ภาพยนตร์ที่มี รอเบิร์ต เดอ นิโร

เมื่อพูดถึงนักแสดงที่กล้าทำลายภาพลักษณ์ตัวเองจนแทบจำไม่ได้ นักแสดงคนนั้นต้องมีชื่อของโรเบิร์ต เดอ นิโรอยู่ในลิสต์แรกเสมอ

ผมจะเริ่มจากงานที่รู้สึกว่าเป็นการแสดงที่ท้าทายทั้งทางกายและจิตใจ นั่นคือ 'Raging Bull' — ในบทของ Jake LaMotta เขาไม่ได้แค่ชกมวย แต่เขาเผาผลาญตัวเองเพื่อแสดงความโหดร้าย ความอิจฉา และความล้มเหลวในชีวิตครอบครัว การเปลี่ยนรูปร่างทั้งการลดน้ำหนักและการเพิ่มน้ำหนักสำหรับฉากต่าง ๆ ทำให้ทุกเฟรมมีความหนักแน่น ฉากในยิมและบนสังเวียนไม่ใช่แค่การจำลองกีฬา แต่เป็นการถ่ายทอดสภาพจิตของตัวละครผ่านการเคลื่อนไหว กล้อง และการตัดต่อ

อีกสิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผู้กำกับในงานชุดนี้ การแสดงของเดอ นิโรรวมกับมุมกล้องที่โหดและเสียงดนตรีที่คัดสรรมาอย่างมืดมน ผลลัพธ์คือหนังที่ดูทรมานและจับใจในเวลาเดียวกัน หนังเรื่องนี้ไม่ได้ให้ความสบายแต่บังคับให้คนดูเผชิญหน้ากับความเป็นมนุษย์ที่ผิดพลาดได้อย่างตรงไปตรงมา การได้ดูฉากที่เขาปะทะกับคนรอบข้างหรือเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกยังทำให้ผมคิดถึงการเสียสละของนักแสดง และทำให้เข้าใจว่าทำไมงานชิ้นนี้จึงถูกพูดถึงมายาวนาน

อยากแนะนำให้เริ่มจากงานยักษ์ที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นผลงานร่วมสมัยของ รอเบิร์ต เดอ นิโร กับผู้กำกับคู่บุญ

'The Irishman' เป็นหนึ่งในเรื่องที่ชัดเจนว่าจะเจอบนแพลตฟอร์มของเน็ตฟลิกซ์เพราะเป็นโปรดักชันของพวกเขาเอง — นิโรเล่นเป็นตัวละครที่เติบโตในโลกมาเฟียและบทเล่าชีวิตที่ยาวและชวนให้คิดมากกว่าฉากแอ็กชันล้วน ๆ ผมชอบมุมที่หนังจับโทนเสียดสีและความเหงาของตัวละครมากกว่าแค่เรื่องอาชญากรรม ลำดับภาพยนตร์ยาว ๆ ทำให้ต้องปรับจังหวะการดู ถาวรหรือไม่ขึ้นกับรสนิยม แต่ถาจะมองหาผลงานที่แสดงพลังทางการแสดงและการร่วมงานกับผู้กำกับระดับมาสเตอร์นี่แหละคือคำตอบที่ดี

ปี 2023 เป็นปีที่เห็นผลงานใหม่ของเขากลับมาบนจอใหญ่ให้พูดถึงกันอีกครั้ง

ผมยังชอบความหลากหลายที่เขาแสดงให้เห็นในช่วงนี้ — ปีนั้นโรเบิร์ต เดอ นิโรมีภาพยนตร์ใหม่เข้าฉายในโรงหนังหลายเรื่อง ตั้งแต่บทที่หนักแน่นในงานร่วมกับผู้กำกับระดับตำนาน ไปจนถึงบทบาทที่เบาและขำขันมากกว่าเดิม ในด้านการร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดัง ผมประทับใจการกลับมาทำงานกับผู้กำกับที่มีวิสัยทัศน์ ทำให้การปรากฏตัวของเขาในปี 2023 รู้สึกสำคัญทั้งทางศิลปะและการตลาด

มองในมุมของแฟนผู้ติดตามมานาน เหตุผลที่ปี 2023 ถูกพูดถึงมากไม่ใช่แค่เพราะเป็นปีที่มีหนังใหม่ แต่เพราะการเลือกบทของเขายังแสดงให้เห็นถึงความอยากลองสิ่งใหม่และความคงเส้นคงวาทางคุณภาพ ใครที่ชอบเห็นนักแสดงรุ่นใหญ่ยังพลิกรูปแบบการแสดงบ่อยๆ จะรู้สึกว่าปีนี้เป็นปีที่น่าจดจำในเส้นทางอาชีพของเขา

