ข้ากลายเป็นตัวประกอบที่ตื่นมาในอ้อมกอดของพระรอง

ข้ากลายเป็นตัวประกอบที่ตื่นมาในอ้อมกอดของพระรอง

last updateDernière mise à jour : 2025-09-02
Par:  Tuk KungComplété
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 Notes. 4 commentaires
91Chapitres
11.0KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**

Voir plus

Chapitre 1

1: มังงะเล่มโปรด [1]

I ran after him.

“Hey!” I shoved through two people carrying grocery bags, my sneakers slapping the wet pavement. “That’s mine, you absolute—”

He cut left into the alley behind Denny’s Pharmacy. Mistake. I knew that alley better than he did. Dead end, dumpster, a fence with a gap just wide enough for someone my size.

Not his.

I caught him right as he hit the fence, both hands fumbling with the wire, my bag still looped over his shoulder like he actually thought he was getting away with it.

“Give it back,” I said.

“Back off, kid.”

“I’m nineteen. And that bag has my rent money in it, so no.”

He turned around swinging. I’d love to tell you I saw it coming because I’m skilled, or trained, or secretly a genius at reading body language. Truth is, he telegraphed it so hard a blind man could’ve dodged it. I stepped inside the punch instead of away from it, drove my elbow into his ribs, and grabbed the strap of my bag while he was busy remembering how to breathe.

“Thanks,” I said, and yanked it free.

He swore at me. I didn’t stick around for round two. I had groceries getting warm in that bag and a shift at the diner in forty minutes.

“You got mugged again?” Priya didn’t even look up from the register when I walked in, hair a mess, elbow throbbing.

“I got un-mugged. There’s a difference.”

“One day you’re gonna chase the wrong guy.”

“One day,” I agreed, tying my apron. “Today wasn’t that day.”

She snorted and went back to counting the till. Priya worked the morning shift at the same diner I did nights, and she was the closest thing I had to family in this city, which said more about my life than I liked to admit. My parents were gone. My mom disappeared when I was small. I didn’t remember much beyond a smell, something warm like cinnamon, and the sound of a door closing. My dad raised me alone until I was twelve, and then he didn’t. After that it was me, an apartment I could barely afford, and whatever jobs would take someone with no family references.

I liked it that way. Mostly.

The diner smelled like burnt coffee and fryer oil, which after four years didn’t bother me anymore. I’d learned this city one shift at a time: which regulars tipped, which ones didn’t, which streets you didn’t walk after dark unless you wanted trouble from the wrong kind of resident. This town had all sorts. A werewolf ran the auto shop two blocks over. My upstairs neighbor was some kind of low-tier fae who complained constantly about the noise from my TV, like she wasn’t the one levitating her furniture at 3 a.m. Nobody blinked at any of it. That was just the world. Humans didn’t run things anymore, not really. We didn’t have the strength for it, but we got by. We always got by.

I grabbed my notepad and clocked in.

By the time I climbed the four flights to my apartment that night, my legs hated me and my elbow had turned a deeply unattractive shade of purple. I dropped my bag by the door, kicked off my shoes, and saw it.

An envelope. Slid halfway under my door, thick cream paper that didn’t belong in a building where the mailbox lock had been broken since March.

I picked it up.

No return address. Just my name across the front in gold ink, and beneath it, a seal I didn’t recognize: some kind of crest, wings wrapped around a sword.

“Okay,” I said out loud, to no one. “Weird.”

I tore it open standing right there in the hallway.

————————————

Dear Ms. Mia Callahan,

We are pleased to inform you that your application has been reviewed and accepted. You have been granted admission to Alliance Elite Academy for the upcoming term.

————————————

I read it twice. Then a third time, because surely I was misreading it.

Alliance Elite Academy.

I knew the name, everyone knew it. It was the school on the hill that wasn’t really a hill, more like its own floating slice of mountain, visible from half the city on a clear day. The school where the strongest bloodlines in every race sent their kids. Dragon lines. Wolf packs with centuries of pedigree. Kids who could bend fire before they could walk.

