ฟอเรสกั้ม วิ่ง

“หนู... หนูทำสร้อยพี่ขาด... เดี๋ยวหนูชดใช้ให้นะคะ! “ชดใช้...” ไฟท์เอ่ยขึ้นสั้นๆ “ฉันไม่ต้องการเงิน” ไฟกระซิบเสียงแผ่วริมใบหูเล็ก ก่อนจะผละออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง “แต่เธอต้องชดใช้ด้วย ‘เวลา’ ของเธอ” “มะ... หมายความว่ายังไงคะ” “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตลอดหนึ่งเทอมเต็มๆ...” “ห๊ะ! บ้าไปแล้ว! ทำไมหนูต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย!” ข้าวหอมโวยวายลั่น เบ๊เนี่ยนะ! นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังมีการบังคับขู่เข็ญกันแบบนี้อยู่อีกเหรอ ไฟท์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็เลือกเอา... จะยอมเป็นเบ๊ฉันดีๆ หรือจะให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสโมสรนักศึกษาว่าเธอจงใจทำลายทรัพย์สินและสัญลักษณ์อันทรงเกียรติของคณะวิศวะ โทษฐานทำลายเกียร์รุ่นพี่... โดนแบนกิจกรรมทั้งเทอมแน่ๆ” “ก็ได้! เป็นเบ๊ก็เป็นเบ๊! แต่แค่เทอมเดียวเท่านั้นนะคะ!” “โอ๊ยยยย! แกเอ้ย ฉันอยากจะบ้าตาย! ทำไมชีวิตเฟรชชี่วัยใสของฉันต้องมาพังทลายตั้งแต่วันแรกเพราะไอ้รุ่นพี่ปีศาจด้วยเนี่ย!”

เขาเลนขวา เธอเลนซ้าย เส้นคู่ขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบ คุณมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยที่ฉันเคยแอบชอบ ผมต้องได้ตัวคุณมาครอง คุณไม่มีวันรอดมือผมแน่ เหตุเกิดจากริมสระว่ายน้ำเมื่อ 7 ปีก่อน เบลล่าหรือบุษบา ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ต้องถอดใจออกจากเดเมียน ชายหนุ่มเพลย์บอย"เดเมียน คุณมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยที่ฉันเคยแอบชอบ ที่มีมันสมองเท่าเมล็ดถั่ว และฉันจะเก็บทุกคำพูดของคุณไว้จำให้ขึ้นใจ ต่อไปนี้ทีมของเราจะเป็นคู่แข่งกันตลอดกาล" ส่วนเขาชายหนุ่มเสเพลผู้เฝ้ามองสาวน้อยเติบโตกลายเป็นหญิงสาวแสนสวยสุดเย้ายวน จนวันหนึ่ง“ผมตัดสินใจแล้ว ผมต้องได้ตัวคุณมาครอง ไม่ว่าจะต้องทำยังไง ผมจะทำทุกวิถีทางเลย คุณไม่มีวันรอดมือผมแน่” ท่ามกลางการเริ่มต้นฤดูกาลแข่งขันสุดยอดความเร็วของรถฟอร์มูล่าวัน ความงดงามของกีฬาที่มีคนแพ้และคนชนะ ชายหนุ่มเพลย์บอยจะทำเช่นไรให้ได้ตัวสาวน้อยทีมคู่แข่งมาครอบครอง ในขณะอดีตที่เสเพลชักนำสาว ๆ คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องในวังวนแห่งความพิศวาสของคนทั้งคู่ ลุ้นไปกับซีอีโอหนุ่มเดเมียน ฮัทเตอร์ และเบลล่า เวสต์ จะสมหวังในความรักที่เก็บงำไว้มานานได้หรือไม่

ชีวิตครั้งที่แล้วฉันพลาดไปที่อ่อนแอแต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมเป็นที่รองมือรองเท้าใครอีกแม้กระทั่งแม่สามีที่เกลียดชังฉันกับลูกเข้าไส้ ฉันจะทวงความยุติธรรมและสิ่งที่ลูกสาวสมควรได้คืนมา คำนำ เฟิงมี่ลูกสะใภ้คนรองของตระกูลมู่ ต้องมาจบชีวิตอย่างไร้ความเป็นธรรม จิตสุดท้ายที่เธอเป็นห่วงคือลูกสาวตัวน้อย กลัวว่าจะถูกกลั่นแกล้งรังแกเมื่อไม่มีเธอคอยปกป้องดูแล และคนที่รังแกและรังเกียจไม่ใช่ใครอื่นไกลแต่เป็นย่าของเธอ เพียงเพราะคิดว่าฮว๋าเย่ลูกของเฟิงมี่เป็นลูกของชายชู้ เธออ้อนวอนต่อสวรรค์จนลมหายใจสุดท้ายเธอได้หมดลง แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะได้ยินเสียงลูกสาวเรียกเธออีกครั้ง เธอลืมตาขึ้นดูใบหน้าที่เต็มด้วยหยาดน้ำตาของลูกสาว เธอโอบกอดแนบแน่นคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ได้กลับมาหาลูกน้อยอีกแล้ว และเธอก็ได้รับรู้ว่าตอนนี้เธอได้ย้อนเวลากลับ แต่ทว่าครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้มันเป็นเหมือนเดิมอีกต่อ คนอ่อนแอให้แม่สามีกับพี่สะใภ้รังแกจะไม่มีอีกต่อไป ต่อจากนี้จะมีเพียงเฟิงมี่ที่สู้คนและจะทวงความยุติธรรมให้แก่ลูกสาว เรียกร้องในส่วนที่ฮว๋าเย่ลูกสาวไม่เคยได้รับมันเมื่อครั้งที่แล้ว

