Trials' (ปี 2015) และ 'Maze Runner: The Death Cure' (ปี 2018) การดูตามลำดับฉายจะทำให้เรื่องราว ตัวละคร และปมต่าง ๆ คลี่คลายอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่โดนสปอยล์และเห็นพัฒนาการของกลุ่มตัวเอกตั้งแต่ยืนหยัดในเขาวงกตไปจนถึงเผชิญโลกภายนอกที่โหดร้าย ในแง่ประสบการณ์ส่วนตัว ผมชอบรู้สึกว่าแต่ละภาคเติมความคาดหวังและแรงกดดันให้ตัวละครได้ต่อเนื่อง ถ้าเริ่มจากภาคแรกจะเข้าใจแรงจูงใจของ Thomas และกลุ่มโดยไม่เสียอรรถรส ส่วนฉากเด่น ๆ ที่นึกถึงคือความตึงเครียดในเขาวงกตของภาคแรก และการตามล่าความจริงในภาคสอง ซึ่งถ้าดูไม่ตามลำดับบางอย่างจะหลุดหรือไม่รู้ว่าทำไมตัวละครถึงตัดสินใจแบบนั้น ถ้าต้องแนะนำแบบสั้น ๆ ให้ดูตามลำดับฉายก่อน แล้วค่อยกลับไปอ่านหรือหาข้อมูลเสริมถ้าสงสัย วิธีนี้ช่วยให้ความสนุกและการรับรู้โครงเรื่องเป็นไปตามจังหวะที่หนังตั้งใจเล่า และยังเก็บอารมณ์ของแต่ละภาคไว้ได้เต็มที่

เมื่อพิจารณาเฉพาะภาพยนตร์ยาวที่ออกฉายตามโรงแล้ว แฟรนไชส์ 'Jumanji' มีทั้งหมด 3 ภาคหลักที่คนทั่วไปคุ้นเคย: 'Jumanji' (1995), 'Jumanji: Welcome to the Jungle' (2017) และ 'Jumanji: The Next Level' (2019). ในฐานะแฟนหนังที่เติบโตมากับของเล่นและนิทานประหลาด ๆ นี่เป็นผลงานที่ชอบเล่นกับไอเดียความเสี่ยงและการค้นพบตัวเองผ่านการผจญภัยสุดประหลาด ซึ่งแต่ละภาคก็โยกอารมณ์และโทนไปคนละทิศคนละทาง ทำให้ภาพรวมของแฟรนไชส์ไม่รู้สึกซ้ำซาก 'Jumanji' (1995) เริ่มจากบอร์ดเกมเวทมนตร์ที่ปลุกภัยพิบัติออกมาสู่โลกจริง เมื่อเด็กคนหนึ่งเล่นเกมและหายไปเป็นเวลาหลายทศวรรษ หนังเล่าเรื่องทั้งอดีตและปัจจุบันผสมกัน โดยมีตัวละครผู้ใหญ่ที่ต้องเผชิญกับผลลัพธ์ของการตัดสินใจในวัยเด็ก มันเป็นมิกซ์ระหว่างความระทึกและความเศร้าสะท้อนถึงการเติบโตและความรับผิดชอบ ฉากที่สัตว์ป่าและพายุหิมะโผล่ออกมาจากเกมยังคงตกตะลึงได้แม้เวลาจะผ่านไปก็ตาม 'Jumanji: Welcome to the Jungle' เปลี่ยนบอร์ดเกมให้กลายเป็นวิดีโอเกม นายแบบ-ฮีโร่ในร่างอวาตาร์ และวัยรุ่นสี่คนถูกดูดเข้าไปข้างใน ซึ่งกลายเป็นโอกาสให้เกิดมุกตลกร้ายและการค้นพบตัวตนผ่านเพอร์โซนาของอวาตาร์ การย้ายรูปแบบจากความสยองแบบคลาสสิกมาเป็นแอ็กชันคอมเมดี้ช่วยขยายฐานผู้ชม คนที่ชอบหนังผจญภัยแบบ 'Jurassic Park' อาจจะชอบจังหวะพาเหรดของความตื่นเต้นและงานเอฟเฟกต์ ในขณะที่ 'Jumanji: The Next Level' เอาคอนเซ็ปต์เดิมมาขยายอีกขั้นด้วยการเล่นกับอัตลักษณ์และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เพิ่มฉากทะเลทราย