Wind Breaker ปั่นสู้ฝัน เถื่อน

เขาเลนขวา เธอเลนซ้าย เส้นคู่ขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบ คุณมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยที่ฉันเคยแอบชอบ ผมต้องได้ตัวคุณมาครอง คุณไม่มีวันรอดมือผมแน่ เหตุเกิดจากริมสระว่ายน้ำเมื่อ 7 ปีก่อน เบลล่าหรือบุษบา ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ต้องถอดใจออกจากเดเมียน ชายหนุ่มเพลย์บอย"เดเมียน คุณมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยที่ฉันเคยแอบชอบ ที่มีมันสมองเท่าเมล็ดถั่ว และฉันจะเก็บทุกคำพูดของคุณไว้จำให้ขึ้นใจ ต่อไปนี้ทีมของเราจะเป็นคู่แข่งกันตลอดกาล" ส่วนเขาชายหนุ่มเสเพลผู้เฝ้ามองสาวน้อยเติบโตกลายเป็นหญิงสาวแสนสวยสุดเย้ายวน จนวันหนึ่ง“ผมตัดสินใจแล้ว ผมต้องได้ตัวคุณมาครอง ไม่ว่าจะต้องทำยังไง ผมจะทำทุกวิถีทางเลย คุณไม่มีวันรอดมือผมแน่” ท่ามกลางการเริ่มต้นฤดูกาลแข่งขันสุดยอดความเร็วของรถฟอร์มูล่าวัน ความงดงามของกีฬาที่มีคนแพ้และคนชนะ ชายหนุ่มเพลย์บอยจะทำเช่นไรให้ได้ตัวสาวน้อยทีมคู่แข่งมาครอบครอง ในขณะอดีตที่เสเพลชักนำสาว ๆ คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องในวังวนแห่งความพิศวาสของคนทั้งคู่ ลุ้นไปกับซีอีโอหนุ่มเดเมียน ฮัทเตอร์ และเบลล่า เวสต์ จะสมหวังในความรักที่เก็บงำไว้มานานได้หรือไม่

แอบเป็นติ่งพี่เค้า เพราะทั้งหล่อทั้งยาว เอ๊ย ทั้งหล่อทั้งเก่ง พี่สิงโตนักปั่นจักรยานทีมชาติไทยสุดฮอต น้ำหวานจึงหาโอกาสเมื่อพี่เค้ามาพัก ด้วยการบุกไม่พัก ให้พี่ทำให้หนูสำเร็จในวิถีติ่ง "จริงสิ เราไม่ได้คุยกัน เราเซ็กซ์โฟนกันก็ได้นะ“ "พี่สิงโตอะ" "อื้อพี่พูดจริงๆ นะ นะ" "จื้อ ชวนน้ำทำอะไรก็ไม่รู้" "ตอนนี้ก็จะชวนไปทำอีกสักอย่าง น้ำจะไปทำกับพี่ไหม"เขาก้มลงหอมแก้มเธอเร็วๆ แล้วกระซิบเสียงสั่น... "ตรงมุมนั้นมีห้องน้ำปิดซ่อม....อีกยี่สิบนาทีรถถึงจะมารับพวกนักกีฬา" "อุ๊ย" ทำตาโตแล้วมองเขา สิงโตยิ้มใส่ตาเธอแล้วขยิบตาให้ ตอนนี้รอบกายพวกเขาก็มีพวกนักกีฬาในสมาคมและบรรดาคนมาส่งมากมาย กำลังรอรถที่จะมารับพวกนักกีฬาไปเข้าค่ายฝึกซ้อม "เอ่อ..จะดีหรือคะ" "ดีสิ ส่งท้ายยังไงล่ะ ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก" "ส่งท้ายเยอะแล้วอะ" ปากพูดแบบนั้นแต่ตรงนั้นเต้นรับคำพูดของเขา แถมยังแฉะชื้นฉ่ำอีกด้วย "พี่สิงโตอะ แล้วถ้าคนเห็นเราล่ะ" "ไม่ต้องกลัวหรอก พี่จะทำเวลา" "อื้อ..."

‘เพื่อนพี่ชาย’ คือสถานะที่ปลอดภัยและมีเส้นแบ่งเขตแดนชัดเจนที่สุด แต่สำหรับ ‘พิมพาย’ เส้นแบ่งนั้นกลับพร่าเลือนลงทุกครั้งที่ ‘ไต้ฝุ่น’ เข้ามาใกล้ เขาคือพายุร้ายที่ทรงเสน่ห์ คาดเดาไม่ได้ และไม่เคยศรัทธาในความรัก จนกระทั่งความเหงาและแอลกอฮอล์ในคืนนั้น พังทลายกำแพงความถูกต้องจนหมดสิ้น เขายื่นข้อเสนอที่แสนเห็นแก่ตัวมาให้ พร้อมกับตอกย้ำความจริงที่เย็นชา “เราเป็นแค่คู่นอนนะ...ไม่มีอะไรเกินกว่านี้” เธอตอบตกลง ยอมกลืนเลือดตัวเองเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการยืนอยู่ข้างเขาในเงามืด ยอมตีสองหน้าเป็นน้องสาวที่แสนดีของพี่ชาย และเป็นคู่นอนไร้ค่าที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึงหวง ทนมองเขาหยิบยื่นความอ่อนโยนให้คนอื่น ขณะที่มอบความสัมพันธ์ไร้หัวใจให้เธอ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ท่ามกลางความลับที่ถูกซ่อนเร้น พายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะกวาดล้างทั้งความรักและมิตรภาพ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