รายชื่อภาพยนตร์ที่คนมักพูดถึงเมื่อเอ่ยชื่อรอเบิร์ต เดอ นิโร ต้องมี 'The Godfather Part II' อยู่ในตำแหน่งสำคัญเสมอ

ผมยังจำความตื่นเต้นตอนดูครั้งแรกได้ชัด—ไม่ใช่แค่การแสดงที่ทำให้ขนลุก แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการยอมรับจากวงการอย่างล้นหลามในงานออสการ์ด้วย การเข้าชิงและชนะรางวัลหลายสาขาทำให้หนังกลายเป็นหนึ่งในผลงานคลาสสิกที่ถูกยกให้เป็นมาตรฐานของการแสดงและการกำกับ

เมื่อมองย้อนกลับ บทบาทของเขาในเรื่องนี้ไม่ใช่แค่จุดเด่นของตัวละคร แต่ยังผลักดันให้หนังได้รับการเสนอชื่อและชนะรางวัลสำคัญ ๆ หลายรางวัล ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมมักแนะนำเรื่องนี้ให้คนที่อยากเห็นการแสดงระดับตำนาน มันให้ทั้งความหนักแน่นของบทและความซับซ้อนของอารมณ์ที่หาได้ยากในยุคนั้น

แนะนำให้เริ่มจากหนังที่สะท้อนฝีมือการแสดงแบบจัดจ้านของเขา: 'Taxi Driver' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก หนังเรื่องนี้ช่วยให้เห็นด้านมืด ความเหงา และความเข้มข้นของรอเบิร์ต เดอ นิโร ในบทของทราเวลเลอร์ที่ค่อย ๆ หลุดออกจากความเป็นจริง การแสดงของเขาเต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งท่าทาง น้ำเสียง และการจ้องมองที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นมาอย่างน่ากลัว หนังเรื่องนี้ยังให้ภาพรวมของสไตล์การกำกับและบรรยากาศยุค 70s ซึ่งถ้าใครอยากเข้าใจว่าทำไมเดอ นิโรถึงถูกยกย่อง ก็เริ่มจากตรงนี้ได้เลย

สำหรับคนที่อยากเห็นการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและความทุ่มเทแบบสุดโต่ง ควรตามมาด้วย 'Raging Bull' งานชิ้นนี้ทำให้เห็นอีกมิติของเขาในบทนักมวยที่มีทั้งความอ่อนแอและความโหดร้าย พร้อมทั้งการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ที่น่าทึ่ง นั่นแสดงให้เห็นว่าเดอ นิโรไม่ได้แค่แสดง แต่ใช้ชีวิตอยู่กับตัวละคร หนังเรื่องนี้เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการแสดงแบบ Method ที่ทำให้ผู้ชมเข้าใจความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อน เมื่อดูคู่กับ 'Taxi Driver' จะเห็นความหลากหลายของวิธีการแสดงที่เขาใช้ และเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้รับการยกย่องจากทั้งนักวิจารณ์และแฟนหนัง

อีกหนึ่งมุมที่อยากให้ลองคืองานที่แสดงให้เห็นความสามารถในการเป็นตัวประกอบที่ทรงพลังและการเล่นร่วมกับนักแสดงชุดใหญ่ เช่น 'The Godfather Part II' ซึ่งเป็นผลงานคลาสสิกที่ทำให้เดอ นิโรได้รับรางวัลออสการ์จากบทวิโต้ คอร์เลโอเนในวัยหนุ่ม นอกจากนี้ 'Goodfellas' และ 'Casino' จะช่วยให้เห็นเขาในบริบทวงการอาชญากรรมร่วมกับผู้กำกับและนักแสดงที่แตกต่าง ทำให้เห็นว่าเดอ นิโรสามารถปรับตัวไปกับโทนหนังต่าง ๆ ได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นความรุนแรง สำนึกผิด หรือความเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยอันตราย แล้วถ้าอยากเห็นอีกมุมที่ต่างไปจากบทดาร์ก ลองดู 'Meet the Parents' เพื่อชมฝีมือการเล่นคอมเมดี้ที่ทำให้เขาดูเป็นมนุษย์ธรรมดา ๆ มากขึ้น

