Xxxเบล

แฟน ๆ ของ 'เบล' ที่ตามมาตั้งแต่ต้นคงรู้สึกว่าเขาไม่ใช่แค่ตัวละครในไลท์โนเวลเท่านั้น แต่ปรากฏตัวอยู่ในสื่อหลายรูปแบบทั้งทีวีและจอใหญ่ด้วยกัน 'Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon?' (หรือที่แฟน ๆ มักเรียกสั้น ๆ ว่า 'DanMachi') เริ่มต้นจากไลท์โนเวลแล้วถูกดัดแปลงเป็นมังงะและอนิเมะทีวี ซึ่งตัวละครหลักอย่างเบล คราเนลก็เป็นหัวใจของเนื้อเรื่องในทุกรูปแบบเหล่านั้น ทำให้ผมได้เห็นพัฒนาการของเขาจากเด็กหนุ่มไร้ประสบการณ์กลายเป็นนักผจญภัยที่เติบโตขึ้นทั้งด้านฝีมือและความคิด

ในเชิงภาพยนตร์ที่ฉายโรง เบลเป็นตัวละครสำคัญในภาพยนตร์เรื่อง 'Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon?: Arrow of the Orion' ซึ่งเล่าเนื้อหาเสริมจากอนิเมะหลักโดยขยายความสัมพันธ์และเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกับอดีตบางอย่างของตัวละครสำคัญอื่น ๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพียงคัทซีนยาวจากทีวี แต่มีโทนและฉากแอ็กชันที่ออกแบบมาสำหรับจอใหญ่ ทำให้เบลมีพื้นที่ให้เติบโตและแสดงอารมณ์ได้เข้มข้นกว่าซีรีส์ทีวีทั่วไป นอกจากนั้นยังมีอีเวนต์พิเศษอย่าง OVA และสตอรี่วิดีโอสั้น ๆ รวมถึงสปินออฟอย่าง 'Sword Oratoria' ที่ถึงแม้จะโฟกัสไปที่ตัวละครอื่น แต่เบลก็ยังมีการปรากฏตัวหรือมีผลกระทบต่อเนื้อหาบางส่วน ทำให้แฟน ๆ รู้สึกเชื่อมโยงกันระหว่างงานหลักกับงานข้างเคียง

นอกจากผลงานจอภาพยนตร์และทีวีแล้ว เบลยังปรากฏในสื่อเวทีและเกมที่ผลิตตามซีรีส์ ทั้งละครเวที นิทรรศการ และเกมมือถือที่ใช้ตัวละครจากจักรวาลเดียวกัน ซึ่งส่วนมากเป็นสื่อที่ช่วยขยายโลกและมิติของตัวละครให้แฟน ๆ ได้สัมผัสมุมมองใหม่ ๆ เช่น สถานการณ์สมมติหรือเควสต์ที่ไม่ได้ลงในนิยายต้นฉบับ การได้เห็นเบลในฉากที่ออกแบบใหม่ ๆ เหล่านี้ทำให้ตัวละครอบอุ่นขึ้นและมีเสน่ห์ในมุมที่ต่างไปจากการอ่านเล่มหรือดูอนิเมะเพียงอย่างเดียว

โดยสรุป ถ้าตั้งใจหาผลงานที่เบลปรากฏให้ครบจริง ๆ ต้องนับทั้งไลท์โนเวล มังงะ อนิเมะทีวี ทุกซีซัน ตอน OVA และภาพยนตร์อย่าง 'Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon?: Arrow of the Orion' รวมถึงสื่อเสริมอย่างสปินออฟและเกมด้วย ผมคิดว่าสำหรับคนที่อยากเห็นพัฒนาการของตัวละครแบบเต็มรูปแบบ การดูอนิเมะควบคู่กับภาพยนตร์และสื่อเสริมจะให้ความเข้าใจและความประทับใจที่ต่างออกไป ซึ่งส่วนตัวแล้วชอบฉากในภาพยนตร์ที่ทำให้เบลดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแต่ยังคงความไร้เดียงสาแบบเฉพาะตัว นี่เป็นเสน่ห์ที่ทำให้ยังตามซีรีส์นี้อยู่เสมอ

