หญิงหม้ายอย่างข้า จะมีความสุขให้ดู

เมื่อก่อน จี้อี่หนิงคิดว่า การได้อยู่เคียงข้างเสิ่นเยี่ยนจือตั้งแต่ตอนเรียนหนังสือจวบจนแต่งงานนั้นเป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ จนกระทั่งเสิ่นเยี่ยนจือนอกใจ เธอถึงได้เข้าใจว่า จะมีความรักที่ไหนที่มันลึกซึ้งอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าได้ ความรักทั่ว ๆ ตอนแรกหวานแหวว สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการจากลาอยู่ดี หลังจากการหย่าร้าง เธอจึงไม่เต็มใจที่จะมอบความจริงใจของเธอให้ใครอีก แต่เสิ่นซื่อกลับบุกเข้ามาในโลกของเธอ ไม่ยอมให้เธอได้มีโอกาสหลบหนีเลยแม้แต่น้อย เธอถอยหลังไปเรื่อยๆ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก เขากลับก้าวเข้าไปทีละก้าวๆ มีแต่อยากจะกักเธอไว้ในอ้อมกอดเท่านั้น "อาเล็ก พวกเราไม่เหมาะสมกันหรอกค่ะ" ชายคนนั้นบีบคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "เธอหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือแล้ว ฉันจะถือว่าเป็นอาเล็กของเธอได้ยังไงล่ะ?" "แล้วเธอก็ยังไม่เคยลองเลย จะรู้ได้ยังไงว่ามันไม่เหมาะสม?" จี้อี่หนิง "ฉันลองแล้วนะคะ" เสิ่นซื่อ "งั้นเธอก็ลองอีกทีสิ ลองจนกว่าจะเหมาะสมนั่นแหละ" จี้อี่หนิง "......"

เท่าไหร่..ถ้าคืนนี้ คุณจะไปกับฉัน ******************* "ถ้าบอกว่าติดใจล่ะ คุณจะรับเลี้ยงดูผมเป็นรายเดือนไหม" คนรูปหล่อตรงหน้าใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาร้อนแรงมองเธอจนใบหน้าเห่อร้อนวูบวาบไปหมด แต่สาวมั่นกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยปิดบังอาการประหม่า "เสียใจค่ะ ฉันไม่นิยมเลี้ยงเด็ก" "ถ้างั้นผมเลี้ยงคุณแทนก็ได้ มาอยู่กับผมไหม" ทั้งสายตาและน้ำเสียงของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ ภาพความวาบหวามระหว่างเธอกับเขาฉายชัดเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ บ้าจริง แค่มีอะไรกับเขาเพียงคืนเดียว ผู้ชายบ้าๆ นี่กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอขนาดนี้เชียวหรือ "ฉันไม่ใช่เด็กโฮสต์แบบคุณนะ จะรับเลี้ยงฉันในฐานะอะไร" "ก็เมียไงครับ เมียของผม" คำโปรย : เท่าไหร่..ถ้าคืนนี้ คุณจะไปกับฉัน..

ในขณะที่ทุกคนในครอบครัวกำลังฉลองวันเกิดให้น้องสาว ฉันกลับถูกขังอยู่ในโรงงานร้างพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด น้องสาวจ้างนักเลงสี่คนมาทรมานฉันจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทว่าฉันใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ คลานไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาสามี "ลี่อวิ๋นเจ๋อ ฉันบาดเจ็บสาหัส คุณรีบมาช่วยฉันที...อยู่ที่โรงงานไม่ไกลจากนี้เอง ไม่เสียเวลาคุณมากหรอก" เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันน่าสมเพชและอ่อนแรงของฉัน สามีกลับแค่นหัวเราะออกมา "สวี่ซือเหนียน ร้องไห้โวยวายไม่ได้ผล ก็เลยเริ่มบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจแล้วใช่ไหม?" "เพื่อที่จะพังงานวันเกิดของน้องสาว เธอถึงกับทำทุกวิถีทางเลยสินะ รีบเอาของขวัญกลับมาขอโทษน้องสาวเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก ปลายสายก็มีเสียงน้องสาวตะโกนเรียกเขาดังแว่วมา เขาไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่สายถูกตัดไป ฉันก็ไม่ต้องการการให้อภัยจากเขาอีกแล้ว และไม่รู้ด้วยว่า ศพส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้แพทย์นิติเวชผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วและเบือนหน้าหนี... คือภรรยาที่เขาเกลียดชังมานานหลายปี