Humans didn’t get in. Not because they didn’t apply. Thousands did, every single year, but because the entrance trials required things humans didn’t have. I’d heard the physical trials alone killed the applicant pool down to almost nothing. No human had passed them in longer than anyone could remember.

Which meant this had to be a mistake.

I stood very still in my hallway, letter shaking a little in my hand, and a memory surfaced that I’d buried under four years of double shifts and unpaid bills.

Last spring. Half-drunk on cheap wine after a rough week, scrolling through my phone at two in the morning, laughing at myself the entire time.

Might as well, I’d thought. Not like they’ll actually take me.

I’d applied to Alliance Elite Academy on a dare I made with myself, forgotten about it by the next morning, and never checked the results because there was obviously no point.

There was a point.

My phone buzzed in my pocket. I didn’t look at it because I couldn’t stop staring at that gold seal, at my name written in ink too fine for someone like me.

Because the letter wasn’t done.

Beneath the acceptance line, in smaller script, was one more sentence. And that one didn’t read like a formality.

————————————

Physical evaluation waived. Special candidate status confirmed.

—————————————

I had never taken the physical trial.

I had never taken any trial at all.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Musikapan Chittima
Musikapan Chittima
สนุกค่ะ เอ็นดูนอ. แต่ละอย่างที่เจอ พ่อองครักษ์นี่กำไรสุดน่ะ 555
2026-10-02 16:34:24
1
0
Nattery
Nattery
สนุกดี ขำขัน พระเอกธงเขียว ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-12-14 01:54:04
0
0
Neena Yin
Neena Yin
ตอนที่ 82 หายไปจ้า
2025-09-01 18:41:00
2
1
สายชล แก้วเบี่ยง
สายชล แก้วเบี่ยง
สนุกมากค่ะ
2025-08-29 01:10:40
3
0
91
1: มังงะเล่มโปรด [1]
อนิจจังชีวิตไม่เที่ยงเมื่อครั้นเกิดมาลืมตาดูโลก มีน ถูกแม่แท้ ๆ เอามาทิ้งไว้หน้าวัดแห่งหนึ่งตั้งแต่อายุหนึ่งขวบ ด้วยความสงสารและเวทนาในชะตาชีวิตของเด็กสาว หลวงตาจึงรับอุปการะเลี้ยงดูร่วมกับเด็กวัดอีกหลายคน ยังดีที่ตอนนั้นแม่ของเธอทิ้งใบสูติบัตรไว้ให้ จึงรู้ที่ไปที่มาของตนและรู้ด้วยว่าพ่อแม่เป็นใคร