บาซิลิสก์

คุณเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือไม่ เรื่องที่แม้แต่วิทยาศาสตร์ก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งคุณเกิดโชคดีได้รับโอกาสนั้นขึ้นมา คุณจะปล่อยโอกาสนั้นไป หรือคว้ามันไว้ให้แน่นกันล่ะ? ชีวิตของคนเราจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นสักกี่ครั้ง เธอ "หลี่หลิงเฟิ่ง" ผู้ไม่เคยเชื่อในโชคชะตา เรื่องมหัศจรรย์เป็นเรื่องหลอกเด็กอะไรพรรค์นั้น ให้เชื่อเรื่องพวกนี้สู้กินนมนอนฝันกลางวันยังดีซะกว่า แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตานี้กลับหล่นทับใส่หัวเธอ ส่งให้เธอทะลุมิติมายังดินแดนที่ไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ดูซีรีส์ อ่านนิยายจีนมาก็หลายเรื่อง ก็ยังไม่เคยมีนางเอกคนไหนที่จะมืดแปดด้านไม่รู้อะไรเลยแบบเธอ อย่างน้อยต้องมีสกิลติดตัว แม้แต่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่มี แต่ในฐานะนักเรียนหัวกะทิอันดับหนึ่งขององกรณ์อัจริยะ เธอไม่มีทางยอมแพ้ เหมือนสวรรค์จะเห็นใจในความอาภัพของเธอจึงได้ให้ "มิติมายา" ที่ล่องหนไปกับเธอในทุกๆ ที่ ในดินแดนที่ผู้มีพลังยุทธ์เป็นใหญ่แห่งนี้ หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าของวิเศษที่ติดตัวมาจะสามารถทำอะไรได้มากน้อยแค่ไหน เพราะเจ้าของร่างเดิมนี้ไร้พลังยุทธ์ ถูกขนานนามว่า 'ตัวไร้ค่า' แห่งตระกูลหลี่

วิญญาณต้องสาป นำพาหญิงสาวผู้หนึ่งกลับไปยังห้วงเวลาที่พวกเขาเคยอยู่ หวังว่านางจะช่วยถอนคำสาปร้ายนี้ เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากการจองจำนับพันปี และเขาที่เฝ้ารอนางมาตลอดพันปี พันปีที่เฝ้ารอได้พบเธออีกครั้ง กี่หมื่นวันที่ถูกจองจำวิญญาณเอาไว้ เขานั่นเฝ้ารอเพียงแค่เธอ

ฉันเดินออกมาแล้ว ฉันจะไม่กลับไปแน่นอน บาปทรพี  คำๆนี้  ไม่ควรเกิดขึ้นกับฉันหรือกับใครเลยทั้งนั้น  ฉันผิดคิดชั่วใจไม่รักดี ฉันมันเลว  ไม่เคยทำอะไรดีๆ ให้กับครอบครัวตัวเองได้เลย พอวันหนึ่งมันจะดีขึ้นก็คงเป็นฉันที่ทำมันพังเอง

จู่ๆ 'อรนลิน' สตาฟสาวหน้าใหม่ของบริษัทออร์แกไนเซอร์ ก็โดนบังคับให้กระโดดขึ้นไปเดินแบบบนเวทีอย่างที่เธอไม่เคยคาดฝัน แต่ดูเหมือนมันจะเป็นฝันร้ายมากกว่า เมื่อความสวยของเธอดันไปเตะตา 'โฮร์มุช บิน ฮาเร็บ อัล อลาวี' ว่าที่สุลต่านหนุ่มจอมโหดแห่งตะวันออกกลาง... แล้วอะไรก็คงไม่แย่นัก ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เพิ่งจะเหยียดหยามเธอว่าเป็นขอทานสกปรกเมื่อวันก่อน... ดังนั้น คำตอบเดียวที่เขาจะได้จากการเสนอเงื่อนไขให้เธอเป็นนางบำเรอหนึ่งคืน นั่นก็คือ 'ไปตายซะ' แล้วเจ้าชายซาตาน ผู้ไม่เคยถูกหยามเกียรติจะจัดการกับนางแบบสาวหัวดื้ออย่างไร เพื่อให้เธอมาสยบอยู่แทบเท้าของเขาแต่เพียงผู้เดียว!

ร่างโปร่งใสยืนมองฝูงหมาป่าที่แย่งกันกัดแทะร่างไร้วิญญาณตรงหน้า เสียงกัดแทะเหยื่ออย่างหิวโหย น่าสมเพช! นางผู้เคยสูงส่งดั่งดอกโบตั๋นในกระถางทองคำ ต้องตายเดียวดายอย่างน่าอนาจในก้นหุบเหวลึก ไอ้คนอัปรีชาติชั่ว ข้าโง่งมหลงรักสัตว์เดรัจฉานเช่นเจ้าได้อย่างไร ข้าจะกลับมาแล่เนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ จะล้างแค้นคนที่ทำร้ายครอบครัวให้สาสม แค้นนี้จะติดตามข้าตลอดทุกชาติไป!… ดวงวิญญาณมิได้สูญสลาย หากแต่ถูกชักนำเข้าสู่กาลเวลาอันทับซ้อนบิดเบี้ยว… ในศรรตวรรษที่ 20 นางกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง คราวนี้มิใช่หญิงอ่อนแอไร้เดียงสา แต่คือหัวหน้าแก๊งยากูซ่าในนาม จ้าวอู๋หลิงซี ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม เลือดเย็น ฆ่าคนไม่กะพริบตา ความรัก..สำหรับเธอในชาตินี้เป็นเพียง เครื่องมือ ใครก็ตามที่คิดหักหลังจะถูกบดขยี้อย่างไร้เมตตา ทว่าแม้จะมีเงินทองล้นมือ อำนาจเกรียงไกร...โรคร้ายกลับกลืนกินร่างกายจนสิ้นใจในวัยเพียง 45 ปี เมื่อดวงจิตดับสูญอีกครั้ง นางกลับมาในชาติแรกอีกครั้ง หากเจ้าไม่พลิกชีวิต.. เจ้าก็จะพบกับความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากเจ้าเหี้ยมโหดไม่พอ.. เจ้าก็จักตายอย่างสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด