หอคอยทมิฬ

วันเข้าฉายในไทยของ 'หอคอยทมิฬ' เป็นวันที่ 3 สิงหาคม 2017 และผมยังจำบรรยากาศตอนนั้นได้ดี

เราไปดูรอบเย็นกับเพื่อนกลุ่มเล็กๆ แล้วรู้สึกว่าการได้เห็นพื้นที่แฟนตาซีแบบนั้นบนจอใหญ่ยังให้ความตื่นเต้น แม้ว่าจะมีเสียงวิจารณ์หลากหลายด้านก็ตาม เรื่องนี้นำเสนอตัวละครและโลกที่ถูกย่อมาให้เข้ากับความยาวหนัง ทำให้บางฉากที่ในหนังสือใหญ่กว่าดูแปลกตา แต่ก็มีซีนภาพที่ดึงสายตาเหมือนงานภาพยนตร์แนวแฟนตาซีชั้นดี

ประสบการณ์ในโรงทำให้เราเข้าใจว่าคนไทยส่วนหนึ่งมาดูเพราะอยากเห็นการตีความของผู้กำกับและนักแสดง การตอบรับที่ไทยคละกันไม่ต่างจากประเทศอื่น — บ้างชอบกลิ่นอายลึกลับ บ้างคาดหวังฉากต่อสู้ที่จัดเต็ม เหมือนตอนเราดู 'The Dark Knight' ครั้งแรกที่ก็มีทั้งคนชอบและคนติ แต่ก็เป็นหนังที่ไม่ลืมง่ายๆ

แอบยิ้มทุกครั้งที่เห็นแถบสีของหน้าเว็บเปลี่ยนเป็นภาพจาก 'หอคอยทมิฬ' บน 'LINE Webtoon' — นี่แหละคือที่ที่ฉันเริ่มติดตามอย่างเป็นทางการ

ฉันชอบอ่านแบบเข้าแอปเพราะมีการแปลภาษาไทยที่ถูกลิขสิทธิ์และการจัดหน้าเหมาะกับมือถือ ทำให้การไล่อ่านยาว ๆ สะดวกกว่าการเปิดจากเว็บโดยตรง นอกจากนี้ในหน้าแอปมักมีการอัปเดตตอนอย่างเป็นระบบและมีระบบให้การสนับสนุนผู้สร้าง (เช่นการกดไลก์ หรือซื้อคอยน์ในแพลตฟอร์ม) ซึ่งเป็นวิธีที่ชัดเจนที่สุดในการส่งเงินกลับไปให้ผู้แต่งเมื่อเทียบกับการอ่านบนเว็บเถื่อน

ถ้าต้องการอ่านแบบถูกลิขสิทธิ์เพียงดาวน์โหลด 'LINE Webtoon' หรือตรวจหน้าเว็บของพวกเขาโดยตรง แล้วเลือกภาษาที่ต้องการ ไล่อ่านจากต้นจนถึงตอนล่าสุดแล้วลองสนับสนุนด้วยการซื้อคอนเทนต์พิเศษเมื่อมี ฉันแนะนำให้เก็บนิสัยเล็ก ๆ นี้ไว้อย่างสม่ำเสมอ เพราะมันช่วยให้ผลงานที่ชอบอยู่ต่อได้อีกนาน

กับ 'หอคอยทมิฬ' นี่เป็นเรื่องที่ฉันตามตั้งแต่ต้น จังหวะการเล่าและตัวละครทำให้เข้าใจง่ายว่าทำไมคนถึงถามถึงรายชื่อนักแสดงกันเยอะ ฉันเลยขอแจกแจงแบบเป็นมุมมองของคนที่ชอบเก็บข้อมูลตัวละครก่อน แล้วอธิบายเรื่องนักแสดงเสียงที่มักเปลี่ยนไปตามภาษาดังนี้

รายชื่อตัวละครหลักที่มักปรากฏในเครดิตบ่อย ๆ (ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในการตามหานักแสดงเสียง) ได้แก่ Twenty-Fifth Bam (บาม), Rachel (เรเชล), Khun Aguero Agnis (คุน), Rak Wraithraiser (รัก), Endorsi Jahad (เอนดอร์ซี), Yuri Jahad (ยูริ), Headon (เฮดอน), Hwa Ryun (ฮวารยูน), Anaak Jahad (อนาก), Shibisu (ชิบิสุ), Hatz (แฮตซ์), Lero-Ro (เลโร-โร) และชื่ออื่นๆ ที่โผล่ในแต่ละชาร์ตหรืออาร์ค เช่น Ha Jinsung, Evan, Lo Po Bia และ Zahard/King Jahad ในระดับที่มีบทสำคัญ