แต่มีนกลับไม่เคยคิดอยากเจอพวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียวทั้งชีวิตนี้เธอมีแค่หลวงตาผู้คอยเลี้ยงดูเท่านั้น พ่อแม่ก็แค่คนให้อาศัยร่างกายให้เกิดมา จึงไม่มีความผูกพันใด ๆ ต่อกัน ในเมื่อไม่ต้องการกันแต่แรก มีนก็ไม่ต่างกับพวกเขาไม่จำเป็นต้องมีพ่อแม่ก็ได้ หลวงตาต่างหากที่เปรียบเสมือนพ่อแม่ที่แท้จริงด้วยเป็นเพียงวัดเล็ก ๆ ในชุมชนต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง หลวงตาจึงไม่มีกำลังส่งเรียนมากนัก ปัจจัยที่ญาติโยมถวายมานั้นก็ตามกำลังของแต่ละคนเช่นกัน ทว่าโชคไม่ดีนักเมื่อตอนมีนขึ้นมัธยมปลายหลวงตาท่านมรณภาพ เมื่อผู้มีพระคุณเพียงหนึ่งเดียวจากไปจึงไม่ได้เรียนต่อให้จบ ม.6 เด็กวัดมิใช่มีเพียงเธอคนเดียว หญิงสาวจึงสละสิทธิ์ให้เด็กที่เล็กกว่า เพราะเธอนั้นโตมากพอจะออกมาหางานทำเลี้ยงตนเองได้แล้วแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ใช่ว่ามีนจะไ
Read More
2: มังงะเล่มโปรด [2]
ติ๊งเสียงแจ้งเตือนจากระบบแอปพลิเคชันอัปเดตตอนใหม่ ทำให้มีนที่กำลังนอนเลื้อยอยู่บนเตียงถึงกับดีดตัวลุกขึ้นอย่างดีใจ หญิงสาวรีบคว้าเอาโทรศัพท์มือถือแล้วเปิดหน้ามังงะเรื่องโปรด เพื่อหวังว่าจะได้อ่านตอนต่อไปด้วยตอนก่อนหน้าทำให้เธออารมณ์ค้างมาก ฮ่องเต้แคว้นฉินยื่นข้อเสนอหากไม่อยากให้เกิดการล้มตายจากการสู้รบ ให้คนของแคว้นเป่ยแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี โดยให้องค์หญิงเป็นผู้เลือกราชบุตรเขยด้วยตนเอง พร้อมทั้งต้องจ่ายบรรณาการจำนวนมหาศาลทุก ๆ สามปี ซึ่งแคว้นเป่ยจะไม่มีสิทธิ์ค้านใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่เช่นนั้นแคว้นเป่ยคงไม่พ้นแพ้สงครามประชาชนเดือดร้อนล้มตาย ราชวงศ์ถึงขั้นล่มสลายทว่าสิ่งที่มีนได้ตอนนี้นั้น....“หา!...งดอัปเดตสามเดือนเนื่องจากนักวาดมีอาการบาดเจ็บที่ข้อมือ” หญิงสาวถึงกับหมดแรง เป็นแบบนี้เธอต้องค้างไปอีกสามเดือนเลยหรือ มิหนำซ้ำหากนักวาดอาการไม่ดีขึ้นก็จะต้องรอต่อไปอีกอย่างไม่มีกำหนดฝันร้าย นี่มันฝันร้ายของเธอชัด ๆ อุตส่าห์รอมาตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ เติมเหรียญไว้รอเรียบร้อยเพื่อหวังจะได้อ่านให้หนำใจ แล้วคืนนี้จะนอนหลับได้อย่างไร“ทำร้ายจิตใจกันมาก ทำให้ค้างแล้วก็จะหายไปสามเดือนแบบนี้เนี่
Read More
3: สิ่งตอบแทน [1]
