บอสขาอย่าใจดำ

เอลิกาลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ถูกมัดมือมัดขาด้วยเชือกล่ามสัตว์ ผูกติดกับเก้าอี้เหล็กสำหรับทรมานเหมือนในหนังผู้ใหญ่ (AV) ของญี่ปุ่นหรือฝรั่งไม่มีผิด

โดยเก้าอี้เหล็กตั้งอยู่กลางห้องอันมืดสลัว ท่ามกลางกลิ่นไวน์อ่อนจางในอากาศเย็นฉ่ำราวสิบเจ็ดองศา และควันเทียนบางเบาล่องลอยเอื่อยเฉื่อยเฉกเช่นดวงวิญญาณกำลังเต้นระบำ

บรรยากาศชวนขนลุกขนพองสยองขวัญ เหมือนอยู่ในหนังฆาตกรโรคจิต จนไม่กล้าจินตนาการว่าชีวิตวัยเบญจเพสของเธอกำลังจะเจอกับโชคชะตาแบบไหน

“อะ!!...อะไรกันเนี่ย!!! ฉันอยู่ที่ไหน???”

หญิงสาวตกใจกับสภาพตัวเองจนใจสั่นพร่าไปหมด ร่างกายตอบสนองอัตโนมัติด้วยการดีนดิ้นขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแสนโหดร้ายที่รัดรึงร่างกายและวิญญาณเธอไว้อย่างไร้ปรานี

ทว่า... ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บเนื้อเจ็บตัว ยิ่งทุรนทุราย เชือกมรณะก็ยิ่งมัดแน่น ราวกับเป็นเถาวัลย์ผีสิงในหนังสยองขวัญสั่นประสาทอย่างไรอย่างนั้น

“โอ๊ย!!! ฮือ นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันอยู่ในสภาพนี้ ใครทำกับฉันแบบนี้ ฮือ ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!”

เธอตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง กรีดร้องคอแทบแตกด้วยความหวาดกลัวและประหวั่นพรั่นพรึงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต ร้องภาวนาขอให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น

“ช่วยด้วยยยย ใครก็ได้ ช่วยฉันที!!”

เธอมาอยู่ในนรกนี่ได้ยังไงเอลิกา ใครจับเธอแก้ผ้าแล้วมัดติดกับเก้าอี้ทรมานแบบนี้...คิดสิคิด...คิดให้ดีว่าก่อนหน้านี้ เธอทำอะไรอยู่ เธออยู่ที่ไหน และอยู่กับใคร?

“บอส!!!” เธอเบิกตาโพลง จำได้แล้วว่าคนที่เธออยู่ด้วยคนสุดท้ายคือใคร ใช่แล้ว...ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่ไหน แต่คือเจ้านายของเธอเอง “คุณพิศรุตม์!!!”

“เรียกฉันเหรอ!”

เสียงทุ้มนุ่มกร้าวแกร่งดังขึ้นจากมุมไหนสักแห่งในห้อง น้ำเสียงเยือบเย็นแต่ทรงพลัง หากแต่เจือปนไว้ด้วยความสาสมใจไร้ความเมตตาอย่างสัมผัสได้

“บอส!!” เธออุทานเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอได้ ผู้ชายแสนดีที่อยู่ในฝันหวานของเธอทุกค่ำคืน

“บอสหรือคะ ทำไม...”