ท้ายสุดผมแนะนำลำดับการดูแบบยืดหยุ่น: เริ่มจาก 'Taxi Driver' เพื่อซึมซับอารมณ์ ตามด้วย 'Raging Bull' เพื่อชมการพลิกแปลงทางกายภาพ แล้วขยับไปที่ 'The Godfather Part II' และ 'Goodfellas' เพื่อเข้าใจบริบทและการทำงานร่วมกับผู้กำกับรุ่นคลาสสิก สุดท้ายเติมด้วย 'Heat' หรือ 'Casino' และปิดท้ายด้วย 'Meet the Parents' เพื่อชื่นชมความหลากหลายของเขา การได้ดูผลงานในมุมต่าง ๆ แบบนี้ทำให้เห็นพัฒนาการของนักแสดงคนหนึ่งอย่างชัดเจน และให้ความรู้สึกเหมือนได้รู้จักคนคนหนึ่งมากขึ้นผ่านภาพยนตร์

รายชื่อภาพยนตร์ที่มี รอเบิร์ต เดอ นิโร ร่วมงานกับ มาร์ติน สกอร์เซซี่ ได้แก่ 'Mean Streets' (1973), 'Taxi Driver' (1976), 'New York, New York' (1977), 'Raging Bull' (1980), 'The King of Comedy' (1982), 'Cape Fear' (1991), 'Casino' (1995), 'The Audition' (2015) ซึ่งเป็นหนังสั้นโปรโมต และ 'The Irishman' (2019). ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่องระหว่างนักแสดงและผู้กำกับที่พัฒนาไปตลอดหลายทศวรรษ ตั้งแต่ผลงานอินดี้ยุคแรกจนถึงผลงานยิ่งใหญ่ในยุคหลังการสร้างภาพยนตร์ระดับพรีเมียม

การร่วมงานใน 'Mean Streets' เป็นจุดเริ่มที่ทำให้ทั้งคู่ค้นพบเคมีร่วมกัน โดยฉากที่เดอ นิโรเล่นเป็น Johnny Boy เต็มไปด้วยพลังและความไม่มั่นคงเหมือนคนเมืองเล็กๆ ในขณะที่ 'Taxi Driver' กลายเป็นบทคลาสสิกที่สะท้อนโลกภายในของตัวละคร Travis Bickle อย่างเข้มข้น เป็นผลงานที่พูดถึงความเหงา ความแปลกแยก และความรุนแรงอย่างไม่ปรานี ส่วน 'Raging Bull' นั้นเป็นการแสดงที่ทุ่มเทจนเข้าถึงกายภาพและจิตใจของนักมวย Jake LaMotta ซึ่งทำให้เดอ นิโรได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง 'The King of Comedy' เปลี่ยนโทนไปสู่การเสียดสีวงการบันเทิงและคนคลั่งไคล้ตำนาน ในขณะที่ 'New York, New York' แสดงให้เห็นด้านที่โรแมนติกและดนตรีของนิวยอร์กผ่านสายตาของสกอร์เซซี่

การกลับมาร่วมงานในช่วงปลายยุค 80s และ 90s อย่าง 'Cape Fear' และ 'Casino' แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่ไม่กลัวจะเปลี่ยนโหมด: จากภาพยนตร์แนวจิตวิทยาเป็นหนังระทึกขวัญที่เต็มไปด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องและการเดินกล้องที่เฉียบคม ส่วน 'The Audition' แม้จะเป็นหนังสั้นโปรโมตแต่ก็มีเสน่ห์จากการที่สกอร์เซซี่พาเดอ นิโรมาพบกับลีโอนาร์โด ดิคาปริโอในกรอบการแสดงที่ไม่เป็นทางการ ก่อนที่จะมาถึง 'The Irishman' ซึ่งเป็นความร่วมมือฉบับยาวที่รวบรวมการสะท้อนอดีต อาชีพ และความผิดบาปในชีวิตของตัวละคร Frank Sheeran ผ่านเทคนิค de-aging และบทที่เรียบแต่หนักแน่น

ความสัมพันธ์ทางศิลปะระหว่างทั้งคู่ให้ความรู้สึกเหมือนคนสองคนที่เข้าใจกันดีในเรื่องจังหวะและโทนของหนัง ผลงานแต่ละชิ้นมีความโดดเด่นในแบบของมันเองและเมื่อนำมาดูรวมหรือย้อนไปทีละเรื่องก็จะเห็นพัฒนาการทั้งในสไตล์การกำกับและการแสดง มันยังทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อคิดถึงการกลับมาร่วมงานในอนาคต เพราะรู้สึกว่าทุกครั้งที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน มักจะมีหนังที่ท้าทายและน่าจดจำเกิดขึ้นอยู่เสมอ

