เต่านินจา พ.ศ. 2557

ยุคของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' แบบการ์ตูนทีวีแปลกตากับเวอร์ชันภาพยนตร์ปี 2014 ต่างกันชัดเจนในหลายชั้น จังหวะการเล่าและโทนสีของเรื่องทำให้ผมรู้สึกเหมือนดูโลกคนละใบเลย

เวอร์ชันคลาสสิกจากซีรีส์การ์ตูนยุค 1987 เน้นความสดใส กระชับ เป็นตอนสั้น ๆ ที่มุ่งไปที่มุกตลก ความสัมพันธ์ในแก๊ง และบทเรียนง่าย ๆ สำหรับเด็ก ในขณะที่ฉบับปี 2014 เลือกธีมสเกลใหญ่ขึ้น ทั้งงานภาพแบบไฮเปอร์เรียลที่ผสม CGI กับองค์ประกอบแอ็กชันหนัก ๆ ฉากสู้มีการออกแบบช็อตยาวและมุมกล้องที่หวือหวา ทำให้มู้ดโดยรวมรู้สึกเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์มากกว่า

ตัวละครเองก็ถูกปรับให้ทันสมัยและมีมิติทางอารมณ์มากขึ้น พอเทียบกับการ์ตูนที่ให้บทพูดกวน ๆ เป็นหลัก ฉบับ 2014พยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกว่า เช่นความขัดแย้งภายในทีมและความเป็นมนุษย์ของตัวละครรอง ซึ่งบางครั้งทำให้บทสนทนาหนักขึ้นแต่ก็ทำให้ผมเข้าใจแรงจูงใจของพวกเขามากขึ้นด้วย

สุดท้าย แม้จะมีความแตกต่างที่ชัดเจน แต่ก็ยากจะปฏิเสธว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์คนละแบบ — ฉบับคลาสสิกคือความทรงจำวัยเด็กที่อบอุ่น ส่วนฉบับ 2014คือความบันเทิงแบบเต็มตาที่ออกแบบมาเพื่อคนดูยุคใหม่

ย้อนไปเมื่อภาพยนตร์ 'เต่านินจา' ฉบับปี 2557 เปิดตัว ฉันรู้สึกเหมือนถูกลากเข้าไปในโลกของแอ็คชันแบบบล็อกบัสเตอร์ที่มีจังหวะเร็วและเสียงระเบิดไม่หยุด

ฉากแอ็คชันและเอฟเฟกต์ถูกยกให้เป็นจุดแข็งโดยผู้ชมหลายคน—เด็กๆ กับคนดูทั่วไปมักชมว่าเห็นชัดถึงความตื่นเต้นและงานชุดใหญ่ที่ทำให้ตื่นตา นักวิจารณ์บางคนก็มองในมุมบวกตรงที่หนังยังสามารถเรียกความคิดถึงและความสนุกแบบง่ายๆ ออกมาได้ แม้จะไม่ลึกซึ้ง แต่ก็ให้ความบันเทิงแบบตรงไปตรงมา

อีกด้านหนึ่งที่ฉันพูดถึงบ่อยคือปัญหาเรื่องโครงเรื่องและการปรับตัว ตัวละครบางตัวถูกออกแบบใหม่จนทำให้แฟนเก่าบ่น เช่นรูปแบบของตัวละครหลักและโทนเรื่องที่ผสมกันระหว่างความมืดและมุกตลก ทำให้หนังขาดคอนทินิวิตีในอารมณ์ นักวิจารณ์มักติว่าบทมีรูรั่ว ตัดต่อกระชับแบบแลกความต่อเนื่อง และการพัฒนาตัวละครยังไม่เต็มที่ แต่แฟนกลุ่มหนึ่งก็มองว่าจุดด้อยเหล่านี้ถูกกลบด้วยจังหวะฮึกเหิมและภาพที่น่าดูโดยรวม ฉันจบการดูด้วยรอยยิ้มแบบยอมรับ: หนังอาจไม่ใช่คำตอบสำหรับคนอยากได้ดราม่าลึก แต่เป็นมื้อป็อปคอร์นที่พอให้สนุกได้