โดยส่วนตัวฉันมองว่าคำว่า 'รายชื่อเต็มของนักแสดง' ต้องแยกเป็นสองมิติ: รายชื่อของตัวละครทั้งหมดในเรื่อง กับรายชื่อของนักพากย์หรือคนแสดงในเวอร์ชันนั้น ๆ สำหรับอนิเมะ 'หอคอยทมิฬ' ที่ฉายเป็นซีรีส์ทีวี รายชื่อผู้พากย์จะต่างกันไปตามเวอร์ชัน (ญี่ปุ่น, อังกฤษ, เกาหลี, ไทยพากย์ไทย) ดังนั้นถาต้องการ 'ชื่อคนพากย์เต็ม' แนะนำให้ดูเครดิตตอนท้ายของแต่ละตอน หรือตรวจสอบในหน้ารายละเอียดของเวอร์ชันนั้นบนเว็บไซต์ของผู้จัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการ, หน้าแคสต์ใน MyAnimeList / Anime News Network หรือในฐานข้อมูลของสตรีมมิ่งที่ฉาย เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าแม้ตัวละครจะคงอยู่ คนพากย์สามารถสลับได้ตามประเทศและสตูดิโอ ฉันชอบที่แต่ละคนให้สีเสียงและโทนแตกต่างกัน ทำให้การดูหลายเวอร์ชันเหมือนได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ เสมอ

พอพูดถึง 'หอคอยทมิฬ' ฉบับภาพยนตร์แล้ว ภาพแรกที่ผมคิดถึงคือตัวละครพระเอกที่เดินเข้ามาด้วยความเงียบและหนักแน่น—บทบาทนั้นรับบทโดย Idris Elba ซึ่งในหนังเล่นเป็น Roland Deschain ผู้ล่าสังหารแห่งโลกข้ามมิติ การวางตัวของเขาให้ความรู้สึกของคนที่แบกรับภาระหนักและความทรงจำที่เจ็บปวดเอาไว้ แม้หลายคนอาจคาดหวังรูปแบบคาวบอยแบบคลาสสิก แต่การตีความของ Elba ทำให้ Roland ดูมีมิติ ทั้งความเคร่งขรึมและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ ทำให้ฉากเผชิญหน้าต่างๆ มีน้ำหนักมากขึ้น

ผมชอบวิธีที่เขาใช้น้ำเสียงต่ำและการเคลื่อนไหวที่คุมจังหวะเพื่อสื่ออารมณ์ โดยเฉพาะฉากที่ต้องปะทะกับความเชื่อ/ศรัทธาของตัวละครเด็กอย่าง Jake ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่คนคุ้มกันกับเด็ก แต่เป็นความเชื่อมโยงเชิงชะตากรรม ซึ่ง Elba เล่นออกมาได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้ ฉากแอ็กชั่นบางจังหวะก็ถึงกับทำให้รู้สึกว่า Roland ไม่ได้เป็นฮีโร่ไร้ข้อบกพร่อง แต่เป็นคนที่พร้อมจ่ายราคาเพื่อจุดมุ่งหมายของตัวเอง

การดัดแปลงจากนิยายของ Stephen King เป็นหนังที่มีข้อจำกัดด้านเวลาและโทนเรื่อง ผมมองว่า Elba พยายามรักษาแกนกลางของตัวละครเอาไว้ แม้ว่าจะมีการตัด/ย่อเนื้อหาไปบ้าง ความตั้งใจของการคาสต์เขาในบทนี้ก็ชัดเจน—ต้องการคนที่มีเสน่ห์แบบเฉียบคมและความจริงจังในคราวเดียว ผลลัพธ์อาจไม่ได้สมบูรณ์แบบสำหรับแฟนนิยายทุกคน แต่ในฐานะคนที่ชอบสังเกตการแสดง การได้เห็น Idris Elba สวมบทบาท Roland ทำให้ภาพออกมาเป็นผู้ใหญ่และเข้มข้น ทั้งยังทิ้งความรู้สึกค้างคาให้อยากเห็นเวอร์ชันที่ขยายและลงรายละเอียดมากขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าเจ้าของฉากที่ฉันยกให้เด่นที่สุดใน 'หอคอยทมิฬ' คือนักแสดงที่รับบทวอลเตอร์—แมทธิว แมคคอนาเฮย์ แต่วิธีที่ฉากนั้นทำงานกับผู้ชมมันไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงของเขา แต่เป็นเพราะการสร้างบรรยากาศและการเล่าเรื่องผ่านทางการเคลื่อนไหวและน้ำเสียงของเขา

