ซู เปอร์ แมน รีเทิร์น

หนังเรื่องนี้ทำออกมาได้น่าสนใจทีเดียวสำหรับแฟนๆ ซูเปอร์แมนรุ่นเก๋าอย่างเรา รู้สึกว่ามันมีกลิ่นอายของความคลาสสิกผสมกับเทคนิคสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว

สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือการที่หนังไม่พยายามทำตัวทันสมัยเกินไป แต่ยังคงเคารพต้นฉบับดั้งเดิมไว้มากๆ ฉากแอ็คชั่นบางส่วนอาจดูเรียบง่ายไปสักหน่อยสำหรับสายฮีโร่สมัยใหม่ แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหมือนได้เจอเพื่อนเก่า

ข่าวรีบูตของ 'Superman' ครั้งล่าสุดทำให้ผมนั่งคิดถึงว่าไอคอนระดับนี้จะถูกตีความใหม่ยังไงให้เข้ากับยุคสมัย โดยเวอร์ชันนี้ตั้งใจจะทำให้เคลียร์ว่ามันคือการเริ่มต้นใหม่จริง ๆ — ไม่ผูกกับไทม์ไลน์ของ DCEU เก่าหรือการปรากฏตัวของนักแสดงก่อนหน้า การประกาศของทีมสร้างชุดใหม่และการเลือกนักแสดงหลักสื่อชัดว่าเขาต้องการบอกเล่าเรื่องราวที่โฟกัสกับตัวตนของคลาร์กเป็นคนหนุ่มที่กำลังค้นหาตัวเอง มากกว่าจะเป็นเทพเจ้าที่มาพร้อมการทำลายล้างครั้งใหญ่

มุมที่เปลี่ยนไปชัดเจนคือโทนและแก่นเรื่อง: งานนี้เน้นความเป็นมนุษย์ ความหวัง และการปรับตัวในสังคมมากกว่าความมืดหม่นแบบภาพยนตร์ของช่วงก่อนหน้า ฉันชอบที่พวกเขาพยายามดึงความอบอุ่นและมุมมองแบบ coming-of-age เข้ามา ทำให้ซูเปอร์แมนไม่ได้เป็นแค่เครื่องจักรทำลายล้างแต่เป็นตัวแทนของความหวังและความรับผิดชอบที่ซับซ้อน การเล่าเรื่องจึงมีช่องว่างให้สำรวจความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิด งานของสื่อมวลชน และตัวตนสองฝั่งของคลาร์ก — สิ่งที่ทำให้ตัวละครน่าสนใจขึ้นเมื่อไม่ใช่แค่การบินแล้วต่อยร้าย

ในเชิงภาพและสไตล์ก็สังเกตได้ว่าทีมสร้างพยายามบาลานซ์ระหว่างความทันสมัยกับความคุ้นเคย ภาพสีสันอาจสดขึ้น มุกตลกและความเป็นมิตรเพิ่มเข้ามาเทียบกับโทนดาร์กของผลงานก่อนหน้า ส่วนองค์ประกอบในจักรวาลโดยรวม งานนี้ตั้งใจจะเป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ ดังนั้นจะมีการปูทางให้ตัวละครและความสัมพันธ์ต่าง ๆ เติบโตต่อไป มากกว่าจะพะยี่ห้อความเข้มข้นแบบเดียวจบ แอบตื่นเต้นกับโอกาสที่จะได้เห็นว่าเมื่อซูเปอร์แมนกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลใหม่นี้ เขาจะถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แบบไหน — จะเน้นฮีโร่เชิงสัญลักษณ์ หรือฮีโร่ที่ขัดแย้งกับสังคมในทางใหม่ ๆ ก็น่าสนใจมาก ๆ

เคยตามดูหนังซูเปอร์แมนมาตั้งแต่เด็ก และพอมาเจอ 'Superman Returns' ก็ตื่นเต้นที่ได้เห็นตัวละครโปรดกลับมาในเวอร์ชันใหม่

แบรนด์ รูธเป็นคนรับบทคลาร์ก เคนท์/ซูเปอร์แมนในเรื่องนี้ เขาสามารถถ่ายทอดทั้งความอ่อนโยนของคลาร์กและความน่าเกรงขามของซูเปอร์แมนได้ดีมาก ส่วนเคต บอสเวอร์ธรับบทลois เลน เธอทำให้เห็นพัฒนาการของตัวละครจากผู้หญิงที่สงสัยในความสัมพันธ์มาเป็นสื่อที่แข็งแกร่ง

หนังเรื่องนี้ยังมีเควิน สเปซีย์รับบทลิวเทอร์ที่ชั่วร้ายและวางแผนได้อย่างเยี่ยมยอด ฉากต่อสู้และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักทำให้หนังน่าติดตามไม่น้อย

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'Superman Returns' ที่คนมักนึกถึงมีดังนี้: Brandon Routh (สวมบท Clark Kent / Superman), Kate Bosworth (Lois Lane), Kevin Spacey (Lex Luthor), James Marsden (Richard White), Frank Langella (Perry White), Parker Posey (Kitty Kowalski), Sam Huntington (Jimmy Olsen) และ Tristan Lake Leabu (Jason White).

ฉันชอบที่การจัดวางตัวละครหลักไม่ใช้แค่คู่พระ-นาง แต่เติมนักแสดงสมทบที่ทำให้โลกของหนังดูมีน้ำหนัก เช่น Frank Langella ในบทบรรณาธิการที่ดูหนักแน่น และ Parker Posey ที่เติมมุมตลกร้ายให้ฉากร่วมกับ Kevin Spacey ฉันมักนึกถึงฉากที่ Lois ต้องรับมือกับอดีตของเธอและการพบกันครั้งแรกหลังการกลับมาของ Superman ซึ่งทั้งคู่ถ่ายทอดความประหม่าและความซับซ้อนได้ดี ทำให้รายชื่อนักแสดงข้างต้นเป็นชุดที่ลงตัวและน่าจดจำ

ฉันมองว่า 'Superman Returns' เป็นเรื่องราวของการกลับมาในแง่ของความสูญเสียและโอกาสที่ยังไม่ชัดเจน เรื่องเริ่มจากการที่ซูเปอร์แมนหายตัวไปหลายปีแล้วกลับสู่โลก เขาพบว่าชีวิตที่เคยคุ้นเปลี่ยนไปมาก—โลอิส เลนไม่ได้ยืนอยู่ข้างเขาแบบเดิมอีกต่อไป มีผู้ชายคนใหม่ในชีวิตของเธอ และที่สำคัญคือมีเด็กน้อยที่ชื่อเจสันซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ในอดีตของเขา

การเผชิญหน้าระหว่างอดีตกับปัจจุบันเป็นแกนหลักของพล็อต เมื่อความรักเก่าปะทะกับความรับผิดชอบซึ่งขยายเป็นประเด็นใหญ่ขึ้นคือแผนชั่วร้ายของเล็กซ์ ลูเธอร์ที่พยายามใช้เทคโนโลยีจากเศษซากของยานคริปตันเพื่อสร้างแผ่นดินใหม่ ซึ่งทำให้เมืองชายฝั่งเสี่ยงจะจมน้ำ การเล่าเรื่องสลับไปมาระหว่างความสัมพันธ์เชิงมนุษย์ของซูเปอร์แมนกับการต่อสู้เพื่อหยุดภัยพิบัติ ทำให้ภาพยนตร์ไม่ใช่แค่หนังฟอร์มยักษ์แต่ยังเป็นหนังที่ถามว่าการเป็นฮีโร่หมายถึงอะไรในโลกที่เปลี่ยนไปแล้ว

เราโตมากับหนังฮีโร่ที่ให้ความหวังและความอบอุ่น ดังนั้นเมื่อต้องเลือกระหว่างฉบับคลาสสิกกับรีบูต ผมมักจะเทน้ำหนักไปทางคลาสสิกก่อนเสมอ

หนังอย่าง 'Superman' ของริชาร์ด ดอนเนอร์ให้ความรู้สึกเป็นเทศกาลแห่งความมหัศจรรย์—ทั้งการแสดงของคริสโตเฟอร์ รีฟที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แบบคลาสสิก และดนตรีของจอห์น วิลเลียมส์ที่ยกระดับทุกฉากให้กลายเป็นความยิ่งใหญ่แบบเรียบง่าย ฉากที่เขาบินขึ้นสู่ท้องฟ้าหรือการที่เขาปกป้องผู้คนด้วยท่าทางนิ่งสงบ มันสอนให้รู้จักฮีโร่ในแบบที่เชื่อได้ถึงความดีงาม ไม่ต้องพึ่ง CGI จนล้นเกินไป

ถาจะมองในมุมของความเป็นภาพยนตร์และประวัติศาสตร์การเล่าเรื่อง แนะนำให้เริ่มจากฉบับคลาสสิกก่อน เพราะมันคือพื้นฐานของการตีความตัวละครนี้ในทุกรูปแบบ ยิ่งถ้าอยากรู้ว่าทำไมซุปเปอร์แมนถึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง การดู 'Superman' จะตอบโจทย์ได้ดีกว่า แล้วค่อยไปเปรียบเทียบกับเวอร์ชันอื่นๆ จะเห็นวิวัฒนาการของการสร้างฮีโร่ได้ชัดเจนขึ้น สรุปคือคลาสสิกเหมาะกับการเข้าใจหัวใจของตัวละครและรสชาติดั้งเดิมที่หลายคนยังโหยหา