วายร้ายแห่งโชคชะตา

เรื่องนี้เริ่มจากคนที่ถูกสาปให้ต้องแบกรับชะตากรรมที่คนอื่นกำหนดให้เขาเป็นศัตรูของโลก — 'วายร้ายแห่งโชคชะตา' เล่าเรื่องของตัวละครกลางที่คนรอบข้างมองว่าเป็นต้นเหตุแห่งหายนะ แต่ความจริงกลับซับซ้อนกว่านั้นเยอะ

แทนที่จะเป็นวายร้ายที่ชั่วร้ายโดยกำเนิด เส้นเรื่องพาไปสำรวจว่าการตีตราและคำทำนายสามารถเปลี่ยนคนได้อย่างไร ฉากที่ติดตาฉันมากคือเมื่อเขาถูกกีดกันจากสังคมจนต้องตัดสินใจเลือกระหว่างการตอบโต้ด้วยความเกลียดชังหรือพยายามเปลี่ยนแปลงชะตา ด้วยเหตุนี้ฉันจึงชอบช่วงที่เรื่องสะท้อนแนวคิดการแก้แค้นแบบใน 'The Count of Monte Cristo' แต่ใส่ความเศร้า ความสำนึกผิด และตัวเลือกเชิงศีลธรรมเข้าไปมากกว่า

ท้ายที่สุดงานนี้หนักไปทางดราม่าเชิงปรัชญา มากกว่าการต่อสู้ภายนอกอย่างเดียว ตัวละครต้องเผชิญทั้งการทรยศ ความหวัง และการให้อภัย ฉันว่าสิ่งที่ทำให้เรื่องน่าติดตามไม่ใช่แค่เค้าโครงของการเป็นวายร้าย แต่เป็นการที่เรื่องบังคับให้เราตั้งคำถามกับคำว่า "ชะตากรรม" และความรับผิดชอบของแต่ละคน เป็นงานที่อ่านแล้วค้างคาอยู่ในใจนาน

เราเชื่อว่าหัวใจของ 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' คือการตั้งคำถามกับเส้นแบ่งระหว่างชะตากรรมกับการเลือกของตัวละคร เรื่องหลักเล่าเป็นกรอบเรื่องแบบระบบ: ผู้เล่น (หรือคนในโลก) ถูกเชื่อมโยงกับระบบหนึ่งที่มอบบทบาท 'วายร้าย' ให้กับตัวละครบางคน เพื่อผลักดันวิกฤตและการเปลี่ยนแปลงในโลกนั้น ๆ

โครงเรื่องหลักหมุนรอบตัวเอกที่ไม่ได้อยากเป็นคนชั่ว แต่ถูกระบบบังคับให้ต้องทำหน้าที่ของวายร้ายเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อ ระบบจะตั้งภารกิจ มีเงื่อนไขให้สำเร็จ และลงโทษ/ให้รางวัลตามผลลัพธ์ ซึ่งทำให้เกิดความขัดแย้งภายในระหว่างหน้าที่ที่ระบบมอบให้กับความเมตตาและสำนวนทางใจของตัวละคร

จากมุมมองการเล่า มันผสมกันระหว่างโทนสีมืดของการเป็นวายร้ายและความตลกขมของการต้องปรับบทไปมา คล้ายกับฉากที่ตัวเอกพยายามทำให้ทุกคนเกลียดเขาแต่กลับเข้าใจความจริงของโลกมากขึ้น เรื่องนี้ยังสำรวจธีมอย่างการชดเชยบาป การไถ่บาป และคำถามว่าการกระทำที่ทำเพื่อ 'บทบาท' จะต่างจากการกระทำที่มาจากตัวตนจริง ๆ หรือไม่ เห็นภาพชัดเมื่ออ่านฉากที่ตัวเอกต้องเลือกระหว่างช่วยคนที่รักกับการรักษาสมดุลของระบบ เสียงภายในและผลของการกระทำต่อสังคมรอบข้างถูกนำเสนออย่างคมชัด

