ดิอัมเบรลลาอคาเดมี่

แมนชั่นใหญ่กลางเรื่องที่โผล่มาตั้งแต่ตอนแรกถูกถ่ายในพื้นที่เมืองของแคนาดาเป็นหลัก และฉากหลายฉากก็ถูกเซ็ตขึ้นในสตูดิโอแทนที่จะเป็นบ้านจริงทั้งหลัง ฉากภายนอกของ 'ดิอัมเบรลลาอคาเดมี่' มักถ่ายทำในนครโตรอนโตและเมืองใกล้เคียงอย่างฮัมิลตัน ซึ่งให้ความรู้สึกเมืองเก่า-ใหม่ที่ซีรีส์ต้องการ ภายในบ้านใหญ่กับบันไดโค้งหลายๆ ฉากมักเป็นการทำเซ็ตภายในสตูดิโอขนาดใหญ่ เพราะควบคุมแสงและมุมกล้องได้สะดวกกว่า ส่วนฉากถนนหรือคาเฟ่ก็ใช้ถนนจริงของโตรอนโตเป็นสแตนด์อินเพื่อให้มีรายละเอียดย่านเมืองจริงๆ

บรรยากาศอุตสาหกรรมริมแม่น้ำและโกดังเก่าในฮัมิลตันถูกดัดแปลงให้เข้ากับโทนซีรีส์หลายครั้ง เหตุผลหนึ่งที่ทีมโปรดักชันเลือกโตรอนโต-ฮัมิลตันคือสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ทั้งบ้านสไตล์วิคตอเรียนและตึกอุตสาหกรรม ทำให้สามารถเปลี่ยนมู้ดได้เร็วโดยไม่ต้องย้ายทีมไกลมาก ในบางซีซั่นที่เนื้อเรื่องย้ายไปอยู่เมืองอื่น ทีมงานก็ใช้มุมกล้องและการตกแต่งฉากเปลี่ยนโตรอนโตให้กลายเป็นเมืองเป้าหมายของตอนนั้นแทน

ท้ายที่สุดฉากสำคัญหลายฉากที่รู้สึกว่าเป็นบ้านจริงก็มาจากการผสมกันระหว่างโลเคชันจริงกับสตูดิโอ ถ้าสนใจแวะดูโลเคชันจริง ก็ลองหาข้อมูลแยกของแต่ละตอนเพื่อเห็นว่าฉากไหนถ่ายภายนอกและฉากไหนเป็นสตูดิโอ — มุมมองของสถานที่ช่วยเติมความสมจริงให้ซีรีส์ได้แบบที่ภาพวาดหรือกราฟิกอย่างเดียวทำไม่ได้

มีฉากจากเล่ม 'Apocalypse Suite' ที่ยังคงติดตาฉันอยู่แม้จะไม่เห็นในซีรีส์ก็ตาม — เป็นช่วงที่ให้ความรู้สึกภายในของตัวละครชัดขึ้นกว่าบทในทีวีมาก

ฉากหนึ่งเป็นการขยายความสัมพันธ์ระหว่างเคลาส์กับเบ็น ให้เห็นว่าการเป็นวิญญาณของเบ็นในคอมิกส่งผลต่อเคลาส์ในเชิงจิตใจอย่างไร ไม่ใช่แค่บทตลกร้ายหรือสปอยล์สั้น ๆ แบบที่บางตอนของซีรีส์เลือกนำเสนอ ฉากเหล่านี้ใส่รายละเอียดปลีกย่อย เช่น การทะเลาะภายในครอบครัว ความรู้สึกผิด และความอ่อนแอที่เคลาส์พยายามปกปิด ซึ่งทำให้ภาพของเคลาส์ซับซ้อนและเห็นความเปราะบางมากขึ้น

อีกฉากที่ชัดเจนคือพาร์ทของรีจินัลด์กับอดีตของเขาที่ในหนังสือมีการเล่าเชิงภาพแฟลชแบ็กและบทสนทนาที่แสดงเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมเย็นชา ไม่ได้เป็นแค่พ่อร้ายตามสคริปต์ แต่ถูกปั้นเป็นตัวละครที่มีตรรกะเฉพาะตัว การตัดฉากพวกนี้ออกทำให้ตัวละครบางตัวในซีรีส์ดูมีมิติลดลงไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าแฟนคอมิกหลายคนเสียดายอยู่ไม่น้อย

ป้ายหน้าประตูที่มีตัวอักษรสีทองยังชัดในหัวทุกรายละเอียดของฉัน — โรงเรียนลัมแบรต์พิชญาลัยเริ่มเปิดรับสมัครนักเรียนเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) และนั่นคือปีที่ฉันเดินผ่านประตูไม้บานใหญ่เข้าไปพร้อมกับความตื่นเต้นเต็มเปี่ยม

ความทรงจำแรกๆ จำได้ว่าการรับสมัครในปีแรกเป็นแบบเรียบง่ายแต่จัดเต็มด้วยงานพิธีเล็กๆ มีการกล่าวเปิดโดยผู้ก่อตั้งและแจกบัตรนักเรียนรุ่นแรกให้เด็กๆ พ่อแม่บางคนยืนถ่ายรูปหน้าห้องประชุมจนเต็มไปหมด ฉันนั่งฟังคำชี้แจงเกี่ยวกับหลักสูตรและกิจกรรมเสริมและรู้สึกว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ให้โอกาสเด็กได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ

การเปิดรับสมัครในปีนั้นยังมีความหมายพิเศษเพราะเป็นการเริ่มต้นของชุมชนเล็กๆ ที่ต่อมาขยายเป็นเครือข่ายศิษย์เก่า ภาพงานกีฬาครั้งแรกและการแสดงละครเวทีในปีเดียวกันยังคงถูกเล่าซ้ำในการพบปะรุ่นพี่รุ่นน้อง มองย้อนกลับไป ฉันยิ้มกับความรู้สึกว่าการตัดสินใจสมัครในปีนั้นเปลี่ยนเส้นทางชีวิตเด็กคนหนึ่งได้อย่างไม่น่าเชื่อ — และจนวันนี้ป้ายสีทองยังย้ำเตือนว่าจุดเริ่มต้นของสิ่งดีๆ มักเริ่มจากการตัดสินใจเล็กๆ ที่กล้าพอ