โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า

27 มีนาคม

​วันประกาศผลสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย... วันที่เด็ก ม.3 ทั่วประเทศต่างเฝ้ารอด้วยใจระทึก

​ภายในร้านอินเทอร์เน็ตเล็ก ๆ ใกล้โรงเรียน เจนจิรานั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มือบางกำเมาส์แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอแทบไม่เคยปล่อยให้ตัวเองได้พัก หนังสือกองสูงท่วมหัวบนโต๊ะ และข้อสอบเก่าทุกชุดที่ถูกทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นใจ คือหลักฐานของความทุ่มเท หลายคืนที่เธอผล็อยหลับคาโต๊ะ และตื่นมาพร้อมรอยหมึกเปื้อนแก้ม

​เธอเชื่อมั่นมาตลอด... ว่าความพยายามไม่เคยทรยศใคร คะแนนสอบจำลองของเธออยู่ในเกณฑ์ดีมาเสมอ แม้แต่ครูยังมั่นใจว่าโรงเรียนในฝันอยู่แค่เอื้อม

​"เปิดพร้อมกันนะแก!" เสียงเพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ ปลุกเธอจากภวังค์ อีกฝ่ายยิ้มกว้างก่อนเริ่มนับถอยหลัง "สาม... สอง... หนึ่ง!"

​แกร๊ก!

​เสียงคลิกเมาส์ดังขึ้นพร้อมกัน หลังจากหน้าจอโหลดอยู่เพียงไม่กี่วินาที ร้านอินเทอร์เน็ตทั้งร้านก็ระเบิดไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงไชโย

​"ติดแล้ว! ฉันสอบติดแล้ว!"

"แม่! หนูทำได้แล้ว!"

​ทว่า... เจนจิรากลับไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเลย ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มปิดเสียง สายตาของเธอตรึงแน่นอยู่กับข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอที่ราวกับจะกรีดหัวใจออกเป็นชิ้น ๆ

​« ไม่ผ่านการคัดเลือก »

​เธอนั่งตัวแข็งทึ่น ไม่ขยับ ไม่พูด และไม่แม้แต่จะกะพริบตา

​"...เจน เจน!" แรงเขย่าเบา ๆ ที่แขนจากเพื่อนข้าง ๆ ไม่ได้เข้าสู่รับรู้ของเธอในตอนนี้ คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวจนชาไปหมด ทำไมล่ะ? ทั้งที่เธอพยายามมากกว่าใคร ทั้งที่ตั้งใจขนาดนั้น... แต่ทำไมคนที่ไม่ติดถึงต้องเป็นเธอ?

​ระหว่างทางกลับบ้าน สองข้างทางเต็มไปด้วยภาพแห่งความสุข บางครอบครัวพาลูกไปฉลอง บางกลุ่มยืนถ่ายรูปหัวเราะร่าเริงอยู่หน้าป้ายโรงเรียน เจนจิราทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำ ขอบตาบานร้อนผ่าวด้วยความกลัว... กลัวว่าน้ำตาจะไหลทะลักออกมาต่อหน้าผู้คน

​ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูบ้าน เธอตรงดิ่งเข้าห้องนอนแล้วลงกลอนทันที

​แกร๊ก

​กระเป๋านักเรียนถูกปล่อยทิ้งลงพื้น ร่างบางทรุดตัวนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง ก่อนที่หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ตลอดทางจะไหลบ่าลงมาอย่างไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป

​คืนนั้น... เจนจิราขังตัวเองไว้ในความมืด เธอไม่ลงไปกินข้าว ไม่รับสาย และไม่ตอบข้อความของใครทั้งสิ้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นระยะ ทั้งคำยินดีของคนที่สอบติด และคำถามด้วยความเป็นห่วงจากเพื่อน ๆ เธอตัดสินใจกดปิดเครื่อง ซุกหน้าลงกับหมอนปล่อยโฮออกมาอย่างคนสิ้นหวัง ความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมา... มันสูญเปล่าไม่มีชิ้นดี

​เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาพร้อมเสียงเคาะประตูเบา ๆ

​"เจน... พ่อเข้าไปนะ"

​ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของพ่อที่เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พ่อไม่ได้เอ่ยคำปลอบใจให้เธอต้องช้ำน้ำตาอีก แต่กลับวางซองเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ เจนจิราเลื่อนสายตาไปมองมันอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อบนปกชัดเจน

​‘ใบสมัครเข้าศึกษา เทคนิคอาชีวะบูรพา’

​โรงเรียนแห่งนี้... คือสถานที่ที่เธอเคยพูดเล่นกับเพื่อนบ่อย ๆ ว่า “ต่อให้สอบไม่ติดที่ไหนในโลก ฉันก็จะไม่มีวันเหยียบเข้าไปเด็ดขาด”

​พ่อนั่งลงข้าง ๆ มือหนาอันอบอุ่นแตะลงบนไหล่ที่สั่นเทาของลูกสาว

​"พ่อไม่ได้อยากให้ลูกล้มเลิกความฝันนะ..." พ่อเว้นจังหวะคลี่ยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย "แต่พ่อไม่อยากให้ลูกล้มเลิกชีวิต"

​คำพูดของพ่อทำให้น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง ในใจของเจนจิราเต็มไปด้วยความต่อต้าน เธอไม่อยากไป ไม่อยากเริ่มต้นใหม่ และไม่อยากยอมรับว่าตัวเองคือ 'ผู้แพ้'

​แต่เมื่อมองแววตาของพ่อ... สุดท้ายมือบางก็เอื้อมไปหยิบปากกา ปลายปากกาสั่นระริกขณะที่เธอค่อย ๆ จรดน้ำหมึกเซ็นชื่อตัวเองลงไป

​‘เจนจิรา’

​เธอหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกระซิบปลอบใจตัวเองเบา ๆ "แค่สามปี... เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"

​ในค่ำคืนอันหม่นหมองนั้น เจนจิราไม่มีทางรู้เลยว่า... การตัดสินใจเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนี้เพียงครั้งเดียว กำลังจะพัดพาชีวิตของเธอเข้าสู่มรสุมลูกใหม่ ที่ซึ่งมีความเจ็บปวด มิตรภาพอันร้อนแรง ความฝันที่คาดไม่ถึง...

​และ 'ใครบางคน' ที่จะเข้ามาหมุนโลกทั้งใบของเธอให้เปลี่ยนไปตลอดกาล