กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก

' กลิ่นกาแฟยามค่ำคืน '

เสียงหัวเตียงกระทบผนังดังเป็นจังหวะหนักหน่วง ท่ามกลางความเงียบของห้องส่วนตัวชั้นบนสุด

ผ้าม่านกำมะหยี่สีไวน์แดงปิดทึบจนแสงไฟจากถนนด้านนอกลอดเข้ามาไม่ได้ เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟข้างเตียงที่ตกกระทบผิวเปลือยบางส่วนของคนสองคนบนผ้าปูสีเข้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และไอร้อนของลมหายใจที่ยังไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ

ปรานศรีเอนศีรษะไปด้านหลัง ปล่อยให้เส้นผมที่เคยเกล้าอย่างเรียบร้อยหลุดกระจายลงบนหมอน ริมฝีปากสีแดงสดเผยอรับลมหายใจถี่กระชั้น มือเรียวที่แต่งเล็บสีแดงจิกลงบนไหล่กว้างของนีโอจนเกิดรอย ทว่าเจ้าของรอยกลับไม่คิดจะถอย

ตรงกันข้าม เขากลับกดตัวลงใกล้ขึ้น ราวกับต้องการย้ำให้ผู้หญิงใต้ร่างรู้ว่า ต่อให้เธอเป็นเจ้าของร้าน เป็นผู้หญิงที่ใคร ๆ ในที่แห่งนี้เรียกว่าแม่ เป็นคนตั้งราคาชีวิตของผู้หญิงมากมายแค่ไหน บนเตียงนี้เธอก็ยังเป็นของเขา

และปรานศรีก็รู้ดี

เธอรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าอำนาจของนีโอเป็นอย่างไร

แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอจำนน

ปรานศรียกมือขึ้นรั้งท้ายทอยเขาลงมา ริมฝีปากแดงบดจูบตอบอย่างไม่อ่อนข้อ แรงพอจะทำให้นีโอหัวเราะต่ำในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่า อันตราย และพึงพอใจเหมือนสัตว์ร้ายที่เจอคู่ต่อสู้ถูกใจ

“ยังดื้อเหมือนเดิม” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ

ปรานศรียิ้ม ทั้งที่ลมหายใจยังสั่นอยู่

“ถ้าไม่ดื้อ ก็เอาคุณไว้ไม่อยู่นะซิ”

นีโอไม่ตอบด้วยคำพูด

เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง ลึก หนัก และเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ จนเสียงหัวเราะของปรานศรีขาดหายไปในลำคอ เหลือเพียงเสียงหอบที่ดังปะปนกับเสียงผ้าปูยับย่นใต้ร่าง

สำหรับคนอื่น นีโอคือมาเฟียที่ไม่มีใครกล้าขัดสำหรับปรานศรี เขาคือชายคนเดียวที่ทำให้เธอปลดระวางตัวเองจากการเป็นสินค้าของผู้ชายอื่นและสำหรับนีโอ ปรานศรีไม่ใช่แค่เมีย

เธอคือผู้หญิงที่รอดมาจากขุมนรกด้วยมือเปื้อนเลือด และยังสวยพอจะทำให้เขาอยากครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและร้อนผ่าว กว่าความหนักหน่วงในห้องจะค่อย ๆ ลดลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยังพันกันอยู่ในความเงียบ

ปรานศรีนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมมองเพดานมืดสลัว ริมฝีปากยังมีร่องรอยของจูบที่ไม่อ่อนโยน ส่วนปลายนิ้วของเธอลากผ่านรอยเล็บบนไหล่ของนีโอเบา ๆ เหมือนกำลังชื่นชมผลงานของตัวเอง

“คืนนี้เงียบผิดปกติ” นีโอพูดขึ้นในที่สุด เสียงต่ำของเขายังแหบพร่าเล็กน้อย ขณะพลิกตัวไปหยิบบุหรี่จากโต๊ะข้างเตียง “ข้างล่างไม่มีปัญหาใช่ไหม”

ปรานศรีหัวเราะเบา ๆ พลางดึงเสื้อคลุมผ้าไหมขึ้นมาคลุมไหล่ เธอลุกจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน แผ่นหลังขาวนวลหายเข้าไปใต้ผ้าเนื้อลื่น ก่อนที่เธอจะผูกสายเสื้อคลุมหลวม ๆ ด้วยท่าทางของผู้หญิงที่คุ้นชินกับการถูกมอง

“ร้านฉันเคยมีปัญหาให้ใครเห็นด้วยเหรอ”

นีโอจุดบุหรี่ เปลวไฟจากไฟแช็กสว่างวาบอยู่เพียงชั่วขณะ ก่อนปลายมวนจะกลายเป็นสีแดงเรื่อ ควันสีเทาลอยขึ้นช้า ๆ เหนือหัวเตียง

“เสี่ยมนตรีโทรหาฉัน”

มือของปรานศรีที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นแตะริมฝีปากชะงักไปนิดเดียว

นิดเดียวเท่านั้น

ก่อนเธอจะจิบเหล้าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อยากได้อะไรอีกล่ะ”

“ของใหม่”

