ดอกไม้และข้อความ

ดอกไม้และข้อความ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-08
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
8Bab
623Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เรื่องราวความรักของสาวนักเขียน ที่กำลังหาประสบการณ์ใหม่ๆ ในการทำหนังสือเพื่อส่งตีพิมพ์สู่สาขาต้นสังกัด เรื่องราวจะเป็นยังไง ฝากแวะเข้าทาอ่านติชมกันหน่วยนะคะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

01

***

~~SLOANE~~

***

I've been in love with my best friend, Finn Hartley, since we met in college ten years ago.

It's not like I'll ever tell him I have feelings for him. I know he doesn't see me that way. He probably won't ever see me that way.

Right now, we’re in his living room, and I’m holding him to my chest, listening to him sob.

That damn girlfriend of his has broken his heart again, the third time this year.

"I can't believe she did this to me, Sloane," Finn says.

I run my fingers through his hair, trying to ignore how good it feels.

"What exactly did she do?" I ask. "You still haven't told me."

"I don't know how to say it."

"Well, start from somewhere."

My patience is wearing thin. I've been here for hours, sacrificing my Saturday to watch him disintegrate.

I don't know why he bothers crying when he'll be back in her bed by next week anyway. They do this every damn time.

I should be more sympathetic, I know. But ten years of watching him chase after the same toxic woman tends to erode a person's sympathy.

"Delilah's not coming back, Slaone," he says. “She left me for good this time.”

"You know that's a lie."

"It's true. She's engaged. She sent me this digital wedding invitation, and I've been thinking about running my phone through a meat grinder."

That actually surprises me. Engaged? Delilah's getting married?

Finn pulls away from me, and I can finally see his face.

The stubble on his jaw has grown past the sexy phase into something wilder. His white t-shirt is rumpled and stained with what might be yesterday's dinner. I've never seen him this wrecked, and that's saying something.

He fumbles for his phone, fingers trembling as he pulls up the screen.

Then he thrusts the phone at me. There it is—a nauseating rose-gold invitation with flowing script announcing the union of Delilah Crestfield and some guy named Hunter. Eight weeks from now.

My heart skips several beats, a fluttering sensation spreading through my chest.

I bite the inside of my cheek to keep from smiling. This is the best news I've heard in years. The witch is finally, actually, genuinely out of the picture.

"Poor baby," I say, trying to sound sympathetic. "Did you know she was dating someone else?"

"I mean, it's Delilah. When has she ever been faithful?"

"You've got a point."

I hand him back his phone.

"I just can't believe she's leaving me, Sloane." He collapses back into the sofa, staring at the ceiling like it might offer some cosmic explanation.

"I find it hard to believe myself," I say.

My eyes trace his strong jaw, his lips, the eyelashes spiked with dried tears. I've memorized every inch of his face over the years, cataloged every expression. This one is new—complete and utter defeat.

It should make me sad to see him so broken, but all I can think is, ‘This is my chance.’

They've been lovers since high school, way before I came into Finn's life. Sometimes I wonder if that's the key to her hold on him—she knew him before I did, when he was just a boy with a fragile heart.

I've watched Delilah string him along, always knowing she'd come back for another round. The thought that she's finally cut him loose is both thrilling and terrifying. What happens to us now?

"Who am I without her, Sloane?" Finn asks.

"You're Finn Hartley. You'll be alright." I reach over to squeeze his knee.

“I can't be alright without Lila.”

"There are over eight billion people in this world, statistically. Just pick someone new."

"Statistically? You're such a nerd."

His words hurt. He's said it a million times before, his usual teasing about my cybersecurity analyst job, my love for random facts, and my collection of vintage sci-fi novels. But today it lands differently.

A nerd. That's all I am to him. Not a woman. Never a woman.

I stand abruptly, smoothing down my jeans and adjusting my glasses. I’ll show him just how wild I can be.

"You know what?" I say. "Let's go to a club and get wasted."

Finn looks at me like I've suggested we rob a bank. "You want to go to a club?"

"Yes."

"Have you ever been to a club before?"

He sits up straighter, some of the fog clearing from his eyes as he takes me in—plain Sloane in her weekend uniform of jeans and a faded band t-shirt, hair in its usual bob and bangs.

"Not exactly. But there'll be drinking and dancing. I bet it will be fun." I sound more confident than I feel. The truth is, clubs are my personal hell—loud music, sweaty strangers, overpriced drinks. But I'd walk through actual fire if it would make Finn smile again.

A slow grin spreads across his face. "Great," he says. "You're right. I need a distraction." He stands up, suddenly energized. "I’ll go put on something appropriate, and then we'll stop by your house so you can change out of whatever the hell you have on right now."

I look down at my outfit, suddenly self-conscious. "What's wrong with what I'm wearing?"

"Nothing, if we were going to a library book sale." He disappears into his bedroom, calling back, "Trust me, Sloane. Let's show Delilah what she's missing!"

I sink back onto the couch, already regretting my impulsive idea. What have I gotten myself into?

~~~

The club is everything I feared and worse.

The dress Finn insisted I wear—pulled from the back of my closet, a relic from a cousin's wedding three years ago—is too tight, too short, and making me painfully aware of body parts I usually manage to ignore.

We've been here for forty minutes.

Forty minutes of watching Finn transform into someone I barely recognize—throwing back shots at the bar.

Twenty minutes ago, he found a girl—a tall, willowy blonde in a dress that looks spray-painted onto her body. Amber. That's her name.

I stand awkwardly at the dance floor, nursing a watered-down vodka soda, watching Finn and Amber grind against each other in a way that should probably be illegal in public.

Her back is to his chest, her arms raised above her head, fingers tangled in his hair. His hands are on her hips, guiding her movements, his face buried in her neck.

I feel sick. I feel stupid. I feel painfully, obviously alone.

"Sloane?" Finn calls out. "You can't just stand there. Dance!"

"I don't know how to," I shout back.

Amber frowns at me. "Then why are you here?"

"To keep an eye on my best friend."

"Like a chaperone?"

"Yes," I say. "In case you try to slip him a roofie or something."

Finn looks embarrassed. "Just ignore her," he says to Amber, his arm tightening around her waist. "She's a control freak."

