รวมเรื่องสั้นโรมานซ์ By ฝ้ายสีคราม (เล่ม 2)

รวมเรื่องสั้นโรมานซ์ By ฝ้ายสีคราม (เล่ม 2)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-21
โดย:  ฝ้ายสีครามจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
28บท
3.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

รวมเรื่องสั้นโรมานซ์-อีโรติก ที่จะมาพร้อมกับเรื่องราวที่นำไปสู่ความสัมพันธ์ที่แสนวาบหวาม *** นิยายผู้ใหญ่และผู้ที่มีความชอบเฉพาะกลุ่ม ไม่เหมาะสำหรับเด็กและเยาวชน***

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

รสรักสาวคาราโอเกะ (1/5)

Cela faisait quatre ans qu'Anaïs Delcourt avait épousé Gabriel de Montfort.

Elle l'aimait avec une intensité presque déraisonnable.

Lui, en revanche, était toujours resté calme, distant, comme si rien ne pouvait réellement l'atteindre.

Dans leur milieu, tout le monde le disait : Anaïs serait incapable de vivre sans Gabriel.

Anaïs elle-même l'avait longtemps cru.

Jusqu'à ce jour-là.

Elle avait emmené le garçon qu'elle parrainait déjeuner au restaurant lorsqu'en passant devant un salon privé, elle avait reconnu les voix des amis de Gabriel.

« Ah, je comprends enfin pourquoi tu as demandé à Anaïs de financer les études de ce gamin. Sa mère, c'est Élise Morel. Gabriel, tu es sacrément fidèle à tes sentiments. Elle t'a quitté, elle a épousé un autre homme et elle a même eu un enfant… et tu ne lui en veux toujours pas ? »

Un autre a ri. « Lui en vouloir ? Élise a toujours été l'exception. »

« Et puis franchement, Anaïs… À part faire la fête et dépenser de l'argent, qu'est-ce qu'elle sait faire ? Comment pourrait-elle être à la hauteur de Gabriel ? Sa mère venait à peine de mourir que sa belle-mère débarquait déjà enceinte, et son père n'a jamais caché sa préférence pour sa nouvelle famille. Sans Gabriel, vous croyez vraiment qu'elle aurait la vie qu'elle mène aujourd'hui ? »

« Cela dit, même s'il lui demandait le divorce, elle refuserait sûrement. Elle est folle de lui. Il faudrait l'arracher de force pour qu'elle parte. »

Au bout de la table, Gabriel était assis à la place d'honneur, une cigarette entre les doigts.

La fumée flottait devant son visage, voilant légèrement ses traits. Il semblait fatigué, presque absent, le regard tourné vers la fenêtre.

À cette dernière remarque, un sourire vaguement moqueur a effleuré ses lèvres.

Il n'a rien répondu.

Son costume noir, parfaitement coupé, soulignait ses épaules larges et sa silhouette élancée. Le col de sa chemise légèrement desserré lui donnait un air moins strict, sans rien enlever à cette autorité naturelle qui imposait aussitôt le silence autour de lui.

Ses traits étaient nets, sa mâchoire marquée, ses lèvres fines.

Même assis sans rien faire, Gabriel dégageait cette distance propre aux hommes habitués à décider pour les autres.

De l'autre côté de la porte, Anaïs serrait si fort la poignée que les veines ressortaient sur le dos de sa main.

Elle observait la scène par l'entrebâillement.

Son monde venait de s'effondrer.

Elle avait toujours cru qu'un cœur brisé n'était qu'une expression. Elle découvrait maintenant ce que cela signifiait vraiment. Une douleur sourde lui creusait le cœur jusqu'aux os.

Élise Morel.

La mère du garçon qui l'accompagnait aujourd'hui.

Amputée sous le genou droit, elle élevait seule son fils tout en travaillant pour subvenir à leurs besoins.

Un an plus tôt, Anaïs et Gabriel avaient décidé de financer la scolarité de cet enfant, un garçon surdoué souffrant d'un trouble de la perception des émotions.

À l'époque, Élise et son fils vivaient dans une région isolée.

C'était Gabriel qui avait proposé de les faire venir à Valmont, où les écoles comme les structures médicales étaient bien meilleures.

Anaïs s'était alors occupée de tout. Les aider à s'installer.

À présent, chaque détail lui revenait avec une cruauté.

