มิสเตอร์บีส

จำนวนคนในทีมขึ้นอยู่กับว่าตั้งนิยามไว้แค่ไหน — ถ้านับเฉพาะคนที่เราเห็นเป็นประจำในวิดีโอบนหน้าจอ จำนวนมักจะไม่เยอะนักและคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างรวดเร็ว คนที่แฟน ๆ ส่วนใหญ่นึกถึงมักมีประมาณห้าถึงเจ็ดคนหลัก: คนที่อยู่ข้าง ๆ เจ้าของช่องในเกมใหญ่หรือการท้าทายต่าง ๆ ซึ่งรวมทั้งคนที่เด่นชัดอย่าง Chris, Chandler, Karl และ Garrett บ่อยครั้งจะมีผู้เล่นรับเชิญหรือเพื่อนร่วมทีมเข้ามาเสริม ทำให้ตัวเลขขึ้นลงได้บ้าง

ผมชอบมองว่าผู้ชมเห็นเป็น 'ทีมหน้า' แบบนี้เพราะเขาทำหน้าที่เป็นใบหน้านำเสนอ แต่การทำวิดีโอขนาดใหญ่ที่มีการแจกของหรือจัดฉากยิ่งใหญ่เบื้องหลังยังมีคนอีกหลายคนที่ไม่ได้ขึ้นกล้องและนับรวมไม่ได้ง่าย ๆ ดังนั้นถ้าคำนวณเฉพาะคนที่ปรากฏบ่อย ๆ บนหน้าจอ คำตอบที่เป็นไปได้จะอยู่ในช่วง 5–8 คน แต่ถ้าขยายความหมายว่าเป็นทีมงานที่ร่วมทำวิดีโอจริง ๆ ตัวเลขก็จะเพิ่มขึ้นทันที

การทำโปรเจกต์ของ 'MrBeast' มีความหลากหลายมากจนบางครั้งรู้สึกทึ่งในสเกลของมัน เห็นได้ชัดที่สุดคือสองแคมเปญที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของเขา: 'TeamTrees' และ 'TeamSeas' ซึ่งเป็นความร่วมมือระดับโลกที่เชิญชวนผู้คนบริจาคเพื่อปลูกต้นไม้และเก็บขยะในทะเลตามลำดับ โดยเฉพาะ 'TeamTrees' ที่ตั้งเป้าไว้ปลูก 20 ล้านต้นและสร้างความตระหนักเรื่องการฟื้นฟูป่า รวมถึง 'TeamSeas' ที่มุ่งนำขยะออกจากทะเลเป็นล้านปอนด์ ผมชอบวิธีที่เขาทำให้เรื่องสิ่งแวดล้อมกลายเป็นเรื่องที่คนทั่วไปสามารถร่วมได้โดยตรงผ่านอินเทอร์เน็ตและเนื้อหาที่เข้าใจง่าย

อีกส่วนที่ผมมองว่าโดดเด่นคือช่องการกุศลของเขาเองอย่าง 'Beast Philanthropy' ซึ่งไม่ใช่แค่การโชว์แจกเงิน แต่เป็นการตั้งระบบช่วยเหลือจริงจัง เช่น การจัดตั้งคลังอาหารและแจกจ่ายของให้คนที่เดือดร้อน รวมทั้งยังมีวิดีโอที่เข้าไปช่วยเหลือชุมชนท้องถิ่น ตลอดจนการบริจาคให้กับมูลนิธิและองค์กรต่างๆ ด้วยรูปแบบที่ทั้งสร้างสื่อและให้ความช่วยเหลือไปพร้อมกัน นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าเจตนาของโปรเจกต์เหล่านี้ไม่ได้เป็นแค่วิดีโอไวรัล แต่มีเป้าหมายชัดเจนในการแก้ปัญหาบางอย่าง

สุดท้ายผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้โปรเจกต์การกุศลของเขาได้ผลคือนวัตกรรมด้านการระดมทุนและความร่วมมือกับองค์กรที่มีความเชี่ยวชาญ เขาใช้พลังของผู้ติดตามและสื่อออนไลน์ดึงคนให้มีส่วนร่วม ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้เห็นเป็นตัวเลขและเรื่องราวของคนที่ได้รับความช่วยเหลือจริงๆ นี่แหละที่ทำให้ผมยังคงติดตามงานกุศลของเขาอย่างต่อเนื่องและคาดหวังว่าจะมีแคมเปญที่สร้างผลกระทบใหม่ๆ ต่อไป