ศาสตรา ภูวเดชาธร คือผู้ชายที่ ภัคธีมา บอกตัวเองว่าเขาช่างร้ายกาจสมกับชื่อ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะฟาดฟันให้เธอย่อยยับแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งๆ ที่เธอคือว่าที่น้องสะใภ้ หรือเขารังเกียจว่าเธอจน ไม่คู่ควรกับคนในตระกูลภูวเดชธรเจ้าของไร่ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เขาจึงกีดกันเธอกับน้องชายเขาทุกวิถีทาง แม้ภัคธีมาพยายามจะไม่ข้องแวะกับเขา หากทว่าในที่สุด โชคชะตาก็กลั่นแกล้ง ให้ต้องตกไปอยู่ในบ่วงพันธนาการของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภัคธีมาจึงได้แต่นับวันรอ… รอวันที่กริชผู้แข็งกร้าวอย่างเขาจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ครั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ มันกลับไม่ง่ายเลย เพราะหัวใจที่แสนอ่อนไหวถูกบ่วงเสน่หาร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

ดอกฟ้าบอบบางหอมหวาน เบ่งบานล่อแมลงดอมดม สีสันงามล้ำชวนชม กลับถูกฉุดลงตมด้วยคนพาล “ไปไหนมาแต่เช้าเชียว” ใจดวงน้อยระทึกขึ้นกับความสนิทชิดเชื้อของเขา คิดอย่างอ่อนอกอ่อนใจว่าเมื่อไรเธอจะทำใจได้สักที เธอแทบไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ตัวสั่นใจสั่นทุกครั้งที่ชายหนุ่มแตะต้อง ทั้งยังรู้สึกร้อนวูบวาบบนเรือนกายรวมทั้งใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะกลิ่นกายบุรุษที่ไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดนอกจากพี่ชายก่อให้เกิดความหวามไหวแบบที่เธอไม่เคยรู้จัก ยิ่งตอนนี้ได้กลิ่นหอมของสบู่เหลวที่ตนใช้กับไอเย็นจากร่างสูงใจก็ยิ่งสั่น เปรมินทร์จับคนที่ทำตัวเกร็งพลิกให้หันหน้ามาหาเขาพร้อมกับอุ้มเธอขึ้น พาให้นั่งที่เตียงโดยให้ร่างอรชรอยู่บนตักของตน ก่อนจะเชยคางเล็กให้เงยขึ้นสบตาเขา “ผมถามว่าไปไหนมา” “ไปดูเพ็ญเตรียมอาหารค่ะ” ปากอิ่มสวยสีระเรื่อขยับเพียงน้อยนิดทั้งเสียงที่ตอบก็บางเบา หากชายหนุ่มก็ได้ยิน แม้ความสนใจของเขาจะหยุดอยู่ที่กลีบปากสวยมากกว่าสิ่งใดก็ตาม “ต่อไปตื่นมาต้องเห็นคุณอยู่บนเตียงกับผม” เพลิงแค้นในใจ 'เปรมินทร์' แผดเผา 'กัญญานัน' ด้วยไฟเสน่หา

ความเข้าใจผิดทำให้เขาและเธอต้องมาเจอกันอีกครั้ง “รถของผม คนอะไรใส่ชุดก็แปลกยังทำตัวแปลก ๆ ถ้าจะมารำแก้บน ศาลอยู่ทางโน่นไม่ใช่มายืนทำเนียนแบบนี้” พาริชใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดูถูก พร้อมกับชี้ไปที่ศาลพระภูมิ คำพูดของเขาทำให้คนที่ได้ยินถึงกับไม่พอใจ “ฉันไม่ได้มารำแก้บน!! รูปร่างหน้าตาก็ดี การแต่งตัวก็น่าจะเป็นผู้ดี แต่คำพูดคำจาน่าเกลียด ฉันใส่ชุดแบบนี้แล้วมันแปลกหรือไปหนักหัวคุณตรงไหนไม่ทราบ หลบไปฉันรีบไม่มีเวลามาเถียงกับคนบ้าอย่างคุณหรอก” “หึ! หน้าตาก็ดีนะแต่หน้าด้านฉิบหาย ก็บอกแล้วไงว่ารถคันนี้ของผม” “รถฉัน!! แต่งตัวดีก็คิดว่าตัวเองจะขับรถหรู ๆ แบบนี้เหรอ คุณรู้ไหมว่ารถคันนี้มันราคาเท่าไหร่ แต่ช่างเถอะคุณคงไม่รู้หรอกหลบไป!!” “เอามือสกปรกของคุณออกไปจะตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” “แหกตาดู!!ใช่รถคุณหรือเปล่า” “หึ! เงียบทำไม? ไม่เถียงต่อ” พาริชเอ่ยออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเงียบไป