หม้ายสาวสุดแซ่บ  กับนาย ม.ปลาย

หม้ายสาวสุดแซ่บ กับนาย ม.ปลาย

last updateDernière mise à jour : 2025-09-12
Par:  ศานิชลEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
82Chapitres
1.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หญิงหม้ายอย่างเธอจะฟื้นคืนชีพอีกครั้งจากพรหมจรรย์ของเด็กหนุ่มอย่างเขา แต่อุปสรรคมันใหญ่เสมอเมื่อเธอมีตำหนิติดตัว

Voir plus

Chapitre 1

ผิดหวัง 18++

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
82
ผิดหวัง 18++
“ไอ้แก่ไม่มีน้ำยา”เสียงประตูรถปิดดังปึงใหญ่คล้อยหลังหญิงสาวที่ก้าวขึ้นรถมาแล้วเพียงเสี้ยวนาทีตามด้วยคำด่าทอที่ไม่น่าฟังดังตามมาตัดกับน้ำเสียงหวานๆ ของคนพูดส่วนหน้าตาของคนพูดนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง หงิกงอเสียจนหาความสวยไม่เจอเลยทีเดียวด้วยเธอนั้นกำลังโกรธเคืองเจ้าของบ้านที่เธอเพิ่งจะหันหลังเดินจากมาอย่างพ่อเลี้ยงเกษมที่ชวนเธอมาค้างคืนที่บ้านเป็นอย่างมากจนไม่อาจเก็บอาการเอาไว้ได้ก็เพราะเขานั้นไม่ทำอะไรหม้ายสาวอย่างเธอเลยทั้งที่เธอนั้นยั่วยวนเขาสุดชีวิต เธอตั้งใจมาเป็นของเขาเพื่อหวังจะครองรักกับเขาที่ก็เป็นโสดเมียเพิ่งจะตายไป แต่เขากลับชวนเธอนอนจับมือกัน“นี่แกโอเคไหมยัยพราว”กชมนหรือรุ้งเพื่อนรักของพราวมุกหันไปถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการของเพื่อนไม่สู้ดีนักเธอเป็นสารถีส่วนตัวของพราวมุก ด้วยเมื่อวานเธอมาส่งเพื่อนเอาไว้และวันนี้เธอก็มารับกลับก็หวังอยากจะเห็นเพื่อนมีความสุขสมหวังในความรักกับเขาบ้างเลยทำแบบนี้ ไม่คิดว่าเพื่อนจะมีอาการไม่สู้ดีขนาดนี้ตั้งแต่ขึ้นรถมา“รีบขับรถไปเถอะน่ะ ไม่ต้องมาถามมาก”พราวมุกหันไปแผดเสียงใส่เพื่อนสาวของเธออย่างคนอารมณ์เสียเธอควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่
Read More
เฮ้อ ชีวิต
“เฮ้อ ชีวิต”หลังจากเหตุการณ์ผิดหวังเสียใจเมื่อสองวันก่อน พราวมุกก็กลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมของเธอ อันที่จริงที่เริ่มใช้ชีวิตปกติมาตั้งแต่วันแรกแล้วเธอตื่นแต่เช้าเข้าทำงานในฟาร์มโคนมของตัวเองโดยมีลูกจ้างช่วยเหลืออีกสองคน แต่สองคนนั้นก็มักจะลางานบ่อยๆ เพราะเมามาทำงานไม่ไหวแล้วพอตกเย็นงานในฟาร์มจบหมดทุกอย่าง เธอก็หันหน้าหาพวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพื่อจะได้หลับสบาย แล้ววันนี้ก็เหมือนกับทุกวันเธอเดินไปซื้อเครื่องดื่มที่ร้านค้าไม่ไกลจากบ้านของตัวเองมากนัก เป็นเบียร์เย็นๆ สองขวด ถือมาในมือหนึ่งขวดและยกดื่มมาตลอดทางอีกหนึ่งขวดพร้อมรำพึงรำพันถึงชีวิตที่ไร้คู่ของตัวเองออกมาเป็นเพลงไปด้วยตลอดทาง หวังว่าจะคลายความเหงาภายในใจของตัวเองที่ต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวออกไปได้บ้าง“ตกเย็นก็กินแต่เหล้ากินแต่เบียร์ นิสัยแบบนี้ไง พ่อแม่ของแกถึงได้หนีตายไปหมด”เสียงแหลมตะโกนด่ามาแต่ไกลเมื่อสายตานั้นกวาดมองไปเห็นว่าพราวมุกที่กำลังเดินผ่านบ้านของเธอนั้นกำลังถือขวดเบียร์อยู่ในมือพร้อมกันนั้นก็มุดตัวออกมาจากใต้เพิงของต้นมะระขี้นกที่มุดตัวเข้าไปเพื่อไปเก็บหาลูกเล็กๆ ของมันมาต้มจิ้มน้ำพริกกินแต่แค่นั้
