จู รา ส สิ ค เวิลด์ 1

ชื่อผู้กำกับของ 'จูราสสิค เวิลด์' ภาคแรกคือ Colin Trevorrow และผมมักจะพูดถึงหนังเรื่องนี้เวลาคุยกับเพื่อนที่ชอบไดโนเสาร์ เพราะมันเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขากลายเป็นชื่อที่ผู้คนจดจำได้ทันที

ผมภูมิใจในความกล้าที่เขาแสดงให้เห็นตั้งแต่ผลงานอินดี้อย่าง 'Safety Not Guaranteed' ซึ่งเป็นหนังที่สไตล์การเล่าเรื่องค่อนข้างเงียบและมีมุมน่ารักของตัวละคร ที่ถูกพัฒนาไปสู่หนังบล็อกบัสเตอร์ระดับโลก การนำองค์ประกอบอารมณ์และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมาใช้ แม้ในหนังที่เน้นเอฟเฟกต์ ก็ดูมีเอกลักษณ์

การทำงานกับผลงานอย่าง 'จูราสสิค เวิลด์' ทำให้เห็นว่าเขารับมือกับสเกลใหญ่ได้ ทั้งการจัดการงานภาพ ฉากแอ็กชัน และการทำให้ตัวละครมีจังหวะเรื่องราวที่คนดูเชื่อมโยงได้ เหมือนกับว่าเขาเอาจุดเด่นจากงานอินดี้มารวมกับความต้องการของหนังมหาศาล ผลลัพธ์จึงออกมาทั้งน่าตื่นเต้นและเข้าถึงผู้ชมได้กว้างมาก

แตกต่างกันค่อนข้างชัดเจนทั้งโทนเรื่องและรายละเอียดแอ็กชันของหนังเมื่อเทียบกับเนื้อหาในหนังสือ 'Jurassic Park' ที่เป็นต้นแบบ

ผมมักจะชอบบอกว่าสิ่งที่หนังทำคือเอาคอนเซ็ปต์หลักจากหนังสือ—การโคลนนิงไดโนเสาร์และความไม่แน่นอนของระบบซับซ้อน—แล้วขยับไปทางบล็อกบัสเตอร์ ความแตกต่างชัดที่สุดคือบทและตัวละคร: 'Jurassic World' เพิ่มตัวละครใหม่อย่างคลอว์และโอเว่น รวมถึงการสร้างไดโนเสาร์ลูกผสมอย่าง Indominus rex ซึ่งไม่มีอยู่ในหนังสือของไมเคิล ไครช์ตัน ผลลัพธ์คือความเน้นไปที่ความตื่นเต้นและฉากต่อสู้มากกว่าอภิปรายเชิงจริยธรรมหรือวิชาการ

อีกอย่างที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือรายละเอียดเชิงวิทยาศาสตร์ในหนังสือจะลึกและเน้นทฤษฎีความวุ่นวาย (chaos theory) กับผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด ขณะที่หนังเลือกใช้ภาพสวย เอฟเฟกต์ และจังหวะการเล่าเรื่องที่กระชับเพื่อดึงผู้ชม ส่วนฉากบางฉากในหนัง เช่นการโชว์โชว์ของสวนสนุกหรือการใช้เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือโปรโมท ต่างจากบรรยากาศในหนังสือที่เหมือนบทเรียนเตือนภัยมากกว่า ผมชอบทั้งสองแบบ แต่อยากให้คนที่ชอบเนื้อหาลึก ๆ ลองอ่านหนังสือควบคู่ไปกับดูหนัง จะเห็นมุมมองที่เติมเต็มกันได้ดี