พูดตรงๆ ฉันมองว่าเมกะฮิตสุดของช่องคือ 'Squid Game In Real Life' เพราะมันเป็นวิดีโอที่รวมทุกอย่างที่ทำให้คลิปของมิสเตอร์บีสปังในระดับไกลไปทั่วโลก

คลิปนี้โดดเด่นเพราะขนาดโปรดักชันและการเชื่อมโยงกับกระแสวัฒนธรรมป็อประดับโลก การทำเวอร์ชันจริงของซีรีส์ดังทำให้คนทั่วไปที่ไม่ได้ติดตามช่องของเขาก็อยากคลิกดู ผู้ชมได้เห็นสนามแข่งแบบเหมือนซีรีส์จริง ๆ พร้อมกติกาที่ตึงเครียดและการตัดต่อที่ฉลาด ซึ่งตอบโจทย์ทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความบันเทิงแบบทันทีทันใด

นอกจากนี้ผลกระทบทางไวรัลยังช่วยให้คลิปมีการแชร์-พูดถึงต่อเนื่อง คนเอาซีนไปทำมีม ทำคอนเทนต์ต่อ และสื่ออื่นหยิบไปพูดถึงอีก ทำให้ยอดวิวโตแบบทบต้นไม่หยุด ฉันเองยังชอบดูช่วงตัดสินใจของผู้เข้าแข่งขันซ้ำ เพราะมันสะท้อนพลังดราม่าแบบที่หาดูยากในวิดีโอทั่วไป

ตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นข่าวเกี่ยวกับตัวเลขของ 'MrBeast' เพราะมันชวนให้คิดว่าผู้สร้างคอนเทนต์ยุคใหม่ทำเงินกันได้แค่ไหน

ผมมองว่าเมื่อพูดถึงรายได้ต่อปีของ 'MrBeast' ต้องแยกให้ชัดระหว่างรายได้จาก YouTube โดยตรง (โฆษณาที่จ่ายให้กับครีเอเตอร์) กับรายได้รวมทั้งหมดที่มาจากกิจการอื่น ๆ และสปอนเซอร์ สิ่งที่หลายคนเห็นในสื่อมวลชนมักเป็นตัวเลขรวมทั้งปี ซึ่งรวมทั้งโฆษณา สปอนเซอร์ การขายสินค้ารวมถึงธุรกิจอย่าง 'MrBeast Burger' และแบรนด์ขนม 'Feastables'

ในมุมมองของผม ตัวเลขรายได้รวมต่อปีของเขาในช่วงปีหลัง ๆ มักถูกประเมินในช่วงประมาณ 50–100 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี หากตีเป็นเงินไทยก็จะประมาณหลายพันล้านบาทต่อปี แต่ถามว่าเฉพาะจาก YouTube (โฆษณาและระบบพันธมิตรของ YouTube) อย่างเดียว อาจอยู่ในช่วงที่ต่ำกว่า คือราว 15–40 ล้านดอลลาร์ต่อปี ขึ้นกับจำนวนวิวจริง CPM ที่ได้รับ และข้อตกลงสปอนเซอร์แบบรวมช่อง

สิ่งที่ควรจำคือค่าใช้จ่ายการผลิตรายการของเขาสูงมาก เพราะทำวิดีโอแบบลงทุนหนักและแจกเงินจำนวนมาก ตัวเลขรายรับจึงไม่เท่ากับกำไรทั้งหมด แต่นับความสามารถในการสร้างรายได้และขยายธุรกิจแล้ว 'MrBeast' ยังคงเป็นกรณีศึกษาที่น่าทึ่งในวงการครีเอเตอร์และธุรกิจสื่อสมัยใหม่

ร้านค้าหลักที่ฉันมักจะเข้าไปดูและสั่งซื้อคือ 'ShopMrBeast' ซึ่งเป็นร้านอย่างเป็นทางการของมิสเตอร์บีสบนเว็บ โดยส่วนตัวเคยสั่งฮู้ดดี้กับเสื้อยืดจากที่นี่หลายครั้งแล้ว คุณภาพผ้าและการพิมพ์มักตรงตามภาพที่ลง ตัวเว็บจัดหมวดหมู่ชัดเจน มีหน้าไอเท็มแบบลิมิเต็ดและคอลเล็กชันตามธีมที่ออกเป็นรอบ ๆ

