มาโดกะ

เสียงของมาโดกะฉบับญี่ปุ่นเป็นผลงานของ Aoi Yūki (悠木 碧) — ชื่อนี้คุ้นหูคนดูอนิเมะแน่นอน และฉันยังรู้สึกว่าเสียงเธอคือหนึ่งในเหตุผลใหญ่ที่ทำให้ตัวละครมีมิติ

ฉันชอบวิธีที่เธอปรับโทนเสียงให้เข้ากับความเปราะบางและความกล้าของตัวละครในเวลาเดียวกัน: เสียงใส ๆ ที่ฟังแล้วอบอุ่นเมื่อตอนยังเป็นเด็กนักเรียน แต่ก็สามารถส่งผ่านความหนักแน่นหรือความปวดร้าวในฉากสำคัญได้อย่างทรงพลัง ฉันจดจำความแตกต่างของโทนเสียงได้ชัดเจนเมื่อเทียบกับบทบาทอื่น ๆ ที่เธอรับเล่น เช่น การแสดงให้เห็นถึงขั้วตรงกันข้ามใน 'Youjo Senki' ที่แสดงพลังและความคมคาย เห็นได้ว่าเธอมีความยืดหยุ่นทางอารมณ์สูง

ในฐานะแฟน ฉันยังชื่นชมความใส่ใจในรายละเอียดของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการร้องเพลงประกอบตัวละครหรือการร่วมงานในภาพยนตร์ต่อเนื่องของแฟรนไชส์ เธอไม่ใช่แค่ให้เสียง แต่ทำให้มาโดกะมีชีวิตจริง ๆ ซึ่งสำหรับฉันแล้วนั่นคือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า Aoi Yūki เหมาะสมกับบทบาทนี้มากแค่ไหน

อยากให้เขายิ้มตอนแกะห่อเป็นภาพที่จดจำได้เลย — สำหรับแฟนสายสะสมของ 'Puella Magi Madoka Magica' ผมมองว่าฟิกเกอร์สเกลคุณภาพดีเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่ง เพราะมันแสดงความตั้งใจและเก็บไว้โชว์ได้จริง ๆ

ฟิกเกอร์หนึ่งชิ้นจากผู้ผลิตที่เชื่อถือได้ เช่น งานที่ระบุสเกล 1/7 หรือ 1/8 ของตัวละครที่แฟนชอบ จะมีรายละเอียดเสื้อผ้า หน้า และฐานจัดฉากที่สวยงาม ตอนซื้อให้ดูเรื่องสภาพกล่องและใบรับรอง ถ้าเป็นรุ่นลิมิเต็ดจะยิ่งมีคุณค่าทางจิตใจมากขึ้น ผมเคยเห็นคนบ้าฟิกเกอร์เปิดกล่องแล้วน้ำตาไหลเพราะความประทับใจของงานละเอียด ๆ แบบนี้

ถ้าต้องการเพิ่มความเป็นคู่ แนะนำใส่ของขวัญตัวหลักด้วยชิ้นเล็ก ๆ ที่เข้าคู่กัน เช่น แหวนคู่งานทำลาย 'Soul Gem' หรือกรอบภาพอิลลัสชันสั่งพิเศษที่มีข้อความส่วนตัว ผมมักจะใส่การ์ดเล็ก ๆ ลงไปในกล่องเพื่อให้ของขวัญดูตั้งใจมากขึ้น ของแบบนี้ไม่ได้วัดค่าด้วยราคาเสมอไป แต่อยู่ที่ความตั้งใจและการเลือกสิ่งที่สื่อถึงความทรงจำร่วมกันได้ดี

ไม่ค่อยมีใครลงลึกถึงเบื้องหลังของมากาโดะกันแบบเป็นระบบนัก แต่ต้นฉบับนิยายให้ภาพของเขาเป็นตัวละครที่ถูกแต่งขึ้นด้วยเส้นขอบบาง ๆ ของความลับและบาดแผล เห็นเป็นได้ว่าเขาเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้อต่อความอบอุ่น — ครอบครัวที่หายไปหรือถูกพราก ชุมชนชายขอบ หรือการถูกผลักไสจากสังคม ทำให้บุคลิกของเขาผสมผสานความระแวดระวัง ความเฉียบคม และความมุ่งมั่น แม้จะมีบันทึกเหตุการณ์ตรงๆ น้อย แต่รายละเอียดเล็กๆ เช่นการใช้คำพูดทื่อ ๆ ท่าทางไม่ไว้วางใจคนแปลกหน้า และการยึดมั่นในเป้าหมายบางอย่าง ช่วยให้เห็นว่าต้นกำเนิดของมากาโดะเน้นไปที่การสูญเสียและการอยู่รอดเป็นหลัก