เริ่มจากภาพของสวนสนุกที่ถูกออกแบบให้สมบูรณ์แบบบนเกาะอันห่างไกล ความคิดที่ว่าสัตว์ดึกดำบรรพ์จะกลายเป็นสินค้าความบันเทิงถูกตั้งคำถามตั้งแต่ฉากแรกของ 'Jurassic World' หนังพาเราไปยังเกาะอีซลา นูบลาร์ ซึ่งกลายเป็นสวนสนุกไดโนเสาร์แบบเต็มรูปแบบ หลัก ๆ เรื่องเล่าโฟกัสที่แคลร์ ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของสวนสนุก กับโอเว่น เทรนเนอร์ผู้เชี่ยวชาญในการฝึกกิริยาของเวโลซีแรปเตอร์ ที่สองคนนี้กลายเป็นเสาหลักของเรื่องเมื่อทุกอย่างเริ่มหลุดจากการควบคุม แคลร์ต้องพาน้องชายเด็กสองคนมาที่สวนสนุก และโอเว่นกลับมารับมือกับเหตุการณ์วิกฤตที่พันธุ์ไดโนเสาร์ใหม่ถูกปล่อยออกมา

การทดลองทางพันธุศาสตร์ที่อยากได้ผลตอบแทนสูงนำไปสู่การสร้างไฮบริดที่เรียกว่าอินโดมินัส เร็กซ์ มันถูกออกแบบมาให้โดดเด่นและดึงดูดผู้ชม แต่ขณะเดียวกันก็ฉลาดและอันตรายกว่าที่ใครคาดคิด อินโดมินัสมีความสามารถหลบซ่อนตัวและปรับตัวจากข้อมูลทางพันธุกรรมที่ใส่เข้าไป ซึ่งเมื่อมันหลบหนีออกจากคอก ภาพรวมของสวนสนุกก็พังทลาย การอพยพของผู้คน การปะทะกันระหว่างมนุษย์และไดโนเสาร์ และการตัดสินใจเชิงจริยธรรมเกี่ยวกับการใช้งานสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นล้วนเป็นแกนหลักของพล็อต เหตุการณ์ต่าง ๆ นำไปสู่ฉากตึงเครียดที่ใช้ทั้งการไล่ล่าในป่า แอ็คชันในอาคารจัดแสดง และการปะทะกับผู้ล่าที่แท้จริงอย่างทีเร็กซ์

อีกเส้นเรื่องที่น่าสนใจคือความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์ ซึ่งโอเว่นพยายามสื่อสารผ่านการอ่านพฤติกรรมของเวโลซีแรปเตอร์ ทำให้เห็นมิติของการฝึก การเคารพ และความเสี่ยงที่จะเกิดเมื่อมนุษย์พยายามใช้สัตว์ให้เป็นเครื่องมือทางทหารหรือเชิงพาณิชย์ ตัวละครอย่างวิค ฮอว์กินส์สะท้อนความโลภของภาคอุตสาหกรรมที่มองเห็นไดโนเสาร์เป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ มากกว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าเคารพ การแสดงผลก็เน้นความอลังการของไดโนเสาร์และความสยองเมื่อสภาพที่ถูกจัดการกลายเป็นความไม่แน่นอน และนั่นทำให้หนังยังคงตั้งคำถามเรื่องความรับผิดชอบของมนุษย์ต่อการสร้างและควบคุมสิ่งมีชีวิตเทียม

มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ทำให้ฉันตื่นเต้นและคิดตามไปพร้อมกัน ฉากแอ็คชันอลังการกับธีมเชิงจริยธรรมของการวิจัยพันธุศาสตร์ผสมผสานกันได้ดี แม้จะเป็นหนังบันเทิงเชิงพาณิชย์ แต่ก็ไม่ลืมใส่ข้อคิดเกี่ยวกับขอบเขตของวิทยาศาสตร์และความเป็นไปได้ที่อันตรายเมื่อมนุษย์เชื่อว่าตนสามารถควบคุมธรรมชาติได้ทั้งหมด การจบเรื่องที่มีการปะทะระหว่างสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นกับสิ่งที่เคยมีอยู่แล้วของโลกโตยให้ความรู้สึกทั้งหวาดเสียวและโล่งใจไปพร้อมกัน นี่เป็นหนังที่ทั้งสนุกและตั้งคำถาม ทิ้งท้ายด้วยความคิดว่าเราอาจไม่พร้อมสำหรับผลลัพธ์ทุกอย่างที่เกิดจากความอยากได้อยากมีของเราเอง

ฉันมองว่าแก่นหลักที่แยก 'Jurassic World' ออกจาก 'Jurassic Park' อยู่ที่ทิศทางของเรื่องกับโทนโดยรวม — 'Jurassic Park' ให้ความรู้สึกเป็นนิทานเตือนใจเกี่ยวกับความเย่อหยิ่งทางวิทยาศาสตร์ ในขณะที่ 'Jurassic World' เน้นภาพลักษณ์เชิงพาณิชย์ ความบันเทิง และผลพวงจากการทำธุรกิจที่เอาวิทยาศาสตร์ไปใช้เพื่อหากำไร

ในแง่ของการเล่าเรื่อง ความมหัศจรรย์ผสมกับความหวาดกลัวใน 'Jurassic Park' มาจากการเปิดเผยสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นใหม่และความไม่แน่นอนของผลกระทบทางนิรนัย — ฉากในอาคารผู้เยี่ยมชมกับเสียงคำรามของไทรันโนซอรัสเร็กซ์ยังคงทำให้เกิดความตื่นเต้นและความเคารพต่อธรรมชาติ ขณะที่ 'Jurassic World' นำเสนอความอลังการแบบสมัยใหม่ เช่น แสดงโชว์สัตว์ทะเลยักษ์และการทดลองพันธุวิศวกรรมที่กลายเป็นสัตว์พาหนะทางการตลาด สิ่งนี้สื่อว่ามนุษย์ค่อย ๆ เปลี่ยนไดโนเสาร์เป็นสินค้ามากกว่าการตั้งคำถามเชิงจริยธรรมอย่างลึกซึ้ง

ด้านตัวละครและมุมมอง 'Jurassic Park' โฟกัสไปที่นักวิทยาศาสตร์และนักคิดที่ตั้งคำถามกับการกระทำของตัวเอง ส่วน 'Jurassic World' ให้ความสำคัญกับตัวละครที่ต้องรับมือกับผลลัพธ์เชิงการค้าของการทดลอง เช่น ความขัดแย้งระหว่างผู้บริหารกับผู้ดูแลสวน ทำให้แฟรนไชส์รุ่นหลังกลายเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับการควบคุม เทคโนโลยี และความรับผิดชอบในโลกที่ทุกอย่างกลายเป็นสินค้า นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่าทั้งสองเรื่องเหมือนพี่น้องที่โตมาในยุคต่างกัน — มีสายเลือดเดียวกันแต่โลกที่สะท้อนกลับไม่เหมือนกัน

ในหนัง 'Jurassic World' ภาคแรก นักแสดงหลักที่โดดเด่นและเป็นแกนกลางของเรื่องมีอยู่ไม่กี่คนที่ผมมักจะนึกถึงก่อนเสมอ: Chris Pratt รับบท Owen Grady, Bryce Dallas Howard รับบท Claire Dearing, Ty Simpkins และ Nick Robinson รับบทเป็น Gray และ Zach Mitchell, Irrfan Khan ที่รับบท Simon Masrani, BD Wong เป็นนักวิทยาศาสตร์ Dr. Henry Wu, Vincent D'Onofrio ในบท Vic Hoskins, Omar Sy รับบท Barry Sembène และ Jake Johnson ในบท Lowery Cruthers รวมถึง Judy Greer ที่รับบทเป็น Karen Mitchell ซึ่งทั้งหมดนี้สร้างความหลากหลายให้ภาพยนตร์ทั้งด้านอารมณ์และจังหวะได้ดีมาก

ผมชอบที่การจัดวางตัวละครของผู้กำกับทำให้แต่ละคนมีพื้นที่เฉพาะ: Chris Pratt ในบท Owen เป็นคนดูแลและเทรนไดโนเสาร์ ทำให้เราได้เห็นมุมมองจากคนที่อยู่ใกล้ชิดกับสัตว์เหล่านั้นจริง ๆ ในขณะที่ Bryce Dallas Howard ในบท Claire เป็นผู้บริหารองค์กรที่เย็นและจริงจังในตอนแรก แต่ก็พัฒนาไปตามเหตุการณ์และแสดงมิติที่เปราะบางได้ดี Ty Simpkins กับ Nick Robinson ให้มุมมองจากเด็ก ๆ ที่อยากเล่นอยากมีส่วนร่วม แต่กลับถูกดึงเข้าไปในสถานการณ์อันตรายจนเห็นความกล้าหาญของพวกเขา Irrfan Khan นำความสง่างามและความอ่อนโยนของผู้นำสวนสนุกมาเติมเต็มเรื่องได้อย่างลงตัว ซึ่งการมีเขาในบทนี้ทำให้ภาพรวมของโลกในหนังดูสมดุลมากขึ้น

BD Wong ในบท Dr. Henry Wu ก็เป็นสะพานเชื่อมกับตำนานเดิม ๆ ของแฟรนไชส์ด้วยการเล่าเรื่องด้านเทคโนโลยีพันธุกรรม ส่วน Vincent D'Onofrio ในบท Vic Hoskins ทำหน้าที่เป็นเสียงที่ให้ความรู้สึกอันตราย บางครั้งก็เป็นตัวแทนของความโลภทางทหารที่อยากจะใช้ไดโนเสาร์เป็นอาวุธ เห็นได้ชัดว่าบทของเขาเป็นแรงกดดันอีกด้านหนึ่งที่ผลักดันเหตุการณ์ให้ซับซ้อนขึ้น Omar Sy และ Jake Johnson มอบความเป็นมนุษย์และอารมณ์ขันที่ทำให้หนังไม่หนักจนเกินไป โดยเฉพาะฉากในคอนโทรลรูมและการดูแลสัตว์ที่ทำให้เราหายใจได้สะดวกขึ้นระหว่างฉากลุ้น

จากมุมมองของแฟน ผมรู้สึกว่าการคัดตัวนักแสดงชุดนี้ช่วยให้ 'Jurassic World' ภาคแรกยังคงรักษาเสน่ห์ของแฟรนไชส์ไว้ได้ ทั้งการผสมผสานระหว่างความตื่นเต้น ฉากแอ็กชัน และการแสดงที่มีทั้งความจริงจังและมุมน่ารักจากตัวละครเด็ก ๆ การมีดาราที่คนดูรู้สึกเชื่อมโยงได้ง่ายอย่าง Chris Pratt และ Bryce Dallas Howard ทำให้หนังเข้าถึงคนดูหลากหลายกลุ่มมากขึ้น ในขณะเดียวกันการใส่ตัวละครที่มีมุมมองต่างกัน—จากนักวิทยาศาสตร์ เจ้าของสวนสนุก ทหาร ไปจนถึงพนักงานควบคุม—ก็ช่วยให้เรื่องมีมิติและตั้งคำถามเกี่ยวกับการใช้เทคโนโลยีและความรับผิดชอบของมนุษย์ได้อย่างน่าสนใจ สุดท้ายแล้วทุกครั้งที่ผมดูฉากที่กลุ่มตัวละครนี้ต้องร่วมมือกันเพื่อเอาชีวิตรอด ผมยังคงตื่นเต้นกับการแสดงและเคมีของพวกเขา เหมือนกับครั้งแรกที่เข้าไปเดินในสวนสนุกแห่งนั้นด้วยตัวเอง

ภาพช็อตหนีจาก 'Jurassic World' ที่ยังติดตาคือช่วงที่สัตว์สายพันธุ์ใหม่หลุดออกมาจากคอกแล้ววิ่งกระจัดกระจายทั่วสวนสนุก — ฉากนั้นถูกสร้างด้วยการผสมผสานเทคนิคแอนิเมทรอนิกส์กับซอฟต์ซีจีอย่างแนบเนียน

ผมมองว่าเคล็ดลับสำคัญคือการแบ่งงานระหว่างทีมสร้างสรรค์: ทีมสแตนท์และโกสต์แคร์ดูแลการเคลื่อนไหวของนักแสดงกับยานพาหนะจริง ขณะที่ทีมเอฟเฟกต์จัดทำหุ่นบางส่วนสำหรับช็อตใกล้ ๆ เช่นหัวหรือกรงเล็บ เพื่อให้การปะทะมีน้ำหนัก เมื่อถ่ายช็อตระยะไกลหรือฉากวิ่งไล่แบบเสรี ทีมซีจีเข้ามาต่อเติมทั้งตัวไดโนเสาร์ การซ่อนคานสลิง และการเพิ่มความเสียหายให้ฉาก