Amber snorts. "More like your mom."

"Big sister would be more appropriate," Finn corrects.

Amber's eyes rake over me in a way that makes my skin prickle. "She's hot though, with her bangs and screw-me glasses. A hot nerd."

Finn grimaces. "That's not a very comfortable image."

“Come on. Don't you see it?”

“See what?”

“You don't find her nerdish vibes stimulating?”

Finn is thankfully avoiding my eyes. “More dancing, less talking.”

"Seriously? You're not even a little tempted to see Sloane naked?"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

ศิกิติคุณ
ศิกิติคุณ
กว่าจะลงแต่ละบทนานมาก
2025-05-22 00:14:41
0
0
ศิกิติคุณ
ศิกิติคุณ
รอตอนใหม่อยู่ค่ะฮือออ
2025-02-25 20:26:38
0
0
8 Bab
01
ฉันเมลเอม อายุ27ปี เป็นนักเขียน รู้สึกว่าเป็นอาชีพที่อิสระดีใช่มั้ยคะ แต่ไม่ใช่เลย ในเมื่อการที่เราเขียนและจมปรักมันอยู่แบบนั้นมาก ไปก็ทำให้ฉันหัวสมองทื่อและคิดอะไรไม่อะไรออกเลยทีเดียว ฉันจึงตัดสินใจ ออกจากบ้านเพื่อไปเก็บเกี่ยวบรรณยากาศด้านนอกดูบ้าง เพราะฉันในทุกวัน มั่วแต่อุดอู้ อยู่แต่บ้านไม่ยอมออกไปไหนเลย ถึงจะเรียนจบกฎหมายมา แต่ใจไม่ชอบงานแบบนั้นเลยสักนิด จึงขอเวลาคุณพ่อและคุณแม่ ได้ใช้ชีวิตที่ตัวเองอยากจะทำต่อสักปี 2ปี ก่อนที่จะกลับไปเป็นทนายต่อค่ะ วันนี้ไม่มีแรงบรรณดาลใจในการเขียนเลย// ฉันบ่นพึมพัมออกมา ก่อนมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง หรือว่าเราลองไปหาอะไรใหม่ๆทำดูมั้ยเพื่อความคิดจะลื่นไหลบ้าง// พูดจบฉันก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อออกไปหาอะไรกินนอกบ้าน โดยปกติแล้ว ฉันค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงเป็นคนที่ว่าขี้ระแวงเลยก็ว่าได้ ฉันเดินออกจากบ้านมาแวะร้านกาแฟร้านหนึ่ง ที่ค่อนข้างเงียบสงบ ภายในร้านตกแต่งสไตล์มินิมอล ทำเอารู้สึกสดชื่นและสบายใจอยู่ไม่น้อย ก่อนฉันจะเดินไปนั่งอยู่โต๊ะด้านหลังสุด เพื่อไม่ให้เป็นที่จับตา การแต่งตัวของฉันช่างเรียบง่ายและไม่เตะตาใครจนเกินไป ฉันใส่เพียง เสื้อย
Baca selengkapnya
02
เมื่อโก้ออกไปจากห้องของฉัน ฉันก็หลับไปทันทีเพราะความเพลีย 8โมงเขาก็กลับมาหาฉันอีกรอบที่ห้องพร้อมกับน้ำเต้าหู้ที่บอกว่าจะซื้อมาฝาก เขาปลุกฉันอย่างเบามือ แต่ฉันค่อนข้างที่จะตื่นยาก พี่เมล พี่เมลครับ// เรียกไปเขย่าแขนฉันไปด้วย จนในที่สุดฉันก็ตื่นขึ้นมาแบบงัวเงีย เขายื่นน้ำเต้าหู้ที่เทใส่แก้วไว้ให้ฉัน ฉันก็ดื่มมันแบบอัตโนมัติ ขอบคุณครับ // ฉันตอบชายหนุ่มก่อนลงไปนอนต่อ ทำเอาคนฟังถึงกับยิ้มไม่หุบ เขาวางคีการ์ดไว้ที่หัวเตียงฉันและพูดบอกฉันว่าไปเรียนก่อนนะครับ ฝั่งของโก้ พี่เมลแม่งโครตน่ารักๆๆๆ ผมแทบจะคลั่งพี่แล้วนะเนี๊ยะ ไปเรียนดีกว่าเรา// คิดในสมองตลอดก่อนจะเดินออกมาจากห้องของเมล ไอรันไปได้แล้ว// ผมเรียกเพื่อนที่อยู่ในห้อง เมื่อคืนมึงไปนอนไหนมาวะ เรื่องของกู ไล่กูเป็นหมาเลยนะไอสัส//ผมตอบมันด้วยความหงุดหงิดแต่ช่างเถอะ คงต้องขอบคุณมันที่ทำให้ผมได้นอนค้างห้องคนที่ผมแอบชอบ มหาลัยแห่งหนึ่ง.. มาสายอีกแล้วนะพวกมึง//เขตแดนพูดขึ้น เมื่อเห็นผมและรันเดินมา ไอรันแม่งช้า หนักเลยดิมึงเมื่อคืน// เขตถามรัน รอไรอะ น้องมิ้วแม่ง ไม่เด็ดไรเลย กูละเสียอารมณ์ // รันพูดพร้อมส่ายหัว ไม่
Baca selengkapnya
03
แต่ว่า.. // คนอายุน้อยกว่าเริ่มทำหน้าตาเศร้าใส่ฉัน พี่มีอะไรจะถาม ครับ…// เขายังคงทำหน้าเศร้าและน้ำเสียงเชิงบันทอนอยู่ไม่น้อย โก้ชอบพี่หรอ// ทันทีที่ฉันพูดจบ ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าถึงกลับหันไปทันที ทำเหมือนจะตะโกนว่าเพื่อน ไอ..// ไม่ทันที่เขาจะได้พูดที ฉันจับหน้าเขาหันมาให้ตรงกับหน้าฉัน ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปหา ริมฝีปากของฉันประกบเข้าหาริมฝีปากหนาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่ริมฝีปากแนบกัน ชายที่นั่งอยู่ก็รับริมฝีปากของฉันอย่างไม่ลดละ เขาฉุดตัวของฉันลงไปนั่งอยู่บนตักแกร่ง ก่อนที่มือทั้ง2ข้างของเขา ยังลูบไล้ไปทั้งตัวของฉันอย่างไม่เบามือ อย่างกับว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน โก้เริ่มเอามือมาสัมผัสที่หน้าอกอันอวบอิ่มของฉัน น้องชายของเขาเริ่มดันขึ้นมายังก้นของฉันที่นั่งทับมันเอาไว้อยู่ ทันทีที่รู้สึกถึงมันฉันก็ถอนจูบออกจากปากของเขา เพราะกลัวว่าเขาจะไปสายในครั้งนี้ และรันยังนั่งรออยู่ข้างนอก โก้ ไปกินข้าวนะเดี๋ยวสาย ไม่เอาครับ ผมไม่อยากไปแล้วผมอยากอยู่กับพี่// เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า กอดฉันไม่ยอมปล่อย แถมยังทำตัวงอแงใส่อีกด้วย ทำเอาคนฟังถึงกับต้องหนักใจ ไปเถอะนะ
Baca selengkapnya
04
นอนได้ พี่ก็นอนกับผมไง เตียงตั้งใหญ่// เขาพูดขึ้นทำเอาฉันหวั่นใจอยู่เล็กน้อย กลัวว่าเขาจะมีอะไรกับฉันแล้วทิ้งฉันไปเหมือนเด็กคนนั้น ไม่เป็นไรดีกว่า พี่นอนพื้นนี่แหละ// ฉันพูดพร้อมปูที่นอนต่อไป สักพักได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเบาๆมาจากด้านบนของเตียง เอ้าโก้ร้องไห้ทำไม// ฉันตกใจที่เด็กหนุ่มตัวโตด้านหน้า ร้องไห้ออกมา พี่โกรธผมใช่มั้ย พี่เลยไปนอนด้านล่าง ไม่ชะ.. เรื่องนั้นผมไม่ได้ตั้งใจผมเมา แล้วน้องเค้าก็มาลูบตรงนั้นของผมอยู่ได้ ผะผม…// ฉันลุกขึ้นไปลูบแขนเขาเบาๆ ก่อนที่โก้จะกอดมาที่เอวของฉัน พี่ไม่ได้โกรธ พี่แค่ไม่ชินที่มีคนนอนด้วย แล้วก็กลัวโก้นอนไม่สบายตัว// ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบและใจเย็น ก่อนที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจะหันขึ้นมามอง จริงนะ// โก้ถามฉัน ก่อนที่ฉันจะพยักหน้าตอบและเอามือปาดน้ำตาให้เขา งั้นพี่ก็ขึ้นมานอนกับผม ผมถึงจะเชื่อ // ไม่รู้เพราะอะไร ทุกครั้งที่เขาขออะไรจากฉันมักจะทำตามเสมอ ไม่เคยขัดใจแม้แต่น้อย รอบนี้ก็เช่นกัน อื้ม พี่เก็บฟูกก่อนนะ// ฉันพูดบอกเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมแกะมือเขาออกจากเอวอย่างช้าๆ เมื่อเอาฟูกไปเก็บก็มานั่งอยู่ข้างเตียง การแต่งตัวของฉันคืนนี้ก็ด