ฉากงานเมลท์หรือฉากงานคาร์นิวัลที่วอลเตอร์ปรากฏตัวมันทั้งน่าขนลุกและเสน่ห์แบบคาริสม่าในคราวเดียว เขาใช้พื้นที่น้อยแต่ครอบงำหน้าจอทั้งหมดได้ การพูดจาที่ช้า ๆ แต่มีจังหวะกดดันทำให้ทุกคำพูดกลายเป็นเครื่องมือสร้างความไม่สบายใจ ฉากนี้ทำหน้าที่เป็นแอมพลิฟายเออร์ของเรื่องราว—เปิดเผยระดับอันตรายและความไร้เหตุผลของวอลเตอร์โดยไม่ต้องอธิบายเยอะแยะ และฉันชอบการที่การแสดงของเขาไม่พยายามจะอ่อนโยนหรือข่มขู่แบบตรงไปตรงมา แต่นำเสนอเป็นเสน่ห์ที่มืดและแปลกประหลาด เหมือนฉากของวายร้ายบางคนในหนังคลาสสิกที่ยังคงฝังอยู่ในหัวคนดู

มุมมองของฉันอาจมาจากการที่ฉากนี้ทำให้เกิดความทรงจำแบบเดียวกับที่เคยเกิดเมื่อดูการแสดงร้ายกาจคลาสสิก—ความรู้สึกว่ากำลังดูใครบางคนที่รู้จังหวะการสำแดงอารมณ์และสามารถดึงความสนใจได้ทันที ตัวอย่างเช่นการแสดงร้ายที่คมชัดในหนังอย่าง 'No Country for Old Men' ทำให้ฉากสั้น ๆ กลายเป็นสิ่งที่ถูกจดจำไปตลอด และฉากของแมคคอนาเฮย์ใน 'หอคอยทมิฬ' ก็เดินตามรอยนั้นในแง่ของการใช้เวลาเล็กน้อยแต่ทิ้งรอยลึกไว้ ฉันออกจากโรงด้วยภาพของวอลเตอร์ติดตา แม้จะมีข้อจำกัดของหนังในบางจุด แต่การปรากฏตัวของเขาทำให้หนังมีพลังและหัวใจดาร์กที่จำเป็น นี่คือเหตุผลที่ฉันยกเขาเป็นเจ้าของฉากเด่นที่สุดในเรื่องนี้

มีตัวละครตัวร้ายคนหนึ่งจาก 'หอคอยทมิฬ' เวอร์ชันภาพยนตร์ที่คนมักพูดถึงเสมอ — เขาคือคนที่ทำให้ฉากสุดท้ายรู้สึกคมกว่าที่คิดไว้หลายเท่า และนักแสดงคนนั้นคือ Matthew McConaughey ผมรู้สึกว่านี่เป็นการเลือกที่ค่อนข้างตั้งใจมากเพราะคาแรกเตอร์ที่เขารับเล่นคือ 'The Man in Black' หรืออีกชื่อหนึ่งในวรรณกรรมคือ Walter O'Dim (ซึ่งมีรากจากตัวละคร Randall Flagg ของ Stephen King)

การแสดงของ McConaughey ใน 'หอคอยทมิฬ' ให้ความรู้สึกเรียบเฉียบและเต็มไปด้วยความเย้ายวนแบบคนที่ทำตัวเหนือเหตุการณ์ เขาไม่ได้เล่นเป็นตัวร้ายแบบตะโกนโหด แต่เป็นคนที่ยิ้มแล้วมีความหมายแฝงอยู่มากกว่า ผมชอบว่าการตีความของเขาเอาความลึกลับและเสน่ห์มารวมกันจนเกิดความน่ากลัวที่ต่างออกไปจากเวอร์ชันต้นฉบับในหนังสือ ตรงนี้ทำให้ฉากโต้ตอบระหว่างเขากับ Roland (ซึ่งในหนังได้การแสดงหนักแน่นจากนักแสดงอีกคน) มีน้ำหนักที่ต่างกัน—เป็นการชนกันของสองวิธีคิดมากกว่าจะเป็นแค่การต่อสู้เพียงร่างกาย