ภูเขา และการเปลี่ยนร่างบ่อยครั้ง ทำให้ทั้งตลก ทั้งอบอุ่น และมีแง่คิดเรื่องการยอมรับความเปราะบางของคนใกล้ชิด สรุปคือถานับเฉพาะภาพยนตร์ที่ฉายโรงจะมีสามภาคหลัก แต่ถามความรู้สึกแล้วแต่ละภาคทำหน้าที่ต่างกัน: ภาคแรกเน้นความมหัศจรรย์แบบคลาสสิก สองและสามเน้นความสนุกแบบร่วมสมัยและมุกตัวละคร ฉันชอบที่แฟรนไชส์นี้ยังคงมีจังหวะจิตนาการและความอบอุ่นของเรื่องราวครอบครัว แม้จะเปลี่ยนรูปแบบไปตามยุคสมัยก็ตาม

ลองนึกภาพหนังไซไฟที่พลิกโฉมการสร้างโลกในจอเงินไปเลยหนึ่งเรื่อง — นั่นแหละคือรากของจักรวาล 'Avatar' ทางภาพยนตร์ที่ผมติดตามมาตั้งแต่สมัยหนังภาคแรกลงโรง นักแสดงนำอย่างเจค ซัลลี่พาเราไปพบโลกแพนโดร่า ชนเผ่าไอนาวี และการปะทะระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติใน 'Avatar' (2009) — เนื้อเรื่องหลักเป็นการเดินทางของคนที่เข้าไปแทนที่คนอื่นในร่างเจ้าบ้าน และสุดท้ายเลือกข้างกับคนพื้นเมืองจนจบแบบทรงพลัง พอถึง 'Avatar: The Way of Water' (2022) โทนเปลี่ยนเป็นเรื่องครอบครัวและวัฒนธรรมใต้น้ำมากขึ้น ฉันชอบที่หนังขยายจักรวาลด้วยการพาเราไปเห็นกลุ่มเมตไคินา คนท้องทะเลของแพนโดร่า และความขัดแย้งที่ตามมาเมื่อมนุษย์ยังไม่เลิกราม พล็อตของภาคสองเน้นความสัมพันธ์ในครอบครัวของเจค การหาที่อยู่อาศัยใหม่ และการต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิด ตอนนี้มีการวางแผนสร้างภาคต่อเพิ่มเติมอีกหลายภาค ซึ่งผู้สร้างตั้งใจจะสำรวจดินแดน ชนเผ่า และผลกระทบจากการเผชิญหน้าระหว่างอารยธรรมต่าง ๆ ถามว่านับเป็นกี่ภาคในตอนนี้อย่างเป็นทางการก็คงต้องบอกว่าออกฉายแล้วสองภาค และมีแผนจะขยายเป็นหลายภาคตามที่ประกาศไว้ แต่ถ้ามองจากมุมเรื่องเล่า สิ่งที่ทำให้มันตรึงใจฉันคือการผสมผสานธีมสิ่งแวดล้อม ครอบครัว และสงครามแบบมหากาพย์อย่างลงตัว

ย้อนกลับไปที่หน้าปกแรกของ 'The Maze Runner' ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในเขาวงกตทันที — เรื่องนี้มีทั้งเวอร์ชันหนังสือและหนังภาพยนตร์ที่ควรรู้จำนวนภาคต่างกันอย่างชัดเจน: หนังสือมีทั้งหมด 5 เล่ม คือไตรภาคหลัก 'The Maze Runner', 'The Scorch Trials', 'The Death Cure' และนิยายภาคก่อนเกิดเหตุอีกสองเล่มคือ 'The Kill Order' กับ 'The Fever Code' ส่วนฉบับภาพยนตร์มีทั้งหมด 3 ภาคตามไตรภาคหลักของหนังสือ การเปลี่ยนแปลงของตัวละครหลักในมุมมองนี้เน้นไปที่การเติบโตแบบชนิดที่เห็นได้ชัด: ตัวเอกโตขึ้นจากเด็กที่สับสนไร้ความทรงจำ กลายเป็นคนที่ตัดสินใจและแบกรับความรับผิดชอบมากขึ้น ฉันชอบที่การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้มาแบบเรียบง่าย — Thomas ต้องเรียนรู้จากการสูญเสียและการทรยศ เช่นการที่คนในกลาดต้องเผชิญกับการตัดสินใจยากๆ ที่สะท้อนความจริงของโลกภายนอก ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมทีมก็พลิกไปไม่เหมือนเดิม Newt ทำหน้าที่เป็นเสาหลักทางจิตใจจนถึงจุดที่การตัดสินใจบางอย่างของเขามีน้ำหนักเกินกว่าบทบาทผู้นำปกติ Minho จากนักวิ่งกลายเป็นคนที่พร้อมสู้และสอนคนอื่นให้กล้ารับความเสี่ยง ส่วนตัวละครเสริมบางคนในหนังกับหนังสือมีบทบาทต่างกันไป ทำให้ภาพรวมของเรื่องรู้สึกเข็มข้นและหลากหลายขึ้น — นี่คือความสนุกของการติดตามทั้งสองเวอร์ชันไปพร้อมกัน

แฟนตัวยงของนิยาย 'The Maze Runner' อย่างฉันเฝ้าจับตาดูเวอร์ชันภาพยนตร์มาตั้งแต่ภาคแรกออกฉาย เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนการอ่านฉบับย่อซีนสำคัญๆ ที่เราสำคัญใจจริงๆ ฉบับภาพยนตร์มีทั้งหมดสามภาค ได้แก่ 'The Maze Runner' (2014), 'Maze Runner: The Scorch Trials' (2015) และ 'Maze Runner: The Death Cure' (2018) — นี่คือการดัดแปลงจากไตรภาคหลักของเจมส์ แดชเนอร์ และไม่ได้ต่อยอดเป็นหลายซีซั่นเหมือนแฟรนไชส์บางเรื่อง ฉันมองว่า 'The Maze Runner' ภาคแรกใกล้เคียงต้นฉบับที่สุด เพราะยังคงโครงเรื่องหลักคือการตื่นขึ้นมาในกลาด (Glade) โลกของเขาวงกต การค้นหาวิธีออก และอารมณ์ตึงเครียดแบบหวาดกลัว-ร่วมมือ ระหว่างตัวละครหลักอย่างโทมัส มินโฮ และนิวท์ ความแตกต่างยังมีแน่นอน เหล่าฉากเชิงลึกที่อธิบายในหนังสือถูกย่อหรือปรับเพื่อลดความซับซ้อนของพล็อต และบางความสัมพันธ์ถูกเน้น-ลดเพื่อความกระชับ แต่โดยรวมเมื่อเทียบกับภาคสองและสาม ภาคแรกเก็บแก่นของนิยายไว้ได้ดีที่สุด ส่วนภาคสองและสามเน้นไปที่ฉากแอ็กชันและการเดินทางมากขึ้นจนบางความละเอียดในหนังสือหายไป คล้ายกับที่เกิดกับหนังบางเรื่องอย่าง 'The Hunger Games' ที่บางภาคเปลี่ยนโฟกัสจากการเมืองไปเป็นฉากบู๊ ฉันชอบที่ภาคแรกยังให้บรรยากาศลึกลับและคลุมเครือแบบต้นฉบับ แม้ว่าจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ความรู้สึกของการค้นพบและการหนีออกจากเขาวงกตนั้นยังคงทำให้ใจเต้นได้เหมือนตอนอ่านเล่มแรก