หลังจากลืมตาตื่นที่นี่ที่ไหน นั่นคือคำแรกที่อยู่ในใจของมีน เธอไม่รู้จะถามกับใครดีถึงจะได้คำตอบ ภาพตรงหน้าเป็นพื้นที่กว้างปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวระพื้นดิน แต่ละคนยืนต่อแถวกันยาวเหยียด สวมใส่เครื่องแต่งกายแปลกไม่คุ้นตาครั้นจะบอกว่าเป็นกองละครซีรีส์จีนโบราณมาถ่ายทำก็คงจะไม่ใช่ เพราะเธอจำได้ว่าตัวเองกำลังจะจับเจ้าหัวขโมยแต่โชคไม่ดีดันเจอผีเสียได้ จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย กระทั่งมาโผล่ในสถานที่อันไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ฉะนั้นนอกจากความฝันแล้วคิดเป็นอื่นไม่ได้เลยหญิงสาวถึงกับทำหน้าเหวอยืนหันรีหันขวางเกาศีรษะทำตัวไม่ถูก ภายในหัวเต็มไปด้วยความงุนงง เพราะภาษาที่คนเหล่านั้นใช้เธอฟังไม่รู้เรื่องสักนิด ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่นานก็ถูกพาตัวไปนั่งลงกับพื้นตรงหน้าชายรูปร่างใหญ่ยักษ์ หนวดเครายาวเฟื้อยผิวสีแดง ทว่าดวงตาคู่นั้นเธอจำได้ดี มันเหมือนกับที่เจอในห้องเช่าไม่มีผิด“หวอ หวออะไรวะ” มีนทำปากงึมงำออกเสียงตามชายตรงหน้า พยายามออกเสียงตามก็แล้ว ตั้งใจฟังก็แล้ว แต่ทุกอย่างเหมือนไม่เป็นผล ยังคงสื่อสารกันไม่รู้เรื่องเช่นเดิมชายร่างยักษ์ตรงหน้าก็ดูเหมือนจะหัวเสียกับการสื่อสารครั้งนี้ไม่ต่างกัน กระทั่งเขาได้ช
Read More
4: สิ่งตอบแทน [2]
“หนูขอเกิดใหม่ค่ะ แต่ขอไปในที่ที่หนูอยากไปได้ไหมคะท่าน” ในเมื่อชีวิตเก่าก็ไม่ได้ดีจนถึงขั้นเสียดายทิ้งไม่ลง ถ้าอย่างนั้นก็ขอใช้ชีวิตใหม่ไปหวีดพระรองที่รักก็แล้วกัน“เจ้าจะไปที่ใด”“หนูอยากไปเกิดในโลกการ์ตูนมังงะที่หนูชอบค่ะ” ทว่าคำพูดของเธอนั้นทำให้ชายตรงหน้างุนงง ก่อนจะคิดได้ว่าท่านผู้นั้นอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่ามังงะคืออะไร “ท่านมองเห็นสิ่งที่หนูคิดในหัวได้ไหมคะ หนูอยากไปเกิดที่นั่นค่ะ”เจ้าแห่งปรโลกมองลึกเข้าไปในความคิดของหญิงสาว บัดนี้เขารู้แล้วว่านางต้องการสิ่งใด แต่กระนั้นก็อดประหลาดใจไม่ได้ หากเป็นผู้อื่นคงจะขอให้ตนไปเกิดในที่ร่ำรวยมีชีวิตใหม่อยู่อย่างสุขสบายไปแล้ว แต่นี่กระไรอยากไปเกิดเพราะชอบบุรุษที่ไม่มีในโลกแห่งความเป็นจริง มิหนำซ้ำยังอยู่ในยุคสงครามหาความสงบสุขไม่ได้“ได้ ข้าจะให้เจ้าไปที่นั่น”“ไปได้จริงเหรอคะ ขอบคุณท่านมาก ๆ ค่ะ” หญิงสาวดีใจเสียจนยิ้มไม่หุบ นอกจากจะได้ไปเห็นพระรองตัวเป็น ๆ แล้ว เธอก็อยากรู้ว่าเส้นเรื่องทั้งหมดจะดำเนินไปอย่างไร“จะไม่ถามหน่อยหรือว่าข้าจะให้เจ้าไปเกิดเป็นใคร หรือว่าเจ้ามีผู้ที่อยู่ในใจหรือไม่” เจ้าแห่งปรโลกอดไม่ได้ที่จะถามออกไปด้วยความสงสัย ให้
Read More
5: ถูกที่ผิดเวลา [1]
อีกฟากหนึ่งไป๋เหลียนสตรีที่ถูกคนเกือบทั้งหมูบ้านเหม็นเบื่อขี้หน้า นางบังเอิญพบกับติงเฉิงชายคนรักกำลังระเริงรักกับสตรีอื่นกลางลำธาร รู้ว่าเขาหักหลังยังไม่เจ็บเท่าคำพูดดูถูกเหยียดหยาม ราวกับว่าที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องโกหก“อืม... อย่าสิเจ้าคะ มันจักจี้นะ คิก คิก”“อันใดเล่า เจ้าชอบละสิไม่ว่า”“พี่ติงเฉิงข้าละไม่ชอบนังไป๋เหลียนเลยเจ้าค่ะ เหตุใดท่านไม่บอกปฏิเสธไปตรง ๆ ข้าเห็นท่านดีกับนางทีไรก็ปวดใจเหลือเกิน ข้าหึงนะรู้ไหม” ซูหนี่เบือนหน้าหนีเพื่อหลบการปล้ำจูบของอีกฝ่าย อย่างไรเสียครั้งนี้จะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ให้เขารีบไปจัดการให้เรียบร้อย มิเช่นนั้นได้เห็นดีกันแน่“เจ้าก็รู้นี่ว่านางดื้อด้านแค่ไหน เห็นข้าดีด้วยเข้าหน่อยก็คิดไปเองจนกู่ไม่กลับ เหตุใดพี่จะไม่เคยบอกเล่าคนไร้ยางอายเช่นนั้นพูดจารู้เรื่องเสียที่ไหน แต่ไม่เป็นไรพี่คิดแผนจัดการไว้แล้วยอดรักไม่ต้องห่วง” สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น ไป๋เหลียนนั้นรูปร่างหน้าตางดงามกว่าซูหนี่เป็นไหน ๆ แต่ติดที่นอกจากความงดงามแล้วไม่มีอะไรเทียบเท่าซูหนี่ได้เลย เพื่ออนาคตที่ดีตนจึงเลือกบุตรสาวผู้นำหมู่บ้าน แต่ครั้นจะปล่อยไป๋เหลียนไปก็เสีย
Read More
6: ถูกที่ผิดเวลา [2]
อย่างไรเสียชายชาติทหารมักหยิ่งในศักดิ์ศรี พวกเขาถือเอาหน้าตาเป็นหลักหากมีเรื่องทำให้เสื่อมเสีย ไม่ว่าในฐานะอนุหรือบ่าวรับใช้ก็ช่าง ขอแค่ออกไปจากความบัดซบนี้ได้นางก็ยอม คิดแล้วก็แค้นนักหากไม่ถูกติงเฉิงหลอกเงินไปเกือบหมดตัว ตนก็คงไม่อับจนหนทางถึงขั้นทำเรื่องน่าอับอายเสียศักดิ์ศรีกระนั้นความเขินอายก็ยังคงมีมากนัก หากจะให้ใจกล้าขืนใจบุรุษทั้งที่สติครบถ้วนก็คงไม่อาจทำได้ หญิงสาวจึงเทยาที่ยึดมาได้กรอกปากบุรุษตรงหน้าในขณะที่เขาไม่ได้สติ ส่วนที่เหลืออีกเกินครึ่งนางจัดการกระดกรวดเดียวหมดขวด หลังจากดื่มเข้าความร้อนรุ่มบังเกิด ใจเต้นแรงกว่าปกติเริ่มหายใจไม่ออก กระทั่งจังหวะการเต้นของหัวใจหยุดลงในเวลาเดียวกันผู้หนึ่งจากไปอย่างไม่รู้ตัว ทว่าผู้หนึ่งกลับมาอย่างไม่ตั้งใจ กระนั้นก็ไม่อาจฝืนฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าได้ ความนึกคิดและสมองขัดแย้งกับร่างกาย สองฝ่ายต่อต้านแต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอาการกำหนัด สุดท้ายแล้วก็ถูกฤทธิ์ยาครอบงำ ทำตามความต้องการของร่างกายอย่างช่วยไม่ได้หญิงสาวชาวบ้านแต่งกายด้วยชุดเก่า ๆ เมื่ออารมณ์ได้ที่อาการกำหนัดแทนที่ความเขินอาย นางจัดการถอดกางเกงชายผู้นั้นออกอย
Read More
7: ถูกที่ผิดเวลา [3]
