กระดาษอังกฤษ

ลองนึกภาพตอนต้องซื้อกระดาษเป็นลังแล้วอยากได้ของที่ทั้งคุ้มและใช้พิมพ์งานจริงจังได้โดยไม่ติดปัญหาแม้จะพิมพ์หนักๆ

การเลือกกระดาษอังกฤษที่ดีสำหรับงานพิมพ์ต้องดูหลายอย่างพร้อมกัน — น้ำหนัก (gsm) มาตรฐานทั่วไปที่พิมพ์เอกสารให้ผลดีคือ 70–80 gsm ถ้าต้องการความหนากว่าหรือพิมพ์งานสำคัญให้เลือก 90–120 gsm ความสว่าง (brightness) ก็สำคัญเพราะมีผลต่อความคมของตัวอักษรและภาพ ถ้าต้องการสีสันคมชัดให้เลือกกระดาษที่มีความสว่างสูง และถ้าไม่อยากให้หมึกซึมเวลาพิมพ์ให้มองหาคำว่า ‘coated’ หรือผิวเรียบพิเศษ

แหล่งที่ผมนิยมซื้อมีทั้งร้านเครื่องเขียนขนาดใหญ่และร้านค้าส่งออนไลน์ ช่วงโปรโมชันที่ร้านเช่น OfficeMate หรือร้านขายอุปกรณ์สำนักงานใหญ่ๆ มักจะมีราคาเป็นมิตร แต่ถ้าอยากถูกสุดๆ ให้ลองซื้อเป็นลังจากผู้ค้าส่งหรือร้านปริ้นท้องถิ่นที่สั่งจากตัวแทนจำหน่ายโดยตรง บางครั้งตลาดค้าส่งเครื่องเขียนหรือกลุ่ม Facebook ของร้านเครื่องเขียนท้องถิ่นก็มีของดีในราคาเบากว่า ยี่ห้อที่ผมเชื่อถือได้เมื่อต้องการความสม่ำเสมอคือ 'Double A' แต่ก็เทียบราคากับรุ่นรีไซเคิลหรือแบรนด์นอกเพื่อความคุ้มค่า

เคล็ดลับสั้นๆ ที่ใช้ประจำคือคำนวณราคาเป็นบาทต่อแผ่นหรือบาทต่อกรัมก่อนตัดสินใจ ซื้อเฉพาะตอนมีโปรโมชันและลองเก็บรีวิวจากคนที่ใช้เครื่องพิมพ์แบบเดียวกับเรา จะช่วยลดโอกาสซื้อของที่คุณภาพไม่ตรงตามต้องการได้ — ลองเลือกแบบที่สมดุลระหว่างคุณภาพกับราคา แล้วการพิมพ์จะไม่เป็นเรื่องปวดหัวมากนัก

ในมุมมองส่วนตัว ผมมักจะเปรียบกระดาษสองแบบนี้เหมือนการเลือกระหว่างผ้าเนื้อเรียบกับผ้าทวิสต์ — แต่ละแบบมีบุคลิกชัดเจนมาก

กระดาษอาร์ตโดยทั่วไปจะเคลือบผิว ทำให้เรียบและมันวาวหรือด้านตามแบบที่โรงงานกำหนด พิมพ์สีออกมาคม จับโทนสว่างและความเปรียบต่างได้ดี จึงเหมาะกับงานที่เน้นภาพถ่าย โบรชัวร์ แคตตาล็อก หรือโปสเตอร์ที่ต้องการความสดของสี อีกข้อดีคือผิวเรียบทำให้เทคนิคการปั๊ม เคลือบเงา หรือตัดขอบทำได้สะดวก แต่ข้อจำกัดคือหมึกซึมน้อย จึงไม่ค่อยเหมาะกับการเขียนด้วยปากกาที่ต้องการดูดซับ และเมื่องอพับอาจเห็นรอยแตกตามผืนเคลือบได้ง่าย