Plus elle y pensait, plus elle se trouvait ridicule.

Et pitoyable.

Elle avait parlé plusieurs fois d'avoir un enfant. Gabriel lui répondait toujours qu'ils avaient le temps.

Un jour, Anaïs avait proposé de payer à Élise une prothèse plus confortable et de meilleure qualité. Gabriel avait aussitôt pris l'affaire en main. Elle avait cru qu'il voulait simplement lui éviter des démarches.

Ce n'était pas Anaïs qu'il ménageait.

C'était Élise.

Et leur mariage ?

Peut-être n'avait-il épousé Anaïs que par dépit après avoir perdu Élise.

Elle avait passé toutes ces années à croire qu'elle finirait par devenir importante à ses yeux.

Au fond, elle n'avait été qu'une parenthèse.

Une mauvaise plaisanterie.

Anaïs a poussé la porte.

D'ordinaire, son visage était toujours lumineux, fier, presque provocant.

Cette fois, il était baissé, à moitié noyé dans l'ombre, étrangement froid.

Autour de la table, les conversations se sont arrêtées.

Tous les regards se sont levés vers elle.

Certains étaient surpris.

D'autres nerveux.

Quelques-uns semblaient même déconcertés.

Mais la plupart restaient indifférents, froids, voire franchement hostiles.

Une seule personne n'a presque pas réagi.

Gabriel.

Il lui a simplement accordé un regard calme.

Anaïs a soutenu ses yeux, cherchant désespérément la moindre trace de gêne, de culpabilité ou de panique.

Il n'y avait rien.

Il avait l'air tellement sûr de lui.

Comme s'il était convaincu que, même après avoir tout entendu, elle ne serait jamais capable de le quitter.

Et personne dans cette pièce ne prendrait sa défense.

Anaïs n'avait jamais réellement fait partie de leur cercle.

Les amis de Gabriel étaient des héritiers, des dirigeants, des esprits brillants, des personnalités reconnues dans le monde des affaires.

Elle, à leurs yeux, n'était qu'une jeune femme gâtée qui n'avait jamais rien accompli.

Ils n'avaient rien en commun.

Sa simple présence parmi eux leur donnait presque l'impression de devoir s'abaisser.

Alors ils ne l'avaient jamais accueillie.

Avec son tempérament habituel, Anaïs aurait dû renverser la table, faire voler les verres et transformer cette soirée en scandale dont toute la ville aurait parlé dès le lendemain.

Mais elle n'a rien fait de tout cela.

Étrangement, elle n'avait jamais été aussi calme.

Elle venait enfin de comprendre une phrase que Gabriel lui avait répétée des dizaines de fois.

— Anaïs, grandis un peu. Arrête de te laisser gouverner par tes émotions.

« Anaïs, tu es là ? Viens t'asseoir », a lancé quelqu'un, comme si de rien n'était.

À cet instant, Élise est apparue à la porte avec un nouveau plat.

Elle portait entre ses mains un immense plateau en verre, chargé de sashimis et garni d'une montagne de glace pilée. Le poids faisait ployer ses poignets, mais elle serrait les lèvres sans se plaindre.

L'un des hommes s'est aussitôt levé pour l'aider.

Il a posé le plateau sur la table, puis l'a invitée à s'asseoir.

Comme par hasard, il ne restait qu'une seule place libre.

Juste à côté de Gabriel.

Élise s'y est installée.

Anaïs, elle, est restée debout.

Seule.

Comme une étrangère au milieu d'une soirée qui aurait pourtant dû être la sienne.

« Élise, pourquoi tu t'obstines à faire un travail aussi pénible ? Gabriel ne t'a jamais laissée manquer d'argent. »

Élise a répondu d'une voix claire, sans laisser paraître la moindre faiblesse. « Ce travail me convient. Je préfère gagner ma vie par moi-même. Je n'ai pas à me plaindre… »

À ce moment-là, un serveur est entré en poussant un immense gâteau à plusieurs étages.

Anaïs l'avait préparé elle-même.

Depuis un mois, elle enchaînait les répétitions avec sa compagnie pour un nouveau spectacle de danse. Ses journées étaient déjà interminables, mais elle avait malgré tout sacrifié ses rares pauses pour prendre des cours auprès d'un pâtissier.

Tout cela pour aujourd'hui.

Leur quatrième anniversaire de mariage.