“แม่ทัพแดนใต้หลี่มู่กวาจริงด้วย” ร่างบางเผลอเอ่ยนามของอีกฝ่ายออกมาอย่างเลื่อนลอย พลันก็จำได้ว่าก่อนที่อ๋องซิงเยี่ยนออกตามหาแม่ทัพคู่ใจพบ เป็นตอนสุดท้ายที่นักวาดมังงะลงค้างไว้แค่นั้น ก่อนจะแจ้งพักงานวาดสามเดือนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่ข้อมือนั่นก็เท่ากับว่าเธออยู่ในตัวประกอบสตรีบ้าเช่นนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังกระทำชำเราพระรองในดวงใจจนสำเร็จความใคร่ไปแล้วด้วยมิรู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ ส่งมาถูกที่ก็จริงแต่มันใช่เวลาหรือไร และนางยังต้องเป็นสตรีบ้าในสายตาผู้อื่นไปอีกนานแค่ไหน สตรีบ้าที่ไม่ใช่เสียสติ แต่เป็นบ้าที่แปลว่าบ้าผู้ชาย มันหนักหนาเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้แล้ว เลือกเกิดครั้งนี้ช่างเป็นอะไรที่เปล่าประโยชน์โดยแท้เกิดมาจนเช่นเดิม... เพิ่มเติมคือดวงซวยต้องถูกพระรองตามฆ่าอีก ชีวิตนี้น่าอนาถกว่าชีวิตเก่าเสียอีก ข้าเรียกร้องกับผู้ใดได้บ้างอีกทั้งไม่กี่ชั่วยามซิงเยี่ยนก็จะนำกำลังคนค้นหามาถึงที่นี่ หากพวกเขาพบว่านางทำอะไรลงไปบ้าง มีหวังได้ถูกเชือดก่อนจะได้อยู่จนกว่ามังงะเรื่องโปรดจะจบลงแน่ ฉะนั้นต้องหนี เธอต้องหนีเอาตัวรอดก่อน เรื่องอื่นต่อจากนี้ค่อยว่ากันทีหลังทว่าในตอนที่กำลังจะหนี เธอกลั
Read More
8: ถูกใจแต่ไม่ถูกต้อง [1]
หลังจากหนีออกมาจากเพิงพักในป่าได้ มีนก็ได้ตรงกลับบ้านของหญิงเจ้าของร่างทันที ยังดีที่ไป๋เหลียนผู้นี้พอมีสมบัติติดตัวอยู่บ้าง แม้ไร้ญาติขาดมิตรใช้ชีวิตตัวคนเดียวมานาน แต่นางก็ยังมีบ้านหลังน้อยและที่ดินอีกนิดหน่อยที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย ถือว่าไป๋เหลียนมีชีวิตที่ดีกว่าตนในโลกเดิมเป็นไหน ๆหญิงสาวฝืนร่างกายเดินมาจนถึงเตียงนอน ก่อนจะล้มตัวลงแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น ตอนนี้นอนพักเอาแรงก่อนไว้ตื่นเช้ามาค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อไป แต่อย่างไรก็คงต้องทำใจยอมรับให้ได้ว่าตอนนี้ตนคือไป๋เหลียนไปแล้ว คนต้นเรื่องจากไปแล้วแต่คนที่ต้องแบกรับผลทั้งหมดคือเธอมิใช่ไป๋เหลียนตัวจริงนี่สิ จะทำอย่างไรดีหลังจากนี้จะกล้ามองหน้าหลี่มู่กวาได้อย่างไร ขออย่าให้เขาจำนางได้เลยหญิงสาวหลับไปจนกระทั่งถึงยามสาย นางต้องนอนซมเพราะพิษไข้ทั้งคืน อาศัยกินกล้วยที่เหลือหนึ่งหวีประทังความหิวไปก่อน ในบ้านพอมีขิงแห้งจึงต้มน้ำขิงร้อน ๆ ดื่มลดไข้ให้ร่างกายสดชื่น กว่าจะฟื้นตัวได้ก็ต้องทนกินแต่หัวเผือกหัวมันตลอดสี่วันที่ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้หลังจากร่างกายฟื้นนางจึงออกเดินสำรวจรอบบ้านหลังน้อย ในพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่มากแต่ยังดีที่มีรั้วร
Read More
9: ถูกใจแต่ไม่ถูกต้อง [2]