ท้ายที่สุดฉากที่ทำให้ฉันสะดุดคือการที่ตัวเอกค่อย ๆ แกะรอยที่มาของระบบและเจอว่ามีคนหลายกลุ่มที่ใช้มันเป็นเครื่องมือ ทั้งคนดีและคนร้าย นั่นทำให้เรื่องไม่ได้เป็นแค่เกมของคนคนเดียว แต่มันกลายเป็นกระจกสะท้อนการเลือกของสังคมเอง — แล้วก็ทำให้ฉันติดตามต่อแบบถอนตัวไม่ขึ้น

เราเชื่อว่าตัวละครหลักของ 'วายร้ายแห่งโชคชะตา' ถูกออกแบบมาให้เล่นบทหลายชั้นจนทำให้เรื่องไม่ใช่แค่นิยายโรแมนซ์ธรรมดาเลย

ลิร่า คือจุดศูนย์กลางของเรื่อง เป็นหญิงรับบทว่าเป็น 'วายร้าย' ในสายตาของโลก แต่จริงๆ แล้วเธอเป็นคนซับซ้อน แข็งแกร่งทางปัญญาและเต็มไปด้วยบาดแผลในอดีต บทบาทของเธอคือการเป็นทั้งผู้ร้ายตามป้ายคำทำนายและหญิงที่ต้องเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ การตัดสินใจครั้งสำคัญในฉากห้องสมุดที่เธออ่านบันทึกสกุลเก่า ๆ คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราเข้าใจมิติของเธอมากขึ้น

เอเวียร์ ผู้เป็นทายาทบัลลังก์ ทำหน้าที่เป็นแรงต้านและแรงดึงดูดไปพร้อมกัน เขาเย็นแต่มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ ในนิยายมักเห็นเขาเป็นตัวแทนของอำนาจที่ต้องต่อรองกับลิร่า ในทางตรงกันข้าม มาริน เพื่อนวัยเด็กของลิร่าทำหน้าที่เป็นโล่ปกป้อง เป็นคนที่ทำให้เธอไม่หลงทางฝ่ายมืดได้ง่าย ๆ

ตัวละครรองที่น่าสนใจได้แก่ เซเลน ผู้มีบทบาทเป็นที่ปรึกษาเหนือธรรมชาติที่ทิ้งเมล็ดพันธุ์ของโชคชะตาไว้ให้ และราเอล บุคคลลึกลับที่ดึงเงื่อนไขการเมืองเข้ามาให้ซับซ้อนขึ้น ศัตรูหลักอย่างกองทัพกริฟและชนชั้นสูงที่หวังใช้คำทำนายเป็นเครื่องมือการเมืองก็ช่วยผลักดันให้ตัวละครต้องเลือก ทำให้เรื่องเต็มไปด้วยการต่อสู้ด้านความเชื่อและอำนาจ ซึ่งฉากเหล่านี้ยังคงติดตาและทำให้ฉันยิ่งอยากอ่านต่อเสมอ

เราเคยติดตามเรื่องราวของ 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' จนรู้สึกเหมือนกำลังอ่านคู่มือการเล่นบทตัวร้ายที่มีชั้นเชิงมากกว่าการทำร้ายคนอื่นแบบหวังผลเพียงอย่างเดียว — พลังของพระเอกไม่ใช่แค่แรงโจมตีหรือเวทมนตร์ แต่มันคือความสามารถในการจัดการโชคชะตาและกรอบเรื่องราวให้หันมาทางเขาได้ตามเงื่อนไขของระบบ. สิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือ 'การเจาะโครงเรื่อง' — พระเอกสามารถมองเห็นปมเชื่อมต่อ เหตุการณ์สำคัญ และจุดเปลี่ยนที่ระบบเรียกว่าพารามิเตอร์ แล้วปรับเปลี่ยนอัตราส่วนความเป็นไปได้เพื่อให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในแบบที่เป็นประโยชน์ต่อเขา. พลังแบบนี้ทำให้เขาเป็นผู้เล่นเชิงกลยุทธ์ที่ขโมยซีนเพราะไม่ได้ต่อสู้ด้วยพลังดิบ แต่เล่นกับโอกาส โชค และการคาดหวังของผู้คนรอบตัว.

นอกเหนือจากการปรับโชคชะตาแล้ว พระเอกยังได้เปรียบด้วย 'บัฟเชิงสังคม' — ระบบมอบบัตรประจำตัวของวายร้ายตัวอย่างให้เขาใช้เรียกปฏิกิริยา สร้างความน่าเกรงขาม หรือแม้กระทั่งบิดเบือนความทรงจำเล็กน้อยเพื่อให้คู่ต่อสู้ตัดสินใจผิดพลาด. อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดก็ชัดเจน: ระบบมีคูลดาวน์ มีค่าใช้จ่ายเป็นหน่วย 'ดรอปของโชค' ที่ต้องแลก มักจะทิ้งผลข้างเคียงทางจิตใจหรือสภาพสังคม ทำให้เขาต้องแลกทุกครั้งที่พลิกชะตา. อีกจุดอ่อนที่น่าทึ่งคือการพึ่งพา 'รูปแบบการเล่าเรื่อง' — เมื่อคู่ต่อสู้รู้จังหวะและรูปแบบของระบบ พวกเขาสามารถตั้งกับดักหรือใช้มุมย้อนศรทำให้ระบบทำงานสวนทางกลับมาได้ โดยในหลายจังหวะฉากที่คล้ายกับความสิ้นหวังใน 'Re:Zero' ก็ทำให้เห็นว่าการได้เกิดซ้ำหรือปรับโชคบ่อย ๆ ก็ไม่ได้แปลว่าจะชนะเสมอไป.

ท้ายที่สุด ความน่าสนใจของพลังนี้อยู่ที่การสร้างความเทา ๆ ระหว่างฮีโร่กับวายร้าย — พระเอกมีทั้งเครื่องมือที่ทำให้เขาเก่งอย่างไม่เป็นธรรม และราคาที่ต้องจ่ายซึ่งทำให้เขาไม่อาจเดินหน้าทำสิ่งเลวร้ายโดยไม่รู้สึก. มันทำให้เรื่องเล่าเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับศีลธรรม, การเลือก และผลลัพธ์ที่ไม่มีคำตอบชัดเจน — และนั่นแหละที่ทำให้ฉันยังตามอ่านต่อไป

เสียงกระซิบใน 'เสียงกระซิบแห่งโชคชะตา' ถูกเขียนให้รู้สึกเหมือนมีมือมองไม่เห็นค่อย ๆ ขยับชะตาของตัวละครทั้งหมดไปรอบ ๆ จนเรื่องดูเหมือนจะไม่ใช่แค่การต่อสู้กับคน ๆ เดียว แต่เป็นการต่อสู้กับวิถีทางที่ถูกกะเกณฑ์ไว้แล้วในโลกนั้น. ผมมองว่า 'โชคชะตา' ในเรื่องทำหน้าที่เหมือนตัวร้ายเชิงนามธรรม: ไม่จำเป็นต้องมีหน้าตา แต่ความทรงพลังของมันชัดเจนในผลลัพธ์และความสิ้นหวังที่มันฝากไว้. การที่ตัวเอกหรือคนรอบข้างถูกดึงไปตามเหตุการณ์ซ้ำ ๆ โดยไม่มีทางเลือกที่แท้จริง ทำให้ศัตรูหลักกลายเป็นสิ่งที่ท้าทายมากกว่าศัตรูแบบปกติที่สามารถเผชิญหน้าหรือโค่นลงได้

การอ่านแบบนี้ทำให้ฉากหลายฉากในเรื่องเปลี่ยนความหมาย เช่นฉากที่ตัวเอกต้องตัดสินใจครั้งใหญ่แต่ทุกทางเลือกนำไปสู่ผลลัพธ์ที่คล้ายคลึงกัน กลายเป็นการย้ำว่าใครกำลังควบคุมเรื่องราวจริง ๆ. ผมชอบมุมมองนี้เพราะมันเปิดพื้นที่ให้วิเคราะห์เชิงปรัชญาเกี่ยวกับอิสระและความรับผิดชอบ มากกว่าการมองหา 'คนเลว' แบบเดิม ๆ. ความโหดร้ายของโชคชะตาในงานชิ้นนี้จึงไม่ใช่แค่การลงโทษ แต่คือการทดสอบความหมายของการเลือก

สรุปแบบส่วนตัวแล้ว การมองว่า 'โชคชะตา' เป็นตัวร้ายช่วยให้ฉากโศกนาฏกรรมและการเสียสละมีน้ำหนักขึ้น เพราะศัตรูที่ไร้หน้าแบบนี้ไม่มีทางเจรจาได้ และนั่นทำให้ชัยชนะใด ๆ มีรสชาติทั้งหวานและขมในเวลาเดียวกัน.

แฟนคลับหลายคนชอบตั้งคำถามว่าใครขับเคลื่อนชะตากรรมจริง ๆ ของเรื่อง — แล้วก็มักจะไปถึงการกล่าวหา 'วายร้ายแห่งโชคชะตา' ว่าไม่ใช่แค่ตัวละครที่เลว แต่เป็นตัวแทนของเหตุผลเชิงระบบที่ถูกซ่อนอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ฉันมักจะมองทฤษฎีพวกนี้ผ่านเลนส์ของตัวละครที่ถูกเขียนมาให้ดูว่ามีอำนาจเหนือเวลาและความน่าจะเป็น เช่น ในฉากสำคัญของ 'Fate/Zero' ที่การตัดสินใจของผู้หนึ่งเปลี่ยนโชคชะตาของหลายคน ทำให้แฟน ๆ ตั้งสมมติฐานว่าผู้ร้ายอาจเป็นผู้ที่ได้สัมผัสหรือควบคุมเวิร์ฟระหว่างเส้นเวลา

อีกทฤษฎีที่คนพูดถึงกันบ่อยคือการเป็น 'เวอร์ชันอนาคตของฮีโร่' — ความคิดนี้บอกว่าผู้ร้ายคือฮีโร่ที่เดินทางย้อนเวลา หรือเป็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายของการเลือกทางศีลธรรมครั้งหนึ่ง ฉันมองว่าทฤษฎีนี้น่าสนใจเพราะมันเล่นกับความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบ ส่วนรายละเอียดที่สนับสนุนมักจะเป็นฉากที่ผู้ร้ายพูดเหมือนรู้จักฮีโร่เกินกว่าที่ควรจะรู้

ทิ้งท้ายด้วยมุมมองอีกแบบหนึ่งซึ่งผมชอบเป็นพิเศษ: ผู้ร้ายอาจเป็นเครื่องมือของระบบใหญ่กว่าตัวละคร — เทพ เจ้า องค์กร หรือแม้แต่ 'โชคชะตา' เอง ทฤษฎีนี้อธิบายพฤติกรรมที่ดูไร้เหตุผลของตัวละครได้ง่าย เพราะท้ายที่สุดพวกเขาไม่ได้เลือกจริง ๆ ฉันคิดว่าการมองผู้ร้ายแบบนี้ทำให้เรื่องดูเศร้าและมีชั้นเชิงมากขึ้น เหมือนว่าทุกคนในเรื่องกำลังถูกเล่นโดยพลังที่เราเห็นไม่ชัด

พูดถึงตัวละครรองใน 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' แล้วมีหลายคนที่ฉายแววจนดึงความสนใจจากฉากหลักได้มากกว่าที่ควรจะเป็น ตัวที่เห็นเด่นชัดที่สุดสำหรับฉันคือ ลูเซีย — ผู้ช่วยส่วนตัวของวายร้ายหลัก เธอไม่ใช่แค่คนคอยส่งข้อความหรือเปิดประตู แต่เป็นเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ทำให้ตัวร้ายดูซับซ้อนขึ้น ในฉากห้องสมุดตอนเล่มสี่ที่เธอเผชิญหน้ากับอดีต เพียงสายตาและคำตอบสั้นๆ ก็ทำให้บรรยากาศทั้งฉากเปลี่ยนไปจากการเมืองภายในกลายเป็นเรื่องส่วนตัวที่เจ็บปวด

มุมมองของฉันเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเรเวน สายลับเงียบที่มักยืนอยู่ข้างหลังความยิ่งใหญ่ เขามีบทบาทเป็นเหมือนกระจกสะท้อนความผิดและแรงจูงใจของตัวเอก — ฉากที่เขาขัดคำสั่งเพื่อปกป้องเด็กคนนึงแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่เพียงเครื่องมือของระบบ แต่มีรอยแผลและจริยธรรมบางอย่างที่กำลังต่อสู้กันอยู่ การเล่นไฟระหว่างความจงรักภักดีและศีลธรรมทำให้เขาเป็นตัวละครรองที่มีชั้นเชิง