เราเริ่มจากจำนวนภาคของหนังก่อนเลย: ฝั่งภาพยนตร์ของ 'The Maze Runner' มีทั้งหมด 3 ภาคหลัก คือ 'The Maze Runner' (2014), 'Maze Runner: The Scorch Trials' (2015) และ 'Maze Runner: The Death Cure' (2018) ซึ่งรวมกันเป็นไตรภาคที่ดัดแปลงจากนิยายชุดของเจมส์ แดชเนอร์ ส่วนเนื้อเรื่องในจักรวาลยังไม่หมดแค่ในหนังเท่านั้น เพราะต้นฉบับหนังสือมีนิยายที่เป็นพรีเควลอย่าง 'The Kill Order' และ 'The Fever Code' ซึ่งให้รายละเอียดเบื้องหลังที่ลึกกว่าโลกในไตรภาคกลางได้มาก ถ้ามองแบบแฟนหนังสือแล้ว ส่วนขยายแบบที่ไม่ใช่ภาพยนตร์เดียวกันยังมีอยู่ในรูปแบบงานเขียนซึ่งรอการดัดแปลง ในแง่ข่าวคราวเกี่ยวกับภาคต่อหรือรีเมค ณ เวลานี้ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากสตูดิโอว่าจะทำภาคต่อภาพยนตร์หรือรีเมคในรูปแบบที่ชัดเจน แม้ว่าจะมีการพูดถึงความเป็นไปได้ของการดัดแปลงพรีเควลหรือการสปินออฟเป็นซีรีส์ แต่ข้อจำกัดเรื่องสิทธิ์และความพร้อมของผู้สร้างมีผล ทางเดียวที่รู้สึกได้คือแฟนๆ ยังคงอยากเห็นโลกของเรื่องนี้ถูกขยายต่อแบบมีความละเอียดยิ่งขึ้น ซึ่งถ้าทางสตูดิโอเลือกจะทำจริง รูปแบบทีวีซีรีส์หรือมินิซีรีส์ที่จับพรีเควลเป็นทั้งซีซันคงน่าสนใจมากๆ — อย่างน้อยก็เป็นความหวังที่บ้านๆ ของเราไว้ให้คิดต่อ

ในความเห็นของแฟนตัวยงอย่างฉัน เรื่องนี้มีทั้งเวอร์ชันหนังและเวอร์ชันหนังสือที่ต้องแยกนับกัน: หากนับเป็นชุดภาพยนตร์จะมีทั้งหมด 3 ภาค คือ 'The Maze Runner' (2014), 'Maze Runner: The Scorch Trials' (2015) และ 'Maze Runner: The Death Cure' (2018) ส่วนงานเขียนของ เจมส์ แดชเนอร์ มีไตรภาคหลัก 3 เล่ม คือ 'The Maze Runner', 'The Scorch Trials', 'The Death Cure' และยังมีนิยายเสริมอีก 2 เล่มคือ 'The Kill Order' กับ 'The Fever Code' ทำให้รวม ๆ แล้วมีงานตีพิมพ์ที่ขยายจักรวาลประมาณ 5 เล่ม ความไคลแมกซ์ที่ทำให้ใจเต้นแรงที่สุดสำหรับฉันคือฉากจบของภาคสามในเวอร์ชันภาพยนตร์ หลัก ๆ เป็นเพราะมันรวบรวมองค์ประกอบทุกอย่างที่เรื่องนี้เลี้ยงมาจนถึงปลายทาง — การปะทะกับองค์กร, การตัดสินใจที่ต้องแลกด้วยชีวิต, และภาพการต่อสู้ที่เรียงต่อกันจนเป็นสายฟ้าแลบ ฉากการบุกเข้าไปในพื้นที่ควบคุมของศัตรูมีทั้งความตึงเครียดแบบแอ็กชันและความหนักหน่วงในเชิงอารมณ์เมื่อผลของการกระทำของตัวละครเปิดเผยออกมา ฉากนี้ไม่ใช่แค่ระเบิดหรือการไล่ล่าเท่านั้น แต่มันเป็นบทสรุปที่ถามคำถามเชิงจริยธรรมเกี่ยวกับการเสียสละ ความไว้วางใจ และราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความหวัง นั่นคือเหตุผลที่ฉากไคลแมกซ์ของภาคสามยังคงก้องในใจฉันนานหลังจากเครดิตขึ้น ฉากแบบนี้ทำให้รู้สึกทั้งหมดทั้งยากที่จะสบายใจและยอมรับความจริงไปพร้อมกัน