เราเชื่อเลยว่าฉากกระจกจาก 'Taxi Driver' ยังคงเป็นฉากที่ทุกคนพูดถึงมากที่สุด เมื่อ Travis Bickle หันมาพูดกับเงาตัวเองด้วยประโยคสั้นๆ ที่กลายเป็นวาทกรรม 'You talkin' to me?' มันไม่ใช่แค่การแสดงสตั้นท์หรือท่าทางที่ติดหู แต่มันเป็นหน้าต่างสู่ความเหงา ความบิดเบี้ยว และความโมโหที่ก่อตัวอยู่ภายในตัวละคร ฉากนั้นสั้น แต่เต็มไปด้วยจังหวะและการคุมโทนเสียงของเดอ นิโร ซึ่งทำให้เรารู้สึกร่วมและขนลุกไปพร้อมกัน

การวางมุมกล้องและความเงียบก่อนจะระเบิดออกมา ทำให้ฉากนี้สามารถยืนแยกจากหนังทั้งเรื่องได้ คนมักเลียนแบบท่า เด็กเรียนภาพยนตร์เอาไปวิเคราะห์ว่าทำไมคำพูดสั้น ๆ ถึงทรงพลัง และนักแสดงรุ่นหลังยกเป็นแบบอย่างในการสร้างตัวละครที่หลุดจากกรอบสังคม สำหรับฉัน ฉากนี้ยังคงเป็นเครื่องเตือนว่าการแสดงที่ดีไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ แค่เลือกที่จะเงียบให้เป็นก็เพียงพอ

บอกเลยว่ารอเบิร์ต เดอ นิโรมีผลงานที่เข้าถึงได้และเหมาะกับการดูเป็นครอบครัวอยู่หลายเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเป็นหนังบู๊หรือดราม่าหนักเสมอไป เพราะเขารับบทในคอมเมดี้และหนังอบอุ่นใจหลายชิ้นที่เด็กโตและผู้ใหญ่ดูร่วมกันได้อย่างสบายใจ ตัวอย่างชัดๆ คือ 'Meet the Parents' ซึ่งเต็มไปด้วยมุกตลกที่ครอบครัวจะหัวเราะตามได้ง่าย แม้จะมีการล้อเลียนสถานการณ์เขินอายและคำหยาบเล็กน้อย แต่โดยรวมเป็นหนังครอบครัวสไตล์คอมเมดี้ที่ดูได้หลังมื้อเย็น

หนึ่งในชุดหนังที่แนะนำให้ลองคือไตรภาคตลกครอบครัวอย่าง 'Meet the Parents' → 'Meet the Fockers' → 'Little Fockers' เพราะโทนค่อนข้างเบาและเน้นมุกครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อตาและลูกเขยเป็นจุดขายหลักของเรื่องซึ่งผู้ชมทุกวัยมักจะอินได้ อีกเรื่องที่เหมาะมากกับการดูพร้อมหน้าพร้อมตาคือ 'The War with Grandpa' ซึ่งนำเสนอความขัดแย้งระหว่างรุ่นอย่างน่ารักและไม่รุนแรง เด็กๆ จะชอบแก๊งกวนๆ และผู้ใหญ่ก็จะยิ้มกับมุขภาพรวมของหนัง ส่วน 'Everybody's Fine' เป็นตัวเลือกสำหรับครอบครัวที่อยากดูหนังอบอุ่นใจแบบเรียลไลฟ์ เนื้อหาเกี่ยวกับพ่อลูกสัมพันธ์และการไกลห่างทางอารมณ์ที่แก้ไขด้วยการเดินทางและบทสนทนา เหมาะสำหรับดูแล้วคุยกันต่อหลังจบเรื่อง

นอกจากนี้ยังมี 'The Intern' ซึ่งให้บรรยากาศอบอุ่นและมีมุกน่ารักจากการปรับตัวระหว่างรุ่น ผู้ใหญ่ในบ้านจะชอบบทของเดอ นิโรที่สุภาพ อ่อนโยน และมีมุมตลกแบบปราณีต เหมาะกับวัยรุ่นขึ้นไปที่เห็นความสัมพันธ์ในการทำงานและการเรียนรู้ของกันและกัน ส่วนถ้าชอบแนวดราม่าเชิงบำบัดอารมณ์และไม่กลัวความเข้มข้นเล็กน้อย 'Awakenings' ก็เป็นทางเลือกที่ดี เพราะให้บทเรียนด้านความเป็นมนุษย์และการเห็นคุณค่าในชีวิต แม้จะมีบางช่วงหนัก แต่ครอบครัวที่พร้อมจะคุยกันเรื่องความหมายของหนังจะได้ประโยชน์มาก

