นักแสดงใน หอคอยทมิฬ

กับ 'หอคอยทมิฬ' นี่เป็นเรื่องที่ฉันตามตั้งแต่ต้น จังหวะการเล่าและตัวละครทำให้เข้าใจง่ายว่าทำไมคนถึงถามถึงรายชื่อนักแสดงกันเยอะ ฉันเลยขอแจกแจงแบบเป็นมุมมองของคนที่ชอบเก็บข้อมูลตัวละครก่อน แล้วอธิบายเรื่องนักแสดงเสียงที่มักเปลี่ยนไปตามภาษาดังนี้

รายชื่อตัวละครหลักที่มักปรากฏในเครดิตบ่อย ๆ (ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการตามหานักแสดงเสียง) ได้แก่ Twenty-Fifth Bam (บาม), Rachel (เรเชล), Khun Aguero Agnis (คุน), Rak Wraithraiser (รัก), Endorsi Jahad (เอนดอร์ซี), Yuri Jahad (ยูริ), Headon (เฮดอน), Hwa Ryun (ฮวารยูน), Anaak Jahad (อนาก), Shibisu (ชิบิสุ), Hatz (แฮตซ์), Lero-Ro (เลโร-โร) และชื่ออื่นๆ ที่โผล่ในแต่ละชาร์ตหรืออาร์ค เช่น Ha Jinsung, Evan, Lo Po Bia และ Zahard/King Jahad ในระดับที่มีบทสำคัญ

โดยส่วนตัวฉันมองว่าคำว่า 'รายชื่อเต็มของนักแสดง' ต้องแยกเป็นสองมิติ: รายชื่อของตัวละครทั้งหมดในเรื่อง กับรายชื่อของนักพากย์หรือคนแสดงในเวอร์ชันนั้น ๆ สำหรับอนิเมะ 'หอคอยทมิฬ' ที่ฉายเป็นซีรีส์ทีวี รายชื่อผู้พากย์จะต่างกันไปตามเวอร์ชัน (ญี่ปุ่น, อังกฤษ, เกาหลี, ไทยพากย์ไทย) ดังนั้นถาต้องการ 'ชื่อคนพากย์เต็ม' แนะนำให้ดูเครดิตตอนท้ายของแต่ละตอน หรือตรวจสอบในหน้ารายละเอียดของเวอร์ชันนั้นบนเว็บไซต์ของผู้จัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการ, หน้าแคสต์ใน MyAnimeList / Anime News Network หรือในฐานข้อมูลของสตรีมมิ่งที่ฉาย เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าแม้ตัวละครจะคงอยู่ คนพากย์สามารถสลับได้ตามประเทศและสตูดิโอ ฉันชอบที่แต่ละคนให้สีเสียงและโทนแตกต่างกัน ทำให้การดูหลายเวอร์ชันเหมือนได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ เสมอ

พอพูดถึง 'หอคอยทมิฬ' ฉบับภาพยนตร์แล้ว ภาพแรกที่ผมคิดถึงคือตัวละครพระเอกที่เดินเข้ามาด้วยความเงียบและหนักแน่น—บทบาทนั้นรับบทโดย Idris Elba ซึ่งในหนังเล่นเป็น Roland Deschain ผู้ล่าสังหารแห่งโลกข้ามมิติ การวางตัวของเขาให้ความรู้สึกของคนที่แบกรับภาระหนักและความทรงจำที่เจ็บปวดเอาไว้ แม้หลายคนอาจคาดหวังรูปแบบคาวบอยแบบคลาสสิก แต่การตีความของ Elba ทำให้ Roland ดูมีมิติ ทั้งความเคร่งขรึมและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ ทำให้ฉากเผชิญหน้าต่างๆ มีน้ำหนักมากขึ้น

ผมชอบวิธีที่เขาใช้น้ำเสียงต่ำและการเคลื่อนไหวที่คุมจังหวะเพื่อสื่ออารมณ์ โดยเฉพาะฉากที่ต้องปะทะกับความเชื่อ/ศรัทธาของตัวละครเด็กอย่าง Jake ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่คนคุ้มกันกับเด็ก แต่เป็นความเชื่อมโยงเชิงชะตากรรม ซึ่ง Elba เล่นออกมาได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้ ฉากแอ็กชั่นบางจังหวะก็ถึงกับทำให้รู้สึกว่า Roland ไม่ได้เป็นฮีโร่ไร้ข้อบกพร่อง แต่เป็นคนที่พร้อมจ่ายราคาเพื่อจุดมุ่งหมายของตัวเอง

การดัดแปลงจากนิยายของ Stephen King เป็นหนังที่มีข้อจำกัดด้านเวลาและโทนเรื่อง ผมมองว่า Elba พยายามรักษาแกนกลางของตัวละครเอาไว้ แม้ว่าจะมีการตัด/ย่อเนื้อหาไปบ้าง ความตั้งใจของการคาสต์เขาในบทนี้ก็ชัดเจน—ต้องการคนที่มีเสน่ห์แบบเฉียบคมและความจริงจังในคราวเดียว ผลลัพธ์อาจไม่ได้สมบูรณ์แบบสำหรับแฟนนิยายทุกคน แต่ในฐานะคนที่ชอบสังเกตการแสดง การได้เห็น Idris Elba สวมบทบาท Roland ทำให้ภาพออกมาเป็นผู้ใหญ่และเข้มข้น ทั้งยังทิ้งความรู้สึกค้างคาให้อยากเห็นเวอร์ชันที่ขยายและลงรายละเอียดมากขึ้นอีกครั้ง

มีตัวละครตัวร้ายคนหนึ่งจาก 'หอคอยทมิฬ' เวอร์ชันภาพยนตร์ที่คนมักพูดถึงเสมอ — เขาคือคนที่ทำให้ฉากสุดท้ายรู้สึกคมกว่าที่คิดไว้หลายเท่า และนักแสดงคนนั้นคือ Matthew McConaughey ผมรู้สึกว่านี่เป็นการเลือกที่ค่อนข้างตั้งใจมากเพราะคาแรกเตอร์ที่เขารับเล่นคือ 'The Man in Black' หรืออีกชื่อหนึ่งในวรรณกรรมคือ Walter O'Dim (ซึ่งมีรากจากตัวละคร Randall Flagg ของ Stephen King)

การแสดงของ McConaughey ใน 'หอคอยทมิฬ' ให้ความรู้สึกเรียบเฉียบและเต็มไปด้วยความเย้ายวนแบบคนที่ทำตัวเหนือเหตุการณ์ เขาไม่ได้เล่นเป็นตัวร้ายแบบตะโกนโหด แต่เป็นคนที่ยิ้มแล้วมีความหมายแฝงอยู่มากกว่า ผมชอบว่าการตีความของเขาเอาความลึกลับและเสน่ห์มารวมกันจนเกิดความน่ากลัวที่ต่างออกไปจากเวอร์ชันต้นฉบับในหนังสือ ตรงนี้ทำให้ฉากโต้ตอบระหว่างเขากับ Roland (ซึ่งในหนังได้การแสดงหนักแน่นจากนักแสดงอีกคน) มีน้ำหนักที่ต่างกัน—เป็นการชนกันของสองวิธีคิดมากกว่าจะเป็นแค่การต่อสู้เพียงร่างกาย

มองในแง่ของแฟนวรรณกรรม ความเป็น 'Walter O'Dim/Randall Flagg' ในนิยายมีหลายมิติและผ่านการเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนหน้ามาหลายเรื่อง การที่หนังเลือกให้ McConaughey มาสวมบทนี้เป็นการตีความใหม่ที่น่าสนใจ: เขาเติมความเซ็กซี่แบบเยือกเย็นและท่าทีที่คลุมเครือให้ตัวละคร ซึ่งบางคนอาจชอบเพราะเป็นมุมใหม่ แต่บางคนอาจคิดถึงความลุ่มลึกของตัวร้ายในหนังสือที่ไม่ได้แสดงออกทั้งหมด การได้เห็นทั้งสองเวอร์ชันช่วยให้ผมเข้าใจว่าตัวร้ายสามารถรูปลักษณ์ต่างกันได้แค่ไหน ขึ้นอยู่กับการเล่าเรื่องและน้ำเสียงของผลงานนั้นๆ

ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าเจ้าของฉากที่ฉันยกให้เด่นที่สุดใน 'หอคอยทมิฬ' คือนักแสดงที่รับบทวอลเตอร์—แมทธิว แมคคอนาเฮย์ แต่วิธีที่ฉากนั้นทำงานกับผู้ชมมันไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงของเขา แต่เป็นเพราะการสร้างบรรยากาศและการเล่าเรื่องผ่านทางการเคลื่อนไหวและน้ำเสียงของเขา

ฉากงานเมลท์หรือฉากงานคาร์นิวัลที่วอลเตอร์ปรากฏตัวมันทั้งน่าขนลุกและเสน่ห์แบบคาริสม่าในคราวเดียว เขาใช้พื้นที่น้อยแต่ครอบงำหน้าจอทั้งหมดได้ การพูดจาที่ช้า ๆ แต่มีจังหวะกดดันทำให้ทุกคำพูดกลายเป็นเครื่องมือสร้างความไม่สบายใจ ฉากนี้ทำหน้าที่เป็นแอมพลิฟายเออร์ของเรื่องราว—เปิดเผยระดับอันตรายและความไร้เหตุผลของวอลเตอร์โดยไม่ต้องอธิบายเยอะแยะ และฉันชอบการที่การแสดงของเขาไม่พยายามจะอ่อนโยนหรือข่มขู่แบบตรงไปตรงมา แต่นำเสนอเป็นเสน่ห์ที่มืดและแปลกประหลาด เหมือนฉากของวายร้ายบางคนในหนังคลาสสิกที่ยังคงฝังอยู่ในหัวคนดู

มุมมองของฉันอาจมาจากการที่ฉากนี้ทำให้เกิดความทรงจำแบบเดียวกับที่เคยเกิดเมื่อดูการแสดงร้ายกาจคลาสสิก—ความรู้สึกว่ากำลังดูใครบางคนที่รู้จังหวะการสำแดงอารมณ์และสามารถดึงความสนใจได้ทันที ตัวอย่างเช่นการแสดงร้ายที่คมชัดในหนังอย่าง 'No Country for Old Men' ทำให้ฉากสั้น ๆ กลายเป็นสิ่งที่ถูกจดจำไปตลอด และฉากของแมคคอนาเฮย์ใน 'หอคอยทมิฬ' ก็เดินตามรอยนั้นในแง่ของการใช้เวลาเล็กน้อยแต่ทิ้งรอยลึกไว้ ฉันออกจากโรงด้วยภาพของวอลเตอร์ติดตา แม้จะมีข้อจำกัดของหนังในบางจุด แต่การปรากฏตัวของเขาทำให้หนังมีพลังและหัวใจดาร์กที่จำเป็น นี่คือเหตุผลที่ฉันยกเขาเป็นเจ้าของฉากเด่นที่สุดในเรื่องนี้

การพบกับนักแสดงหน้าใหม่ใน 'หอคอยทมิฬ' ให้ความรู้สึกเหมือนเจอคนที่พร้อมจะท้าทายฉากเดิม ๆ ของวงการแสดงไทย

ด้วยมุมมองของคนดูที่ติดตามผลงานเด็กใหม่มาเรื่อย ๆ ผมชอบการแสดงของนริน—คนที่ดูเหมือนจะถูกคัดเลือกเพราะสายตาที่หนักแน่นมากกว่าใบหน้า เขารับบทเป็นผู้รักษาลับในเรื่องและฉากที่เดินตามคนบนบันไดจนสุดโถงทำให้รู้เลยว่าเขามีศักยภาพในการเล่าเรื่องด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว ไม่ใช่แค่ลีลาท่าทาง แต่เป็นการเลือกที่นิ่งและหน่วง ซึ่งฉากคอนทราสต์แบบนี้ทำให้บทเล็ก ๆ กลายเป็นสิ่งที่คนจดจำได้