จากการอ่านฉากย้อนหลังและบทสนทนาในต้นฉบับ สามารถสรุปได้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนชั้นนำทางสังคมหรือมีความเป็นมาที่หรูหรา การฝึกฝนทักษะต่าง ๆ ของเขามักมาจากการเรียนรู้ด้วยการลงมือทำแทนการได้การศึกษาแบบเป็นระบบ แผลในอดีต — อาจเป็นเหตุการณ์ที่เขาเห็นหรือประสบกับครอบครัว — เป็นแรงขับสำคัญที่ทำให้มากาโดะตั้งเป้าหมายบางอย่างที่มีทั้งความชอบธรรมและความโหดร้ายในสายตาคนอื่น บทบาทของเขาในนิยายไม่ได้แค่เป็นผู้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องด้วยการกระทำ แต่ยังเป็นเครื่องสะท้อนให้ตัวละครอื่น ๆ เผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่สวยงามของโลกเดียวกัน ฉากที่เขาตัดสินใจครั้งใหญ่หรือเปิดเผยอดีตให้คนใกล้เคียงเห็น จะเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความขัดแย้งทางศีลธรรม ซึ่งเป็นหัวใจของการสร้างตัวละครที่น่าจดจำ

เมื่อเทียบกับการดัดแปลงในสื่ออื่น ๆ นิยายต้นฉบับมักปล่อยให้ผู้อ่านเติมเต็มช่องว่างของมากาโดะเอง แทนที่จะยัดรายละเอียดทั้งหมดเข้าไป ช่วงนี้ทำให้ตัวละครมีความลึกลับและเปิดทางให้การตีความหลายมุมมอง ทั้งในแง่ของฮีโร่ที่ได้รับบาดเจ็บจนต้องแข็งกร้าว และในแง่ของผู้ร้ายที่เคยเป็นผู้ถูกกระทำ ก่อนจะกลายเป็นผู้กระทำ การเขียนเช่นนี้กระตุ้นให้ผู้อ่านตั้งคำถามว่าความยุติธรรมและการแก้แค้นมีเส้นแบ่งอย่างไร และทำให้มากาโดะกลายเป็นตัวละครที่ไม่ง่ายจะตัดสินใจเพียงมุมเดียว

โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบวิธีที่ต้นฉบับปล่อยให้มากาโดะเป็นพื้นที่ว่างให้คนอ่านสำรวจ ช่วยให้เขาไม่ถูกจำกัดอยู่แค่ฉากหลังหรือประวัติศาสตร์เชิงข้อเท็จจริง แต่กลายเป็นเสมือนแนวคิดเกี่ยวกับบาดแผลและการเลือกทาง ศิลปะในการเล่าแบบมืด ๆ แบบนี้ทำให้ทุกครั้งที่มากาโดะโผล่มาในเรื่อง ฉากนั้นมีพลังและทำให้ฉันอยากย้อนกลับไปอ่านบรรทัดที่เคยข้ามซ้ำ ๆ เพื่อค้นหาสัญญะเล็ก ๆ ที่บอกว่าทำไมเขาถึงเป็นอย่างนี้ และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ฉันไม่ค่อยเห็นในตัวละครแนวเดียวกันมากนัก

แค่ตัวอักษร 'มาโกะ' ก็มีเสน่ห์หลายชั้น — เสียงสั้น ๆ นี้บอกอะไรได้ตั้งแต่ความนุ่มนวลไปจนถึงความตั้งใจจริง ขอยกมุมมองแบบคนที่ชอบสังเกตชื่อคนรอบตัว: ฉันมักจะฟังทำนองของชื่อก่อน แล้วค่อยคิดถึงตัวอักษรว่าถ้าเขียนเป็นคันจิจะให้ความหมายแบบไหน