การจัดแสงและมุมกล้องยังทำหน้าที่สำคัญมาก — มีการใช้กล้องเคลื่อนที่เร็ว เลนส์มุมกว้าง และตัดต่อแบบตัดเร็วเพื่อเร่งจังหวะ ทำให้คนดูเชื่อว่าตัวละครหนีหัวซุกหัวซุนจริง ๆ แล้วผลลัพธ์ออกมาดุดันแต่สมจริง โดยไม่เสียอารมณ์ของการเป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์

เริ่มจากความสนุกแบบตรงไปตรงมาก่อนก็ไม่ผิดนัก — ถาต้องเลือกภาคแรกของชุด 'Jurassic World' (2015) เป็นจุดเริ่มผมจะบอกว่านี่คือประตูทางเข้าที่ดีสำหรับคนอยากรู้จักโลกยุคใหม่ของไดโนเสาร์ในมุมสมัยใหม่

โทนของหนังเป็นการผสมระหว่างความตื่นเต้นแบบไดโนเสาร์ดราม่ากับงานภาพที่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในสวนสัตว์ที่กลายเป็นฝันร้ายได้ในพริบตา ฉากในอควาเรียมที่มีมอซาซอรัสกินอาหารยักษ์ หรือฉากในยานทรงกลมที่วิ่งผ่านทุ่งหญ้า จะทำหน้าที่ปูบรรยากาศและตัวละครหลักอย่าง Owen กับ Claire ให้คนดูผูกพันได้เร็ว ส่วนการแนะนำสายพันธุ์ใหม่ๆ อย่าง Indominus rex ก็เป็นการตั้งต้นคอนฟลิกต์ที่ทำให้เรื่องต่อไปมีแรงฉุดมากขึ้น

ถาใครตั้งใจดูเป็นชุดต่อเนื่อง การเริ่มจากภาคแรกช่วยให้เห็นพัฒนาการของธีมและตัวละครอย่างชัดเจน อีกทั้งถ้าชอบความตื่นเต้นผสมกลิ่นสมัยใหม่นี้ ภาคแรกตอบโจทย์ได้ดีและเปิดทางไปสู่ภาคสองกับสามได้อย่างนุ่มนวลและไม่สับสน

ความตื่นเต้นจากทีเซอร์แรกของ 'Jurassic World: Fallen Kingdom' ทำให้เราเฝ้ารอการฉายสุด ๆ แล้วก็ไม่ผิดหวังเมื่อรู้วันจริง วางโปรแกรมฉายในช่วงกลางปี 2018 โดยฉายครั้งแรกในโรงภาพยนตร์ของสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2018 ซึ่งนั่นกลายเป็นวันสำคัญที่แฟนไดโนเสาร์ทั่วโลกเริ่มกระจายกันไปดู

เราเป็นคนที่เติบโตมากับหนังแนวนี้ ความเชื่อมโยงระหว่างหนังภาคใหม่กับต้นฉบับอย่าง 'Jurassic Park' ทำให้การออกฉายรอบแรกมีความหมายพิเศษ ยิ่งเห็นโปสเตอร์และคลิปสั้น ๆ ก่อนวันฉายจริง ยิ่งสร้างความคาดหวังว่าภาพยนตร์จะพาเรากลับไปสู่บรรยากาศตื่นเต้นและหวาดเสียวของการพบเจอไดโนเสาร์อีกครั้ง

การเลือกวันที่ฉายกลางฤดูร้อนในสหรัฐช่วยให้หนังมีช่วงเวลาทำเงินที่แข็งแกร่งและได้ตีตลาดครอบครัว—ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ชมสำคัญ แน่นอนว่าจากมุมมองแฟน เราไม่ได้แค่มองแค่รายได้ แต่สนใจถึงว่าบทและวิสัยทัศน์ของผู้กำกับจะนำแฟรนไชส์ไปทิศทางไหน การเปิดตัวเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2018 จึงเป็นจุดที่ทั้งความคาดหวังและความสนุกเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ข่าวคราวเกี่ยวกับการฉายไทยของภาคใหม่ยังเงียบอยู่โดยรวม แต่ผมยังตื่นเต้นสุด ๆ ทุกครั้งที่เห็นโลโก้ไดโนเสาร์ปรากฏขึ้นบนโปสเตอร์หน้าจอ