นอกจากนี้ยังมีมิรา สาวหน้าใหม่ที่ผมมองว่าโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด เธอโดดเด่นในฉากที่ต้องทำความเปราะบางให้เห็นพร้อมความโกรธภายใน การแสดงฉากร้องไห้ต่อหน้าเงาที่สะท้อนตัวเองทำให้ฉันคิดถึงการแสดงแบบละครเวทีที่เน้นอารมณ์ในระยะใกล้ แต่มิรานำมาปรับให้เข้ากับมุมกล้องสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว อีกคนที่ไม่ควรมองข้ามคือธาวิน ผู้มาในบทพันธมิตรที่เงียบขรึม เขาอาจไม่ได้มีบทพูดเยอะ แต่การอยู่เฉย ๆ ในฉากวิกฤตกลับสร้างแรงดึงดูดได้ดีมาก

มุมมองส่วนตัวของผมคือการจับตาดูวัยรุ่นเหล่านี้ในผลงานต่อ ๆ ไป ถ้าได้โอกาสเล่นบทหลากหลายขึ้น ทั้งโทนคอมเมดี้ ดราม่า หรือบทที่ต้องสื่อออกมาด้วยภาษากาย พวกเขาจะยิ่งเติบโต และสิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นคือการเห็นนักแสดงใหม่ที่ไม่พยายามลอกเลียนใคร แต่เลือกวิธีเล่าเรื่องของตัวเอง—นั่นแหละคือสัญญาณดีสำหรับวงการที่กำลังเปลี่ยนไป

เสียงพากย์แบบไทยสำหรับ 'หอคอยทมิฬ' เป็นสิ่งที่ผมเฝ้าคิดเล่น ๆ ว่าน่าจะออกมาเป็นอย่างไรเมื่อได้ยินครั้งแรก

ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งเวอร์ชันญี่ปุ่นและซับไทย ผมสังเกตว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีการเผยรายชื่อนักพากย์ไทยแบบเป็นทางการที่กระจ่างชัดสำหรับอนิเมะเรื่องนี้ การได้ยินเสียงในภาษาท้องถิ่นเปลี่ยนอารมณ์ของฉากได้มาก จึงทำให้ผมตั้งคำถามบ่อย ๆ ว่าคนทำพากย์ไทยจะเลือกโทนเสียงไปทางไหนสำหรับตัวละครหลักอย่าง 'บัม' หรือ 'เรย์' ถ้ามีการพากย์จริงผมคิดว่าจะให้ความสำคัญกับความหลากหลายเสียงและการรักษาบาลานซ์ระหว่างเสียงเด็กกับน้ำเสียงที่หนักแน่น

การเปรียบเทียบเล็กน้อยกับ 'Attack on Titan' ทำให้ผมเห็นว่าการพากย์ไทยที่ดีต้องชัดทั้งเรื่องอารมณ์และจังหวะการพูด ไม่ใช่แค่เปลี่ยนภาษาจากญี่ปุ่นเป็นไทยแล้วจบ ผมหวังว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการในอนาคต เพราะบทละครที่ซับซ้อนของ 'หอคอยทมิฬ' สมควรได้รับการพากย์ที่ใส่ใจรายละเอียดและรักษาความเป็นตัวละครไว้ให้มากที่สุด

คลิปเบื้องหลังของ 'หอคอยทมิฬ' ช่วงหนึ่งที่ยังคงติดหัวใจฉันคือการได้ยินเสียงนักแสดงหลักพูดถึงมุมมองตัวละครแบบตรงไปตรงมาและไม่ปรุงแต่งมากนัก โดยเฉพาะสองคนที่เป็นแกนกลางของการโปรโมทหนัง — 'Idris Elba' กับ 'Matthew McConaughey' — พวกเขาให้สัมภาษณ์เชิงลึกเกี่ยวกับความหมายของตัวละคร ความท้าทายในการทำฉากแอ็กชัน และวิธีทำงานร่วมกับทีมงานช่างเทคนิค ฉันชอบที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดแบบสคริปต์เป๊ะ ๆ แต่เล่าถึงการหาจังหวะของบทและความสัมพันธ์ของตัวละครกับโลกที่ถูกสร้างขึ้น ซึ่งทำให้ฟุตเทจเบื้องหลังมีน้ำหนักกว่าการโฆษณาธรรมดา