Elle avait même caché une alliance à l'intérieur du gâteau.

Gabriel ne portait plus la sienne depuis longtemps.

Il lui avait dit l'avoir perdue par accident.

Alors, lors d'un déplacement à l'étranger, Anaïs avait retrouvé le créateur qui avait fabriqué leurs alliances à l'époque et lui en avait commandé une nouvelle, identique à la première.

Quelqu'un s'est exclamé :

« Gabriel, tu as même commandé un gâteau pour Élise ? »

Tous se sont tournés vers elle avec de grands sourires. « Élise, bienvenue ! »

Anaïs a regardé Gabriel.

Il a levé son verre avec les autres.

Pas une seconde il ne s'est demandé d'où venait ce gâteau.

La première part a été servie à Élise.

À peine la tranche posée devant elle, un éclat métallique est apparu au milieu de la crème.

Élise a écarquillé les yeux.

Une bague dépassait légèrement du gâteau.

« C'est… »

La table a aussitôt explosé de cris.

« Une bague ! C'est une demande en mariage ! »

« Embrassez-vous ! »

« Allez, mettez-vous ensemble ! »

Les rires ont fusé.

Puis un fracas assourdissant a coupé court à toute l'excitation.

Le gâteau entier s'est écrasé au sol.

En une seconde, le salon élégant s'est transformé en véritable chaos.

« Anaïs ! Qu'est-ce que tu fais ? Tu es folle ou quoi ? »

Tous les regards se sont braqués sur elle.

Cette fois, personne ne cherchait à dissimuler son agacement ni sa colère.

Sous leurs yeux stupéfaits, Anaïs a retiré l'alliance qu'elle portait à l'annulaire.

Puis elle l'a jetée au milieu des débris du gâteau.

Après quatre années à ne presque jamais l'avoir quittée, la bague avait laissé une marque profonde autour de son doigt.

Anaïs ignorait combien de temps cette trace mettrait à disparaître, mais elle finirait forcément par s'effacer.

Elle a contemplé un instant son doigt nu.

Sa gorge était sèche lorsqu'elle a relevé les yeux vers Gabriel.

« Gabriel, inutile de fêter notre anniversaire. On divorce. »

Un silence a suivi.

Puis plusieurs personnes ont échangé des regards presque blasés.

Ils avaient déjà entendu Anaïs menacer de divorcer lorsqu'elle se mettait en colère.

À chaque fois, quelques jours plus tard, c'était elle qui revenait la première, qui s'excusait et cherchait à se faire pardonner.

Personne ne croyait qu'elle irait jusqu'au bout.

Gabriel non plus.

Il s'est adossé tranquillement à son siège.

« Ne le regrette pas. » Son ton était léger, presque indifférent. « Je ne veux pas te voir revenir demain en faisant des caprices pour que je te reprenne. »

Anaïs l'a regardé.

Pour la première fois, son cœur n'a pas vacillé. « Ne t'inquiète pas. Cette fois, je ne reviendrai pas. »

Ils ne le savaient pas encore.