Read More
ขอโทษครับป้า
“แหม่ ตั้งแต่โสดอีกรอบเนี่ย เสื้อผ้ามันหดขึ้นเยอะเลยนะ”เสียงของญาณีเอ่ยแซวผู้เป็นเพื่อนอย่างพราวมุกที่กำลังเดินออกมาจากภายในห้องนอนของตัวเองหลังจากหายเข้าไปแต่งตัวนานสองนานภายในนั้น โดยทิ้งให้เธอกับกชมนที่อาบน้ำแต่ตัวไปก่อนหน้านี้แล้วนั่งรออยู่หน้าห้องเหตุที่เธอต้องถึงกับหลุดปากพูดออกมาก็เพราะพราวมุกนั้นใส่เกาะอกตัวสั้นโชว์สะดือกับกระโปรงยีนส์ที่ก็สั้นจนเกือบเห็นแก้มก้น ควงคู่มากับรองเท้าส้นเข็มที่แหลมจนแทบจะทิ่มตาคนมองอย่างเธอจนบอดเป็นชุดที่ไม่ได้ลงทุนด้วยงบประมาณอะไรที่มากมายนักตามสไตล์คนรายได้อย่างพราวมุก แต่ดูร้อนแรงเกินเงินไปมากจนเธออดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“ต่อให้ไม่โสดฉันก็เปรี้ยวเสมอย่ะ”พราวมุกหมุนตัวให้เพื่อนทั้งสองของเธอดูไปอีกรอบเพื่ออวดชุดอันแสนเซ็กซี่กับคำปฏิญาณตนที่เธอนั้นมักพูดเสมอเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เธอได้แต่งงานมีสามีเป็นตัวเป็นตน ผู้ชายคนนั้นจะต้องตามใจเธอทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องการแต่งตัวยั่วยวนเสือและจระเข้แบบนี้ด้วยเธอนั้นไม่คิดจะเปลี่ยนอะไรเลยในตัวเองเมื่อต้องครองคู่กับใครสักคน เธอคิดจะเป็นตัวของตัวเองแบบนี้เพื่อจะได้อยู่อย่างมีความสุขกับคนที่รักเธอหมดหัวใจ
Read More
นั่งคุยกัน
“มีแฟนหรือยัง”สองมือโอบรอบต้นคอของเด็กหนุ่มไม่ห่างไปไหนเพื่อเป็นหลักให้เธอนั้นยืนเต้นตามจังหวะเพลงไปได้ ด้วยสองขาของเธอยืนเองแทบจะไม่ไหวแล้วคงเป็นเพราะพวกแก้วเล็กๆ นั้นมันออกฤทธิ์แล้วพาลให้แข้งขาอ่อนแรงไปหมดใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบบจัดเต็มซบลงไปกับแผงอกกว้างของเด็กหนุ่มที่เธอเพิ่งจะรู้จักไม่ห่างไปไหน เพราะเนื้อหนังของเด็กหนุ่มมันช่างหอมหวนชวนให้คลอเคลียได้ตลอดเวลาและด้วยความไปใกล้ชิดเขามากจนดูจะเกินคู่เต้นทั่วไปนั้นทำให้เธอจำต้องระวังตัวเอาไว้ให้มาก เพราะถ้าเกิดเขามีเจ้าของอยู่แล้วเธอจะซวยเอาได้ถึงเธอจะเก่งกล้าสามารถลากเข้ามาเต้นได้ถึงตรงนี้ แต่เธอก็ไม่เก่งพอจะไปตบแย่งเขากับใครหรอกนะ เธอไม่ถนัดงานต่อสู้อะไรแบบนั้น หลีกเลี่ยงได้ก็ควรจะหลีกเลี่ยง“อะไรนะครับ”ใบหล่อเหลาและแสนจะเกลี้ยงเกลาราวตูดเด็กของเด็กหนุ่มนั้นโน้มลงมาหาหญิงสาวที่กำลังนัวเนียอยู่กับอกของเขา เมื่อหูของเขานั้นได้ยินสิ่งที่เธอพูดไม่ถนัดนักพร้อมกันนั้นก็พยายามใช้สองมือดันร่างของหญิงสาวที่เขาไม่รู้จักเธอเลยแม้แต่น้อยให้ออกห่างจากตัวเขาสักนิด ไม่ใช่มาทำตัวรุ่มร่ามกับเขาแบบนี้เขาแค่ต้องการมาเที่ยวกับเพื