นอกจากสองพระเอกแล้ว คลิปเบื้องหลังยังมีช่วงสั้น ๆ ที่มุ่งไปที่นักแสดงรุ่นใหม่อย่าง 'Tom Taylor' และนักแสดงหญิง 'Abbey Lee' ซึ่งทั้งคู่พูดในมุมที่ต่างกัน เห็นได้ชัดว่า Tom มีประสบการณ์การถ่ายทำในมุมของเด็กที่ต้องรับบทหนักโดยไม่สูญเสียความเป็นเด็ก ในขณะที่ Abbey พูดถึงการแต่งหน้า เครื่องแต่งกาย และการสร้างบรรยากาศให้ตัวละครหญิงมีเอกลักษณ์ พอผสมกับคำสัมภาษณ์จากนักออกแบบฉากและช่างเครื่องแล้ว ฉันรู้สึกว่าทุกคนช่วยกันถักทอโลกของหนังให้มีรายละเอียดมากขึ้น ไม่ได้มีเพียงบทพูดหรือการต่อสู้เท่านั้น

มุมมองส่วนตัวของฉันคือฟุตเทจเบื้องหลังเหล่านี้ทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน — ให้ข้อมูลเชิงเทคนิคสำหรับคนที่อยากรู้ว่าฉากไหนทำยังไง และให้ความเป็นมนุษย์แก่คนที่เล่นบทเหล่านั้น ดูแล้วเหมือนเรากำลังนั่งคุยกับผู้ร่วมงานคนหนึ่งบนกองถ่าย ไม่ได้ถูกปั้นมาเป็นพร็อมพ์โปรโมทเพียงอย่างเดียว ถ้าวันไหนอยากย้อนอ่านความรู้สึกของการทำหนังเรื่องนี้ คลิปที่มีสัมภาษณ์จาก 'Idris Elba' 'Matthew McConaughey' 'Tom Taylor' และ 'Abbey Lee' จะตอบโจทย์ได้ดี และทิ้งความอินแบบเงียบ ๆ เอาไว้ให้คิดต่อเวลาหนังจบไปแล้ว

บอกตรงๆ ว่า 'หอแต๋วแตก' เป็นหนังตลกที่จำได้ว่าพยายามพาเราไปหัวเราะแบบรวมดาวตลกมากกว่าจะเน้นนักแสดงเดี่ยว ๆ ที่เด่นสุดเพียงคนเดียว ผมมองว่าในหลายเวอร์ชันของ 'หอแต๋วแตก' นักแสดงนำมักเป็นกลุ่มนักแสดงตลกชื่อดังจากวงการไทย ที่ผลัดกันขึ้นมาเป็นตัวชูโรงในแต่ละฉากและแต่ละตอน ทำให้ความรู้สึกเวลาดูเหมือนกำลังดูโชว์คอมเมดี้มากกว่าจะเป็นภาพยนตร์ที่ยึดติดกับพระเอกนางเอกเพียงคู่เดียว

ความที่หนังพึ่งพาเสน่ห์ของนักแสดงตลก หลายคนที่คนไทยคุ้นหน้าคุ้นตาจึงมีบทบาทเป็น 'นักแสดงนำ' ร่วมกัน เช่นนักแสดงตลกที่มีสไตล์โดดเด่นและมอบสีสันให้หนัง อย่างไรก็ตามแต่ละภาคของ 'หอแต๋วแตก' อาจมีการเปลี่ยนแปลงนักแสดงนำไปตามคอนเซ็ปต์และการโปรดิวซ์ บางภาคจะโปรโมตคอมเมเดียนคนหนึ่งเป็นพระเอกหลัก ในขณะที่ภาคอื่นๆ จะเป็นการรวมแก๊งตลกหลายคนมาเล่นบทบาทต่างๆ ซึ่งเป็นเหตุผลที่คนดูรู้สึกว่าหนังมีพลังความฮาแบบไม่หยุดนิ่ง