Mais cette fois, Anaïs était sérieuse.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
28
รสรักสาวคาราโอเกะ (1/5)
หลังจากเลิกงานที่ออฟฟิศแล้วฉันก็กลับมาที่ห้องพักเพื่อเปลี่ยนชุดออกไปทำงานอีกที่ต่อเพื่อหารายได้พิเศษเสริมชีวิตคนเราก็แบบนี้เงินคือปัจจัยหลักถ้าขาดเงินไปแล้วก็ไม่สามารถใช้ชีวิตต่อได้ ใครบอกว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่าง..หึ มีแต่คนรวยเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าเงินมีค่าสำหรับคนจนมากแค่ไหนชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่เผยให้เห็นสัดส่วนเด่นชัดและการแต่งหน้าที่สลัดคราบสาวออฟฟิศออกไปจนหมดทำให้ฉันดูสวยและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก วันนี้ฉันจะต้องทำงานอย่างเต็มที่เมื่อไปถึงร้านคาราโอเกะที่ฉันทำงานอยู่ ‘เสี่ยชัช’ แขกประจำก็เรียกฉันไปนั่งด้วยอย่างเช่นเคย“สวัสดีค่ะเสี่ย ช่วงนี้มาทุกวันเลยนะคะ” ฉันทักทายด้วยเสียงที่อ่อนหวานและนุ่มนวล เดินไปนั่งข้างเขาแล้วไหว้ที่อกช้อนตาขึ้นมองด้วยสายตาที่ยั่วยวนและชวนให้เขาหลงใหล“ก็ติดใจคนแถวนี้น่ะ” เขาพูดแล้วยิ้มกริ่มมองฉันด้วยสายตาที่ฉ่ำหวานแล้วเรียกพนักงานมาสั่งกับแกล้มสองสามอย่างกับเครื่องดื่มเอาไว้พร้อมสรรพเราร้องเพลงรอจบไปหนึ่งเพลง อาหารก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ แล้วเสี่ยชัชก็สั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวนอีกเพื่อความเป็นส่วนตัวฉันร้องเพลงแล้วเต้นยั่วยวนเขาในเพลงย้อนยุคแบบที่เขาชอบ ที่เข
อ่านเพิ่มเติม
รสรักสาวคาราโอเกะ (2/5)
เพลงที่ฉันร้องอยู่ตอนนี้นอกจะจะทำให้เสี่ยชัชมีความสุขแล้ว ยังทำให้เขาหลงใหลฉันมากขึ้น ต้องขอบคุณที่ฉันโตมากับป้าที่ชอบฟังเพลงแนวนี้ทำให้ฉันร้องเพลงสมัยก่อนได้อย่างคล่องแคล่วและกลายเป็นตัวท็อปของวัยกลางคนที่เป็นกลุ่มลูกค้ากระเป๋าหนักแบบนี้“แหม นมกระเพื่อมสู้จริงๆ” เขามองอย่างชื่นชมหน้าอกที่กระเพื่อมไหวเวลาที่ฉันโยกตัวเต้นร่างเปลือยเปล่าของฉันโยกย้ายอย่างยั่วยวน จากนั้นก็ร้องเพลงแล้ววาดลีลาเต้นยั่วต่ออีกสองเพลง ก่อนจะยื่นไมค์ให้เสี่ยชัชได้ร้องเพลงที่เขาชอบบ้างในขณะที่เขาร้องเพลงอยู่ฉันก็นั่งข้างๆ คลอเคลียป้อนกับแกล้มและเครื่องดื่มให้เขาไม่ยอมห่างเขาร้องผิดคีย์แค่ไหนฉันก็ต้องยิ้มชมอย่างเอาใจบีบนวดที่ต้นขาของเขาและปรนนิบัติทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ตามหน้าที่ของสาวคาราโอเกะ‘ยิ่งท่วงเวลาให้เขาใช้ห้องนานแค่ไหนรายได้ฉันก็มากขึ้นเท่านั้น’ ดังนั้นสิ่งที่จะรั้งเขาเอาไว้ได้คือต้องใช้ร่างกายยั่วยวนให้เขาหลงใหลขณะที่เขาร้องเพลงอยู่นั้นฉันก็เริ่มใช้มือเลื่อนไปที่ท่อนลำที่หลับใหลอยู่ เขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่ฉ่ำหวานเพราะฤทธิ์เหล้าและความกระหายที่มีในอารมณ์“อื้ม อ๊าส์ เอาใจเก่งจริงๆ น้องนิ้งของเส