ประสบการณ์การสั่งซื้อส่วนใหญ่จะเป็นแบบช็อป-ชิปตรงจากสโตร์เลย บางครั้งมีสินค้าลิมิเต็ดที่ขายดีจนของหมดไว แล้วจะมีการเปิดพรีออเดอร์หรือรีสต็อกในเวลาจำกัด ทำให้ต้องคอยติดตามข่าวสารจากช่องทางของมิสเตอร์บีสเอง ส่งของไปต่างประเทศได้แต่ค่าขนส่งอาจสูงและเวลาจัดส่งบางทีก็ช้ากว่าที่คาดไว้

โดยรวมผมชอบที่มีสินค้าหลากหลายตั้งแต่เสื้อผ้าไปจนถึงของสะสมชิ้นเล็ก ๆ และมักจะมีธีมที่เชื่อมโยงกับวิดีโอหรือแคมเปญของเขา ทำให้การซื้อเป็นมากกว่าการได้เสื้อ เป็นการเก็บความทรงจำจากคอนเทนต์ด้วย

เคยสงสัยไหมว่าใครเป็นคนจัดการเบื้องหลังความอลังการของ 'MrBeast' ที่เราเห็นบนหน้าจอ? ผมติดตามช่องนี้มานานพอจะบอกได้ว่าหัวใจของทีมคือทีมงานหน้ากล้องที่คุ้นหน้าและทีมโปรดักชันขนาดใหญ่ที่ทำงานหนัก แม้ว่า 'มิสเตอร์บีสต์' จะเป็นชื่อของ Jimmy Donaldson แต่คลิปหลายชั่วโมงต้องอาศัยทั้งคนที่ปรากฏตัวบนกล้อง เช่น สมาชิกประจำที่แฟนๆ คุ้นเคย ไปจนถึงทีมตัดต่อ ทีมถ่ายทำ เสียง เอฟเฟกต์ และทีมโลจิสติกส์ที่วางแผนการซื้อของ จัดการสถานที่ และความปลอดภัย

ผมเคยสังเกตว่าบทบาทหลักๆ ที่มักจะมีในทุกโปรเจ็กต์คือผู้กำกับ/โปรดิวเซอร์ที่ดูแลคอนเซ็ปต์ ทีมถ่ายทำและผู้ช่วยถ่ายภาพที่ลงหน้างาน ทีมตัดต่อหลักที่ประกอบคลิปให้เรียบและไว ทีมกราฟิก/เอฟเฟกต์ และทีมจัดการสปอนเซอร์หรือพาร์ทเนอร์ ในบางคลิปยังมีทีมก่อสร้างฉากและคนดูแลความปลอดภัยโดยเฉพาะ เพราะงานบางชิ้นมีความเสี่ยงสูง

การรับสมัครมักเป็นการผสมระหว่างการคัดเลือกจากคนรู้จัก การชวนจากผู้ที่เคยร่วมงาน และการรับสมัครแบบเป็นทางการสำหรับตำแหน่งเชิงเทคนิค เช่น ตัดต่อหรือโปรดิวเซอร์ ซึ่งผู้สมัครจะต้องส่งผลงานหรือรีลมาให้ดู แล้วผ่านการทดสอบงานจริงหรือวันทดลองงานก่อนเซ็นสัญญา ส่วนคนที่จะขึ้นกล้องบ่อยๆ มักเกิดจากเคมีที่ดีระหว่างเจ้าของช่องกับคนที่มาร่วมงาน ความเป็นกันเองและความพร้อมทำงานในสภาพแวดล้อมเร่งด่วนจึงสำคัญมาก นี่คือเหตุผลที่ทีมหน้ากล้องบางคนกลายเป็นใบหน้าประจำของช่องได้เร็วและต่อเนื่อง

ต้องบอกเลยว่าเบื้องหลังคลิปยักษ์ของมิสเตอร์บีสต์มีเครือข่ายรายได้ที่ซับซ้อนและฉลาดกว่าที่คนทั่วไปคิดเยอะ

ภาพรวมชัด ๆ คือรายได้หลักมาจากค่าโฆษณาบน YouTube (AdSense) ทั้งจากวิดีโอยาวและจากผู้ชมที่สมัครสมาชิก YouTube Premium ซึ่งเงินตรงนี้มาจากการดูและจำนวนวิวที่มหาศาลของช่องหลักและช่องรองของเขาเอง — ผมสังเกตว่าช่องย่อยอย่างช่องเกมหรือช่องรีแอคช่วยกระจายรายได้ ทำให้ไม่ต้องพึ่งช่องเดียว