ตลอดเวลาที่นั่งดู 'Jumanji' ครั้งแรก ฉันหลงรักไอเดียของเกมที่มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ และบีบหัวใจในแบบที่ไม่คาดคิดเลย เวอร์ชันต้นฉบับปี 1995 เล่าเรื่องเด็กชายชื่ออแลน พารริช ถูกกลืนเข้าไปในกระดานเกมป่าใหญ่ จนผู้เล่นคนอื่นต้องร่วมมือกันเล่นให้จบเพื่อปลดคำสาป ส่วนนักแสดงนำอย่างโรบิน วิลเลียมส์ทำให้อแลนกลายเป็นตัวละครที่ทั้งตลกและเศร้า ฉากที่บ้านหลังเก่าเต็มไปด้วยเถาวัลย์และสัตว์ป่าทำให้บรรยากาศตื่นเต้นแบบคลาสสิก ถ้าจะสรุปสั้น ๆ แบบมีหัวใจ ก็คือ 'Jumanji' (1995) เป็นนิทานแฟนตาซีที่ผสมระหว่างความเป็นเด็ก ความผิดหวัง และการเยียวยา ส่วนภาคต่อยุคใหม่ทั้งสองเรื่องเปลี่ยนแนวไปเป็นแอ็กชันคอมเมดี้แบบวิดีโอเกม แต่แก่นเรื่องเกี่ยวกับความกล้าและมิตรภาพยังคงอยู่ เหมือนเกมที่ถูกอัปเดตให้เข้ากับยุคสมัย แต่ยังคงรูทเดิมที่ทำให้คนดูรู้สึกได้

ยอมรับเลยว่าทุกครั้งที่มีคนถามเรื่อง 'The Hunger Games' ผมมักจะนึกถึงความเข้มข้นของแต่ละภาคก่อนเป็นอันดับแรก ชุดนิยายหลักมีทั้งหมดสามเล่มคือ 'The Hunger Games', 'Catching Fire', และ 'Mockingjay' แต่ภายหลังมีนิยายภาคแยกอีกเล่มคือ 'The Ballad of Songbirds and Snakes' ทำให้ถ้านับแบบรวมทั้งหมดจะเป็นสี่เล่ม ส่วนฉบับภาพยนตร์มีสี่ภาค เพราะนิยายเล่มสุดท้ายถูกแบ่งเป็นสองตอนสำหรับจอเงิน เล่มแรก 'The Hunger Games' เล่าเรื่องการอยู่รอดของคาทนิส เอเวอร์ดีน ที่ยืนแทนเพื่อเข้าไปแข่งขันในเกมสังเวยที่เป็นการแสดงของรัฐบาล เรื่องเน้นความโหดร้ายของการเอาโชคชะตาคนมาเป็นความบันเทิงและเริ่มปูความสัมพันธ์ระหว่างคาทนิสกับพีตา เล่มสอง 'Catching Fire' ขยับเป็นการต่อต้านที่เริ่มมีประกายไฟของการก่อกบฏ เมื่อมีการจัดการแข่งขันพิเศษที่เรียกว่า Quarter Quell และคาทนิสกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง เล่มสาม 'Mockingjay' เป็นการปะทะอย่างเต็มรูปแบบของสงครามกลางเมือง ผลกระทบจิตใจของตัวละครถูกขยายออกมา ทั้งการสูญเสีย ความทรมาน และการตั้งคำถามกับจริยธรรมของการทำสงคราม 'The Ballad of Songbirds and Snakes' กลับไปเล่าต้นกำเนิดของตัวละครสำคัญในบทบาทที่ต่างออกไปและให้มุมมองกับเหตุการณ์เบื้องหลังที่ทำให้โลกนั้นเป็นอย่างที่เราเห็น ผมมองว่าแต่ละภาคมีจังหวะการเล่าและธีมที่ชัดเจน ทั้งเรื่องการเอาตัวรอด ความเป็นผู้นำ และผลลัพธ์ของการใช้ความรุนแรง ซึ่งทำให้ซีรีส์นี้ยังคงน่าสนใจเมื่อได้กลับมาอ่านหรือดูซ้ำ