Baca selengkapnya
05
อย่าบอกนะว่ามึง….// รันถาม เออ// คำตอบของผมทำเอาทุกคนประหลาดใจ เชี่ยยย เอาดี// ตินตกใจมาก เมื่อได้ยินคำพูดของโก้ กินข้าวเสร็จก็กลับเข้าห้องกันนะ พี่มีแขกมาวันนี้// ฉันเดินมาพูดขัดจังหวะหนุ่มๆพอดี ทำเอาคนอื่นๆตกใจที่ฉันพูดขึ้น ใครมาหรอพี่// รันถาม พี่ชายพี่มาหน่ะ อ๋อครับ ทุกคนดูรีบกินข้าวมา คงเพราะความหิวหรือไม่ก็อาจจะกลัวฉันก็เป็นได้ ก่อนที่ฉันจะเข้าไปในห้องนอนเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย จู่ๆ เสียงกริ่งห้องก็ดังขึ้น ทุกคนมองไปที่ประตูพร้อมกัน ก่อนฉันจะรีบเดินออกไปเปิดประตู เอ้าหนอน นี่มาแล้ว // ตะวันพูดขึ้นพร้อมโชว์เบียร์ที่ซื้อมาอีกตั้งหาก ทำไมมาไวจัง กลัวมาช้ากว่าเฮียแล้วจะโดนบ่น เข้ามาก่อนสิ// ฉันช่วยตะวันถือของเข้ามา เมื่อตะวันเดินเข้ามาภายในห้องของฉันบรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เชี่ย ใครวะ โคตรหล่อ ขาวตี๋ชิบหาย// เขตพูดกระซิบกับพ้องเพื่อน นั้นดิ กูจำได้ว่าพี่ชายพี่เมลหน้าโหดๆเหมือนมาเฟียไม่ใช่หรอวะ//ตินพูดเสริมต่อ กูก็ไม่รู้// รันพูดขึ้น มึงรู้มั้ยวะไอโก้//รันหันไปถาม แต่โก้ทำหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันแบบอารมณ์เสียสุดๆ เพื่อ
Baca selengkapnya
06
อ๋อ คนนี่เองหรอเมล// พี่กัสพูดขึ้นพร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวด จนฉันกังวลใจเล็กน้อยจึงถามขึ้น มีอะไรรึเปล่าพี่ อ๋อไม่มีไร// พี่กัสหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มก่อนจะมองไปที่หน้าของส้มๆแบบตาจ้องตา จู่ๆ พนักงานก็เดินมาที่โต๊ะของฉันก่อนจะยื่น ดอกไม้ช่อโตให้ ทำเอาฉันแปลกใจอยู่มาก ส่วนโก้ที่นั่งอยู่ข้างๆก็แสดงอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ ก่อนฉันจะยิ้มแห้งและยื่นดอกไม้ไปให้พี่กัส ของพี่อ่ะ// พร้อมยัดช่อดอกไม้ไปให้เธอทันที น่าจะของพี่กัส// ฉันหันไปพูดบอกโก้ อุ๊ยมีการ์ดด้วย// พี่กัสพูดขึ้น คุณสวยจังเลยครับ เป็นไปได้ไหมที่จะเดินมาชนแก้วกับโต๊ะผมหน่อย โต๊ะ 213 // เมื่อพี่กัสอ่านจบ ทุกคนก็มองไปที่โต๊ะนั้น มันคือโต๊ะชั้นสองที่อยู่ถัดไปจากโต๊ะของพวกโก้แค่ 2 ตัว กลุ่มชายที่ดูโตกว่า ในมาดมาเฟีย ทำเอาสาวๆโต๊ะฉันจ้องกันตาเป็นมัน ส่วนฉันไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ไม่ต้องไปนะพี่เมล // โก้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรน ไม่ไปหรอก จะไปทำไม// ฉันพูดขึ้นก่อนจะยกแก้วในมือกระดกขึ้นดื่ม โห่พี่กินเหล้าดุจัง// ตินพูดขึ้น ฉันเพียงแค่ยิ้มแห้ง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ก่อนที่จะยกมาดื่มเข้าไปอีกรอบ เมลไม่ไปชนแก้วก
