ฉันชอบหนังสือที่บรรยายฉากแบบเป็นภาพและกลิ่นจนรู้สึกร่วมไปกับตัวละคร เช่น ใน 'The Night Circus' ที่ล้อมรอบด้วยบรรยากาศลึกลับ อุ่น ๆ และการจัดวางฉากเหมือนภาพวาด ทำให้การอ่านกลายเป็นการเดินเล่นในตลาดที่เต็มไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศและแสงไฟ ฉากซ้อนฉากแบบนี้ช่วยให้ความอวลของเรื่องค้างอยู่ในหัวนานหลังวางหนังสือ
บางครั้งฉันก็หันไปหาเรื่องที่ผสมความฝันและความจริงอย่างลื่นไหล เช่น 'The Wind-Up Bird Chronicle' หรือ 'The Ocean at the End of the Lane' งานแบบนี้ใช้สัญลักษณ์เล็ก ๆ กลิ่น ความทรงจำ หรือภาพซ้ำ ๆ เพื่อสร้างมู้ดที่ติดอยู่ในอก ถ้าต้องเลือกเพิ่มอีกสองเล่มที่ให้บรรยากาศคล้ายกัน ลองมองหาหนังสือที่เน้นการเล่าแบบเชิงความรู้สึกและประสาทสัมผัส มากกว่าการย้ำคำอธิบายอย่างชัดเจน จะพบว่าความอวลของภาษาคือเสน่ห์หลัก และนั่นแหละที่ทำให้การอ่านรู้สึกเหมือนดมกลิ่นความทรงจำของคนอื่นจนละมุนใจ