คำตอบนั้นทำให้ห้องที่เพิ่งร้อนระอุเมื่อครู่เย็นลงอย่างประหลาด

ปรานศรีวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง แสงไฟจากป้ายร้านกาแฟด้านล่างสะท้อนขึ้นมาบนใบหน้าสวยคมของเธอ ใบหน้าที่เคยถูกผู้ชายหลายคนมองเป็นของเล่น แต่ตอนนี้กลับเป็นใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังคำนวณราคา กำไร ความเสี่ยง และชีวิตของคนอื่นอย่างเยือกเย็น

“ของใหม่ไม่ได้หาง่ายเหมือนเมื่อก่อน” เธอพูด “เดี๋ยวนี้สถานเลี้ยงเด็ก มูลนิธิ พวกงานเอกสารอะไรพวกนั้นเริ่มยุ่งยากขึ้น ลาเต้บ่นอยู่เหมือนกันว่าต้องระวังมากกว่าเดิม”

“ลาเต้ทำงานพลาด?”

น้ำเสียงของนีโอไม่ได้ดังขึ้น แต่ความเย็นในคำถามทำให้คนฟังรู้ว่าคำว่า ‘พลาด’ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายคนนี้ให้อภัยง่าย ๆ

ปรานศรีหันกลับมามองเขา ดวงตาไม่สั่นแม้แต่น้อย

“ลาเต้ไม่เคยพลาด” เธอตอบทันที “แค่ของดีต้องรอเวลา เด็กบางคนเอามาเร็วไปก็เสียของ เลี้ยงไม่เป็นก็พังหมด”

นีโอคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว สายตาคมกริบมองผู้หญิงของตัวเองผ่านม่านควันบาง ๆ

“แล้วคนที่เลี้ยงไว้นานแล้วล่ะ”

ปรานศรียิ้ม

เป็นรอยยิ้มสวยมาก สวยเสียจนถ้าใครไม่รู้จักเธอดีพอ คงเผลอคิดว่ามันอ่อนโยน

แต่ในห้องนี้ ไม่มีใครไร้เดียงสาขนาดนั้น

“เดียร์น่าจะถึงเวลาแล้ว”

ชื่อของเด็กสาวคนนั้นหล่นลงกลางห้องราวกับเหรียญทองที่ถูกโยนลงบนโต๊ะประมูล

นีโอเอนหลังพิงหัวเตียง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกถึงใบหน้าของเด็กสาวที่เติบโตอยู่ใต้หลังคาร้านนี้มาหลายปี

“เด็กนั่นดื้อ”

“เด็กสวยก็ดื้อทั้งนั้นแหละ” ปรานศรีตอบอย่างไม่เดือดร้อน “ยิ่งดื้อ ผู้ชายยิ่งอยากเอาชนะ”

“แน่ใจว่าเอาอยู่?”

ปรานศรีเดินกลับมาที่ปลายเตียง ชายเสื้อคลุมผ้าไหมไหวตามจังหวะก้าวอย่างนุ่มนวล ทว่าทุกย่างก้าวของเธอกลับมีน้ำหนักเหมือนคนที่คุ้นชินกับการยืนอยู่เหนือคนอื่น

“ฉันเลี้ยงมันมากับมือ” เธอพูดช้า ๆ “สอนให้ยิ้ม สอนให้แต่งตัว สอนให้รู้ว่าผู้ชายชอบผู้หญิงแบบไหน เดียร์สวยขึ้นทุกวัน แล้วมันก็รู้ตัวด้วยว่าตัวเองสวย”

ปรานศรีหยุดยืนข้างเตียง ปลายนิ้วแตะขอบแก้วเหล้าแล้วลากเบา ๆ คล้ายกำลังเล่นกับความคิดของตัวเอง

“ผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองสวย ถ้าปล่อยให้คิดว่าความสวยมีไว้เลือกชีวิตเอง สักวันมันจะคิดหนี”

นีโอหัวเราะต่ำในลำคอ

“เธอกลัวมันหนี?”

“ฉันไม่กลัวเด็กคนไหนหนีหรอก” ปรานศรีตอบทันที “ฉันแค่ไม่ชอบเสียของ”

คำว่า ‘ของ’ ทำให้ห้องเงียบลงอีกครั้ง

นีโอมองปรานศรีนิ่ง เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดีพอจะไม่ถามว่าเธอหมายถึงอะไร ผู้หญิงอย่างปรานศรีไม่มีวันใช้คำผิดโดยไม่ตั้งใจ ถ้าเธอเรียกใครว่า ‘ของ’ นั่นแปลว่าในใจเธอ คนคนนั้นมีราคา มีประโยชน์ และมีเจ้าของแล้ว

“ฉันนึกว่าเธอรักเด็กนั่น” นีโอพูดขึ้นเหมือนโยนหินลงน้ำ

ปรานศรีนิ่งไป

เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น แต่ก็มากพอให้ความเงียบในห้องมีรอยร้าวเล็ก ๆ

ก่อนเธอจะหัวเราะออกมาเบา ๆ หวานนุ่ม ราวกับคำถามนั้นเป็นเรื่องน่าขัน

“รักสิ” เธอตอบ “ถึงได้เลี้ยงให้มันสวยขนาดนี้ไง”

นีโอไม่พูดต่อ

เขารู้ดีว่า สำหรับปรานศรี ความรักกับการครอบครองมักใช้ชื่อเดียวกันเสมอ