ตอตะโก

เขาไม่ชอบวุ่นวายกับผู้หญิง พอได้เจอเธอที่โดนไล่ล่า โซซัดโซเซมาอยู่ในไร่ หัวใจอันเฉยชากลับเริ่มหวั่นไหว... หลายวันมานี้เตชทัตถามตัวเองอยู่หลายครั้ง ว่าทำไมถึงใจเต้นกับผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงอยากพูดคุย อยากอยู่ใกล้ เสี้ยวนาทีสั้นๆ ที่ชญานินจูบเขาเมื่อกี้ เขาพลันได้คำตอบ เขาตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”

สายฟ้านักเรียนม.ปลาย ที่บังเอิญมาเจอรุ่นพี่คนสวยก็สะดุดตา เธอคือ ทอตะวัน เขาเลยให้ลูกน้องคนสนิทสืบหาตัว จนได้มาเรียนคณะเดียวกัน โดยที่เขาเองต้องเป็นเดือนคณะเพื่อพิชิตใจพี่สาวคนสวยให้ได้ แต่กว่าจะได้รัก อาของเธอดันมาเป็นลูกหนี้ของสายฟ้า สายฟ้าเองได้รับการช่วยเหลือจากกอหญ้า เพื่อที่จะฝ่าด่านพี่ชายของทอตะวัน เมื่อผมหลงรัก รุ่นพี่รหัสของตัวเอง ต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะเอาชนะใจพี่รหัสคนสวยให้ได้เธอเป็นน้องสาวของดีเจหนุ่มสุดฮอต ที่บังเอิญมาเจอกับเขาที่มหาวิทยาลัย ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กมัธยมอยู่ ตอนแรกเขาจะเลิอกเรียนบริหาร แต่เพราะอยากใกล้ชิดพี่สาวคนนั้นเลยย้ายคณะมาเรียนที่เดียวกัน

"ปล่อยได้แล้วฉันจะทำงาน" "คืนนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว" "ไม่ทำงานได้ยังไง ถ้าหัวหน้ารู้มีหวังถูกหักเงินแน่" "เงินที่ให้ไปไม่พอใช้หรือไง" "นายโกรธฉันเรื่องอะไรเนี่ย" น้ำเสียงที่เขาพูดเหมือนกำลังโกรธเลย "ไม่รู้" "แล้วนี่นายจะพาฉันไปไหน" "กลับห้อง" "จะบ้าเหรอ ยังอยู่ในเวลางานอยู่เลย" "ฉันเป็นคนสนิทของพ่อเลี้ยง' "จะบอกว่าตัวเองเด็กเส้นว่างั้น" "ใช่เส้นใหญ่ด้วยอยากเห็นไหม" "อยากเห็นกล้าให้ดูตอนนี้ไหมล่ะ" ภูตะวันที่เดินจูงเธอมาทางลานจอดรถก็ได้หยุดเมื่อถูกอีกฝ่ายท้าทาย..พอหยุดแล้วเขาก็เอื้อมมือขึ้นมารูดซิป "นายจะบ้าเหรอ!" "ก็เธออยากดูเอ็นใหญ่" "เมื่อกี้เราพูดถึงเรื่องเส้นใหญ่" "เส้นใหญ่ไม่มีหรอกมีแต่เอ็นใหญ่อยากดูไหม" "ไอ้บ้า!"

เธอเป็นแค่ตัวแทนของผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อผู้หญิงคนนั้นกลับมาก็หมดเวลาตัวสำรองอย่างเธอ เธอจึงจากไปแล้วเข้าร่วมทีมวิจัย เดินทางเข้าป่าตามหากล้วยไม้สีรุ้ง ที่เชื่อกันว่าสามารถรักษาโรคร้ายได้ พอเธอจากไปเขาก็ตามหาเธออย่างบ้าคลั่ง " ผมขอโทษเรากลับมาเป็นอย่างเดิมได้ไหม กลับไปกับผมนะ ผมจะจัดงานแต่งงานของเราให้ใหญ่โตประดับกุหลาบสีขาวอย่างที่คุณชอบให้ทั่วเลย ดีไหม" สัตว์ประหลาดก้มลงไปตรงหว่างขาทำจมูกฟุดฟิดสูดดมแล้วยิ้มโชว์ฟันแหลมคม อาชวีที่ถูกมัดติดกับต้นเสาได้แต่มองดูมัน เขาทั้งกลัวทั้งรังเกียจ " เฮ้ย เฮ้ย นั่นมันกำลังจะแดกนายแล้ว " เซโพพาทุกคนวิ่งออกมาลัดเลาะป่าหญ้าสูงท่วมหัว ล้มลุกคลุกคลานบ้างแต่ก็หยุดพักไม่ได้ อาชวีวิ่งตัวเปล่าล้อนจ้อนมีแต่กางเกงในตัวเดียว แถมตอนที่หกล้มเมื่อกี้ยังไปถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนกางเกงในขาดตูดเป็นรูกว้าง

โธ่เอ๊ย! ภูมิกำหมัดแน่น จ้องทานตะวันด้วยความอ่อนใจ "อาขอสั่งห้ามนะตะวัน ห้ามพูดแบบนี้ แล้วก็ห้ามคิดอะไรแบบนี้กับอาเข้าใจไหม!" "ไม่เข้าใจ ก็ตะวันไม่อยากให้อาภูมิเสียใจเพราะผู้หญิงคนนั้นนี่คะ ตะวันทำผิดตรงไหน" เด็กหญิงแก้เก้อ "มันก็ไม่ผิด แต่ก็ไม่เกี่ยวกับเรา" "เกี่ยวสิคะ ตะวันไม่อยากให้ใครมาแย่งความรักของอาภูมิไปจากตะวัน" "งี่เง่า" ภูมิสบถ "ไม่ได้งี่เง่าซะหน่อย ตะวันหมายถึงว่าถ้าตะวันโตเป็นสาวแล้วถ้าอาภูมิแก่ตัวลงไม่มีใคร ตะวันอาสาเป็นเจ้าสาวให้อาภูมิเอง อาภูมิสัญญากับตะวันนะคะ" "แก่แดด!" ภูมิขึ้นเสียง แต่เด็กหญิงดูไม่สะทกสะท้านสักนิด "เปล่าแก่แดดซะหน่อย ก็ตะวันรักอาภูมิ" เธอบ่นพลางหน้างอคอหักใส่ ภูมิทวนคำพูดทานตะวันในใจก็สั่นระรัวยิ่งกว่ากลองเพล นี่ทานตะวันคิดว่าความรักคืออะไร คิดว่าตัวเองจะแทนที่ใคร ไม่มีใครแทนที่ใครได้โดยเฉพาะทานตะวัน เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นตัวแทนของใคร ไม่เคย... ไม่เคยเลย... ภูมิจะรอให้ถึงวันนั้น วันที่พร้อมทวงสัญญาที่ทานตะวันให้ไว้ คราวนี้ไม่ว่าใครก็อย่าได้ขวาง เพราะเขาจะไม่มีวันยอมปล่อยเธอให้ใคร...