ทางกลับกัน กระดาษอังกฤษมักมีผิวไม่เคลือบหรือเคลือบน้อยกว่า ทำให้สัมผัสเป็นธรรมชาติกว่าและซับหมึกได้ดีกว่า เหมาะกับงานที่เน้นตัวอักษร การพิมพ์หนังสือ เนื้อหาอ่านยาวๆ หรืองานที่ต้องการลุคคลาสสิก การเขียนด้วยปากกาหมึกซึมหรือปากกาดำจะให้ผลลัพธ์เป็นธรรมชาติมากกว่าและถ้าอยากให้สีดูนุ่มไม่ฉูดฉาด กระดาษประเภทนี้ให้โทนอบอุ่นกว่า อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องพิมพ์ภาพถ่ายเต็มหน้า สีอาจไม่ได้คมเท่ากระดาษอาร์ต และถ้าต้องการงานพิมพ์สีจัดๆ อาจต้องเพิ่มความหนาหรือเลือกกระดาษแบบพิเศษ สรุปคือเลือกตามจุดประสงค์: ภาพคมสด เลือกอาร์ต; อ่านยาวหรืออยากสัมผัสนุ่ม เลือกอังกฤษ — นี่คือนิยามที่ช่วยตัดสินใจเวลาออกแบบงานพิมพ์ของผม

สไตล์การทำโปสเตอร์ด้วยกระดาษอังกฤษที่ชอบคือเน้นภาพใหญ่กับพื้นที่ว่างให้ตาได้พัก ซึ่งทำให้โปสเตอร์ดูโปรและอ่านง่ายขึ้นมาก

เมื่อฉันเลือกกระดาษอังกฤษ จะคิดถึงน้ำหนัก (gsm) และผิวสัมผัสก่อนเป็นอันดับแรก กระดาษน้ำหนักราว 170–250 แกรมมักใช้ได้ดีสำหรับโปสเตอร์ที่แขวนโชว์ ถ้าต้องการความแข็งแรงและความรู้สึกพรีเมียมขึ้นไปให้เลือก 250–300 แกรม แล้วถ้าต้องการงานสีกระจ่างควรเลือกผิวเคลือบเงา แต่ถาต้องการความเท่และลดแสงสะท้อน ผิวด้าน (matte) จะใช้งานได้ดีกว่า

ด้านการออกแบบไฟล์สำคัญมาก ฉันมักตั้งค่าไฟล์เป็น CMYK ความละเอียด 300 dpi และเผื่อพื้นที่ bleed อย่างน้อย 3–5 มม. เพื่อไม่ให้มีขอบขาวตอนตัดจริง นอกจากนั้นการจัดลำดับองค์ประกอบ (visual hierarchy) ต้องชัดเจน: หัวเรื่องใหญ่กว่าส่วนย่อย ใช้ฟอนต์หนาเพียงหนึ่งตัวและฟอนต์รองไม่เกินสองแบบ สีหลักไม่ควรเกิน 3 สีถ้าอยากให้ภาพไม่สับสน การเล่นคอนทราสต์ระหว่างภาพกับตัวอักษรจะช่วยให้ข้อความอ่านง่าย เช่น ภาพพื้นหลังโทนมืดกับตัวอักษรสีอ่อน หรือภาพเบลอเล็กน้อยเพื่อให้ข้อความเด่น

ถ้าจะนำโปสเตอร์ไปติดจริง ให้เตรียมวิธีติดและการเคลือบก่อนส่งพิมพ์ ฉันมักเลือกการเคลือบด้านหรือน้ำยาลามิเนตกันน้ำสำหรับงานติดนอกอาคาร ถ้าต้องการความทนทานสูงแนะนำติดบนฟองบอร์ด (foam board) หรือแผ่นพลาสวูด แล้วเจาะช่องใส่ตะขอหรือทำรูร้อยเชือก ในงานโชว์สั้นๆ อาจแค่เคลือบเงาแล้วใช้เทปสองหน้าแบบแข็ง การออกแบบพิเศษอย่างการไดคัตวงกลมหรือใส่แผ่นใสเปิด-ปิด ก็ช่วยเพิ่มมูลค่าและดึงสายตาได้มาก

สุดท้ายอยากบอกว่าอย่าไปยึดติดกับกฎเดียว ลองสแกนตัวอย่างโปสเตอร์จากหนังที่ชอบ เช่น 'Blade Runner 2049' ดูการใช้สีและบรรยากาศ แล้วปรับให้เข้ากับเนื้อหาของงานจริง ๆ นั่นแหละจะได้โปสเตอร์ที่ทั้งสวยและใช้งานได้จริง