ข้อควรระวังคือหลายเรื่องของเดอ นิโรมีมุกหยาบหรือฉากที่อาจไม่เหมาะกับเด็กเล็กเท่าไร ถ้าจะเปิดให้ชมทั้งบ้านควรเลือกเรื่องที่โทนเบา เช่นไตรภาค 'Meet the Parents' หรือ 'The War with Grandpa' และคอยเตรียมคำอธิบายสำหรับเด็กๆ เมื่อมีมุกที่อาจไม่เข้าใจโดยตรง โดยส่วนตัวแล้ว ผมมักเลือกหนังที่มีความอบอุ่นและมุกครอบครัวเมื่อชวนคนหลายวัยมาดูด้วยกัน เพราะนอกจากจะหัวเราะร่วมกันได้แล้ว ยังเปิดช่องให้พูดคุยถึงค่านิยมและความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นได้ด้วย รู้สึกว่าช่วงเวลาดูหนังแบบนี้เป็นความทรงจำเล็กๆ ที่ทำให้บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดี

ชื่อของรอเบิร์ต เดอ นิโรมักจะถูกยกขึ้นเมื่อพูดถึงการแสดงที่เปลี่ยนแปลงตัวละครจนคนดูลืมหายใจไปชั่วคราว และรางวัลออสการ์ของเขาก็สะท้อนจุดนั้นชัดเจน

ผมจำได้ว่าความสำเร็จครั้งแรกที่ใคร ๆ มักพูดถึงคือรางวัลนักแสดงสมทบยอดเยี่ยมจากบท 'Vito Corleone' รุ่นหนุ่มใน 'The Godfather Part II' ซึ่งเกิดขึ้นในการประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 47 เมื่อปี 1975 (หนังฉายในปี 1974) แม้จะเป็นบทสั้นเมื่อเทียบกับบทหลัก แต่การแสดงของเขา—ทั้งน้ำเสียง การเคลื่อนไหว และการสร้างชีวิตให้ตัวละครรุ่นเยาว์ของวิโต้—ทำให้ผู้ชมเชื่อในการต่อเนื่องของตระกูลคอร์เลโอเน

อีกครั้งที่สัมผัสได้ถึงพลังของเขาคือรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมจากบท 'Jake LaMotta' ใน 'Raging Bull' ซึ่งได้รับรางวัลในงานประกาศรางวัลออสการ์ครั้งที่ 53 เมื่อปี 1981 (หนังฉายในปี 1980) การเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย เทคนิคการชก และความเป็นคนที่ขัดแย้งภายในตัวละคร ทำให้การแสดงนั้นกลายเป็นหนึ่งในบทที่ถูกยกย่องมากที่สุดของยุคสมัย ความตั้งใจในการฝึกซ้อมและการทุ่มเททำให้ชัยชนะครั้งนี้สมเหตุสมผล และจนถึงวันนี้ฉากบางฉากยังคงตราตรึงผมอยู่เสมอ

การปรากฏตัวของโรเบิร์ต เดอ นีโรใน 'Taxi Driver' คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชื่อเขาอยู่บนปากหลายคนอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉันจำภาพของไทรวิส บิคเคิลที่เดินกลางคืนในนิวยอร์กได้ชัด — การแสดงแบบส่วนตัวและมืดมนทำให้คนดูรู้สึกทั้งหวาดกลัวและสะท้อนตัวเองไปพร้อมกัน เสียงกระซิบของเมือง เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับจินตนาการ ภาพลักษณ์ของตัวละครที่กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมช่วยยกระดับชื่อของเดอ นีโรจากนักแสดงฝีมือดีไปเป็นไอคอนของคาแรกเตอร์แบบเข้มข้น

ในมุมมองของฉัน ผลงานชิ้นนี้ไม่ได้ดังเพราะเป็นแค่หนังที่ได้รับคำชม แต่มันเปิดประตูให้ผู้กำกับและนักแสดงร่วมสมัยมองเห็นศักยภาพของการแสดงที่ท้าทายและกล้าทดลอง เดอ นีโรก็กลายเป็นตัวเลือกแรกๆ ของผู้กำกับที่ต้องการคนที่ยอมทุ่มเททั้งกายใจต่อบทบาท ผลลัพธ์คือภาพยนตร์ที่ถูกพูดถึงยาวนาน แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม การดู 'Taxi Driver' ครั้งแรกทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้พบกับนักแสดงที่พร้อมจะผลักดันขอบเขตการแสดงไปให้สุด — และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมหลายคนมองว่าเรื่องนี้เป็นผลงานที่ทำให้เขาโด่งดังที่สุด