รายการพากย์ไทยของ 'เต่านินจา' เวอร์ชันปี 2557 ในความทรงจำของผมเคยเห็นเครดิตภาษาไทยในตอนท้ายของหนัง ซึ่งระบุว่านักพากย์หลายคนมารวมทีมกันเพื่อให้เสียงตัวละครมีบุคลิกชัดเจนและสนุกสนาน

ผมจะพูดถึงภาพรวมก่อน: เสียงของเต่าสี่ตัวถูกจับคู่กับน้ำเสียงและท่าทางอย่างใส่ใจ — ผู้นำมีเสียงทรงพลังและหนักแน่น เพื่อนตลกมีโทนเสียงสดใส ขณะที่นักคิดมีท่วงทำนองช้าลง และอีกคนก็มีเสียงแหบกร้าวกว่าเล็กน้อย ส่วนตัวละครอย่างชเรดเดอร์กับนักวิทยาศาสตร์ก็ได้เสียงที่ให้อารมณ์ตึงเครียดและเยือกเย็น ทำให้ฉากแอ็กชันกับมุกตลกบาลานซ์กันได้ดี

เมื่อมองในมุมของผู้ชมที่ชอบฟังพากย์ไทย ผมชอบการเลือกโทนเสียงที่สอดคล้องกับบุคลิกตัวละครมากกว่าการตามชื่อเสียงนักพากย์เสมอไป เพราะบางครั้งนักพากย์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกลับมีการแสดงที่ลงตัวและทำให้ตัวละครมีชีวิต ในเวอร์ชันนี้เสียงสนับสนุนอย่างตำรวจ นักข่าว และตัวร้ายหุ่นยนต์ก็มีคุณภาพ ทำให้หนังที่เต็มไปด้วยฉากบู๊ยังคงลื่นไหลและเข้าใจง่ายสำหรับคนดูไทย

ท้ายสุด อยากบอกว่าถึงแม้จะจำชื่อนักพากย์เฉพาะบางคนไม่ครบ ผมยังประทับใจกับงานรวมทีมพากย์ไทยชุดนั้นที่ทำให้อารมณ์หนังส่งตรงมาถึงผู้ชมบ้านเราได้อย่างสนุกและเป็นธรรมชาติ

น่าแปลกใจเหมือนกันที่เวอร์ชันปี 2557 กล้าผสมของเดิมกับของใหม่แบบค่อนข้างชัดเจน — ในฐานะแฟนที่ดูมาตั้งแต่การ์ตูนยุคเก่า ผมรู้สึกว่าโปรเจกต์นี้ตั้งใจจะรักษาแก่นดั้งเดิมไว้ แต่ก็อยากเพิ่มตัวละครใหม่เพื่อให้โลกของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' ดูสดและเข้ากับภาพยนตร์ฮอลลีวูดสมัยใหม่

ถ้าต้องบอกแบบตรง ๆ ตัวละครที่ถือเป็นของใหม่จริง ๆ ในภาพยนตร์ปี 2557 ก็คือ 'Eric Sacks' ซึ่งถูกสร้างขึ้นสำหรับหนังเวอร์ชันนี้โดยตรง เขาคือแนวคิดใหม่ที่ไม่ได้มาจากคอมิกหรือการ์ตูนเก่า ทำหน้าที่เป็นวายร้าย/ผู้มีอำนาจเชิงเทคโนโลยีที่ออกแบบมาให้เข้ากับโทนหนังบล็อกบัสเตอร์ ส่วนตัวละครตัวอื่น ๆ แม้จะมีการตีความใหม่ แต่มาจากแหล่งเดิม เช่นศัตรูหัวใจของเต่าอย่าง 'ชเรดเดอร์' หรือกลุ่ม 'Foot Clan' ที่ทุกเวอร์ชันแทบจะขาดไม่ได้ การที่หนังเอาองค์ประกอบจากต้นฉบับและการ์ตูนรุ่นก่อนมาปรับแต่ง ทำให้รู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ไปพร้อมกัน