ถ้าจะพูดถึงความประทับใจส่วนตัว ผมชอบตรงที่การจัดทีมนักแสดงแบบรวมดาวทำให้เกิดเคมีที่คาดเดาไม่ได้ และมุกตลกบางช่วงก็ได้ผลเพราะคนดูคุ้นเคยกับสไตล์ของแต่ละคน ตัวละครบางตัวกลายเป็นสัญลักษณ์ของหนัง ทำให้ชื่อเรื่อง 'หอแต๋วแตก' ติดตาคนดูเป็นชุดของมุกและฉากฮา มากกว่าจะจดจำเพียงนักแสดงคนใดคนหนึ่งอย่างเดียว นี่เป็นแนวทางที่หนังตลกไทยหลายเรื่องใช้แล้วเวิร์กสำหรับผู้ชมทั่วไป

โดยสรุป ถ้าอยากบอกให้ชัดเจนสุด ผมมองว่าไม่มีนักแสดงนำเดี่ยวชัดเจนในแบบหนังดราม่าพระเอกนางเอก แต่เป็นนักแสดงตลกหลายคนที่รับบทเป็นตัวชูโรงร่วมกันใน 'หอแต๋วแตก' ซึ่งเป็นเสน่ห์สำคัญของหนังเรื่องนี้ และนี่คือเหตุผลที่ผมยังคงยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงฉากฮาๆ ของหนังเรื่องนี้

ยอมรับเลยว่าตอนแรกที่ฉันเริ่มอ่าน 'หอคอยเทพเจ้า' ฉันถูกดึงเข้ามาด้วยความลึกลับของตัวละครหลักที่ทั้งซับซ้อนและมีมิติไม่ใช่แค่คนดีคนเลว ในมุมมองของฉัน ตัวเอกชัดที่สุดคือบัม (Twenty-Fifth Bam) — เด็กหนุ่มที่ขึ้นหอคอยมาเพื่อตามหาใครบางคน บัมทำหน้าที่เป็นแกนกลางของเรื่องราว ความบริสุทธิ์และความมุ่งมั่นของเขาเป็นแรงขับเคลื่อนให้เนื้อเรื่องเดินไปข้างหน้า แต่บัมไม่ได้เป็นฮีโร่แบบเพอร์เฟ็กต์ เขาถูกทดสอบ ซับซ้อน และต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่โหดร้าย บทบาทของบัมสำหรับฉันคือสัญลักษณ์ของความหวังและคำถามเชิงศีลธรรมในโลกที่เต็มไปด้วยการเมืองและอำนาจ

อีกคนที่เป็นแกนร่วม แต่มีความเมตตาน้อยกว่า คือราเชล เธอทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้นเหตุการณ์ทั้งหมด — ไม่ได้เป็นตัวร้ายชัดเจนเสมอไป แต่การตัดสินใจของราเชลทำให้บทบาทของเธอเป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนความเห็นแก่ตัวและความร่วมสมัยของคนที่ต้องการขึ้นไปบนยอดหอคอย จากมุมมองของฉัน เธอคือแรงเสียดทานที่ท้าทายอุดมคติของบัม และทำให้เรื่องไม่เป็นนิยายโรแมนติกเรียบง่าย

ทีมของบัมก็สำคัญไม่น้อย โดยเฉพาะคุน (Khun Aguero Agnis) กับรัก (Rak Wraithraiser) ที่ช่วยเติมสมดุล — คุนเป็นสมอง กลยุทธ์ ความเยือกเย็น และบทสนทนาที่คมคาย ในขณะที่รักเป็นกำลังดิบและความฮาของทีม การผสมผสานของบุคลิกทั้งสามนี้ทำให้ฉากทดสอบภายในหอคอยมีทั้งความตึงเครียดและความอ่อนโยน ด้านอื่น ๆ อย่างเฮดดอน (Headon) ผู้เป็นผู้คุมประตูชั้นแรกก็มีบทบาทสำคัญในเชิงหน้าที่และสัญลักษณ์ เขาคือคนตั้งกติกาและท้าให้ผู้รอบรู้แสดงคุณค่าออกมาโดยไม่ได้บอกอะไรง่ายๆ สุดท้าย อยากบอกว่าเสน่ห์ของตัวละครหลักใน 'หอคอยเทพเจ้า' อยู่ที่การที่แต่ละคนมีทั้งแง่มุมที่เราอยากให้เป็นและมุมที่ทำให้เราหงุดหงิด — นั่นแหละที่ทำให้ฉันยังอยากกลับมาอ่านซ้ำนักซ้ำหนา