ผมติดตามวงการหนังและสังเกตได้ว่า ณ ขณะนี้ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากผู้จัดจำหน่ายในไทยเกี่ยวกับวันฉายของภาคใหม่สุดของแฟรนไชส์ 'Jurassic World' หลายครั้งที่หนังบล็อกบัสเตอร์จะประกาศวันฉายล่วงหน้าเป็นเดือนหรือเป็นสัปดาห์ผ่านเพจของผู้จัดจำหน่ายและโรงหนังหลัก ๆ แต่ก็มีบางกรณีที่กำหนดการเปลี่ยนแปลงได้ตามสถานการณ์การตลาดหรือการจัดจำหน่ายข้ามประเทศ ซึ่งทำให้การคาดเดาวันฉายในไทยต้องระวังไม่ให้แน่นเกินไป

ถ้าคุณกำลังรอฉากไดโนเสาร์วิ่งไล่ ฉากซิ่งรถ หรือการกลับมาของตัวละครที่ชอบ ให้เตรียมตัวตามประกาศจากฝ่ายจัดจำหน่ายอย่างใกล้ชิด และลองดูว่าโปรแกรมพรีเซลหรือรอบพิเศษจะเปิดเมื่อไหร่ เพราะรอบพิเศษมักมาก่อนฉายจริงประมาณหนึ่งถึงสองสัปดาห์ ส่วนตัวแล้วผมชอบไปดูรอบพิเศษเพราะบรรยากาศแฟนคลับและเสียงกรี๊ดที่ทำให้หนังยิ่งสนุกขึ้น ตราบใดที่ยังไม่มีประกาศชัดเจน จะนับถอยหลังก็ตื่นเต้นได้แค่ระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ยอมปล่อยข่าวผ่านหูง่าย ๆ แน่นอน

รายการนักแสดงหลักของ 'Jurassic World' อ่านแล้วรู้สึกเหมือนทีมภาพยนตร์ชุดใหญ่กำลังยืนรวมกันอยู่ตรงหน้าเลย

ฉันชอบวิธีที่หนังนำใบหน้าดัง ๆ มาผสมกันจนเกิดเคมีที่น่าสนใจ: Chris Pratt รับบทเป็น Owen Grady เจ้าหน้าที่ฝึกไดโนเสาร์ (เฉพาะพวกว่องไวอย่างเวโลซีแรปเตอร์) ทำให้ฉากแอ็กชันดูมีเสน่ห์แบบยียวนและเน้นความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกัน Bryce Dallas Howard ในบท Claire Dearing ก็แสดงพัฒนาการของตัวละครจากผู้บริหารที่เย็นชากลายเป็นคนที่พร้อมเสี่ยงเพื่อครอบครัว

รายชื่อนักแสดงสำคัญคนอื่น ๆ ที่ควรรู้จักได้แก่ Irrfan Khan เป็น Simon Masrani เจ้าของสวนสนุกที่มีเสน่ห์และความอดทน, Vincent D'Onofrio ในบท Vic Hoskins ที่นำมุมมองทางทหารมาท้าทายจริยธรรม, B.D. Wong กลับมาในบท Dr. Henry Wu นักพันธุศาสตร์ผู้มีส่วนสำคัญในการสร้างสิ่งมีชีวิตใหม่, Omar Sy เป็น Barry เพื่อนร่วมทีมของ Owen ที่ให้ความเป็นมนุษย์และมุกตลกเล็ก ๆ, Jake Johnson ในบท Lowery คุมห้องควบคุม และสองเด็ก Nicholas Robinson กับ Ty Simpkins ในบท Zach กับ Gray ที่เป็นตัวชนเหตุการณ์ให้เนื้อเรื่องเดินหน้า

ฉันมักจะนึกถึงซีนที่เวโลซีแรปเตอร์เข้าโรงครัวแล้วความตึงเครียดพุ่งขึ้นทันที—นั่นเป็นตัวอย่างของการรวมทีมดาราที่ทำให้หนังสนุกและน่าจดจำไปพร้อมกัน