เราเห็นการเล่นบทมาโซคิสที่ถูกยกย่องบ่อยครั้งจากผลงานภาพยนตร์อาร์ตเฮาส์ ซึ่งหนึ่งในตัวอย่างที่เด่นคือผลงานของ Isabelle Huppert ใน 'The Piano Teacher' การแสดงของเธอไม่ใช่แค่อาศัยท่าทีหรือลุค แต่เป็นการถ่ายทอดความซับซ้อนทางจิตใจของตัวละครที่มีแนวโน้มมาสโซคิสต์ได้อย่างเยือกเย็นและเจ็บปวดพร้อมกัน
ในนิยายที่กล้าเจาะลึกชีวิตด้านมืดของตัวละคร การนำเสนอมาโซคิสม์มักเป็นทั้งเครื่องมือเล่าเรื่องและกระจกสะท้อนจิตใจของตัวละครเอง เรามักเห็นการใช้รายละเอียดทางกายภาพ เช่น ความเจ็บปวดหรือการบาดหมางทางร่างกาย ถูกบรรยายอย่างประณีตเพื่อให้ผู้อ่านรู้สึกใกล้ชิดกับประสบการณ์นั้น ใน 'The Story of O' ความยินยอมและการแลกเปลี่ยนอำนาจถูกวางไว้กลางเรื่องราว ทำให้ผู้อ่านต้องตั้งคำถามว่าการยอมรับความเจ็บปวดเป็นหนทางของความรักหรือการสูญเสียตัวตนกันแน่