คำว่า 'มาโกะ' ในภาษาญี่ปุ่นไม่ได้มีความหมายตายตัวเพราะความหมายขึ้นกับคันจิที่เลือกมากที่สุด ตัวอย่างที่เจอบ่อยคือ '真子' (真 = จริง/แท้, 子 = ลูก/เด็ก) ที่ให้ความหมายประมาณว่า 'ลูกที่แท้จริง' หรือแปลเป็นนัยว่าอยากให้เป็นคนซื่อสัตย์และจริงใจ อีกแบบคือ '茉子' (茉 = ดอกมะลิหรือชาจากคำจีน) ให้ภาพละเอียดอ่อนและกลิ่นอายทะเลเมดิเตอร์เรเนียนนิด ๆ ขณะที่ '麻子' (麻 = ป่าน/ลินิน) อาจฟังดูแข็งแรงและเรียบง่ายกว่า

จากมุมที่เป็นคนฟังชื่อแล้วจินตนาการ ฉันมองเห็นว่ารากศัพท์ '-ko' (子) สื่อถึงความเป็นชื่อผู้หญิงแบบดั้งเดิมในญี่ปุ่น ช่วงยุคก่อนหน้ามันฮิตมาก แต่เทรนด์เปลี่ยนไปคนรุ่นใหม่อาจเลือกเขียนเป็นฮิรางานะหรือคาตาคานะเพื่อความเป็นสมัย หรือตัด '-ko' ออกไปเลย ชื่อเดียวกันนี้เมื่อปรากฏในงานเล่าเรื่อง เช่นตัวละคร 'Mako Mankanshoku' ใน 'Kill la Kill' ก็ช่วยให้ภาพลักษณ์ของตัวละครดูสดใส ซื่อสัตย์ และมีความเป็นเด็กในทางบวก — สิ่งพวกนี้ทำให้ชื่อง่าย ๆ อย่าง 'มาโกะ' มีมิติละลานตากว่าที่คิด

ฉันชอบเปรียบเทียบเวอร์ชันมังงะกับฉบับอนิเมะเพราะสองสื่อให้ประสบการณ์ต่างกันสุดขั้ว แม้โครงเรื่องหลักจะเหมือนกัน — การพบกันของมาโดกะกับการตัดสินใจครั้งใหญ่ การวนซ้ำของโฮมุระ และชะตากรรมของสาวเวท — แต่พลังของแต่ละสื่ออยู่ที่วิธีนำเสนอ ในฉบับอนิเมะ 'Puella Magi Madoka Magica' ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยภาพเคลื่อนไหว เสียง และจังหวะตัดต่อที่ชัดเจน ตอนที่มามิจากไปหรือฉากสุดท้ายของซีรีส์มีน้ำหนักทางอารมณ์มากเพราะดนตรี เสียงพากย์ และการจัดแสงที่ทำให้ใจสั่นได้ทันที

ในทางกลับกัน มังงะใช้ความเงียบของหน้าไวท์สเปซและมุมมองภายในตัวละครเพื่อขยายความคิดหรือความสงสัยที่อาจถูกกลบในอนิเมะ มังงะมักเติมบทสนทนาภายในหรือรายละเอียดเล็กๆ ที่ฉายให้เห็นกระบวนการคิดของตัวละคร ซึ่งทำให้บางฉากรู้สึกเป็นส่วนตัวกว่า แต่ข้อจำกัดคือมังงะให้ความรู้สึกช้ากว่าและขาดมิติด้านเสียงที่ทำให้ฉากหวาดกลัวในอนิเมะเฉียบคมขึ้น

รูปแบบศิลป์ก็เป็นอีกเรื่องที่ต่างกัน: ไลน์และการจัดเฟรมของมังงะเน้นการจัดวางภาพหน้ากระดาษเพื่อบังคับสายตา ผสมกับการใช้สัญลักษณ์ในฟองความคิด ส่วนอนิเมะเซอร์ไพรส์ด้วยฉากเวทมนตร์ที่แปลกประหลาดและสไตลิสติกของฉากแม่มด เมื่อรวมทั้งหมดแล้ว ฉันรู้สึกว่าอนิเมะตีความอารมณ์ด้วยพลังแบบภาพรวม ส่วนมังงะเชิญให้ผู้อ่านอยู่กับความคิดและรายละเอียดภายในของตัวละครนานขึ้น — ทั้งสองเวอร์ชันมีคุณค่าในแบบของตัวเองและเติมเต็มกันได้ดี

การเปลี่ยนชะตาของมาโดกะใน 'Puella Magi Madoka Magica the Movie: Rebellion' เป็นการพลิกบทที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงไปอีกแบบ

ผมคิดว่าแกนกลางคือการย้ายตำแหน่งของพลังจากการเป็นแนวคิดสากลกลับมาเป็นสิ่งที่มีรูปร่างและขอบเขตอีกครั้ง ในซีรีส์เดิม มาโดกะอุทิศตัวเองจนกลายเป็น 'กฎแห่งวงจร' ที่คอยกำจัดเวทและทำลายการเกิดของแม่มด แต่ในภาค 'Rebellion' ความตั้งใจของโฮมุระทำให้ทุกอย่างพลิก: เธอพุ่งเข้าไปสู้กับสภาวะเหนือมนุษย์นั้น ก่อขึ้นเป็นโลกขนาดจิ๋วที่โอบอุ้มมาโดกะไว้ในรูปแบบมนุษย์ ทั้งที่จริงมาโดกะเองเคยอยู่ในสถานะเหนือโลกไปแล้ว

ผลที่ตามมาคือมาโดกะสูญเสียหน้าที่ระดับจักรวาล กลายเป็นมนุษย์ที่มีความทรงจำและความสัมพันธ์แบบคนทั่วไปแทนการคอยช่วยเหลือทุกคนจากเบื้องหลัง ฉันเห็นว่านี่คือการแลกเปลี่ยนที่กินใจ: ได้ความเป็นมนุษย์กลับมา แต่นั่นหมายถึงการเสี่ยงและความเปราะบางที่เพิ่มขึ้น โฮมุระรับผิดชอบและกลายเป็นสิ่งที่คนเรียกกันว่า 'ปีศาจ' เพราะเธอเลือกกระทำที่ขัดกับคำสันติของมาโดกะเพื่อให้ได้มาโดกะคืนมา

ในมุมมองของผม นี่ไม่ใช่การคืนสถานะที่เรียบง่าย แต่เป็นคำถามเชิงจริยธรรม: ความเป็นมนุษย์มีค่าพอที่จะแลกกับการยกเลิกการปกป้องระดับจักรวาลหรือไม่ ภาพสุดท้ายที่เห็นโค้งไปมาระหว่างความอบอุ่นและการกักขังยังคงทำให้ฉันคิดถึงความหมายของคำว่าเลือกและรักอยู่เสมอ

คำตอบนี้จะสรุปสถานะของ 'มากาโดะ' ให้ชัดเจนที่สุดในมุมมองของแฟนๆ ที่ติดตามงานประเภทนี้: ณ เวลาที่อัพเดตล่าสุด ไม่มีประกาศมังงะทางการของ 'มากาโดะ' จากสำนักพิมพ์หลักหรือการ์ตูนที่ตีพิมพ์เป็นตอนต่อเนื่องแบบซีเรียลไลซ์ออกมาเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ทั้งนี้ไม่ได้แปลว่าเนื้อหาของเรื่องหายไปหรือไม่มีชิ้นงานภาคขยายเลย เพราะบ่อยครั้งงานที่เป็นอนิเมะต้นฉบับหรือโปรเจกต์ใหม่จะมีนิยามการขยายโลกแบบอื่นก่อนจะกลายเป็นมังงะแบบตีพิมพ์จริงจัง เช่น โนเวล สตอรีโคมิกสั้น หรือแฟนอาร์ตที่กลายเป็นฟิกชั่นเสริม ซึ่งฉันเองมองว่านั่นเป็นสัญญาณบอกใบ้ว่าถ้าเรื่องได้รับความนิยมพอ มังงะทางการก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้ในภายหลัง