สรุปสั้น ๆ คือ มีการสร้างตัวละครใหม่เฉพาะสำหรับหนังปี 2557 เพื่อเติมเต็มช่องว่างของพล็อตแบบภาพยนตร์ ส่วนตัวละครหลักและตัวประกอบจำนวนมากเป็นการหยิบจากแหล่งเดิมมาทำใหม่ — ผลลัพธ์ออกมาเป็นมิกซ์ระหว่างความเคยชินและการทดลองที่บางครั้งก็ได้ผลดีพอให้ผมยิ้มได้ตอนจบฉากหนึ่งฉากสอง

เราโตมากับความทรงจำที่มีทั้งกล่องของเล่นติดสติกเกอร์และโปสเตอร์หนัง เพราะฉะนั้นตอนที่พูดถึงของสะสมจาก 'Teenage Mutant Ninja Turtles' ฉบับปี พ.ศ. 2557 ผมนึกถึงชิ้นใหญ่ๆ ที่ตั้งโชว์แล้วรู้สึกว่าห้องมีเรื่องราวทันที

ของชิ้นแรกที่ควรจับตามองคือฟิกเกอร์ละเอียดระดับผู้ใหญ่จากค่ายที่ชื่อเสียงดี—งานพาร์ทแยกละเอียด หน้าและเกราะมีริ้วรอยตามสไตล์หนัง รุ่นลิมิเต็ดหรือเอ็กซ์คลูซีฟที่มาพร้อมฐานประกอบหรือส่วนพิเศษ เช่น หน้ากากสลับได้หรืออาวุธที่ถอดเปลี่ยนได้ มักมีราคาขยับขึ้นถ้าเก็บกล่องเดิมไม่แกะ ต่อมาคือสตีลบุ๊คบลูเรย์รุ่นพิเศษ สกรีนพริ้นท์และอะตาเรียที่เป็นลายเซ็นต์หรือแพ็กเกจศิลปะพิเศษจากเหตุการณ์เปิดตัวหนัง ทำให้มันดูเป็นชิ้นศิลป์มากกว่าแผ่นหนังทั่วไป

ผนวกกับโปสเตอร์ฉบับโรงหนังแบบแรร์หรือโปสเตอร์โปรโมทที่แบ่งเป็นชุดแกะสลักลิมิต มีความเป็นไปได้ว่าจะหาของที่ลงเลขพิมพ์หรือมีตราส่งจากสตูดิโอ ซึ่งค่านิยมจะโตขึ้นตามสภาพและการมีเอกสารรับรอง สำหรับคนที่ชอบความรู้สึกแบบของแท้ ชิ้นที่เกี่ยวข้องกับโปรดักชัน เช่น replica ของมาสก์ เศษสตัฟฟ์โปรโมชัน หรือโปสการ์ดแจกในงานรอบพรีเมียร์ ก็เป็นของสะสมที่เก็บได้ไม่ยากและมีเรื่องเล่าเมื่อหยิบขึ้นมาดู

ท้ายสุด ฉันมักมองหาชิ้นที่ทำให้เกิดการเล่าเรื่องเวลาแขวนหรือวางโชว์—ไม่จำเป็นต้องแพงที่สุด แต่ถ้ามีฉลากเลขหรือบรรจุภัณฑ์ครบ มันมักเก็บมูลค่าได้ในระยะยาว และทำให้ห้องสะสมดูเป็นงานศิลป์มากขึ้นตามไปด้วย

ชื่อของเต่านินจาทั้งสี่เดิมทีมาจากชื่อบุคคลจริง ๆ ที่มีรากศัพท์ต่างกัน และเมื่อนำมาแปลความหมายแบบตรง ๆ ก็ให้ความหมายที่น่าสนใจทีเดียว

'Teenage Mutant Ninja Turtles' ถูกตั้งชื่อตามศิลปินยุคเรอเนซองซ์ สี่คนคือ Leonardo, Donatello, Raphael และ Michelangelo แต่ละชื่อมีความหมายต่างกัน: Leonardo มาจากรากคำเจอร์มานิกที่สื่อถึง 'สิงห์' หรือความกล้าหาญ, Donatello มาจากรากละติน 'Donatus' แปลว่า 'ของประทาน' หรือ 'ของที่ให้', Raphael มาจากฮีบรู แปลว่า 'พระเจ้าทรงรักษา' หรือ 'ผู้ที่พระเจ้าได้รักษา', ส่วน Michelangelo เป็นการผสมของ Michael (ใครเทียบเท่าพระเจ้า) กับ Angelo (ทูตหรือเทพ) รวมความแล้วให้ภาพแบบ 'ผู้เป็นเหมือนพระเจ้าพร้อมทูตสวรรค์' ในเชิงสำนวน