ฉันหลงรักรายละเอียดการแต่งตัวของ xxxเบลตั้งแต่เห็นครั้งแรก เพราะทุกชิ้นทั้งสี ผ้า และการจัดเลเยอร์มันเล่าเรื่องบุคลิกของเธอได้ชัดเจน

โดยรวมแล้วสไตล์ของเธอเป็นการผสมผสานระหว่างความคลาสสิกกับความขบถ สีหลักมักอยู่ในโทนมืดแต่ไม่หนักจนเกินไป เช่น เบอร์กันดีเข้ม น้ำเงินกรมท่า ควันบุหรี่ และมีจุดสว่างเป็นครีมหรือทองแดงเล็กน้อย ผ้าที่เลือกมักเป็นผ้าคุณภาพที่เล่นเท็กซ์เจอร์ได้ดี—กำมะหยี่ หนังนิ่ม ผ้าชีฟองสำหรับส่วนนุ่ม และผ้าทวีดหรือผ้าทอหนาสำหรับโครงสร้าง ทำให้การแต่งตัวดูมีมิติแม้จะใช้โทนสีเรียบๆ

การออกแบบเสื้อผ้าจะเน้นซิลูเอ็ตต์ที่เด่น เช่น เอวคอดสูง แขนพองบางจุดที่บังคับให้สายตาไล่ตามรูปทรง หรือเสื้อโค้ทยาวตัดข้างไม่เท่ากันซึ่งสร้างการเคลื่อนไหว ชิ้นเด่นที่กลายเป็นเอกลักษณ์คือเข็มขัดหนังที่มีหัวเข็มขัดใหญ่ ผ้าพันคอเล็กๆ ติดเข็มกลัดโลหะ และถุงมือสั้นแบบมีนิ้วโป้ง ส่วนรองเท้าจะเป็นบู트ข้อกลางถึงสูงที่มีสายรัดหรือเชือกผูก ทำให้ลุคดูมั่นใจแต่พร้อมขยับตัวได้

ไอเท็มสำหรับลุคพิเศษหรือในงานเวทีมักเพิ่มรายละเอียดปักลูกไม้หรือโลหะเล็กๆ เป็นองค์ประกอบ และเมคอัพจะลากเส้นคมที่ตา ใช้เฉดปากโทนธรรมชาติ ให้ความรู้สึกเข้มแต่ไม่ดุดันจนเกินไป สำหรับใครที่อยากทำตาม ฉันมักแนะนำให้เริ่มจากการจับคู่ผ้าสองชนิดที่ต่างกัน เช่น กำมะหยี่กับหนัง แล้วเพิ่มเครื่องประดับโลหะเล็กๆ เพื่อบาลานซ์ความหวานกับความแข็ง นี่คือสไตล์ที่สื่อว่าคนใส่มีทั้งความอ่อนโยนและความเด็ดขาดในคนเดียวกัน

ช่วงหลังๆ ชุมชนแฟนคลับของ 'xxxเบล' ระเบิดทฤษฎีที่หลากหลายจนบางทีก็แทบตามไม่ทัน — มีทั้งทฤษฎีที่ดูเป็นไปได้กับทฤษฎีที่กลายเป็นนิยายแฟนเมดที่ยิ่งกว่าจะจริงซะอีก ฉันชอบวิธีที่คนเอาเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ มาเย็บต่อกันเป็นเรื่องราวใหญ่โต บางคนเชื่อว่าอดีตของ 'xxxเบล' เชื่อมโยงกับตระกูลลับหรือชนชั้นสูงที่ถูกลืม เพราะการปรากฏตัวของสัญลักษณ์ซ้ำๆ ในฉากหลังและคำพูดที่เหมือนถูกเซ็นเซอร์ทำให้แฟนๆ คาดเดาว่าไม่ได้เป็นแค่อดีตธรรมดา