โดยทั่วไปเส้นทางของการดัดแปลงมีหลายแบบ: ถ้าเรื่องเริ่มจากมังงะแล้วจึงถูกดัดเป็นอนิเมะ ก็จะมีมังงะต้นฉบับอยู่แล้ว ในทางกลับกันถ้าเป็นอนิเมะต้นฉบับ มักจะมีมังงะหรือโนเวลตามมาในอีกหลายเดือนถึงหนึ่งปีหลังจากประกาศหรือฉาย เพื่อขยายจุดขายและเพิ่มเนื้อหาให้แฟนคลับ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือผลงานบางเรื่องที่เริ่มเป็นอนิเมะแล้วภายหลังมีมังงะหรือสปินออฟออกมาเติมรายละเอียดโลกหรือมุมมองตัวละครเดียว เช่น กรณีของ 'Puella Magi Madoka Magica' ที่มีมังงะและสปินออฟหลายแนว หรือกรณีที่มังงะจะถูกตีพิมพ์ลงนิตยสารและรวบรวมเป็นเล่มเมื่อมีตอนสะสมพอ ซึ่งกระบวนการเหล่านี้ขึ้นกับปัจจัยเชิงพาณิชย์และแผนของสตูดิโอ/ผู้สร้างมากกว่าความต้องการส่วนตัวของแฟนๆ

ถ้าต้องนึกภาพแบบแฟนตัวยง ฉันมักจะสังเกตสัญญาณที่บอกว่ามังงะกำลังจะมา ได้แก่ ประกาศจากสำนักพิมพ์หรือนิตยสารรายสัปดาห์/รายเดือน ข่าวของการสปินออฟจากทีมผู้สร้าง หรือการเปิดบัญชีของผู้เขียนบนแพลตฟอร์มเผยแพร่ซึ่งมักเป็นสเต็ปแรกในการทดลองเนื้อหา แต่นี่เป็นมุมมองโดยรวม ไม่ใช่การบอกว่า 'มากาโดะ' จะต้องเป็นไปตามกรอบเดียวกันเสมอไป เพราะบางโปรเจกต์เลือกรักษาเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ในรูปแบบอนิเมะหรือโนเวลเท่านั้นและไม่ขยายสู่มังงะ เหตุผลอาจมาจากแผนการตลาด สัญญาลิขสิทธิ์ หรือทรัพยากรของทีมสร้าง

ส่วนความรู้สึกส่วนตัวก็คงอยากเห็นมังงะของ 'มากาโดะ' ถ้ามันมีโอกาส เพราะการอ่านมังงะช่วยให้เราได้จับจังหวะเรื่องราวและรายละเอียดปลีกย่อยที่อนิเมะบางครั้งไม่ได้ลงลึก การมังงะที่ทำดีจะเติมความเป็นโลกของเรื่องและตัวละครได้อย่างละเมียด ซึ่งถ้าเกิดขึ้นจริงก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนที่อยากเก็บสะสมและดื่มด่ำกับโลกของ 'มากาโดะ' ให้ลึกขึ้น

เมื่อพูดถึงชื่อ 'มาซาจิกะ' ผมมักนึกถึงความรู้สึกของคำสองพยางค์ที่ประกอบกันแล้วให้ความหนักแน่นแต่ไม่แข็งทื่อ

ส่วนหนึ่งของรากศัพท์มาจากพยางค์ 'มาซา' ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นมีตัวคันจิหลายตัวที่อ่านว่า 'มาซา' เช่น 正 (ความถูกต้อง, ยุติธรรม), 昌 (รุ่งเรือง), 政 (การปกครอง), 雅 (งามสง่า) และ 将 (ผู้นำ) ขึ้นอยู่กับเจตนาของผู้ตั้งชื่อ ส่วนพยางค์ 'จิกะ' มักเขียนด้วย 近 (ใกล้), 親 (ความใกล้ชิดหรือพ่อแม่), 智 (ปัญญา) หรือ 孝 (ความกตัญญู) ซึ่งทำให้ความหมายรวมแตกต่างกันไปตามคันจิที่เลือก

ประวัติศาสตร์การตั้งชื่อของซามูไรสมัยเซนโกคุมักชอบใช้พยางค์ 'มาซา' นำหน้าเพื่อสื่อถึงความชอบธรรมและเกียรติยศ ดังนั้นชื่อ 'มาซาจิกะ' ที่เขียนเป็น 正近 อาจสื่อว่า 'ความถูกต้องที่ใกล้ชิด/แนบแน่น' ขณะที่ 政親 อาจมีน้ำหนักเรื่อง 'การปกครองที่ใกล้ชิด' นั่นทำให้ชื่อแบบนี้รู้สึกทั้งเป็นทางการและมีชั้นเชิง