เมื่อมองในมิติของตัวละคร ฉันมักคิดว่าเสียงและความหมายของชื่อนั้นช่วยเติมความรู้สึกให้ตัวเต่าแต่ละตัวได้ เช่น ชื่อที่ฟังหนักแน่นอย่าง Leonardo ให้ภาพผู้นำ ขณะที่ Donatello แฝงความเป็นผู้ให้หรือคนคิดสร้างสรรค์ การรู้ความหมายแบบนี้ทำให้เวลาได้ดูหรืออ่านเรื่องราวแล้วมีมุมมองเล็ก ๆ ที่เชื่อมกับชื่อมากขึ้น

ชื่อเรียกที่ติดปากในไทยมักสั้นและเป็นมิตร — 'เต่านินจา' คือคำที่ได้ยินบ่อยที่สุด และมันทำให้ภาพของสี่เต่าดูเข้าถึงง่ายขึ้นมาก

เวลาเล่าเรื่องนี้ผมมักนึกถึงตอนที่เด็กๆ ชวนกันดูการ์ตูนฉบับดั้งเดิม เพราะการพากย์ไทยเลือกใช้ชื่อเต็มแบบอ่านง่าย เช่น 'ลีโอนาร์โด' 'ราฟาเอล' 'ดอนนาเทลโล' และ 'ไมเคิลแองเจโล' แต่คนส่วนใหญ่จะเรียกสั้นกันว่า 'ลีโอ' 'ราฟ' 'โดน' และ 'ไมค์' แทน สีผ้าคาดหัวกับอาวุธกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทุกคนจำได้ทันที — ฟ้ากับดาบ, แดงกับไซ, ม่วงกับท่อน, ส้มกับนันชาร์โก้ (หรือนันจาโช) — คำเรียกแบบนี้ทำให้ตัวละครเป็นมิตรและคุ้นเคยมากขึ้น

อีกมุมหนึ่งที่ผมชอบคือชื่อชุดภาษาอังกฤษอย่าง 'Teenage Mutant Ninja Turtles' มักถูกย่อเป็น 'TMNT' หรืออ่านเป็น 'ทีเอ็มเอ็นที' ในไทย ซึ่งบางครั้งแฟนๆ จะผสมทั้งสองแบบในบทสนทนา ทำให้บทสนทนาระหว่างแฟนรุ่นเก่าและรุ่นใหม่สนุกขึ้นเพราะมีทั้งคำเต็มและคำย่อเป็นลายเซ็นของวงการ

เพลงที่โผล่มาเด่นสุดจากหนัง 'เต่านินจา' ปี 2557 คงต้องยกให้ 'Shell Shocked' เลยว่ามันติดหูแบบฉุดไม่อยู่ในช่วงเวลานั้น

ฉันชอบความกล้าที่ผู้สร้างเลือกเอาเพลงฮิปฮอป/แร็ปจังหวะหนักๆ มาเป็นตัวชูโรง เพราะมันไม่ใช่แค่เพลงประกอบธรรมดา แต่เป็นเพลงที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกใต้ดินของเต่าและโลกสมัยใหม่ของนิวยอร์ก เสียงแร็ปของศิลปินอย่าง Juicy J และ Wiz Khalifa รวมกับการโปรดิวซ์ที่ฉาบด้วยเบสหนักและซาวด์อิเล็กทรอนิกส์ ทำให้เพลงนี้กลายเป็นซิงเกิลโปรโมทที่คนจดจำได้ทันที