สุดท้ายอยากพูดถึงอัลดริช นักวิทยาศาสตร์บ้านนอกที่ถูกจ้างมาทดลองแนวคิดมืดๆ เขามีมุมน่าขำ แต่ก็แทรกบทสนทนาที่พรั่งพรูด้วยปรัชญาเล็กๆ ไว้ในฉากการทดลอง ฉากห้องใต้ดินที่เขาพูดถึงจริยธรรมหยาบๆ ของการสร้างชะตาเป็นตัวอย่างว่าตัวละครรองสามารถเปิดประเด็นใหญ่ๆ ได้โดยไม่ต้องเป็นศูนย์กลางของเรื่องทั้งหมด — นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันชอบพวกเขา เพราะแต่ละคนเติมสีสันให้โลกของ 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' จนเรื่องหลักมีมิติขึ้นมาก

แนะนำให้เริ่มจากฉบับที่อ่านสบายและมีการแก้คำผิดเรียบร้อย เพราะมันจะพาเข้าโลกของ 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' ได้แบบไม่หายใจติดขัด ตอนเริ่มอ่านฉันเลือกเวอร์ชันรวมเล่มที่แปลเป็นทางการก่อน แล้วค่อยกลับไปหาเวอร์ชันต้นฉบับออนไลน์เมื่ออยากเห็นรายละเอียดเพิ่มเติม การอ่านแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนดูหนังที่ตัดต่อดีแล้วก่อนค่อยไปดูเบื้องหลัง: ภาษามันลื่นกว่า ไม่มีคำพิมพ์ผิด และบางครั้งผู้แปลยังใส่โน้ตช่วยอธิบายวัฒนธรรมหรือมุกที่อาจไม่ชัดเมื่ออ่านตรงๆ

การตัดสินใจเรื่องเวอร์ชันขึ้นกับว่าคุณชอบแบบไหน — ฉันชอบเวอร์ชันที่เรียบเรียงดีเพราะมันรักษาจังหวะเรื่องและอรรถรสของตัวละครไว้ได้ชัดเจน แต่ก็ชอบกลับไปอ่านเวอร์ชันเว็บต้นฉบับบางครั้งเพื่อหาเสี้ยวของฉากที่ตัดหรือบทพูดที่ปรับแก้ได้ การเปรียบเทียบแบบนี้ทำให้เห็นพัฒนาการของผู้แต่งและบันทึกบางอย่างที่เวอร์ชันรวมเล่มอาจตัดทิ้ง

ยกตัวอย่างงานที่เคยทำแบบนี้กับฉัน คือ 'Solo Leveling' — ฉบับเว็บกับฉบับการ์ตูนให้ประสบการณ์ต่างกันชัดเจน ถ้าอยากได้เรื่องราวครบถ้วนแบบเป็นทางการ เริ่มที่ฉบับรวมเล่ม/แปลดี แต่ถ้าอยากเห็นไอเดียดิบๆ และโน้ตจากผู้แต่ง ให้ลองหาเวอร์ชันเว็บด้วยในภายหลัง สุดท้ายแล้วการเลือกเวอร์ชันแรกคือเรื่องรสนิยม: อยากให้อ่านสนุกทันทีหรืออยากเจาะแก่นแท้ของเรื่องก่อนก็เลือกตามนั้น แล้วค่อยกลับมาเติมเต็มทีหลัง

หลังจบการอ่าน 'ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา' เล่มแรก ฉากที่ดึงฉันจนไม่อาจวางหนังสือลงคือการเปิดเผยระบบแบบกระทันหันในต้นเรื่องที่เปลี่ยนโทนจากความธรรมดาเป็นความอันตรายแบบฉับพลัน