มองในแง่ของแฟนวรรณกรรม ความเป็น 'Walter O'Dim/Randall Flagg' ในนิยายมีหลายมิติและผ่านการเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนหน้ามาหลายเรื่อง การที่หนังเลือกให้ McConaughey มาสวมบทนี้เป็นการตีความใหม่ที่น่าสนใจ: เขาเติมความเซ็กซี่แบบเยือกเย็นและท่าทีที่คลุมเครือให้ตัวละคร ซึ่งบางคนอาจชอบเพราะเป็นมุมใหม่ แต่บางคนอาจคิดถึงความลุ่มลึกของตัวร้ายในหนังสือที่ไม่ได้แสดงออกทั้งหมด การได้เห็นทั้งสองเวอร์ชันช่วยให้ผมเข้าใจว่าตัวร้ายสามารถรูปลักษณ์ต่างกันได้แค่ไหน ขึ้นอยู่กับการเล่าเรื่องและน้ำเสียงของผลงานนั้นๆ

แนะนำให้เริ่มจากเล่มแรกของชุดเลย คือ 'The Gunslinger' — นี่แหละประตูทางเข้าโลกของ 'หอคอยทมิฬ' ที่เห็นได้ชัดที่สุด

ผมคิดว่าการอ่านจากเล่มแรกให้ความรู้สึกเหมือนได้เดินทางตั้งแต่ก้าวแรกกับตัวเอกและโลกที่ค่อยๆ เปิดเผยตัวเอง บรรยากาศในเล่มนี้เข้มข้น ความลึกลับและโทนที่แปลกประหลาดจะช่วยตั้งความคาดหวังว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่ผจญภัยธรรมดา แต่มันคือการเผชิญกับชะตากรรมและความทรงจำที่ถูกบิดไป

บางคนบ่นว่าจังหวะของเล่มแรกช้าและมีการแก้ไขข้อความในฉบับที่ตีพิมพ์ใหม่ แต่สำหรับผม การเริ่มจากต้นทางทำให้การผูกปมในเล่มต่อๆ มาได้ความหมายมากขึ้น เมื่อเจอฉากสำคัญในภายหลัง ความเชื่อมโยงของตัวละครและฉากต่างๆ จะให้ผลสะเทือนทางอารมณ์ที่เข้มข้นกว่าการโดดข้ามไปเริ่มกลางเรื่องอย่างแน่นอน สรุปคือ ถ้าต้องการประสบการณ์เต็มรูปแบบและเข้าใจการพัฒนาธีมตลอดทั้งชุด เล่มแรกเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด

เสียงพากย์แบบไทยสำหรับ 'หอคอยทมิฬ' เป็นสิ่งที่ผมเฝ้าคิดเล่น ๆ ว่าน่าจะออกมาเป็นอย่างไรเมื่อได้ยินครั้งแรก

ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งเวอร์ชันญี่ปุ่นและซับไทย ผมสังเกตว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีการเผยรายชื่อนักพากย์ไทยแบบเป็นทางการที่กระจ่างชัดสำหรับอนิเมะเรื่องนี้ การได้ยินเสียงในภาษาท้องถิ่นเปลี่ยนอารมณ์ของฉากได้มาก จึงทำให้ผมตั้งคำถามบ่อย ๆ ว่าคนทำพากย์ไทยจะเลือกโทนเสียงไปทางไหนสำหรับตัวละครหลักอย่าง 'บัม' หรือ 'เรย์' ถ้ามีการพากย์จริงผมคิดว่าจะให้ความสำคัญกับความหลากหลายเสียงและการรักษาบาลานซ์ระหว่างเสียงเด็กกับน้ำเสียงที่หนักแน่น

การเปรียบเทียบเล็กน้อยกับ 'Attack on Titan' ทำให้ผมเห็นว่าการพากย์ไทยที่ดีต้องชัดทั้งเรื่องอารมณ์และจังหวะการพูด ไม่ใช่แค่เปลี่ยนภาษาจากญี่ปุ่นเป็นไทยแล้วจบ ผมหวังว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการในอนาคต เพราะบทละครที่ซับซ้อนของ 'หอคอยทมิฬ' สมควรได้รับการพากย์ที่ใส่ใจรายละเอียดและรักษาความเป็นตัวละครไว้ให้มากที่สุด

การพบกับนักแสดงหน้าใหม่ใน 'หอคอยทมิฬ' ให้ความรู้สึกเหมือนเจอคนที่พร้อมจะท้าทายฉากเดิม ๆ ของวงการแสดงไทย

