คาร์ล ยุง

เมื่อความเสียวหาได้จากทุกที่!!! ต่อไปนี้ทุกคนจะได้พบกับประสบการณ์เสียวที่หลากหลายของทุกอาชีพและสถานที่ต่างๆ

ฉันเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับป่วยเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ที่แสนจะทุกข์ทรมาน โรคร้ายที่กำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อไม่มีหนทางอื่น จึงต้องติดตามสามีไปพบนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเดินทางมาหมู่บ้านเพื่อทำการรักษา แต่วิธีการรักษาของเขากลับทำให้ฉันแทบอยากจะกลั้นใจตาย....

"ราเชนทร์" มาเฟียหนุ่มที่ไม่อนุญาตให้ใครมาหักหลังเขา แม้แเต่เธอ ที่ได้ชื่อว่าเป็น "ผู้หญิงของเขา" ก็ตาม "อัยเรศ" หญิงสาวที่มีเขาเป้าหมายเพื่อแก้แค้น! เมื่อความแค้นบังตา จึงไม่มีคำว่า "ความรัก" อีกต่อไป.... “คุณจะทำอะไร!” รอยยิ้มเย็นด้วยความสะใจ และความแค้นที่มีอยู่เต็มอกของราเชนย์ ทำให้เขาทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้ เขาดึงแหวนที่อยุ่ในนิ้วของไอริสออกมา เรื่องนี้เธอไม่ทันคิดมาก่อน “เอาแหวนนี้ ไปเปลี่ยนกับแหวนหมั้น” “ราเชนย์! คุณจะทำเกินไปแล้วนะ คืนแหวนของฉันมา! อย่าเอาไปนะคุณทำบ้าอะไรน่ะ!” “แหวนของเธอแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเธอกล้าล้ำเส้นฉันก่อน ระหว่างเราก็จบลงแค่นี้ เธอกล้าหักหลังฉัน นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ เธอฟังให้ดีนะไอริส วันนี้ฉันจะเข้าพิธีหมั้นกับนิศา ส่วนเธอ ไม่เคยมีค่าอะไรกับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว!” ‘อยากจะแก้แค้นฉันสินะ คุณมันก็แค่ไอ้คนเห็นแก่ตัว และรักแต่ตัวเอง ไอ้คนกระจอก!’

จากคนไม่ชอบขี้หน้ากัน ด่ากันหน้าคณะจนอับอาย แต่จู่ๆเขาก็พบกับความลับของเธอทำให้อยากแก้แค้น แต่กลับพาตัวเองไปวนอยู่รอบเธอจนกลายเป็นตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัวจนสุดท้าย.... "มาเป็นเด็กเลี้ยงของพี่เถอะมิว" “ผ่านมาสามปีก็ไม่มีพัฒนาการขึ้นเลยสักนิด” “แล้วมันหนักส่วนไหนของพี่ล่ะคะ” “ไม่หนักหรอกก็แค่อยากรู้เท่านั้นว่าวัน ๆ นอกจากท่องหนังสือสอบหอบตำราแล้วทำอะไรเป็นอีกบ้าง” “ก็ดีกว่าพวกที่ดีแต่พกปากมามากกว่าสมอง แล้วมานั่งเห่าหอนไปวัน ๆ เหมือนพวกหมาหมู่แถวนี้ก็แล้วกัน” “เธอว่าใครเป็นหมา” “ถ้าไม่อยากรับก็อย่าเดือดร้อนสิ” “แล้วเมื่อกี้ว่าให้ใคร เธอเป็นรุ่นน้องนะ” “สันดานต่ำ” “อะไรนะ!” ทั้งสองเหมือนจะไม่มีทางที่จะมาคุยกันดี ๆ ได้เลย ยิ่งเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเขาแล้วยิ่งเกลียดเธอเข้าไส้ แต่โอกาสแก้แค้นของภาวินทร์ก็มาถึงเร็วกว่าที่คิด เมื่อเขาได้รับรู้ความลับบางอย่างของเธอ "ได้เวลาแก้แค้นแล้ว ยัยลูกแกะน้อย"

ฉันเมธาวี หรือ เมญ่า สาวสวยดาวมหาลัย ความสวย ความรวยไม่ต้องพูดถึงค่ะ แต่..แต่ สวยแล้วไงจนป่านนี้อายุจะเข้า 25ปีอีกไม่กี่สัปดาห์ ยังไม่มีแฟน ชีวิตมันเศร้า ยังเศร้าได้อีกเมื่อ..เมื่อ..ฉันเดินตกท่อ นกขี้ใส่หัว ตกส้นสูง ไปสปานวดตัว หมอนวดยังผสมเบคกิ้งโซดาแทนเกลือหิมาลัยเพราะดูผิด ความซวยต่างๆ วิ่งเข้ามาหาจนฉันตกใจ คุณนายปรานีหรือคุณแม่สุดที่รักของฉัน ผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องดวงเพราะคุณนายเป็นภรรยานายฝรั่ง (พ่อฉันเป็นลูกครึ่งแต่หน้าตาออกไปทางฝรั่งมากกว่า) ทนไม่ได้ต้องพึ่งหมอดูก็คราวนี้ หมอดูที่คุณยายของฉันนับถือ “นังหนูคนนี้ต้องมีผัวก่อนเบญจเพสไม่งั้นจะตายโหง” แม่เจ้า...ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ แต่จะหาผัวจากไหน ฉันจะไปหาผัวจากไหน เมญ่าไม่เคยมีแฟน เชิดใส่ผู้มาตลอดตั้งแต่จำความได้ แล้วผู้ชายสมัยนี้ไม่ได้หากันง่าย 50% มีเมียแล้ว 30%เป็นเกย์ เหลือ 20 % ก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทางเลือกเดียวของฉัน “เอาเพื่อนกันทำผัวเนี่ยแหละ” ปุณกรณ์ หรือหมอปั้น เป็นเพื่อนสนิทของเมญ่า ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เขาคนนี้แหละทางรอดทางเดียวของเมญ่า

เป็นเพื่อนเล่นกันมาสิบปี อยากลองเล่นเพื่อนดูสักที “ฉันจะเอาเธอทุกคืน”