Read More
มันตื่นแล้วอ่ะ 18+++
“อะแฮม ช่วยเอามือออกไปด้วยครับ”เสียงหนาเอ่ยดุหญิงสาวที่กำลังพามือของเธอมาลวนลามเขาเพื่อให้เธอเลิกทำในสิ่งที่ไม่ควรทำแต่กลับไม่ได้ยกมือขึ้นไปดึงมือของเธอนั้นออกไปเพราะก็แอบรู้สึกดีไม่น้อยที่มีมือนิ่มๆ อุ่นๆ นั้นมาสร้างความกำหนัดให้กับเด็กหนุ่มอย่างเขาอารมณ์ความต้องการแบบที่ผู้ใหญ่เขามักมีต่อกันก่อขึ้นภายในตัวเขาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อถูกเธอนั้นยั่วมา“มันตื่นแล้วอ่ะ จะให้หยุดจริงๆ นะเหรอ อืม”มือบางข้างที่ถนัดยังคงลูบวนไปมาตรงเป้ากางเกงยีนของเขาไม่ยอมขยับออกไปไหนเพราะรับรู้ได้เต็มมือเลยว่ามันกำลังสู้กับมือของเธออย่างดุเดือดภายในกางเกงนั้นส่วนมืออีกข้างนั้นไปเอื้อมไปรั้งต้นคอของชายหนุ่มให้โน้มใบหน้าลงมาหาเธอ แล้วส่งริมฝีปากบางเข้าประกบริมฝีปากหนาของเขาดูดดื่มความหวานของเด็กหนุ่มอย่างไม่นึกเบื่อด้วยติดใจในรสชาติจนอยากดูดแล้วดูดอีกไม่ต้องหยุด“อืม”ริมฝีปากหนาเผลอจูบตอบความเงอะงะของริมฝีปากบางที่เข้ามาหาเขาด้วยคำว่าอดใจเอาไว้ไม่ไหวถึงเธอจะดูไม่ใช่สเปคของ แต่ว่าเธอนั้นยั่วจนเขาอดทนต่อไปไม่ได้อีกเขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งจะไปต่อต้านผู้ใหญ่อย่างเธอได้นานสักแค่ไหน ยังไงก็แพ้เธออยู่ดี“ไปต่อก
Read More
ครั้งแรก 25+++
“อืม”เขาถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างรวดเร็ว เปิดเผยเรือนร่างเปลือยเปล่าต่อหน้าเธอโน้มร่างที่ไร้เสื้อผ้าลงหาเธอ เป็นฝ่ายประกบริมฝีปากหนาเข้าหาริมฝีปากบางก่อนบ้างดูดดื่มความหวานจากเธอที่ทำให้เขามีแต่ความต้องการอย่างไม่มีวันจบสิ้นมากลืนกินสองมือหนาก็ไม่ยอมน้อยหน้าขยับเข้าหาอกอวบขนาดกำลังพอดีกับมือของเขา บีบเคล้นอย่างหนักหน่วงเต็มแรงมือส่วนสองขาแกร่งขยับเข้าแทรกกลางหว่างขาของเธอตามสัญชาตญาณด้วยแก่นกลางลำตัวของเขามันเริ่มแข็งตัวจนไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ต่อไปได้แล้ว“อ่ะ อื้อ”ร่างเล็กยกสะโพกขึ้นหาเขาตอบสนองความเสียวที่กำลังวิ่งพล่านไปทั้งตัวของเธอใจกลางสาวที่ไม่เคยถูกรุกรานมาก่อนเฉียดเข้าไปใกล้ท่อนเอ็นร้อนฉ่าของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจทำเอาเธอนั้นสะดุ้งไปทั้งตัวด้วยความตกใจที่ไม่เคยเจอของจริงอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ทว่าก็ไม่ได้หยุดที่จะทำ กลับเด้งสะโพกเข้าไปหาเข้าอีกอย่างคนที่ต้องการจะเจอกับของใหญ่นั้น“อ้าส์”ท่อนเอ็นยักษ์ของเขาปวดหนึบไปทั้งลำเมื่อถูกเธอนั้นเข้ารบเร้าอย่างหนักมือหนารีบเข้าไปเคล้นคลึงเพื่อให้มันแข็งตัวเต็มที่เหมือนตอนที่ดูคลิปติดเรทที่บ้านแล้วจับมันเสียบแทงเข้าไปหาหญิงสาวที่นอ