ลองจินตนาการว่าปกหนังสือการ์ตูนของคุณต้องผ่านการถูกหยิบอ่าน ถูกขีดเขียน แล้ววางทับซ้อนกับเล่มอื่นๆ บ่อยแค่ไหน ก่อนจะตัดสินใจเลือกกระดาษผมมักคิดจากการใช้งานจริงก่อนเสมอ กระดาษที่ตลาดเรียกกันว่า 'กระดาษอังกฤษ' โดยทั่วไปมีผิวเรียบและการดูดซับหมึกค่อนข้างดี แต่คุณสมบัติที่สำคัญจริงๆ คือความหนา (แกรม) และการเคลือบผิว ซึ่งจะเป็นตัวกำหนดทั้งความคมของสี ความทนทานต่อการขูดขีด และความรู้สึกเมื่อสัมผัส

ในมุมมองของคนทำงานออกแบบที่ชอบให้ปกดูเด่น ผมมักมองหากระดาษที่มีน้ำหนักตั้งแต่ 200–300 แกรมสำหรับปกหนังสือการ์ตูนแบบปกอ่อน เพราะน้ำหนักระดับนี้ให้ความรู้สึกมั่นคงและไม่ยับง่าย ถ้า 'กระดาษอังกฤษ' ที่คุณหมายถึงมีเกรดน้ำหนักต่ำกว่า 200 แกรม มันอาจไม่คุ้มค่าสำหรับปกที่ต้องทนการหยิบอ่านบ่อยๆ อีกเรื่องคือการเคลือบเงาหรือด้าน—เคลือบเงาจะทำให้สีสดและดึงเอาเอฟเฟกต์จากงานประกอบสีได้ดี แต่เคลือบด้านช่วยลดการสะท้อนและให้ลุคพรีเมียมมากกว่า การเพิ่ม Spot UV หรือฟอยล์จับจุดสามารถยกระดับปกให้มีมิติ แต่ก็เพิ่มต้นทุนและต้องเช็กกับโรงพิมพ์ว่าสามารถทำละเอียดระดับไหน

สำหรับการผลิตจำนวนมาก ผมแนะนำให้ลองพิมพ์ตัวอย่างจริงสักชุดหนึ่งก่อนตัดสินใจสั่งพิมพ์ยกกอง โหมดการพิมพ์ (Digital vs Offset) มีผลต่อสีและค่าใช้จ่าย หากเป็นพิมพ์จำนวนน้อย Digital อาจคุ้มกว่า แต่ถ้าเป็นพิมพ์จำนวนมาก Offset บางครั้งให้สีแม่นกว่าและราคาต่อเล่มถูกลง อย่าลืมเผื่อระยะ Bleed และพื้นที่สำหรับสันหนังสือถ้าเป็นเล่มเย็บกาว สุดท้ายแล้วถ้าคุณต้องการความทนทานและรูปลักษณ์ที่โดดเด่น ผมมักเลือกกระดาษการ์ดหรือกระดาษอาร์ตที่มีน้ำหนักสูงกว่าแทนที่จะใช้กระดาษที่เบาเกินไป แต่ถ้า 'กระดาษอังกฤษ' ที่มีอยู่ตรงมือคุณมีเกรดหนักและผิวเรียบ มันก็เป็นตัวเลือกที่ดี โดยเฉพาะเมื่อจับคู่กับการเคลือบและการตัดแต่งที่เหมาะสม ทำให้ปกดูมืออาชีพและคงทนตลอดอายุการอ่าน

มักจะเริ่มจากพื้นผิวของกระดาษก่อนเสมอเมื่อจะทำโปสเตอร์ เพราะนั่นเป็นตัวกำหนดว่าหมึกจะซึมหรือเกาะอยู่บนผิวหรือไม่

ฉันมองว่ากระดาษที่เรียกว่า 'กระดาษอังกฤษ' มักจะผ่านกระบวนการขึ้นรูปและเคลือบผิวอย่างพิถีพิถัน เพื่อควบคุมการซึมของหมึก มีสองแนวทางหลักที่ทำให้หมึกไม่เลอะ: อย่างแรกคือการใช้น้ำยา 'sizing' ทั้งแบบภายใน (internal sizing) และการเคลือบผิว (surface sizing/coating) ซึ่งเติมสารป้องกันการดูดซึมลงไปในเยื่อกระดาษ ทำให้หมึกไม่กระจายเป็นวงกว้างและเส้นขอบของลายคมขึ้น อย่างที่สองคือการทำให้ผิวเรียบแน่นหรือเคลือบด้วยชั้นแป้งดินขาว (clay-coated) หรือสารพอลิเมอร์ ที่ทำให้หมึกชนิดน้ำหรือหมึกสีอยู่บนผิวแล้วเซ็ตตัวแบบเป็นชั้น แทนที่จะถูกดูดเข้าไฟเบอร์ทั้งหมด