อีกกลุ่มหนึ่งชอบทฤษฎีแนวความทรงจำถูกลบหรือเปลี่ยนแปลง พวกนี้ชี้ไปที่แฟลชแบ็กที่ขาดช่วงและความไม่ต่อเนื่องของนิสัย — มีการแยกวิเคราะห์บทสนทนาและเหตุการณ์เล็กๆ ที่ทำให้คิดว่า 'xxxเบล' อาจถูกทดลองหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี/เวทมนตร์ที่ทำให้ความทรงจำผิดเพี้ยน ซึ่งแนวคิดแบบนี้มักอ้างอิงกับงานอย่าง 'Fullmetal Alchemist' ที่การปิดบังอดีตกลายเป็นแกนเรื่องสำคัญ ทำให้แฟนๆ คาดหวังว่าการเปิดเผยจะไม่ใช่แค่ข้อมูลแต่จะเปลี่ยนมุมมองตัวละครทั้งหมด

ส่วนทฤษฎีที่ชวนหวิวที่สุดคือการเชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตโบราณหรือคำสาป — มีคนสังเกตรอยแผลหรือเครื่องประดับที่คล้ายสิ่งของจากตำนาน เลยคิดว่า 'xxxเบล' อาจสืบเชื้อสายจากเผ่าที่สูญหายหรือเคยทำสัญญากับสิ่งลี้ลับ ทฤษฎีนี้มักสอดแทรกความเศร้าของการเสียสละและการยอมแลกของบางอย่างเพื่อพลัง ซึ่งทำให้นึกถึงโทนความเป็นมืดของผลงานบางชิ้น เช่น 'Nier: Automata' ที่อดีตและผลลัพธ์ทางศีลธรรมซ้อนทับกัน

ในมุมของฉัน ทฤษฎีพวกนี้มีเสน่ห์เพราะมันทำให้โลกของเรื่องรู้สึกมีชั้นเชิงและทุกฉากเหมือนส่งสัญญาณให้เรารวบรวม ต่อให้ไม่ใช่ทุกทฤษฎีจะถูกต้อง แต่วินาทีนั้นที่คนอ่าน-ดู-ฟังมารวมกัน แปลเบาะแสเล็กๆ เป็นเรื่องราวใหญ่ๆ มันเติมไฟให้การรอคอยฉากเปิดเผยนั้นคุ้มค่าอยู่ดี

การได้รู้จักต้นกำเนิดของตัวละคร 'xxxเบล' ทำให้ผมอยากเล่าในเชิงทั้งโลกจริงและโลกในเรื่องพร้อมกัน — เพราะต้นกำเนิดของตัวละครมักมีหลายชั้น ไม่ใช่แค่ที่มาทางพล็อต แต่รวมทั้งแรงบันดาลใจของผู้สร้าง การตั้งชื่อ และบริบททางวัฒนธรรมที่หล่อหลอมตัวละครนั้น

ผมมองเรื่องต้นกำเนิดออกเป็นสามมิติ: มิติแรกคือผู้สร้างและการเปิดตัว — ใครเป็นคนออกแบบ ใครเขียนบท และตอนไหนหรือบทที่เท่าไหร่ที่ตัวละครปรากฏครั้งแรก จุดนี้มักบอกได้ว่า 'xxxเบล' เกิดมาเพื่อบทบาทอะไรในเรื่อง เช่นถูกวางให้เป็นตัวเอกหรือเป็นอุปกรณ์ช็อตตลก ฯลฯ มิติที่สองคือภูมิหลังในเนื้อเรื่อง — ครอบครัว การเติบโต เหตุการณ์สำคัญที่เปลี่ยนชีวิต รวมถึงพลังหรือข้อจำกัดที่เป็นหัวใจของคาแรกเตอร์ ส่วนมิติที่สามคืออิทธิพลภายนอก เช่นตำนาน ประวัติศาสตร์ เพลง หรือแฟชั่นที่ผู้สร้างหยิบมาปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน

ยกตัวอย่างแบบเปรียบเทียบเพื่อให้เห็นภาพ: ตัวละครอย่าง 'Bell Cranel' ถูกตั้งชื่อและออกแบบให้สะท้อนทั้งความไร้เดียงสาและการเติบโตทางจิตใจ ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการสร้างตัวละครที่ใช้ชื่อ-สัญลักษณ์เชื่อมกับบทบาทของตัวละคร ในกรณีของ 'xxxเบล' ถ้าชื่อมีรากมาจากคำว่า 'เบล' ในภาษาหรือวัฒนธรรมอื่น อาจสะท้อนธีมของเสียงเรียก (bell) หรือจากชื่อเทพ เช่น Bel/ Baal ซึ่งให้โทนแตกต่างกันการยืนยันว่าอะไรเป็นต้นกำเนิดที่แท้จริงมาจากการดูแหล่งข้อมูลทางการ เช่น คำอธิบายตอนแรก บทสัมภาษณ์ผู้สร้าง หรือลายเส้นต้นแบบที่ปล่อยในหนังสือประกอบ

สรุปง่าย ๆ แบบไม่สรุปเดียวจบ: ต้นกำเนิดของ 'xxxเบล' คือการผสมผสานระหว่างเจตนารมณ์ของผู้สร้างกับเรื่องเล่าในจักรวาลนั้น ๆ ซึ่งรายละเอียดลึก ๆ มักเผยผ่านบทเปิด ฉากสำคัญ หรือคอมเมนต์จากคนทำงาน เบา ๆ แล้วผมชอบไล่ตามจุดเชื่อมพวกนี้ เพราะมันทำให้การดูตัวละครคมขึ้นและเข้าใจว่าทำไมตัวละครถึงตอบสนองแบบนั้นในฉากต่าง ๆ

เสียงพากย์ไทยของตัวละคร 'เบล' มักเป็นเรื่องที่คนในวงการแฟนคลับถกเถียงกันบ่อย เพราะชื่อเดียวกันปรากฏในหลายผลงานและแต่ละเวอร์ชันก็อาจมีการพากย์ที่ต่างกันไป ฉันเองมักจะมองว่าเมื่อต้องการระบุผู้พากย์ที่แน่นอน สิ่งสำคัญคือการชี้ให้ชัดว่าหมายถึงตัวละครจากเรื่องไหน — เช่น 'Bell Cranel' จาก 'Is It Wrong to Try to Pick Up Girls in a Dungeon?' กับตัวละครชื่อใกล้เคียงจากงานอื่น จะได้แยกแยะได้ถูก แต่ในบริบทของการพูดคุยทั่วไป คนไทยมักเรียกตัวละครนี้สั้น ๆ ว่า 'เบล' ทำให้เกิดความสับสนได้ง่าย

ในมุมมองของคนดูที่ติดตามการพากย์ไทยมาเป็นเวลานาน ผมให้ความสำคัญกับแหล่งข้อมูลที่ออกมาเป็นทางการ เช่น เครดิตตอนท้ายของการออกอากาศไทย หรือหน้าข้อมูลของผู้จัดจำหน่ายซับไทยบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง เพราะหลายครั้งชื่อผู้พากย์จะถูกระบุไว้ตรงนั้น อีกสิ่งที่แยกแยะได้คือสไตล์การพากย์ — เสียงทุ้มอ่อนหรือเสียงสูงใส ช่วยให้เดาได้ว่าผู้พากย์เป็นใครถ้ามีตัวอย่างผลงานอื่น ๆ ให้เปรียบเทียบ แต่ต้องระวังเวอร์ชันต่างประเทศ: บางเรื่องมีทั้งพากย์ไทยสำหรับโทรทัศน์ และพากย์ไทยสำหรับดีวีดี/สตรีม ซึ่งอาจใช้ทีมพากย์ไม่เหมือนกัน จึงไม่ได้มีคำตอบเดียวที่ใช้ได้กับทุกกรณี