ด้วยมุมมองของคนดูที่ติดตามผลงานเด็กใหม่มาเรื่อย ๆ ผมชอบการแสดงของนริน—คนที่ดูเหมือนจะถูกคัดเลือกเพราะสายตาที่หนักแน่นมากกว่าใบหน้า เขารับบทเป็นผู้รักษาลับในเรื่องและฉากที่เดินตามคนบนบันไดจนสุดโถงทำให้รู้เลยว่าเขามีศักยภาพในการเล่าเรื่องด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว ไม่ใช่แค่ลีลาท่าทาง แต่เป็นการเลือกที่นิ่งและหน่วง ซึ่งฉากคอนทราสต์แบบนี้ทำให้บทเล็ก ๆ กลายเป็นสิ่งที่คนจดจำได้

นอกจากนี้ยังมีมิรา สาวหน้าใหม่ที่ผมมองว่าโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด เธอโดดเด่นในฉากที่ต้องทำความเปราะบางให้เห็นพร้อมความโกรธภายใน การแสดงฉากร้องไห้ต่อหน้าเงาที่สะท้อนตัวเองทำให้ฉันคิดถึงการแสดงแบบละครเวทีที่เน้นอารมณ์ในระยะใกล้ แต่มิรานำมาปรับให้เข้ากับมุมกล้องสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว อีกคนที่ไม่ควรมองข้ามคือธาวิน ผู้มาในบทพันธมิตรที่เงียบขรึม เขาอาจไม่ได้มีบทพูดเยอะ แต่การอยู่เฉย ๆ ในฉากวิกฤตกลับสร้างแรงดึงดูดได้ดีมาก

มุมมองส่วนตัวของผมคือการจับตาดูวัยรุ่นเหล่านี้ในผลงานต่อ ๆ ไป ถ้าได้โอกาสเล่นบทหลากหลายขึ้น ทั้งโทนคอมเมดี้ ดราม่า หรือบทที่ต้องสื่อออกมาด้วยภาษากาย พวกเขาจะยิ่งเติบโต และสิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นคือการเห็นนักแสดงใหม่ที่ไม่พยายามลอกเลียนใคร แต่เลือกวิธีเล่าเรื่องของตัวเอง—นั่นแหละคือสัญญาณดีสำหรับวงการที่กำลังเปลี่ยนไป

เดินเข้าใกล้กำแพงหอคอยแล้วรู้สึกว่าทุกก้อนหินกำลังพยักหน้าเล่าเรื่องเก่าแก่ที่ไม่มีปากเสียงให้ฟังเลยตรงนี้เองที่ทำให้หัวใจเต้นช้าลงเมื่อนึกถึงผู้ที่ถูกกักขังและประหารภายในค่ายหินนั้น

ในวันแรกที่ยืนมองแท่นประหารและบันไดหิน ฉันไม่อาจละสายตาจากเรื่องของ 'แอนน์ โบลีน' ได้เลย คำเล่าขานบอกว่าลางร้ายยังคงติดอยู่ตรงมุมหนึ่งของหอคอย บางคนเห็นเงาสวมชุดสีขาวเดินผ่านกำแพง เหลือเพียงหัวที่ถูกตัดวางไว้ใต้คอกางเขน เรื่องราวนี้ไม่ได้จบเพียงการประหาร เมื่อรวมกับซากกระดานบันทึกบนผนังใน 'บีชัมป์ ทาวเวอร์' ซึ่งนักโทษจารึกชื่อและคำภาวนาไว้ ฉันจึงรู้สึกว่าพวกเขาพยายามทิ้งร่องรอยไว้ให้คนรุ่นหลังฟัง

อีกเหตุการณ์ที่ยังตามหลอกหลอนคือชะตากรรมของสองเจ้าชายตัวน้อยที่สาบสูญไปจากประวัติศาสตร์ เด็กทั้งสองถูกพาเข้ามาทางประตูแห่งทรยศแล้วไม่เคยเห็นอีก นั่งคิดถึงภาพชายสองคนยืนรอรับการตัดสินชะตากรรมของพวกเขาแล้วความเงียบของคืนที่หอคอยกลับยิ่งดูหนักหน่วงเข้าไปอีก ความเชื่อเรื่องกรงนกกาซึ่งมีนกกาอยู่ประจำราชสำนักก็เพิ่มอารมณ์ขนหัวลุก—ว่าหากนกเหล่านั้นจากไป ราชอาณาจักรจะมีเคราะห์ร้ายตามมา เสียงที่ยังคงติดหูฉันไม่ใช่แค่คำเล่า แต่เป็นภาพของคนจริงๆ ที่สู้จนถึงวินาทีสุดท้าย และนั่นทำให้การเยือนทุกครั้งมีน้ำหนักของประวัติศาสตร์ผสมความเศร้าเป็นของฝากกลับบ้าน