พนันร้ายมาเฟียเถื่อน เพราะอยากได้เธอ เขาเลยวางพนันครั้งนี้ไว้สูงและต้องชนะอย่างเดียว!! คอยหลอกล้อเหยื่อให้ติดกับที่ละนิดจนสุดท้ายก็กลายเป็นของเขา ชายหนุ่มมองผลงานตัวเองก็ก้มลงประทับจูบหน้าผากซับเหงื่อของอีกฝ่ายที่ไหลรินลงมา มองดูแก้มชมพูระเรื่อริ้วยาวบนใบหน้างามด้วยความเขินอายจากนั้นเขาก็ค่อยๆ ดึงนิ้วของตัวเองออกมา "ช่วยผมหน่อย" ********** พนันร้ายรักคนลวง หวังเทียนเป็นหนุ่มเพลย์บอย เป็นลูกชายคนรองของสกุลหวัง เจ้าพ่อกาสิโนแห่งเกาะฮ่องกง อาชีพของเขาคือเกาะพี่ชายกิน ดังนั้นชีวิตประจำวันของเขาคือ เที่ยว และใช้เงินนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า วันหนึ่ง พี่ชายเขาก็มาขอให้ไปหลอกฟันผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนแรกเขาคิดจะเลิกติดต่อ แต่สุดท้ายก็ตัดใจทิ้งไม่ได้ และไม่คิดว่านั่นจะทำให้เขามีปัญหาในอนาคต ความวายป่วงยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีลูกชายอายุห้าขวบกับหญิงสาวที่ทำให้เขาเจ็บปวด จนกลายเป็นหนุ่มเพลย์บอย อย่างทุกวันนี้ ทั้งรักเก่าและรักใหม่กำลังคืบคลานเข้ามา คุณชายรองแห่ง สกุลหวังจะทำเช่นไรกับปัญหานี้...

เขานึกมันเขี้ยวจึงชักแก่นกายออกจนสุดปลายก่อนจะกระแทกเข้าไปทีเดียวมิดลำเป็นการส่งท้าย จนร่างโปร่งสะดุ้งสุดแรง เฮือก! กลิ่นดินลุกพรวดขึ้นทันที หยดเหงื่อผุดพรายอยู่รอบกรอบหน้า ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบ ๆ มือของเขาควานหารอบเตียงว่ามีใครอยู่ด้วยอีก ก็เห็นว่าตนอยู่ในห้องนอนของตัวเองเพียงคนเดียว “แฮ่ก ๆ ฝันอีกแล้วเหรอวะเนี่ย” เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อออกก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเปียกข้างใต้ “แม่งเอ้ยยย” เหนียว ๆ คาว ๆ แบบนี้ กลิ่นดินรับรู้ได้จากประสบการณ์การชักให้ตัวเองมาตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม หากแต่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกภูมิใจสักนิดที่ต้องมาเสร็จเพราะฝันว่าโดนเอาจากคนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีตัวตนอยู่จริงไหม

ดอกฟ้าบอบบางหอมหวาน เบ่งบานล่อแมลงดอมดม สีสันงามล้ำชวนชม กลับถูกฉุดลงตมด้วยคนพาล “ไปไหนมาแต่เช้าเชียว” ใจดวงน้อยระทึกขึ้นกับความสนิทชิดเชื้อของเขา คิดอย่างอ่อนอกอ่อนใจว่าเมื่อไรเธอจะทำใจได้สักที เธอแทบไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ตัวสั่นใจสั่นทุกครั้งที่ชายหนุ่มแตะต้อง ทั้งยังรู้สึกร้อนวูบวาบบนเรือนกายรวมทั้งใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะกลิ่นกายบุรุษที่ไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดนอกจากพี่ชายก่อให้เกิดความหวามไหวแบบที่เธอไม่เคยรู้จัก ยิ่งตอนนี้ได้กลิ่นหอมของสบู่เหลวที่ตนใช้กับไอเย็นจากร่างสูงใจก็ยิ่งสั่น เปรมินทร์จับคนที่ทำตัวเกร็งพลิกให้หันหน้ามาหาเขาพร้อมกับอุ้มเธอขึ้น พาให้นั่งที่เตียงโดยให้ร่างอรชรอยู่บนตักของตน ก่อนจะเชยคางเล็กให้เงยขึ้นสบตาเขา “ผมถามว่าไปไหนมา” “ไปดูเพ็ญเตรียมอาหารค่ะ” ปากอิ่มสวยสีระเรื่อขยับเพียงน้อยนิดทั้งเสียงที่ตอบก็บางเบา หากชายหนุ่มก็ได้ยิน แม้ความสนใจของเขาจะหยุดอยู่ที่กลีบปากสวยมากกว่าสิ่งใดก็ตาม “ต่อไปตื่นมาต้องเห็นคุณอยู่บนเตียงกับผม” เพลิงแค้นในใจ 'เปรมินทร์' แผดเผา 'กัญญานัน' ด้วยไฟเสน่หา