อ่านเพิ่มเติม
รสรักสาวคาราโอเกะ (3/5)
คงเป็นเพราะครั้งก่อนฉันพูดทีเล่นทีจริงกับเขาเรื่องที่ว่าให้เลี้ยงดูฉันไปเลย วันนี้เสี่ยชัชก็พาเพื่อนของเขามาด้วยแต่กลับเรียกฉันเข้าไปดูแลแค่คนเดียวจนทำให้สาวๆ คนอื่นรู้สึกหมั่นไส้ฉันโดนเสี่ยชัชจองตัวทุกวันไม่พอ วันนี้เขาเอาเพื่อนมาด้วยก็ยังไม่เรียกใครเพิ่มอีก ทำให้ฉันมีรายได้มากกว่าคนเก่า(และแก่)ที่ทำงานอยู่ก่อนหน้านี้“สวัสดีค่ะ” ฉันเข้าไปนั่งตรงกลางระหว่างทั้งสองคน แล้วไหว้ที่อกของทั้งคู่แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอียงตัวไปกอดเสี่ยชัชอย่างเอาใจ“นี่เสี่ยชาติ พี่ชายเสี่ยเอง”“สวัสดีค่ะเสี่ยชาติ” ฉันทักทายเขาอีกครั้งอย่างเป็นทางการแล้วยิ้มหวานให้ดูก็รู้ว่าเสี่ยชัชต้องการอะไร เขาไม่อยากให้ฉันวาดฝันว่าเขาจะชอบฉันถึงขั้นเก็บไว้เป็นเมียเก็บแต่ก็ไม่ได้อยากแบ่งปันกับลูกค้าคนอื่นถึงได้พาเสี่ยชาติมาร่วมวงด้วยแบบนี้ คงบอกเป็นนัยว่าหากฉันนอนกับคนอื่นที่เขาไม่รู้จักความสัมพันธ์แบบผูกขาดของเราก็จะจบลงทันที“เสี่ยชาติเขาอยากรู้ว่าทำไมเสี่ยถึงมาที่นี่ทุกวัน น้องนิ้งเอาใจเขาหน่อยก็แล้วกัน วันนี้เรา ‘ทั้งคู่’ อยากจะให้น้องนิ้ง ‘จับไมค์’ ให้เราฟัง” เสี่ยชัชพูดแล้วหันไปยิ้มกับพี่ชายของตนอย่างมีความหมาย“ได้ค่ะ
อ่านเพิ่มเติม
รสรักสาวคาราโอเกะ (4/5)
เสียงเพลงยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยที่คราวนี้เสี่ยชาติเป็นคนถือไมค์บ้างฉันรินเครื่องดื่มเอาใจทั้งสองคน ตอนนี้ขยับเข้าไปนั่งใกล้เสี่ยชัชพร้อมทั้งป้อนกับแกล้มให้เขาที่นั่งมองพี่ชายร้องเพลงโปรดอย่างตั้งใจแต่จะบอกว่าเพลงโปรดก็คงไม่ถูกนัก วิดีโอวาบหวิวประกอบเพลงต่างหากล่ะที่ทำให้เสี่ยชัชสนใจแบบนี้“ถ้าเสี่ยยังหนุ่มแน่นกว่านี้ ท่านี้เสี่ยไม่พลาดแน่” เขาโอบไหล่ฉันลูบไปมาเมื่อเห็นท่าลิงอุ้มแตงในวิดีโอประกอบเพลงในตอนนี้“แหม อุ้มไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ค่ะ แค่ท่าเบสิกเสี่ยก็ทำให้นิ้งแตกแล้วแตกอีก ขืนเล่นท่ายากนิ้งก็ขาสั่นไปทำงานไม่ไหวแน่” ฉันบอกเขาเสียงอ้อนอย่างเอาใจทำให้เสี่ยชัชหัวเราะออกมาอย่างพอใจกับคำพูดประจบประแจงนั้น“ก็เอาใจเก่งแบบนี้ไงล่ะ ถึงไม่อยากปล่อยให้คนอื่นเอา”“แล้วเสี่ยชาติล่ะคะ ปล่อยให้มาเอานิ้งแบบนี้ไม่หวงเหรอ” ฉันกระซิบข้างใบหูของเขาแล้วลูบมือที่ต้นขาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้เขาเกิดความกำหนัด“กับเขาเสี่ยยอมได้ และที่พาเขามาเพราะหลังจากนี้ไปเสี่ยอาจไม่ว่างมาบ่อยๆ เลยจะให้เสี่ยชาติมาเหมาน้องนิ้งในวันที่เสี่ยไม่ว่าง” เขาพูดวัตถุประสงค์ของการพาพี่ชายมาร่วมสนุกกับฉัน“แหม นี่