ฉันมักจะอธิบายให้เพื่อนฟังแบบนี้: ถ้ากระดาษดูดเก่ง หมึกจะกระจายเป็นเส้นเบลอ แต่ถ้ากระดาษถูกเคลือบ หมึกจะจับตัวเป็นชั้นและแห้งเร็วกว่า อีกปัจจัยคือชนิดหมึก — หมึกพิกเมนต์มีแนวโน้มเซ็ตตัวบนผิวดีกว่าหมึกไดร์ ส่วนการเคลือบอย่างวานิชหรือแลมิเนตช่วยล็อกชั้นหมึกไว้เพิ่มขึ้น ดังนั้นการเลือกกระดาษที่มีการ 'sizing' และผิวเคลือบดี จะช่วยป้องกันหมึกเลอะเมื่อแต่งโปสเตอร์ได้มากทีเดียว

บอกเลยว่าเมื่อได้สัมผัสโปสเตอร์ที่พิมพ์บนกระดาษอังกฤษแล้วความรู้สึกแรกคือความละมุนของผิวสัมผัสกับสีที่ออกมา—ไม่จัดจ้านจนบาดตาแต่ให้ความหรูแบบเงียบๆ ที่เหมาะกับภาพยนตร์สไตล์ศิลป์หรือโทนสีพาสเทล เรามักจะชอบเอาโปสเตอร์พวกนี้มาแขวนในมุมอ่านหนังสือหรือห้องนั่งเล่น เพราะกระดาษอังกฤษให้คอนทราสต์ที่นุ่มกว่าอาร์ตมัน ภาพเช่นสีส้ม-ฟ้านีออนของโปสเตอร์ 'Blade Runner 2049' ถ้าพิมพ์บนกระดาษมันจะแจ้งมาก แต่บนกระดาษอังกฤษกลับได้เอกลักษณ์อีกแบบ—สียังคมเพียงพอแต่โทนภาพจะกลมกลืนกับเฟอร์นิเจอร์และผนังได้ดีกว่า

เราให้ความสำคัญกับน้ำหนักและฟินิชของกระดาษ พวกกระดาษอังกฤษมีเกรดน้ำหนักตั้งแต่ประมาณ 120-250 แกรม ที่ใช้ทำโปสเตอร์ภายในบ้านมักเลือก 150-200 แกรม เพราะติดผนังง่ายและไม่พับงอเร็ว หากอยากให้สีเด้งขึ้นสามารถเคลือบลามิเนตเงาบางๆ หรือทำสปอตยูวีเพิ่มไฮไลต์ ส่วนการพิมพ์แบบออฟเซ็ตจะให้ความคมและสีแม่นกว่าเมื่อพิมพ์จำนวนมาก แต่ถ้าพิมพ์จำนวนน้อย เครื่องดิจิทัลคุณภาพสูงก็ให้ผลดีได้เหมือนกัน เรื่องความละเอียดต้องตั้งไฟล์ที่ 300 DPI ขึ้นไปและแปลงเป็น CMYK เพื่อให้สีออกมาตรงตามที่ตั้งใจ

มุมมองของเราในฐานะคนสะสมคือรายละเอียดเล็กๆ นั่นแหละที่ทำให้โปสเตอร์บนกระดาษอังกฤษพิเศษ ตั้งแต่ขอบแบบมีเบลดบีบสี (bleed) ที่ทำให้ภาพเต็มกรอบ จนถึงการปกป้องด้วยกรอบกระจกหรือแผ่นอะคริลิค ถ้าเป็นโปสเตอร์ที่ต้องการโทนภาพอบอุ่นอย่างโปสเตอร์ของ 'The Grand Budapest Hotel' กระดาษอังกฤษจะช่วยรักษาเฉดสีพาสเทลได้ดีและไม่สะท้อนแสงมากเหมือนกระดาษมัน นอกจากนี้การเลือกกระดาษยังส่งผลต่ออายุการใช้งาน ถาวรขึ้นถ้าเก็บในที่แห้งและพ้นแสงตรงๆ สรุปว่าโปสเตอร์พิมพ์บนกระดาษอังกฤษเหมาะกับคนที่เน้นสัมผัสและบรรยากาศมากกว่าการไล่สีสดฉูดฉาด—มันให้ความรู้สึกเป็นงานศิลป์มากกว่าป้ายโฆษณา

ฉันมักจะเริ่มจากการวิ่งหาแผงขายส่งในย่านสำเพ็งหรือจตุจักรเมื่ออยากได้กระดาษเงินกระดาษทองราคาถูก เพราะที่นั่นมีตัวเลือกหลากหลายตั้งแต่แผ่นบางสำหรับงานตกแต่งไปจนถึงการ์ดหนาสำหรับงานพิมพ์

ประเด็นที่ฉันให้ความสำคัญคือเกรดและความหนา (gsm) มากกว่าคำว่า 'ทอง' หรือ 'เงิน' ที่ดูเงาๆ บางชิ้นเป็นกระดาษเคลือบเมทัลลิคบาง 80–120 gsm เหมาะกับการพับหรือห่อของ ขณะที่การ์ดเมทัลลิค 200–300 gsm เหมาะกับบัตรเชิญหรือชิ้นงานที่ต้องการความแข็งแรง เวลาเลือกที่สำเพ็งฉันจะลองสัมผัสและส่องใต้แสงว่าเคลือบเป็นฟิล์มพลาสติกหรือเป็นผงเมทัลลิคแบบที่ทำจากกระดาษจริง เพราะงานบางชิ้นต้องการพื้นผิวที่ไม่หลุดเป็นขุย

เทคนิคการประหยัดที่ฉันใช้คือซื้อยกแพ็คหรือคุยขอส่วนลดสำหรับการซื้อจำนวนมาก ถ้าจำเป็นต้องใช้สีพิเศษหรือแผ่นขนาดใหญ่ จะต่อรองราคากับร้านและสอบถามของค้างสต็อกที่มักขายถูกกว่าของใหม่ นอกจากนี้ควรพกเศษชิ้นงานหรือสีตัวอย่างไปเทียบก่อนซื้อจริงเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาด การจัดเก็บก็สำคัญ—ฉันวางแผ่นแยกด้วยกระดาษรองและเก็บแบนๆ เพื่อไม่ให้เกิดรอย

สรุปแล้ว ถ้าอยากได้ราคาถูกและเห็นของก่อนตัดสินใจ ให้เริ่มจากสำเพ็งหรือจตุจักร ตรวจความหนาและประเภทการเคลือบก่อนซื้อ และอย่าลืมต่อรองเมื่อสั่งปริมาณมาก เพราะวิธีนี้ช่วยให้ได้ของคุณภาพดีในราคาประหยัดและไม่เซอร์ไพรส์ตอนใช้งานจริง

หน้ากระดาษสีครีมของหนังสือเล่มหนาทำให้สายตาฉันสบายกว่าหน้ากระดาษสีขาวสะท้อนแสงจริงๆ เมื่ออ่านยาวๆ เพราะโทนสีอุ่นของกระดาษถนอมสายตาช่วยลดความเปรียบต่างระหว่างตัวอักษรกับพื้น ทำให้ไม่ต้องเพ่งมากเกินไป

การแบ่งความต่างระหว่างสองชนิดที่คนมักสับสนคือ มองที่พื้นผิวและความสว่างของกระดาษก่อน: 'กระดาษบุ๊ค' มักเป็นกระดาษบาง สีขาวหรือขาวนวล ความสว่างสูง เพื่อให้ตัวหนังสือดูคม แต่สะท้อนแสงมากกว่า บางเล่มพิมพ์ตัวอักษรเล็กกว่ามาตรฐานก็ยิ่งทำให้ต้องเพ่งนาน ส่วน 'กระดาษถนอมสายตา' มักมีสีครีม/เหลืองอ่อน ผิวด้าน ไม่มีความเงา ช่วยลดแสงจ้าและลดการกระจัดของคลื่นแสงสีน้ำเงินที่ทำให้ตาเพลีย

ประสบการณ์ตรงคือการมาราธอนอ่าน 'Harry Potter' ในคืนหนึ่งกับโคมไฟโต๊ะ ถ้าเป็นเล่มที่ใช้กระดาษขาวจ้าจะเริ่มรู้สึกตาแห้งและปวดบริเวณขมับเร็วกว่าที่พิมพ์บนกระดาษถนอมสายตา ถึงแม้กระดาษถนอมสายตาจะมีคอนทราสต์กับหมึกน้อยลงเล็กน้อย แต่ความสบายระยะยาวคุ้มค่า ยิ่งถ้าต้องอ่านต่อเนื่องหลายชั่วโมงหรือกลางคืน ควรเลือกกระดาษโทนอ่อนพร้อมไฟส่องที่ไม่จ้า แล้วการอ่านจะเปลี่ยนจากการเพ่งเป็นการดื่มด่ำได้จริงๆ

การสัมผัสสมุดไทยเก่าทำให้ผมนึกถึงกลิ่นเนื้อกระดาษและร่องรอยการใช้งานที่เล่าเรื่องของมันได้ยาวนาน

เราเชื่อมโยงสมุดไทยดั้งเดิมกับวัสดุที่มีอยู่ใกล้ตัวอย่างเปลือกไม้และใบพืชต่าง ๆ มากกว่ากระดาษสมัยใหม่: หน้าที่พบบ่อยคือ 'กระดาษสา' ทำจากเปลือกต้นสา ซึ่งต้องนำเปลือกมาต้มกับน้ำและเถ้ากับด่างเล็กน้อยเพื่อละลายสิ่งสกปรก จากนั้นจึงตำหรือตีจนใยแยกเป็นเส้นใยอ่อนละมุน ผสมกับน้ำแล้วตักขึ้นบนตะแกรงเป็นแผ่น รีดน้ำและตากให้แห้งจนได้แผ่นกระดาษหยาบ ๆ แต่ทนทาน

เทคนิคต่อมาที่คนทำสมุดจะใช้คือการขัดและลงแป้งหรือทาน้ำยาจำพวกแป้งข้าวหรือน้ำกาวบาง ๆ เพื่อให้พื้นผิวเรียบขึ้นและรับหมึกได้ดี บางเล่มยังผ่านการทารักหรือเคลือบด้วยน้ำยางเพื่อเพิ่มความแข็งแรงและกันความชื้น การเข้าเล่มก็มีหลายวิธี เช่น พับเป็นสมุดพับแบบแผ่นต่อแผ่นแล้วเย็บข้าง หรือใช้ปกไม้/ผ้าเป็นผืนรองกันกระแทก การตกแต่งมักเป็นทองหรือสีที่ขอบปก เมื่อได้จับสมุดพวกนี้ เราจะเห็นทั้งขั้นตอนการทำฝีมือและร่องรอยการใช้งานของคนอ่านคนเขียนในอดีต ซึ่งทำให้สมุดไม่ใช่แค่สื่อเก็บตัวอักษร แต่เป็นงานหัตถศิลป์ที่บอกเล่าประวัติของชุมชนด้วย

อยากแบ่งปันวิธีทำสมุดฉีกรีไซเคิลที่ฉันชอบทำเวลาอยากได้สมุดจดเล็กๆ ใช้เองหรือแจกเพื่อนๆ สิ่งที่ชอบคือมันเรียบง่ายและใช้วัสดุเหลือใช้ได้ดีมาก

ก่อนอื่นเลือกกระดาษเก่าที่สะอาดพอ เช่น กระดาษปริ๊นท์ที่ยังไม่พิมพ์ทั้งแผ่น สมุดบันทึกที่หน้าว่าง หรือกระดาษโน้ตที่ตัดไว้แล้ว ตัดให้ขนาดเท่ากันแล้วจัดเรียงให้เรียบ ใช้กาว PVA หรือกาวร้อนกับแผ่นกระดาษแข็งเป็นปก ปล่อยให้กาวแห้งค้างคืน ทริคคือหนีบขอบสันด้วยคลิปหนีบกระดาษหรือหนังสือหนักๆ เพื่อให้สันเรียบและกาวยึดดี

ส่วนการทำให้ฉีกได้ง่ายนั้นทำได้สองแบบที่ฉันใช้บ่อย: เจาะรูเล็กๆ ห่างประมาณ 3–5 มม. ตามแนวสันด้วยเข็มหรือสว่านจิ๋วแล้วฉีกตามรอย หรือใช้คัทเตอร์กรีดตื้นๆ ตามไม้บรรทัดให้เป็นรอยแยกตื้นๆ แล้วพับกลับ-หน้าจะฉีกได้เรียบ เทคนิคหลังเหมาะกับกระดาษบางและทำเส้นฉีกตรงสวย ปิดท้ายด้วยตกแต่งปกด้วยเศษผ้า เทปผ้า หรือสติกเกอร์ทำให้สมุดดูน่าใช้ขึ้นอย่างเป็นมิตร