สรุปแบบที่เป็นประสบการณ์ส่วนตัวก็คือ ถ้าต้องการคำตอบที่ชัวร์สุด ให้ดูเครดิตของเวอร์ชันที่คุณดูอยู่เป็นหลัก ถ้าเป็นคนเล่นแผ่นหรือดูจากผู้ให้บริการเจ้าใดเจ้าหนึ่ง ชื่อผู้พากย์มักถูกระบุในข้อมูลตอนจบ แต่ถ้าเป้าหมายคือการพูดคุยเชิงแฟน ๆ และเปรียบเทียบสไตล์เสียง การฟังตัวอย่างจากบทสัมภาษณ์หรือคลิปเบื้องหลังของนักพากย์ไทยคนที่ชอบก็ช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วขึ้น สุดท้ายแล้วเสียงพากย์ไทยที่ดีคือเสียงที่จับอารมณ์ตัวละครได้ แม้ชื่อจะซ้ำกันก็ยังให้ความรู้สึกแตกต่างได้เสมอ

อยากให้คอส 'xxxเบล' ออกมาดูเป๊ะและมีชีวิตชีวาไหม? เริ่มจากการแยกชิ้นส่วนชุดให้ชัดก่อนว่าชิ้นไหนเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ชิ้นไหนเป็นชิ้นที่ต้องเสริมโครง เช่น เกราะ เบาะ หรือฮูด เพราะสิ่งเล็ก ๆ อย่างการวางชิ้นหนังหรือผ้าซับด้านใน จะเปลี่ยนความรู้สึกของคอสทั้งชุดได้เลย

เมื่อเตรียมผังชิ้นงานแล้ว ฉันมักจะเลือกวัสดุที่คุมงบและน้ำหนักได้ก่อน: ผ้าคอตตอนหรือผ้าช็อกซิลล์สำหรับชิ้นหลัก ถ้าต้องการชิ้นแข็งให้ใช้ EVA foam หรือ worbla ที่สามารถขึ้นรูปและทาสี แล้วเตรียมเทปวัดร่างกายไว้ตั้งแต่ต้นเพื่อปรับแพตเทิร์นให้พอดี การเย็บไม่มีต้องเป๊ะทุกตะเข็บถ้าใช้เทคนิคซ่อนตะเข็บและการติดบัวเส้น ชิ้นที่ต้องมีลวดลายละเอียด เช่น เย็บปักหรือลายพิมพ์ ฉันมักจะทำลายบนผ้าชิ้นทดสอบก่อนเพื่อดูสีและความคมชัด

วิกกับเมกอัพมีผลมากกว่าที่คิด เลือกวิกที่เส้นหนาและยาวพอจะทำทรงที่ตัวละครมี ถ้าต้องตัดหรือเซ็ตทรงด้วยความร้อน ให้ทำที่พื้นที่ระบายอากาศดีและมีน้ำยาเคลือบเส้นผมสำหรับคอสเพลย์โดยเฉพาะ สำหรับเมกอัพ โฟกัสที่โครงหน้า: คอนทัวร์กรอบหน้าให้ชัดขึ้น ตาเน้นไลน์และขนตาปลอมให้โดด และอย่าลืมเช็คการใช้แป้งกันมัน เพราะแสงกล้องงานคอนเวนชันจะทำให้เมคอัพไหลง่าย ฉันมักจะพกชุดซ่อมย่อม ๆ เช่น กาวผ้า เทปผ้า และเข็มเย็บฉุกเฉินไปด้วยเสมอ