1. ผัวสองสนองรัก ...“พี่อยากเลียตรงนั้นของภา” “มะ...ไม่ได้นะคะ ภาเป็นเมียพี่เชน” รัมภาเตือนสติเขา และย้ำเตือนตัวเองด้วยว่า เธอเป็นเมียพี่เชน จะให้น้องชายพี่เชนมาเลียตรงที่พี่เชนลงลิ้นฝากรักไว้ไม่ได้ “เมียพี่ชายก็เหมือนเมียน้องชายนั่นแหละ พี่กับเชนแบ่งปันกันเสมอ” 2. ทวินแคม24วาล์วเครื่องแรงถึงใจ ...หนูบีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจสาวพลันเต้นแรง พวกเขากำลังจะครอบครองเธอ และเธอกำลังจะได้เป็นเจ้าของพวกเขาทั้งสองคน 3. ทาสกามในกรงทอง ...เพลงรักได้รับการดูแลเอาใจใส่จากผัวทั้งสองอย่างดี แม้เธอจะต้องตอบแทนพวกเขาด้วยการสนองกามทุกที่ทุกเวลาที่พวกเขาต้องการ แต่เธอก็พร้อมและยินยอมเสมอ เธอติดใจรสสวาทที่พวกเขาปรนเปรอให้ เธอตกเป็นทาสกามของลุงใหญ่กับอาเล็กอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

’มู่หนิงชิง‘จารชนระดับเพชรและนักจารกรรมมือฉกาจ มีความสามารถพิเศษตั้งแต่เกิด ที่บังเอิญได้หยกโบราณอายุนับพันปีมาครอบครอง ตื่นมาก็พบว่าตนทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวที่ครอบครัวอัตคัดขัดสน น้องทั้งสองคนผอมโซจนน่าสงสาร ขณะกำลังทำงานสร้างตัว จู่ๆก็มีท่านอ๋องจอมกวนเข้ามาพัวพันในชีวิต ตามติดนางหนึบ แถมร่างนี้ยังมีความลับซ่อนไว้! ปริศนาที่ต้องหาคำตอบรอนางอยู่!

อินชิงเสวียนประสบอุบัติเหตุรถชน เธอได้ข้ามมิติและกลายมาเป็นพระสนมถูกปลดในวังเย็นที่ยังไม่ทันแม้จะแต่งตั้งยศศักดิ์เสียด้วยซ้ำ แถมกลายเป็นแม่คนโดยไม่ต้องเจ็บต้องคลอดเองอีกต่างหาก หลังจากที่รับสืบความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมา อินชิงเสวียนก็ตั้งมั่นว่าจะหาเงินหนีออกจากวัง และเลี้ยงลูกให้ก่อกบฎทวงบัลลังก์ ไม่มีอาหาร ไม่ต้องกลัว ข้ามาช่องว่างอยู่ในมือ ไม่มีเงิน ไม่ต้องกลัว มีของดีขายยังไงก็กำไรงาม อินชิงเสวียนอาศัยช่องว่างจนชีวิตในพระราชวังมีกินมีเหลือมีใช้ แต่ขณะที่กำลังจะดำเนินตามแผนการของตัวเอง ก็ถูกชายบางคนรั้งเอาไว้ "ข้าได้ยินว่าเจ้าจะให้ลูกข้าก่อกบฎ?" อินชิงเสวียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ทำไม? ไม่ได้หรือ?" สีหน้าชายผู้นั้นเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง "ขอเพียงเจ้ากับลูกยอมอยู่ที่นี่ แผ่นดินเป็นของเจ้า ข้าก็เป็นของเจ้าเช่นกัน"