ฉากนี้อยู่ในช่วงเล่ม 1–2 ซึ่งทำหน้าที่เป็นจุดกระโดดให้ตัวเอกถูกผลักเข้าสู่เกมของโชคชะตาอย่างเต็มตัว: ระบบปรากฏขึ้นด้วยภาษาเย็นชา กติกาที่ดูเป็นตรรกะแต่กดดันจิตใจ และการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ทำให้ความสัมพันธ์รอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ผมชอบที่ผู้เขียนไม่รีรอและใช้ความไม่แน่นอนของระบบเป็นตัวเร่งให้ทุกความสัมพันธ์ที่เคยเรียบง่ายกลายเป็นเดิมพัน

พอเข้าสู่เล่มกลาง ๆ อย่างเล่ม 4–6 จะมีฉากพลิกบทบาทของตัวร้ายที่ซับซ้อนมากขึ้น: การเปิดเผยอดีตความสัมพันธ์และแรงจูงใจ ทำให้ไม่สามารถมองเขาเป็นตัวร้ายล้วน ๆ ได้ ฉากการเผชิญหน้ากันบนเวทีที่คนทั้งสังคมจับตามองนั้นฉลาด ใช้บทสนทนาเปลี่ยนความรู้สึกของผู้อ่านจากเกลียดเป็นเห็นใจอย่างค่อยเป็นค่อยไป

สุดท้ายฉากชี้ชะตาในเล่มท้าย ๆ ช่วงเล่ม 9–12 เป็นจังหวะที่ทุกเงื่อนปมถูกดึงมารวมกัน การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของตัวเอกและผลลัพธ์ที่ตามมาสะเทือนใจและคุ้มค่า เพราะเห็นพัฒนาการตั้งแต่ตอนที่ระบบเพิ่งเปิดตัวจนถึงการเลือกที่จะต่อต้านหรือยอมรับโครงสร้างนั้นไว้ นี่คือเหตุผลที่ชอบการเดินเรื่องแบบพาไปช้า ๆ แล้วระเบิดในหน้าสุดท้าย — ทำให้รู้สึกว่าเรื่องมันมีน้ำหนักจริง ๆ

เราไม่เคยคาดคิดว่าเพลงเปิดจะติดหัวทำนองได้ขนาดนี้ — ท่อนแรกของ 'มาร์ชแห่งชะตากรรม' คือสิ่งที่ทำให้แฟน ๆ หลงใหลมากที่สุดสำหรับผม เวลามันโผล่มาในเครดิตแรกหรือเทรลเลอร์ เสียงไวโอลินกับกลองจังหวะหนัก ๆ ผสมกับคอรัสที่ยกขึ้นสูง ทำให้หลายคนจำทำนองได้ทันทีและกลับมาฟังซ้ำแล้วซ้ำอีก

ความโดดเด่นของเพลงนี้คือลักษณะการผสมผสานระหว่างธีมดั้งเดิมที่ฟังเข้าใจง่ายกับองค์ประกอบโอเคสตร้าเต็มรูปแบบ มันเป็นเพลงที่ทำหน้าที่เรียกความตื่นเต้นและตั้งโทนให้ซีรีส์ — เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของตัวละครวายร้ายที่ทั้งน่ากลัวและมีเสน่ห์ ฉากเปิดที่ใช้ภาพสโลโมช็อตของใบหน้าและสัญลักษณ์ต่าง ๆ พอจับคู่กับท่อนโค้งของเพลงแล้ว ความรู้สึกติดอยู่ในหัวแน่นอน

อีกสิ่งที่ช่วยผลักดันความนิยมคือการถูกหยิบไปคัฟเวอร์ในเวอร์ชันเปียโน กีตาร์ หรือแม้แต่รีมิกซ์อิเล็กทรอนิกส์ คนดูวัยรุ่นเอาท่อนฮุกไปทำเป็นคลิปสั้น ๆ และกลุ่มนักดนตรีอิสระก็เล่นเวอร์ชันของตัวเอง งานนี้เลยกลายเป็นเพลงที่ไม่ใช่แค่ฟังในคอนเทนต์ แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแฟนคลับของ 'วายร้ายแห่งโชคชะตา' ไปแล้ว — สำหรับผมแล้วมันยังคงเป็นทำนองที่ทำให้หนังเรื่องนี้ยืนขึ้นได้