อ่านเพิ่มเติม
รสรักสาวคาราโอเกะ (5/5)
หลังจากที่ฉันร้องเพลงรอเสี่ยชัชไปแล้วสองเพลง เขาก็พร้อมที่จะสนุกกันแบบสามคนแล้ว“หายเหนื่อยแล้วล่ะ” เขาจิบเครื่องดื่มในมือแล้วยิ้มให้กับพี่ชายของตัวเองที่รออยู่นานแล้ว“งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ” เสี่ยชาติบอกน้องชายแล้วเขาก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนฉันถูกเขาดันตัวให้ลงไปคุกเข่าที่พื้นแล้วทั้งสองเสี่ยก็เข้ามายืนประกบซ้ายขวาได้เวลาให้ฉันจับไมค์ส่วนตัวของพวกเขาขึ้นมาแล้วใช้มือไปพร้อมๆ กัน“อมสิน้องนิ้ง อมสลับกันทั้งสองลำ” เสี่ยชัชบอกแนวทางการเล่นรักแบบสามคนให้ ฉันจึงรีบทำตามโดยไม่รีรอแผล็บ! แผล็บ! แผล็บ! ฉันเลียปลายหัวของพวกเขาทีละคนสลับกันไป ก่อนจะดูดอมมันอย่างเต็มปากเต็มคำแล้วละเลงเลียไปรอบๆ สลับกับดูดอยู่อย่างนั้น“อ๊าส์ ดีมากเลยน้องนิ้ง”“อมเก่งมาก แบบนี้ทิปหนักแน่”ทั้งสองคนผลัดกันพูดชื่นชมอย่างพอใจแล้วแอ่นสะโพกให้ฉันใช้มือและปากต่ออย่างสะดวก“ไม่ไหวแล้วอยากเอาเข้าแล้ว” เสี่ยชาติทนต่อแรงดูดของฉันไม่ไหว เขาดึงฉันให้ขึ้นไปอยู่ในท่าคลานไปกับทางยาวของโซฟาแล้วจับไมค์ส่วนตัวหัวบานของเขชยัดเข้ามาอย่างเต็มรักแล้วเริ่มซอยถี่ๆเสี่ยชัชเข้ามายืนอยู่อีกด้านของโซฟาตรงหน้าฉันแล้วจับท่อนลำให้ฉันใช้ปากให้เขา
อ่านเพิ่มเติม
ม่ายทรงเสน่ห์ (1/5)
เรื่องราวของเสน่ห์แม่ม่ายอย่างฉันได้เริ่มขึ้นหลังจากที่ฉันหย่ากับสามีแล้วในตอนนั้นฉันเดินทางไปสัมมนาที่ต่างจังหวัด แต่บังเอิญว่างานถูกยกเลิกกะทันหันเพราะวิทยาก่อนป่วย จึงกลับไปที่บ้านแล้วพบว่าเขาพาผู้หญิงมานอนกกกอดกันบนเตียงของเราจากนั้นฉันก็ไม่ทนเพราะไม่อยากรั้งให้คนหลายใจมาอยู่ในชีวิตของฉัน ฉันถ่ายรูปทั้งหมดเอาไว้แล้วค่อยๆ เดินออกไปจากห้องโดยไม่โวยวายอะไรให้พวกเขานอนหลับกอดกันอยู่อย่างนั้นฉันส่งรูปที่เขานอนกอดกับผู้หญิงอื่นในแชทกลุ่มของครอบครัวให้ทุกคนได้รู้เห็นพร้อมกับระบุไปว่าฉันต้องการหย่าไม่นานเขาก็รีบออกมาพูดขอโทษฉันแต่ว่าฉันไม่ต้องการอะไรแล้วนอกจากอิสรภาพ“ฉันจะฟ้องหย่าและฟ้องชู้ผู้หญิงของคุณ ถ้าไม่อยากหมดตัวยอมหย่าให้ฉันดีๆ และบ้านกับรถต้องเป็นของฉันคนเดียว” ฉันบอกข้อเสนอที่เด็ดขาดและจริงจังให้กับเขา โดยไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวเขายอมรับข้อเสนอ หย่าแล้วยอมออกไปจากชีวิตฉันโดยมีแค่รถคันเก่าและเงินเก็บส่วนของเขาติดตัวไป ส่วนเงินเก็บอีกครึ่ง บ้านและรถเป็นของฉันทั้งหมด เท่านั้นฉันก็ว่าฉันใจดีสุดๆ แล้วปัจจุบันฉันคือแม่ม่ายสาวที่มีแต่หนุ่มๆ มารุมขายขนมจีบ ‘กระดังงาลนไฟก็ยิ่งหอม
อ่านเพิ่มเติม
ม่ายทรงเสน่ห์ (2/5)