“ก็ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวถึงกับหน้ามุ่ย เมื่อคาดหวังว่าจะได้เงินทองของมีค่า กลายเป็นคุณนายเศรษฐินีไม่ต้องทำงานให้เหนื่อย แต่กลับไม่ได้อย่างที่หวัง แต่กระนั้นก็มิใช่ปัญหาแค่หาเงินจะไปอยากอะไร มีมิติวิเศษให้ก็เท่ากับนางมีของดีในมือ ทั้งยังสามารถเอาของจากโลกปัจจุบันมาใช้ได้ จะทำอะไรกาลข้างหน้าเท่านี้ก็สบายแล้ว“จำเอาไว้เล่า จงระวังตัวให้มาก อย่าได้เปิดเผยเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด ยกเว้นก็แต่คนผู้นั้นยอมรับในตัวเจ้าได้ มิเช่นนั้นสิ่งที่ข้าให้จะนำภัยมาสู่เจ้า”ยังไม่ทันจะได้ถามถึงการใช้งานมิติวิเศษ เสียงเจ้าแห่งปรโลกค่อย ๆ เลือนหายไป นั่นเท่ากับว่านางจะไม่สามารถสื่อสารอะไรได้อีกแล้ว การมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ เช่นนี้ นางคาดเดาไว้ว่าคงไม่พ้นเครื่องกลไกขนาดใหญ่พังอีกแล้วเป็นแน่ มีปัญหาบ่อยเช่นนี้สมควรซ่อมแล้วหรือไม่ ประเดี๋ยวก็ได้มีคนดวงซวยเช่นนางอีกหลังจากการสื่อสารของเจ้าแห่งปรโลกขาดหาย ไป๋เหลียนจึงมิได้สนใจอีก นางอยากรู้ว่ามิติที่ว่ามันใช้อย่างไร ทั้งของที่เอาออกมาได้มีอะไรบ้าง ข้อจำกัดมีมากน้อยแค่ไหนในการใช้งานนางในฐานะนักอ่านที่เคยอ่านนิยายแนวทะลุมิติมามากมายนับไม่ถ้วน จากประสบการณ์จะต้องมีบา
Read More
10: หาเลี้ยงปากท้อง [1]
กว่าจะทำใจยอมรับว่าต้องใช้ชีวิตในนามไป๋เหลียนก็มิใช่เรื่องง่าย ทั้งต้องปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่ไม่น่าอภิรมย์นัก ไหนจะเรื่องต้องคอยหวาดระแวงว่าเมื่อไรพระรองจะตามมาล้างแค้น ครั้นจะโทษเจ้าของร่างทั้งหมดก็มิได้ ในเมื่อเจ้าตัวสิ้นลมก่อนส่วนคนที่สานต่อก็คือตนเองหญิงสาวใช้ชีวิตในโลกการ์ตูนมาแล้วสิบวัน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกหาเรื่องจากชาวบ้านและการตามรังควานของติงเฉิง นางก็ได้แต่เก็บตัวเงียบอยู่ในบ้านไม่ออกไปที่ใด ทว่าเมื่อนานวันเข้าทำให้เริ่มเบื่อหน่าย ครั้นจะให้อยู่บ้านโดยที่ไม่ทำอะไรก็คงจะเป็นไปไม่ได้ จึงลุกขึ้นเตรียมตัวหางานทำดูสักตั้งหากต้องการใช้ของจากมิติวิเศษได้ตามใจ อย่างน้อยก็ต้องออกไปทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ให้คนภายนอกเห็นว่าตนทำงานจึงมีกินมีใช้ เพื่อลดข้อครหาจากบุคคลไม่หวังดี ที่สำคัญจะต้องลบภาพความจำเก่าของทุกคนให้ได้ ไป๋เหลียนที่คอยเอาแต่ก้มหน้ายอมคนอื่นไปเสียหมด นับแต่นี้จะกลายเป็นไป๋เหลียนคนใหม่ คนที่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็จะรังแกไม่ได้อีกทว่าหมู่บ้านในชนบทห่างไกลความเจริญจะมีอะไรทำได้ คงต้องเริ่มอาชีพแรกด้วยการเข้าป่าหาของป่าไปขายในเมือง เอาไว้ให้คุ้นชินกับที่นี่สักหน่อยแล้
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status