ช่องทางที่สำคัญถัดมาเป็นธุรกิจที่สร้างแบรนด์ขึ้นมาเอง เช่นไลน์อาหาร 'MrBeast Burger' ที่ทำงานร่วมกับครัวผสมแบบเสมือนจริง (virtual kitchens) และผลิตภัณฑ์ 'Feastables' ที่ขายขนมและของที่ระลึกออนไลน์ โมเดลธุรกิจแบบนี้ช่วยให้รายได้ไม่ต้องพึ่งโฆษณาอย่างเดียว นอกจากนั้นยังมีการขายสินค้าอย่างเสื้อผ้าและเมอร์ชที่มียอดขายต่อเนื่อง

สุดท้ายยังมีสปอนเซอร์และการผนวกแบรนด์ในคอนเทนต์, รายได้จากสตรีมสดอย่าง Super Chat และสมาชิกของช่อง รวมถึงการร่วมลงทุนหรือโปรเจกต์พิเศษต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เมื่อเห็นตัวเลขรายได้ของเขา มันมาจากหลายแหล่งที่ช่วยกันพยุงและขยายธุรกิจไปในทิศทางใหม่ ๆ มากกว่าการพึ่งพาโฆษณาเพียงอย่างเดียว

เริ่มต้นเส้นทางบน YouTube ของเขาเกิดขึ้นในปี 2012 เมื่อยังเป็นวัยรุ่นที่ชอบทำวิดีโอเล่นเกมและอัพโหลดคลิปสั้นๆ ลงช่อง 'MrBeast'. ฉันตามดูวิวัฒนาการของช่องนี้มานาน พอเห็นคลิปแรกๆ จะเป็นแนวเล่นเกม เช่น Let's Play เกมยอดนิยมในยุคนั้นกับคลิปที่ตัดต่อง่ายๆ และบางครั้งก็เป็นคลิปโผล่มาแบบทดลองหรือรีแอคชั่นที่ไม่ได้ตั้งใจจะดัง แต่อย่างหนึ่งที่ชัดเจนคือความพากเพียร—อัปโหลดต่อเนื่องแม้ยอดวิวจะน้อยมาก

การเปลี่ยนจังหวะของคอนเทนต์เริ่มชัดเมื่อคลิปทดลองที่ใช้ไอเดียเรียบง่ายแต่แปลกตาเริ่มได้รับความสนใจมากขึ้น จุดเปลี่ยนที่คนพูดถึงกันเยอะคือคลิปทดลองที่ใช้เวลาเยอะและเป็นการท้าทายตัวเอง เช่น คลิปที่นับไปถึงหลักหมื่นซึ่งกลายเป็นไวรัลในปี 2017 และทำให้เขาเริ่มทดลองรูปแบบที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ฉันชอบดูช่วงนี้เพราะเห็นการออกแบบวิดีโอที่เน้นความทุ่มเทและความพิเศษของไอเดีย

หลังจากที่เริ่มมีผู้ชมมากขึ้น คอนเทนต์ก็พลิกเป็นโจทย์เชิงสเกลมากขึ้นเรื่อยๆ — จากการเล่นเกมเป็นการจัดชาเลนจ์ แจกของ และงานกุศลที่ใช้เงินจำนวนมากเพื่อสร้างความตะลึงและการมีส่วนร่วมของคนดู การเห็นทีมงานขยายขึ้น เทคนิคการตัดต่อที่ปรับมาเป็นแบบไวขึ้น และสปอนเซอร์ที่เข้ามาทำให้รูปแบบวิดีโอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แต่พื้นฐานที่ยังคงอยู่คือความอยากทดลองและทำสิ่งที่คนดูไม่ค่อยเห็น ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ช่องนี้เติบโตได้จริงๆ

ตัวเลขรายได้ของมิสเตอร์บีสต์ต่อวิดีโอมักถูกพูดถึงแบบกว้างๆ และบางครั้งก็สูงกว่าความเป็นจริงมากเมื่อคนเดากันเล่นๆ