ส่วนตัวรู้สึกว่าการวาง 'Shell Shocked' ในเทรลเลอร์กับเครดิตปิดนั้นฉลาดมาก เพราะมันให้พลังและอารมณ์ที่ต่างจากสกอร์ออร์เคสตราของหนัง ทำให้ผู้ชมเดินออกจากโรงด้วยเมโลดี้ทันสมัยติดหูและภาพลักษณ์ของเต่านินจาในเวอร์ชันนี้ยังคงความดิบแต่ร่วมสมัยไว้ได้ดี เพลงนี้เลยกลายเป็นตัวแทนความเป็นยุคของหนังเรื่องนั้นในหัวใครหลายคน และถึงแม้มันจะไม่ได้เป็นธีมแบบบัลลาด แต่ความเป็นป็อป-ฮิพฮอปที่ผสมมาแบบเจ็บๆ ก็ทำให้เพลงนี้โดดเด่นแบบไม่ต้องพยายามมากนัก

ชื่อที่กลายเป็นตำนานไม่ได้มาจากคนเดียว แต่มาจากฝีปากและปากกาของคู่หูคู่นั้นเอง

เรื่องราวมันเริ่มจากภาพตลกร้ายที่สองคนวาดเล่นกัน แล้วตัดสินใจทำเป็นหนังสือการ์ตูนเล็ก ๆ พิมพ์ด้วยเงินของตัวเอง ชื่อเต็มที่พวกเขาตั้งคือ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' และตรงนั้นแหละเป็นผลผลิตของการร่วมคิดร่วมสร้างระหว่าง Kevin Eastman กับ Peter Laird ทั้งคู่หัวเราะไปพร้อมกันกับความแหวกแนวของแนวคิด—เต่า กลายเป็นนินจา เป็นวัยรุ่น และมีความเป็นมืด ๆ แบบที่เคยเห็นในคอมิกสืบสวนยุคก่อน

ความรู้สึกของงานต้นฉบับออกจะเป็นการล้อเลียนผลงานที่มีอยู่ในตลาด เช่นอิทธิพลของ 'Daredevil' ที่ชัดเจน แต่ชื่อเองไม่ได้ตกเป็นผลงานคนใดคนหนึ่งเท่านั้น มันคือการตัดสินใจร่วมที่กลายเป็นแบรนด์และเอกลักษณ์จนเป็นตำนาน ผมยังจำความตื่นเต้นตอนอ่านฉบับแรก ๆ ได้ดี ความกล้าของสองคนนั้นทำให้โลกได้รู้จักเต่านินจาในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมชื่อจึงถูกจดจำจนถึงทุกวันนี้

ย้อนกลับไปครั้งแรกที่ผมเห็นภาพปกคอมมิคโบราณของเต่านินจา ผมรู้สึกว่ามันตลกตรงที่ชื่อฮีโร่ญี่ปุ่นกลายเป็นชื่าศิลปินอิตาเลียนแบบไม่เข้ากันเลย

ชื่อของเต่าทั้งสี่มาจากศิลปินยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา: Leonardo, Michelangelo, Donatello และ Raphael — นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาถึงได้ชื่อแบบฝรั่งโบราณ ผู้สร้างอย่าง Kevin Eastman และ Peter Laird ตั้งใจทำให้มันเป็นมุกล้อเลียนแนวตรงกันข้ามระหว่างความเป็นนินจาและภาพจำของศิลปะชั้นสูง นอกจากชื่อแล้ว บุคลิกของแต่ละตัวในฉบับคอมมิคแรกๆ ก็ถูกแต่งเติมให้เข้ากับคาแรคเตอร์ที่คนมักเชื่อมโยงกับศิลปินเหล่านั้น เช่น ความเป็นผู้นำ ความครึกครื้น ความฉลาดด้านเทคนิค และความร้อนแรงของอารมณ์

ผมยังชอบว่าการตั้งชื่อแบบนี้ทำให้แฟนรุ่นใหม่ได้สนใจศิลปินยุคเรอเนซ็องส์โดยไม่รู้ตัว การเอาชื่อประวัติศาสตร์มาใส่ในเรื่องป๊อปคัลเจอร์เป็นทริคที่ทำให้นิยายแฝงความลึกได้โดยไม่ต้องจริงจังมากเกินไป — นั่นคือส่วนหนึ่งที่ทำให้ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' แข็งแรงทั้งในฐานะคอมมิคและสื่ออื่นๆ