ถ้าตั้งชื่อในยุคปัจจุบัน ผู้ปกครองมักเลือกคันจิที่ให้ความหมายสวยงามพร้อมเสียงที่ฟังง่ายสำหรับคนไทยอย่างฉันก็มองว่านี่เป็นชื่อที่มีทั้งรสวัฒนธรรมและความลึกซึ้ง เหมาะกับตัวละครประวัติศาสตร์หรือคนจริงจังที่ต้องการภาพลักษณ์มั่นคง

ในยุคที่หมอกแห่งความขัดแย้งยังคลุมประเทศนินจา ผมจำภาพเด็กหนุ่มจากตระกูลตาที่แข็งแกร่งอย่างอุจิวะได้ชัดเจน—มาดาระเกิดในยุคสงครามระหว่างตระกูลต่าง ๆ ซึ่งบรรยากาศตั้งแต่เด็กคือการต่อสู้และการแข่งขันเพื่อความอยู่รอด

ชีวิตวัยเด็กของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความอบอุ่นแบบบ้านธรรมดา แต่เป็นการฝึกฝนและการหล่อหลอมจากสนามรบ เขาเติบโตขึ้นท่ามกลางความคาดหวังจากเผ่า และพัฒนาสายตาพิเศษอย่าง Sharingan เมื่อต้องเผชิญกับความโหดร้ายของสงคราม ก็เกิดสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับฮาชิรามะจากฝั่งเซ็นจู ทั้งคู่เคยเป็นมิตรและคู่แข่งในเวลาเดียวกัน จนท้ายที่สุดมีส่วนร่วมในการก่อตั้งหมู่บ้านซึ่งเป็นจุดเริ่มของความหวังใหม่ แต่ความเห็นที่ต่างกันต่ออนาคตของชนเผ่านำไปสู่ร้าวลึกในหัวใจของมาดาระ ช่วงวัยเด็กที่ถูกทิ้งไว้กับการต่อสู้และการสูญเสียกลายเป็นเชื้อเพลิงให้เขาเดินบนเส้นทางที่เข้มข้นและมืดมนขึ้น ในบริบทของเรื่องราว 'Naruto' จุดเริ่มต้นแบบนี้คือรากที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่โลกจดจำได้ทั้งความเกรี้ยวกราดและความคิดที่ยิ่งใหญ่

ความขัดแย้งระหว่างมาดาระกับฮาชิรามะเกิดจากการชนกันของอุดมการณ์กับบาดแผลส่วนตัวที่สะสมมานาน

มาดาระเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยการสูญเสียและความไม่ไว้วางใจต่อผู้คนรอบตัว ทำให้เขาเชื่อว่าพลังและการควบคุมคือทางออกเดียวสำหรับความสงบ ในทางกลับกัน ฮาชิรามะเชื่อในการสร้างพันธะ เชื่อว่าการรวมตัวของเผ่าต่าง ๆ และการสร้างสถาบันอย่างหมู่บ้านจะยับยั้งความรุนแรงได้ แม้ว่าทั้งคู่จะมีเป้าหมายคล้ายกันคือสิ้นสุดสงคราม แต่วิธีการต่างกันอย่างสุดขั้ว

ผมเห็นว่าจุดพลิกคือเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับการสูญเสียคนใกล้ชิด—การตายของน้องชายมาดาระทำให้ความหวังของเขาแตกสลายและเปิดช่องให้ความแค้นเติบโต ต่อให้ฮาชิรามะพยายามยื่นมือและสร้างทางออกทางการเมือง แต่แผลใจของมาดาระลึกเกินกว่าจะรับข้อเสนอเหล่านั้นได้ สุดท้ายสิ่งที่เริ่มจากความต่างทางความคิดกลายเป็นการต่อสู้ที่ทลายมิตรภาพเก่า ๆ ไว้เป็นอนุสาวรีย์บนหุบเขาแทนคำอธิบาย