Read More
มีแผน
“ไปไหนมา”ไกรคนงานของฟาร์มโคนมขนาดเล็กของพราวมุกตะโกนดังมาแต่ไกลเมื่อเห็นเจ้าของฟาร์มนั้นกำลังก้าวเท้าลงจากรถตู้คันหนึ่งตรงที่บริเวณหน้าบ้านของเธอพร้อมกันนั้นก็ก้าวเท้ายาวๆ กึ่งวิ่งเข้าไปหาเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาที่ต้องมายืนรอให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายเดินมาหา เพราะคงเสียเวลาน่าดูด้วยเจ้านายของเขานั้นขาสั้นน่าดูเลย“ก็ไปเที่ยวมาล่ะสิ แล้วนี่ทำงานเสร็จหรือยังมายืนรอรับค่าแรงกันเนี่ย”พราวมุกหันมาแผดเสียงใส่อีกฝ่ายที่ตามจิกเธอราวกับเป็นสามีของเธอทั้งที่ก็เป็นแค่คนงานทั่วๆ ไปนี่คงเป็นเพราะกลัวเธอจะไม่จ่ายค่าแรงอีกตามเคยถึงได้ตามจิกตามกัดกันขนาดนี้เธอก็ไม่เคยมีประวัติว่าเบี้ยวเงินค่าแรงนะ แต่คนงานของเธอทั้งสองคนก็มักจะทำเหมือนเธอชอบเบี้ยวค่าแรงอยู่เรื่อยไป ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน“ใครมายืนรอรับค่าแรง มายืนรอเจ้ตั้งหาก จะให้ไปตามหมอมารักษาอีสิบสามมัน ฉันบอกให้เจ้ขายมันทิ้งไปไง เพิ่งจะหายป่วยไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่ป่วยอีกแล้ว เปลืองค่าหมอไหมล่ะ”ไกรเริ่มต้นพูดอีกครั้งด้วยการตอบคำถามให้เจ้านายได้ฟังว่าเขามาทำอะไรตรงบริเวณหน้าบ้านตรงนี้ แล้วก็ตามด้วยการบ่นเจ้านายต่อเลยด้วยเขานั้นไม่ชอบที่พราวมุกนั้
Read More
มาทำอะไร
“เนี่ยเหรอแผนของแกอ่ะ”กชมนโวยวายเสียงดังขึ้นมาเมื่อต้องมานั่งรอในรถให้เด็กนักเรียนของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งภายในอำเภอที่เธอนั้นอยู่เลิกเรียน แล้วก็กวาดสายตามองหาเด็กผู้ชายที่เคยนอนกับเพื่อนจากเด็กนักเรียนที่จะกรูกันออกมาจากประตูโรงเรียนเมื่อถึงตอนโรงเรียนนั้นเลิกเหตุที่ต้องเป็นเธอที่จะต้องมาเป็นเพื่อนของพราวมุกทำเรื่องสิ้นคิดแบบนี้ก็เพราะว่าเธอนั้นว่างในช่วงเย็นพอดีด้วยลูกน้อยวัยประถมของเธอมีเรียนพิเศษจะเรียนเสร็จให้เธอไปรับกลับบ้านได้ก็ต้องห้าโมงเย็นนู้นแต่ถึงเธอจะว่างแต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแผนจับผู้ชายของเพื่อนถึงเป็นแบบนี้ ต้องมานั่งรอเด็กมัธยมเลิกเรียนอะไรแบบนี้ด้วยเธอคิดว่าแผนมันจะดีกว่านี้เสียอีก ดีแบบที่เจอตัวเด็กผู้ชายนั้นเลยไม่ใช่มางมเข็มหาในมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยเด็กมัธยม“ก็ใช่ไง นี่ฉันอุตส่าห์รีบรีดนมวัวให้เสร็จแล้วรีบมาเลยนะ”พราวมุกจ้องมองไปยังประตูรั้วขนาดใหญ่ของโรงเรียนมัธยมไม่ว่าตาเพื่อรอคอยเวลาที่จะมีเด็กเดินออกมานี่แหละแผนการอันแยบยลของเธอ ที่เธอนั้นใช้สมองอันน้อยนิดเท่ากับเมล็ดถั่วเขียวคิดมาแล้วเพราะถ้าไม่เจอตัวเขาก่อนว่าอยู่ที่ไหน เธอก็ไม่อาจทำอะไรได้ต่อไปอี
Read More
กวนประสาท