Baca selengkapnya
07
เออ กูมีไรจะถามอยู่พอดีเลย// เขตพูดขึ้น สรุป เมื่อคืนไปส่งไอส้มป่ะ// เมื่อเขตพูดจบ ทุกสายตาของเพื่อนๆจับจ้องมาที่ผม พร้อมจะเอาคำตอบ มึงก็ตอบๆไปดิ ไอโก้// รันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง ไม่ได้ไปส่ง กูไปนอนห้องพี่เมล// คำตอบของผมทำเอาทุกคนประหลาดใจ เหี้ยย จริงดิ // เขตอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำไมวะ// ผมถามต่อ ก็อีส้มตัวร้ายมึงไง พูดกับใครๆไปทั่วละ ว่าไปกับมึง// รันพูดสวนทันที เชี่ยย ใครรู้ก็ได้นะเว้ย ที่ไม่ใช่พี่เมล แล้วงานเลี้ยงรุ่นก็จะเริ่มไวๆนี้ละ// ผมยิ่งกังวลเข้าไปอีก ไอสัส ไหนมึงบอกกูว่ามึงจริงจังกับพี่เขาไง แล้วทำไมมึงต้องทำแบบนั้นกับพี่เขาด้วยวะ// รันพูดด้วยอารมโมโหก่อนจะลุกเดินออกไปทำเอาคนอื่นงง ตามๆกัน ข้อความ เมล: โก้ เดี๋ยวพี่จะไม่อยู่ 3วันนะ โก้: เอ้า พี่จะไปไหน หรือว่าเป็นเพราะผม เมล: เปล่า พี่จะไปต่างจังหวัดนะ ไปงานศพของเพื่อนแม่ เขาเสีย พี่ต้องไปกับแม่กับเฮีย โก้: อ๋อครับ แล้วไม่บอกผมก่อน เมล: พี่ก็พึ่งรู้เหมือนกันคับ เลยพึ่งบอก เก็บของก่อนนะ ว่างๆจะโทรหา โก้: ครับ เดินทางปลอดภัยครับ เมื่อจบบทสนทนา ผมนึกในใจเล็กๆว่าเป็นเพราะการกระทำของ
Baca selengkapnya
08
ครับ// เมื่อได้ยินเขาตอบเช่นนั้นฉันก็สบายใจขึ้นบ้าง แต่ในใจยังคงสับสนกับทุกสิ่ง งั้นก็ได้พูดมันออกมาแล้วเนาะ สบายใจแล้วรึยังละ ถ้าทั้งคู่สบายใจกันแล้วก็ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้ลงไปกินข้าว// ฉันพูดจบ พร้อมกับไปยิบผ้าเช็ดตัวให้ทั้งคู่ก่อนที่ริช จะลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย ฉันมองไปที่รัน เขาก็มองหน้าของฉันด้วยความสงสัย มีอะไรอยากพูดอีกมั้ยละ// ฉันถามเด็กตรงหน้าขึ้น พี่ชอบไอโก้มันจริงๆใช่มั้ย// เด็กตรงหน้าถามด้วยท่าทีที่จะร้องไห้ พี่ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าแบบนี้มันคือความรักมั้ย// ฉันตอบไปพร่างก้มหน้า งั้นพี่เลิกยุ่งกับมันได้มั้ยถ้าพี่ไม่ได้ชอบมัน ให้พี่เลิกกับโก้แล้วมาคบกับรันหรอ ถ้าทำแบบนั้นริชกับโก้จะรู้สึกยังไง // ฉันถามรันด้วย อารมณ์ที่สับสน ก็ไม่ต้องรู้สึกยังไง ก็อยู่มันแบบนี้แหละ ผมพอใจแบบนี้ กับริชผมยอมได้ แต่คนอื่นผมยอมไม่ได้วะ // จังหวะนั้นความรู้สึกของฉันมันบอกว่า เหี้ยไรวะเนี๊ยะ โคตรสับสน โคตรงง โคตรวุ่นวาย อืม โอเคร สบายใจขึ้นรึยัง// ฉันถามรันขึ้นด้วยน้ำเสียงความเป็นห่วง สบายใจขึ้นเยอะแล้ว งั้นผมลงไปอาบน้ำข้างล่างก่อน ค่อยตามไปกินข้าว// เด็กหนุ่มพูดก่อนที่จะ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status