เมื่อกลับไปถึงบ้าน ฉันก็ชวนให้เขาเข้าไปในบ้านด้วยกันโดยไม่สนใจสายตาของเพื่อนบ้าน ก็โดนพูดเสียๆ หายๆ ไปแล้วนี่นะ แก้ตัวอะไรก็ไม่ได้ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ขอใครกินจะทำอะไรก็ไม่อยากสนใจใครฉันให้เอกนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นแล้วขึ้นไปหยิบไดร์เป่าผมที่เสียมาให้เขาซ่อมจริงทำให้เขาดูสลดลงไปแล้วลงมือซ่อมไดร์ให้แก่ฉันด้วยท่าทีเสียดายนิดๆในขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการแกะแงะซ่อมอะไรพวกนั้นอยู่ ฉันก็ให้เขาซ่อมต่อไปแล้วไปเปลี่ยนเป็นชุดลำลองออกมานั่งข้างเขาแล้วเอามือวางที่ต้นขาของเด็กหนุ่มพร้อมกับลูบไล้เบาๆ“ท่าทางจะงัดเก่งน่าดู” ฉันถามไปพลางเอาหน้าอกถูแขนเขาไปด้วย มือก็ลูบขาเขาปลุกอารมณ์ไปด้วยเอกตัวสั่นมือสั่นด้วยความตื่นเต้นพยายามหายใจให้เป็นปกติที่สุด แต่ฉันรู้ว่าเขาคงต้องการมากแล้ว แต่ยังลังเลว่าฉันจะยอมให้ทำจริงๆ หรือไม่“มางัดให้พี่หน่อยสิ” ฉันพูดแล้วขยับไปนั่งที่โซฟาอีกตัว กางขาอ้าออกกว้างให้เขาเห็นว่าภายใต้ชุดกระโปรงที่ฉันสวมใส่ไม่ได้มีชั้นในปิดบังของสงวนเอาไว้เอกตาลุกวาวแล้ววางมือจากไขควงและเครื่องมือซ่อมต่างๆ ขยับมานั่งคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วใช้นิ้วเขี่ยที่กลีบสวาทด้วยความหลงใหล“ดูใกล้ๆ สวยกว่
อ่านเพิ่มเติม
ม่ายทรงเสน่ห์ (3/5)
เสน่ห์ของม่ายสาวอย่างฉันไม่ได้มีแค่เด็กหนุ่มกลัดมันอย่างเอกเท่านั้น แม้แต่ที่บริษัทหนุ่มๆ ที่แอบชอบฉันและอยากมีความสัมพันธ์ด้วยก็มีเข้ามาขายขนมจีบมากมายอันดับแรกที่ฉันตัดออกไปคือคนที่มีครอบครัวแล้ว เพราะหลังจากที่ถูกสวมเขา ฉันก็เข้าใจความเจ็บปวดของผู้หญิงดีและไม่คิดจะเล่นชู้กับคนรักของใคร“นี่ทำงานประสาอะไรกัน ถึงได้ทำให้พลาดลูกค้ารายใหญ่ไปแบบนี้” เสียงตวาดที่ดุดันของผู้จัดการพร้อมกับเสียงทิ้งแฟ้มฟาดลงกับโต๊ะทำให้ทั้งแผนกขายเงียบกริบคนที่รับผิดชอบลูกค้ารายใหญ่ก็หน้าเจื่อนแล้วก้มหน้าลง“คุณฟาง คุณเป็นหัวหน้าแผนก คุณไม่ได้กำชับลูกน้องคุณให้ดูรายงานดีๆ เหรอ” เขาหันมาถามฉันเสียงดุ“คือว่า..”“ตามผมเข้าไปที่ห้อง” เขากัดฟันพูดด้วยความขุ่นเคือง แล้วเดินไปรอที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่อยู่สุดทางเดิน“พี่ฟางหนูขอโทษนะคะ แต่หนูมั่นใจว่าตรวจสอบดีแล้ว เอกสารต่างๆ ก็ระบุตัวเลขถูกต้องหมดทุกอย่าง มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่” พนักงานขายคนที่รับผิดชอบงานนี้โดยตรงพูดขึ้นมาอย่างร้อนใจที่ความผิดพลาดของเธอทำให้ฉันถูกตำหนิจากผู้จัดการสาขาฉันรับแฟ้มนั้นขึ้นมาดู ทุกอย่างก็ดูปกติดีแล้วทำไมผู้จัดการต้องหาเรื่อง
อ่านเพิ่มเติม
ม่ายทรงเสน่ห์ (4/5)
