ยุครีเจนซี่

หลังจากแต่งงานกันมาได้สามปี เขาก็ทอดทิ้งเธอราวกับรองเท้าที่ขาดๆคู่หนึ่ง แต่กลับไปพะเน้าพะนออยู่กับยอดดวงใจราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขาละเลยเธอ ปฏิบัติต่อเธออย่างรุนแรง และการแต่งงานของพวกเขาก็เป็นเหมือนดั่งกรงขัง เฉียวซุนอดทนต่อทุกอย่าง เพราะเธอรักลู่เจ๋ออย่างสุดซึ้ง! จนกระทั่งในคืนที่ฝนตกหนัก เขาทอดทิ้งเธอที่กำลังตั้งครรภ์ให้อยู่เพียงลำพัง แต่กลับบินไปต่างประเทศเพื่อคลอเคลียอยู่กับยอดดวงใจ ในขณะที่ขาของเฉียวซุนมีเลือดออก และเธอก็ต้องคลานออกไปเพื่อเรียกรถพยาบาล... ในที่สุดเธอก็เข้าใจในทุกสิ่งแล้วว่า หัวใจของใครบางคนไม่ได้อยู่กับเธอเลยตั้งแต่ต้น เฉียวซุนเขียนข้อตกลงการหย่าร้างและจากไปอย่างเงียบ ๆ ... สองปีผ่านไป เฉียวซุนก็กลับมา โดยที่มีคนวิ่งไล่ตามจีบเธอจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไอ้สารเลวสามีเก่าของเธอกลับดันเธอแนบกับประตู แล้วกดดันเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ "คุณนายลู่ ผมยังไม่ได้เซ็นชื่อในสัญญาเลยนะ! คุณอย่าฝันไปเลยที่จะไปดีกับคนอื่น!" เฉียวซุนยิ้มเบา ๆ "คุณลู่ ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างเราอีกต่อไปแล้วนะ!" ดวงตาของชายคนนั้นแดงระเรื่อ และเขาก็กล่าวคำสาบานในงานแต่งงานด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า "ลู่เจ๋อ เฉียวซุน จะไม่มีวันทอดทิ้งกันไปตลอดชีวิต ห้ามหย่าร้าง!"

ชาติก่อนเวินซื่อเป็นไข่มุกบนฝ่ามือของบิดาและเหล่าพี่ชาย แต่หลังจากที่บิดาพาน้องสาวกลับมา นางก็สูญเสียความรักไปทั้งหมด อีกทั้งยังโดนพวกพี่ชายมองว่าเป็นสตรีเจ้าเล่ห์เพราะแก่งแย่งความรักกับน้องสาว พี่ใหญ่บังคับให้นางคุกเข่าต่อหน้าผู้คน พี่รองตัดมือเท้าทั้งสองข้างของนาง พี่สามทรมานนางอย่างหนัก พี่สี่ทำลายโฉมหน้าและชื่อเสียงของนาง แม้แต่บิดาก็ไล่นางออกจากบ้าน สุดท้ายเวินซื่อเสียชีวิตอย่างน่าเวทนาด้วยน้ำมือของบิดาและพี่ชาย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางเลือกที่จะละทิ้ง ขอพระราชโองการออกจากตระกูล ตัดขาดความสัมพันธ์ทางสายเลือด ใครจะรู้ว่าพวกพี่ชายกลับพากันนึกเสียใจ คุกเข่าอ้อนวอนให้นางลาสิกขา เวินซื่อส่ายหน้าอย่างเฉยชา “อมิตตาพุทธ ตระกูลเวินอันใด เวินซื่ออันใด พวกประสกจำคนผิดแล้ว”

️คำโปรย️ ในงานคืนนั้น ธนาได้เจอกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง เกือบเกิดเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้ง บอกตัวเองว่าต้องกลับไปสานต่อจนจบให้ได้ ทว่าเปิดเทอมวันแรก เธอกลับเข้ามานั่งอยู่ในคาบเรียนที่เขาสอน ️ตัวอย่าง️ "อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ เราต่างคนต่างอยู่ดีกว่าค่ะ ในเมื่อเมื่อคืนคือความผิดพลาดเพราะเราไม่รู้" "คุณมาจูนติดกับร่างกายของผมให้จดจำคุณแล้ว ผมคงต้องบอกว่าไม่ได้" "ก็อาจารย์เจ้าเล่ห์ ล่อลวงเก่ง" เลยทำให้เธอยอมจูบกับเขาไง "คุณพูดซะผมดูเป็นคนไม่ดีเลย ถ้าไม่ชอบผมบ้าง มีหรือที่คุณจะยอมปล่อยตัวให้ผมทำ..จริงไหม" "หนูไม่ได้ชอบค่ะ!" "จริงเปล่า เด็กขี้โกหกต้องโดนพิสูจน์นะ" "ห้ามทำนะคะ! ห้ามทำแบบนี้กับหนู" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นไงครับว่าที่คุณพูดมานั่นมันไม่จริง" -พระเอกคลั่งรัก รุกเก่ง นัวเนียเก่ง

