Grand Blue มังงะ แปลไทย

หนังเรื่องเมือง มีอยู่ 1 เมือง เขาเล่ากันว่า มื้อนี้เป็นเมืองที่ทำอาหารกินเจริญรุ่งเรืองที่สุด เป็นเมืองที่เจ้าชาย สีน้ำเงินอยู่ ชายนี้ได้โดนต้องคำสาป เกี่ยวกับความรัก ดังนั้น เขาโดนสาปให้กลายเป็น คนจนยากไร้ เขาจึงคิดว่า การโดนดูถูกเหยียดอย่างนั้น ซึ่งมันเป็น ความรู้สึกที่แย่ สำหรับตัวเขา เท่านั้นจึงได้ หาค้นหาคิดวิธีโดยการไปทำบุญร่วมมนุษย์และกลบเกลื่อนกินหลายของตัวเองโดยที่ไม่ให้ประชาชนหรือชาวบ้านรู้ว่าเขาเป็นผู้ใดตามนั้นเขาจึงคิดว่าการไปอยู่บนโลกมนุษย์นั้นจึงทำให้เขารู้สึกว่า เขาคงยังพอมีความหวังที่จะหารักแท้หรือคู่แท้ เขาคิดว่า การปลอมตัวเป็นชาวบ้าน ธรรมดา 1 คน ซึ่ง ไปรับราชการโดยการ ไปสอบสงวน เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงไปสอบสงวนสิทธิ์อย่างที่ดังกล่าวแล้วเขานั้นจึงได้เข้าพระราชวังในแคว้นเมืองญี่ปุ่น เขานั้นได้ไป เข้าเฝ้าฮ่องเต้หรือองค์จักรพรรดิ ของไทยแขวนที่ชน เท่านั้รงทราบว่า ถ้าเขา ขอให้น้องเต้ ลงมีราชโองการกตลาดในอำเภอในเมืองแขวงยี่ชุน หลัง๑ถ ดังนั้นเขาจึงให้ประการพร ในการสอบสงวนสิทธิ์ ดังนั้น ติด

ริน' น้องสาวคนเล็กของ 'รัม' ถูกพี่ชายจอมหวงคอยกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบ โดยมี 'ทีออน' เพื่อนสนิทมาดขรึมของพี่ชายรับหน้าที่เป็น 'ไม้กันหมา' เบอร์หนึ่ง ใครๆ ก็คิดว่าทีออนเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยดูแล ห่วงใย และดุรินเหมือนเด็กๆ แต่หารู้ไม่ว่า... ภายใต้มาดนิ่งสุขุมนั้น เขาคือ 'เสือร้าย' ที่กำลังจำศีลรอเวลาตะครุบเหยื่อ เขารอ... รอวันที่รินเรียนจบ เขารอ... รอวันที่เธอโตพอจะรองรับความรักที่รุนแรงของเขาได้ เมื่อวันนั้นมาถึง และมีตัวแปรอย่างหนุ่มรุ่นพี่เข้ามาจีบริน ความอดทนของเสือจำศีลก็ขาดผึง! เส้นกั้นบางๆ ที่เรียกว่า 'พี่ชาย' กำลังจะถูกข้ามผ่าน... ด้วยบทเรียนรักฉบับผู้ใหญ่ ที่ทั้งเร่าร้อน วาบหวาม และเอาแต่ใจที่สุด! "พี่รัมไว้ใจพี่ทีที่สุด... แต่รินหารู้ไม่ว่า คนที่น่ากลัวที่สุด ก็คือพี่ทีนี่แหละ!"

เธอมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จนกระทั่งวันที่ได้นอนอยู่ใต้ร่างของเขา “ฮึก!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจยังคงดังเข้าหูราวระรอกคลื่น สาดซัดถาโถมให้คนที่กำลังกลัดกลุ้มยิ่งหัวเสีย ดวงตาพราวระยับเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว มีแต่ความกระด้างเย็นชาอย่างที่มันชอบเป็นเวลาอยู่คนเดียว และใช่ … นี่คือเนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า เขาขี้หงุดหงิด เบื่อง่าย และบางครั้งก็ขวางโลก “เงียบสักทีสิวะ!” ร่างเย้ายวนบอบช้ำบนเตียงสะดุ้ง หยาดน้ำในดวงตาแดงก่ำเหือดแห้งไปเพียงครู่ เมื่อสบกับดวงตาดุกร้าวเย็นชาของคนพูด มันก็ร่วงหล่นลงมาอีกครั้งอย่างไม่ขาดสาย ต่างเพียงแค่ครั้งนี้ เธอมุดหน้าหายเข้าไปร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม “โธ่เว้ย!” เสียงสบทของคนตัวโตยิ่งสร้างแรงสะอื้น สิ่งหวงแหนที่เสียให้เขาไปเมื่อคืน ไม่น่าเสียดายเท่าพี่ชายของเพื่อนพี่ที่เธอเคยเห็นมาทั้งชีวิตว่าเป็นคนใจดี พี่เหนือฟ้าแสนจะใจดีคนนั้นหายไปไหน ผู้ชายที่นั่งหัวเสียอยู่ปลายเตียงนั้นต้องไม่ใช่พี่ข้างบ้านตัวจริงแน่

จำไว้! ต่อไปอย่ามาอวดเก่งกับฉันอีกฉันยังไม่อยากใช้ของร่วมกับผู้ชายคนอื่น เรื่องนี้เป็นเรื่องของน่านฟ้าชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้ากับกรรวีหญิงสาววัยสิบเก้าที่เจอกันโดยบังเอิญ แล้วมีเหตุจำเป็นที่กรรวีต้องไปอาศัยอยู่กับน่านฟ้า ผู้ชายปากร้ายแต่พอได้กินน้องแล้วก็เริ่มพูดเพราะขึ้น ทุกอย่างในนิยายเป็นแค่เรื่องสมมติขึ้นมาเท่านั้นนะคะ ไม่มีพล็อตซับซ้อนเน้นความสัมพันธ์ของพระนางอ่านได้เรื่อย ๆ มีแต่ความฟินเต็มไปหมด ฝากเอ็นดูน้องทั้งสองด้วยนะคะ

คำโปรย เพียงเพราะต้องการระบายความในใจผ่านบทตัวประกอบในนิยาย ทำให้เธอหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายที่เขียนอย่างไม่ตั้งใจ หนิงอันจะเลือกทำตามหัวใจหรือเลือกที่จะดำเนินเนื้อเรื่องไปให้ถึงตอนสุดท้าย จากนั้นก็กลับมาเป็นหนิงอันที่ไร้ตัวตนคนเดิมในโลกปัจจุบัน!

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**