ในการประมาณค่าผมมักแยกเป็นส่วนๆ: รายได้จากโฆษณาบนยูทูบเป็นฐานหลักแต่ไม่ใช่ทั้งหมด หลักการคำนวณคร่าวๆ คือเอาจำนวนวิวที่มีการมองเห็นโฆษณา (monetized views) คูณด้วย CPM (รายได้ต่อพันวิว) ซึ่งสำหรับช่องใหญ่ระดับนี้ CPM อาจอยู่ในช่วงกว้างมาก เช่นประมาณ 2–10 ดอลลาร์ ขึ้นกับภูมิภาคและฤดูกาล หากวิดีโอได้ 20–80 ล้านวิว รายได้โฆษณาอาจตกอยู่ในช่วงหลักหมื่นถึงแสนดอลลาร์ในระดับกลางๆ ในขณะที่วิดีโอที่ไวรัลมากๆ อย่างการสร้าง 'Squid Game' เวอร์ชันของเขา อาจทำตัวเลขได้สูงสุดในช่วงแสนดอลลาร์ขึ้นไป

นอกจากโฆษณาแล้ว ค่าจ้างสปอนเซอร์และการโปรโมทแบรนด์มักเป็นส่วนที่ทำรายได้ให้กระโดดขึ้นอย่างมาก บางดีลอาจให้หลายแสนถึงล้านดอลลาร์ต่อแคมเปญ ขณะเดียวกันรายได้จากสินค้าที่ระลึกและธุรกิจข้างเคียงก็ถูกนับรวมเข้ามา ทำให้หากรวมทุกแหล่งรายได้ ตัวเลขรวมต่อวิดีโอที่หลายฝ่ายประเมินมักอยู่ในช่วงกว้างๆ ตั้งแต่ประมาณสองแสนถึงหลายล้านดอลลาร์ ขึ้นกับปัจจัยหลายอย่าง เช่น จำนวนวิว รูปแบบสปอนเซอร์ และต้นทุนการผลิต ในมุมมองของผม ตัวเลขที่ถูกพูดต่อกันว่าเป็นหลักหลายล้านต่อวิดีโอมีความเป็นไปได้ แต่ต้องจำไว้ว่ามีค่าใช้จ่ายและภาษีมากมายที่ลดทอนรายรับสุทธิลง เรียกได้ว่าตัวเลขดิบอาจสวย แต่ผลกำไรจริงๆ ก็ขึ้นกับโครงสร้างต้นทุนของแต่ละโปรเจกต์

การเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมของเขาสะท้อนพลังของการใช้แพลตฟอร์มให้เกิดประโยชน์จริงจัง

เราเห็นชัดจากโครงการใหญ่สองโครงการที่หลายคนคงคุ้นกันดี นั่นคือแคมเปญปลูกต้นไม้ซึ่งมีเป้าหมายชัดเจนและผลลัพธ์ที่จับต้องได้:โครงการนั้นระดมทุนจนได้กว่า 20 ล้านดอลลาร์เพื่อปลูกต้นไม้ให้ได้ 20 ล้านต้น ร่วมมือกับองค์กรมรดกด้านสิ่งแวดล้อมที่เชื่อถือได้ วิธีการของเขาไม่ได้เป็นแค่การขอเงินจากแฟน ๆ แต่เป็นการรวมตัวของเหล่าครีเอเตอร์และแบรนด์เพื่อให้คนทั่วไปอยากมีส่วนร่วมในเรื่องสำคัญแบบง่าย ๆ

ดิฉันชอบที่เขาไม่ได้หยุดแค่โปรเจกต์ระดับโลก แต่ยังลงมือทำในระดับท้องถิ่นผ่านมูลนิธิและช่องที่เน้นการกุศลโดยตรง ช่องเหล่านี้จัดตั้งธนาคารอาหาร เคลื่อนย้ายแจกของจำเป็น และร่วมมือกับหน่วยงานในพื้นที่เพื่อให้ความช่วยเหลือเข้าถึงคนที่ต้องการจริง ๆ นั่นทำให้การบริจาคไม่ใช่แค่ตัวเลขบนหน้าจอ แต่กลายเป็นของจริงที่อยู่ในมือผู้รับ เป็นการทำการกุศลที่ผสมผสานระหว่างการระดมทุนแบบไวรัลกับการลงพื้นที่จริง ซึ่งสำหรับเราแล้วเห็นแล้วรู้สึกว่ามันมีพลังและผลกระทบที่ชัดเจน