ชีวิตลูกนอกสมรสอย่างเจียงชั่นต้องมาแต่งงานกับนักเลงยาจกแทนพี่สาวต่างแม่แต่แล้วเรื่องราวก็กลับตาลปัตร ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ สามีของเธอจะกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีภูมิหลังลึกลับ และมีอำนาจล้นฟ้า!เจียงชั่นตะโกนลั่น “ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” ก่อนจะวิ่งกลับไปที่บ้านเช่าเล็กหลังโทรม ๆ แล้วโผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนสามีตัวเอง“พวกเขาบอกว่าคุณคือคุณชายฮั่ว จริงหรือเปล่าคะ?”เขาลูบผมเธอเบา ๆ “ผู้ชายคนนั้นแค่หน้าเหมือนผมเฉย ๆ”เจียงชั่นพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ผู้ชายคนนั้นอ้างว่าฉันเป็นภรรยาของเขา สามี คุณต้องไปเอาเรื่องเขานะ!"วันรุ่งขึ้น คุณชายฮั่วก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน จมูกช้ำผิดรูป ใบหน้าบวมเป่ง แต่ยังคงแสยะยิ้มอย่างสงบ“ลูกพี่สาม ยะ… ยังไม่พออีกเหรอครับ?”คุณชายสามแห่งตระกูลฮั่วเม้มริมฝีปาก “ภรรยาสั่งให้ฉันมาทุบตีเขา ฉะนั้นฉันควรลงมือโหดกว่านี้!”

จากนักฆ่าผู้เคยไร้หัวใจ กลับต้องแสร้งเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ อวี้หลัน หรือที่วงการนักฆ่ารู้จักกันดีในนาม "เงาสีชาด" นักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ลงมือเมื่อใด ไม่มีเป้าหมายใดรอดชีวิต กลับพบว่าตัวเองฟื้นขึ้นมาในยุคโบราณ และยังอยู่ในร่างของเด็กสาวอ่อนแอชื่อแซ่เดียวกันที่ถูกวางยาพิษจนตาย การใช้ชีวิตในยุคที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย ผู้หญิงคือเครื่องมือทางการเมือง บุตรีขุนนางคือหมากตัวหนึ่งในกระดานอำนาจ และตอนนี้ อวี้หลัน อดีตหญิงสาวยุคใหม่ที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีเหตุผลและวิทยาศาสตร์ ต้องเผชิญกับโลกที่คำว่า "อำนาจ" สำคัญยิ่งกว่าความถูกต้อง ด้วยสติปัญญาและมุมมองจากยุคปัจจุบัน นางพยายามเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล แบ่งฝักแบ่งฝ่าย ในขณะเดียวกัน นางก็ต้องเลือกว่าจะเล่นตามเกมของผู้อื่น หรือจะวางเกมของตนเอง

เพราะถูกคนรักหักหลังด้วยการไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเงิน ทำให้อเล็กซ์ มาเฟียหนุ่มหล่อกลายเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ และร้ายกาจ เขาตราหน้าผู้หญิงทุกคนว่าล้วนซื้อได้ด้วยเงิน จนกระทั่งเขาได้มาพบกับเธอ ใบเฟิร์น นักศึกษาสาวที่ถูกลากตัวมาให้ผู้ชายประมูลในผับวันนั้น เพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงขายตัว เธอเลยถูกเขาซื้อมาเพื่อเป็นของเล่นบนเตียง แต่เขาดันติดใจ เมื่อมารู้ภายหลังว่าได้สาวบริสุทธิ์มาเชยชม เลยยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อสนุกกับเรือนร่างของเธอต่อ แม้หญิงสาวจะพยายามอธิบายยังไงเขาก็ไม่ฟัง ยังไม่ทันที่เขาจะใช้เธอให้คุ้มกับเงินที่เสียไป หญิงสาวก็ชิงหนีหายไปเสียก่อน โดยเขาไม่รู้เลยว่าได้เผลอฝากบางสิ่งติดท้องเธอไปโดยไม่ตั้งใจ “อย่ามาทำเป็นเล่นตัว ในเมื่อเลือกที่จะขายตัวก็สนองให้คุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายไปหน่อย” เขาไม่ได้สนใจคำขอร้องนั้น แต่กลับจับขาสองข้างของเธอแยกออกจากกัน “ผู้หญิงมันก็เหมือนกันหมด แค่เห็นเงินก็พร้อมยอมพลีกายแล้ว” “ฉะ...ฉันเจ็บ” เธอเอามือดันอกเขาไว้ ส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาอ่อนโยนกับเธอหน่อย แต่แววตาที่มองกลับมามีแต่ความเย็นชา “ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ” เธอพยายามอ้อนวอนเขา