พราวมุกเริ่มต้นวันใหม่ของเธอด้วยการตื่นแต่เช้าเพื่อรีบทำงานในฟาร์มโคนมให้เสร็จภายในช่วงครึ่งวันเช้าแล้วพองานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดีแล้ว เธอก็รีบขับรถออกจากบ้านในทันทีเพื่อเดินทางไปที่โรงเรียนที่ตั้งอยู่ห่างจากบ้านของเธอถึงสามสิบโลวันนี้เธอเดินทางไปคนเดียวเพราะมีแผนการขั้นที่สองในหัวเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ให้เพื่อนรักคนใดคนหนึ่งเดินทางไปด้วย เพราะเกรงว่าช่วงที่แผนการกำลังดำเนินไปนั้นเธออาจจะต้องทิ้งเพื่อนให้อยู่ตามลำพังเธอไม่อยากให้เพื่อนดูเหงาในระหว่างที่เธอไม่อยู่ เธอก็เลยเลือกที่จะไปคนเดียวเสียดีกว่า เพราะที่โรงเรียนนั้นก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวไปกว่าเธออีกแล้วพราวมุกเดินทางมาถึงที่โรงเรียนมัธยมก่อนที่โรงเรียนนั้นจะเลิกเรียนเสียอีก เธอเลยมีเวลาขับรถไปเก็บยังที่ที่ห่างไกลบริเวณหน้าโรงเรียนแล้วตัวเธอถึงเดินเท้าเปล่ากลับมายังบริเวณหน้าโรงเรียน หาที่นั่งรอที่เหมาะสมที่จะไม่มีใครเห็นเธอ แล้วเฝ้ารอเวลาเลิกเรียน“แล้วเจอกันที่สนาม”เสียงของนักเรียนชายคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มนักเรียนชายกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินออกมาจากภายในโรงเรียนการพูดคุยของนักเรียนชายกลุ่มนั้นเป็นการนัดแนะกันจะไป
Read More
แม่ไม่ปลื้ม
“คิดเหรอว่าคนอย่างพราวมุกจะยอมแพ้ ฝันไปเถอะ”หลังจากแยกจากเด็กหนุ่มแล้วนั้น พราวมุกก็ขับรถวนไปวนมาอยู่แถวโรงเรียนมัธยมนั้นสองสามไปจนถึงสี่ห้ารอบก็ว่าได้ก่อนจะเดินทางกลับบ้านของเธอจงใจให้เขานั้นเห็นว่าเธอยังอยู่แถวนั้น และกลับมาพบเธออีกก่อนที่จะกลับบ้าน ด้วยเธอนั้นได้โปรยเสน่ห์ใส่เขาเอาไว้ก่อนจะแยกจากกันแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นวี่แววของรถของเขาแม้แต่นิด ยิ่งรอก็ยิ่งมืดเธอเลยจำต้องกลับไปรอต่อที่บ้านของเธอสุดท้ายแล้วหลังจากรอมาหนึ่งคืนก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเขานั้นจะตามหาเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนเธอจะไร้ตัวตนสำหรับเด็กหนุ่มอย่างเขาไปแล้วแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมแพ้อะไรง่ายๆ หรอกนะ เพราะตั้งมั่นเอาไว้แล้วว่าจะได้เขามาครอบครอง สาวแก่อย่างเธอก็ต้องทำทุกอย่างให้ได้มา ไม่อย่างนั้นมันอาจเสียชื่อเสียงหม้ายสาวอย่างเธอที่สะสมมาตั้งห้าปีแล้วก็ว่าได้พราวมุกเตรียมออกไปที่โรงเรียนมัธยมตามปกติเหมือนกับสองวันก่อนหน้านี้ หลังจากที่เธอนั้นดูแลฟาร์มโคนมและขายนมในฟาร์มเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่วันนี้มีพิเศษขึ้นมานิดหน่อย ด้วยเธอไปได้ชุดนักเรียนหญิงมอปลายมาจากญาณีที่ไปหยิบยืมของหลานสาวมาให้เธอจัดการแต่ง
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status