ในวันอาทิตย์ที่แสนเหงา วันนี้ผู้จัดการเคไม่ว่าง น้องเอกข้างบ้านก็ไปเที่ยวกับครอบครัว ส่วนผู้ชายคนอื่นๆ ฉันก็ไม่มีใครว่าง ในวันที่ฉันมีอารมณ์มากกว่าปกติฉันทนต่อความต้องการของตัวเองไม่ไหว ในตอนเช้าจึงจัดการถูหอยสไลด์กับหมอนข้างคู่ใจไปแล้วหนึ่งครั้ง ถึงจะเสร็จสมอารมณ์หมายแต่ก็ยังไม่รู้สึกดีเท่าโดนดุ้นอุ่นๆ มาบรรเทาความหนาวเหน็บในใจตอนนี้พอถึงตอนกลางวัน ฉันที่ขี้เกียจทำอาหารก็ได้สั่งอาหารมาทานที่บ้าน ไรเดอร์ที่รับงานชื่อคุ้นมากจนต้องกดซูมดูโปรไฟล์ แล้วฉันก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อหาคนคลายเหงาได้แล้ว“พี่บอลเองเหรอ” ฉันพึมพำออกมาแล้วยิ้มอย่างพอใจพี่บอลคือแฟนเก่าสมัยเรียน เขาเป็นคนที่ขยันทำมาหากินแต่ว่าดูซื่อๆ คบกับผู้หญิงก็โดนหลอกเอาเงินแล้วก็ทิ้งไป จนครองตัวโสดมาตลอดหลายปีนี้เขาคือทางเลือกที่ดีของฉันในวันที่แสนเหงาใจ และหากได้รำลึกความหลังกันสักยกก็คงจะดีไม่น้อยฉันนั่งติ้วรออาหารด้วยความตื่นเต้น ปลายนิ้วที่คลึงวนอยู่ที่เม็ดเสียวทำให้น้ำใสๆ ไหลเอ่อออกมาเต็มร่อง แต่ฉันไม่ได้ทำให้ตัวเองถึงจุดหมาย แค่คลึงให้เสียวเบาๆ เรียกให้น้ำเดินก็เท่านั้นสักพักพี่บอลก็มาถึง ฉันเดินออกไปรับอาหารแล้วยิ
อ่านเพิ่มเติม
ม่ายทรงเสน่ห์ (5/5)
งานเลี้ยงประจำปีของบริษัทถูกจัดขึ้นที่โรงแรมริมชายหาดแห่งหนึ่ง ตอนกลางคืนมีการแสดงริมหาดและดื่มกินกันอย่างเต็มที่ครอบครัวของท่านประธานมาร่วมงานในปีนี้ด้วย แฝดหนุ่มวัยยี่สิบที่เป็นว่าที่ทายาทลำดับถักไปของบริษัทก็มาแนะนำตัวกับพนักงานในช่วงที่ลาพักร้อนจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ“กลับมาครั้งนี้ดูหล่อและเท่มากเลยนะคะพี่ฟาง” พนักงานรุ่นน้องดึงชายเสื้อฉันให้หันไปมองหลานแฝดของท่านประธาน“อืม ก็หล่อดี” ฉันเออออตาม แล้วหันไปมองสองแฝดที่มองมาทางฉัน สายตาแบบนั้นไม่บอกก็รู้ว่าคงจะอยากรู้จักฉันให้ลึกซึ้งกว่านี้สาวๆ ในออฟฟิศก็ยังโสดยังสาวกว่าแต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่สนใจ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะไม่อยากผูกสัมพันธ์กับสาวๆ เพราะกลัวการผูกมัดและต้องแสดงความรับผิดชอบ แต่กับฉันที่เป็นม่ายหากมีสัมพันธ์ด้วยแล้วก็ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรมากพอฉันรู้ว่าพวกเขาสนใจฉัน ฉันก็หาโอกาสปลีกตัวออกไปคนเดียวแล้วรอดูท่าทีว่าพวกเขาคนใดคนหนึ่งจะตามฉันมารึเปล่า แต่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ฉันถึงกับอึ้งไปแล้วก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมากเมื่อพวกเขาสองคนเดินมาพร้อมกัน“เดินเล่นคนเดียวริมหาดแบบนี้ตอนดึกอันตรายนะครับพี่”“ให้พวกเราไปส่งที่ห้อง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status