การถือพร็อพและท่าโพสก็สำคัญไม่แพ้กัน แนะนำให้ฝึกรู้สึกกับน้ำหนักของพร็อพ เช่น ด้ามดาบที่หนักอาจต้องมีสายช่วยพยุง ถ่ายรูปโดยเลือกมุมที่เสริมเส้นสายชุดและแสงที่เข้ากับโทนสี ช่วงเวลาเดินในงานควรวางแผนเส้นทางให้ไม่ชนคนและมีที่พักผ่อนเพียงพอ สุดท้ายนี้คอสของดีไม่ได้วัดจากงบเสมอไป แต่จากความตั้งใจและรายละเอียดที่คนรอบข้างเห็นแล้วเข้าใจตัวละคร — ทำด้วยความสนุกและใส่ใจผิวเผินนิด ๆ ก็ให้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจแล้ว

เบลมเป็นคนที่หลายชั้นและเต็มไปด้วยความย้อนแย้ง ฉันชอบวิธีที่เรื่องราวเปิดเผยมุมต่าง ๆ ของเขาแบบไม่รีบเร่ง — ภายนอกดูเยือกเย็นและคำนวณได้ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความเจ็บปวดจากอดีต

การกระทำของเบลมมักขับเคลื่อนด้วยความรับผิดชอบที่เขารับเอาไว้เองมากกว่าจะเป็นหน้าที่ที่คนอื่นมอบให้ ฉันเห็นได้ชัดเมื่อเขายืนเผชิญหน้ากับอดีตในฉากที่เขากลับไปยังบ้านเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งไว้ การตัดสินใจและการเสียสละที่เขาทำไม่ได้เกิดจากการต้องการเป็นฮีโร่ แต่เพราะความกลัวว่าจะปล่อยให้คนที่เขารักต้องเจ็บปวด เพราะแบบนั้นแรงจูงใจของเบลมจึงเป็นการผสมผสานระหว่างความผิดชอบ ความกตัญญู และความกลัวที่จะสูญเสีย

ฉันมองว่าเขาเป็นตัวละครที่เติบโตผ่านการสู้กับตัวเองมากกว่าการสู้กับศัตรู ซึ่งทำให้ทุกการกระทำของเขามีน้ำหนักและเข้าใจได้ แม้บางครั้งการตัดสินใจของเขาจะดูโหด แต่ถ้ามองจากมุมของเหตุผลภายในแล้วมันกลับดูสมเหตุสมผล และนั่นแหละที่ทำให้เบลมน่าติดตามจนฉันยังอยากรู้ว่าจะเลือกเส้นทางแบบไหนต่อไป

คำว่า 'อักษรเบล' เป็นคำที่ชวนให้จินตนาการไปไกลกว่าตัวอักษรธรรมดา — ในงานนิยายแฟนตาซีเล่มหนึ่งที่ผมชอบ ('ตำนานเบล') มันถูกใช้เป็นชื่อของระบบเขียนโบราณที่ผู้คนใช้เรียกกันว่าเป็น 'ตัวอักษรแห่งผู้ครอง'

ระบบนี้ไม่ได้เป็นแค่สัญลักษณ์บนกระดาษ แต่ถูกเล่าให้เห็นว่าสัมผัสได้เหมือนพลัง—รอยอักษรถูกสลักบนหินหรือโลหะแล้วจะส่องแสงจาง ๆ เมื่อเรียกใช้งาน ฉากหนึ่งที่ติดตาคือช่วงที่ตัวเอกถอดรหัสแผ่นจารึกเก่า พบว่าทุกตัวอักษรผูกกับคำสั่งสั้น ๆ และเมื่อนำมาร้อยเรียงกลับกันจะกลายเป็นคาถาป้องกันงานซ้อนทับของเรื่องราว นั่นทำให้คำว่า 'อักษร' กับ 'เบล' รวมกันมีน้ำหนักเชิงศรัทธาและอำนาจ

มุมมองเชิงภาษาที่ผมยึดไว้คือ 'เบล' อาจสื่อถึงชื่อเฉพาะหรือคำยืมจากภาษาโบราณ เช่นเดียวกับคำว่า 'Bel' ที่หมายถึงเจ้าแห่งหรือเทพเจ้าในตำนานตะวันออกกลาง เมื่อนำมารวมกับ 'อักษร' จึงตีความได้เป็น 'อักษรของผู้ทรงอำนาจ' ซึ่งเข้ากับวิธีที่เรื่องใช้มันเป็นเครื่องมือผูกมัดหรือเปิดประตูสู่ความรู้โบราณ งานเล่มนี้ทำให้ผมมองว่าอักษรบางอย่างในนิยายไม่ได้มีไว้แค่เพื่ออ่าน แต่เป็นตัวแปรที่ขยับโลกของเรื่องไปด้วยกัน

ชื่อ 'เบลม' ทำให้ผมคิดถึงงานไซเบอร์พังค์เรื่องหนึ่งก่อนเลย เพราะชื่อคล้ายกับชื่อเรื่องที่คนไทยมักพูดติดปากกัน

ผมหมายถึงมังงะ/อนิเมะไซไฟ 'Blame!' ของ Tsutomu Nihei — งานนี้เป็นโลกกว้างสุดล้ำ เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมอันมืดมิดและเครือข่ายคอมพิวเตอร์ยักษ์ ตัวเอกจริง ๆ คือ Killy ส่วนคำว่า 'Blame' เป็นชื่อเรื่อง ไม่ใช่ชื่อตัวละคร ดังนั้นถ้าได้ยินคนพูดว่า "เบลม" หลายครั้งความเข้าใจผิดมาจากการที่ชื่อเรื่องถูกอ่านเป็นชื่อคนได้ง่าย

ผมชอบบรรยากาศในเรื่องนี้เพราะมันให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและลึกลับมากกว่าโฟกัสที่การตั้งชื่อคน คนที่ถามว่าตัวละครชื่อ 'เบลม' มักจะหมายถึงงานนั้นจริง ๆ แต่ต้องบอกชัดว่าที่จริงแล้วไม่มีตัวละครหลักชื่อ 'เบลม' ในมังงะฉบับต้นฉบับ ซาวด์ของชื่อนั้นเลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ

จริงๆแล้วต้นกำเนิดของเจ้าหญิงเบลไม่ได้เกิดจากการ์ตูนเพียงอย่างเดียว แต่มีรากลึกมาจากนิทานฝรั่งเศสโบราณที่ชื่อ 'La Belle et la Bête' ของ Jeanne-Marie Leprince de Beaumont ซึ่งตีพิมพ์ในศตวรรษที่ 18 การเล่าเรื่องต้นฉบับเน้นการสอนศีลธรรมและคุณธรรมของตัวละครมากกว่าฉากโรแมนติกจ๋า ๆ แบบสมัยใหม่ และเบลในเวอร์ชันนี้คือภาพของผู้หญิงที่รักการอ่านและมีจิตใจเมตตา

ผมมักจะคิดว่าแง่มุมที่ทำให้เรื่องนี้ยังคงตราตรึงคือโครงเรื่องพื้นฐานของการเห็นคุณค่าในคนที่ถูกมองข้าม และการเสียสละเพื่อผู้อื่น เวอร์ชันของบอมงต์ให้ความรู้สึกเป็นนิทานนิรุกติแบบคลาสสิกที่อ่านได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ซึ่งต่างจากงานแปลหรือดัดแปลงในยุคหลังซึ่งมักเน้นความโรแมนติกหรือมิติใหม่ ๆ ของตัวละคร

เมื่อมองแบบนักอ่านเก่าคนหนึ่ง ผมชอบความเรียบง่ายและบทเรียนที่ชัดเจนของต้นฉบับ มันทำให้เข้าใจว่าตัวละครอย่างเบลถูกปั้นขึ้นเพื่อสื่อค่านิยมยุคนั้น และพอไปดูเวอร์ชันใหม่ ๆ ก็จะรู้สึกว่าแต่ละยุคหยิบประเด็นที่ต่างกันไปมาเล่าใหม่ ทำให้น่าสนใจเสมอ