สตรีหม้ายนางนี้ข้าจะเกี้ยวเอง

สตรีหม้ายนางนี้ข้าจะเกี้ยวเอง

last updateLast Updated : 2025-04-22
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
45Chapters
5.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางคือสตรีหม้ายที่เพิ่งหย่ากับสามี ส่วนเขาคือท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ไม่สนกฏระเบียบใดทั้งสิ้น เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกันนานวันเข้านางก็ได้รับรู้ว่าเขามีความลับที่ไม่อาจบอกใครปิดบังเอาไว้

View More

Chapter 1

บทนำ

「――拝島さん。半月後に湊都に戻って、貴方と結婚するわ」

ラウンジバーのテラス席。深い色合いのソファに身を沈めながら、京極紫音(きょうごく しおん)は受話器の向こうの相手に静かに告げた。

すぐに返ってきたのは、磁石のように人を惹きつける、冷ややかで知的なバリトンボイスだった。「紫音。私の記憶が確かなら、君は二ヶ月前にその『愛しい彼氏』とやらのために、私との婚約話を蹴ったはずだが?」

痛いところを突かれ、紫音は唇をぐっと引き結ぶ。

二ヶ月前――彼女は七年間愛し続けた恋人・不破清也(ふわ せいや)を正式に両親へ紹介しようとしていた。

だが、あろうことかその矢先に両親から告げられたのは、京極家と拝島家の政略結婚。彼女の名目上のフィアンセとなったのが、拝島律(はいじま りつ)だった。

紫音は清也のために家と猛衝突し、父を入院させるほどの大喧嘩を繰り広げた。さらには『清也と絶対に幸せになってみせる、私の選択は間違っていない』と証明するための賭けまでして、家を飛び出したのだ。

だが、あれからたったの二ヶ月。清也への情熱は、彼が義妹である江藤芙花(えとう ふうか)に見せる度重なる偏愛によって、見る影もなく消耗してしまった。

とりわけ、今日は酷かった。

今日は本来、二人の大切な記念日だったはずだ。それなのに清也は約束をすっぽかし、この店で芙花と恋人同然の戯れに興じている。

紫音はスマートフォンの縁が白くなるほど強く握りしめると、震えそうになる声を押し殺し、けれどきっぱりと言い放った。「……彼とは、別れるつもりよ」

「手は貸そうか?」

男の声はあくまで冷静だが、そこには隠しきれない強引な色気と侵略的な響きが滲んでいた。

「いいえ、結構よ」紫音は声を潜めて答える。「彼とのことは自分で綺麗に片付けるわ。貴方には迷惑をかけない」

一呼吸置いて、彼女は続けた。「この数年、彼を支えるために私の手腕も資産も注ぎ込んできたの。それらをきっちり回収するには、少し時間が要るわ。だから、待っていてほしいの」

「分かった。――半月後、空港で待つ」

男は短く了承すると、一方的に通話を切った。

紫音はスマートフォンをしまうと、虚空の一点をじっと見つめた。数秒の静寂の後、彼女は決意したようにソファから身を起こし、バーの二階にある個室へと足を進めた。

部屋に近づくにつれ、中からは下品な囃し立てる声が漏れ聞こえてくる。

ドアの隙間から、清也と芙花が人の輪の中心にいるのが分かった。

躊躇なくドアノブに手をかけ、押し開けようとした瞬間――中からこんな歓声が響いてきた。

「うわ、マジかよ!食いついてんじゃん!清也、舌入れてるし!このゲームでここまでやる奴いねぇって!」

「たかがグラス一杯の酒だろ?清也も必死すぎだって」

「お前バカか?酒が問題なんじゃない。大事なのは俺たちの芙花お嬢様だろ。ここで芙花が負けたら、下のフロアで知らねぇ男とチークダンス踊らなきゃなんねぇんだぞ。清也が自分の目の前で、芙花を他の男と密着させるわけないだろ?」

「……でも清也、彼女いなかったっけ?」

紫音がドアを完全に押し開けても、熱狂の中心にいる連中は誰一人として彼女に気づかなかった。

唯一、入口近くにいた数人がぎょっとして、慌てて互いの袖を引っ張り合っただけだ。

紫音は腕を組み、入り口に立ち尽くしたまま、凍てつくような冷ややかな眼差しを注いだ。視線の先では、清也が陶酔した様子で芙花をその腕の中に閉じ込めている。彼の大ぶりな手は、欲望を抑えきれないように芙花の細い腰をまさぐり、這い回っていた。その指先の動きはあまりに猥雑で、強烈な独占欲に満ちている。

……このままここにベッドがあれば、間違いなく最後までヤッていたでしょうね。紫音は冷静にそう分析した。

「し、紫音さん……!?」

誰かが幽霊でも見たかのような素っ頓狂な声を上げた。

その声に弾かれたように、清也が目を開ける。次の瞬間、彼の視線は、冷笑とも哀れみともつかない色を浮かべた紫音の瞳とかち合った。清也の表情が一瞬にして凍りつく。

彼は慌てて腕の中の芙花を突き放すと、人をかき分けて紫音の前まで歩み寄ってきた。その声は、居心地の悪さを隠すように低く、冷たい。

「……どうしてここにいる?」

浮気の現場を見られてなお、悪びれる様子もなく言い放つ彼。紫音は瞳の奥の嘲笑をさらに濃くし、清也の肩越しに視線を送った。そこでは、芙花が勝ち誇ったような挑発的な目でこちらを見ていた。

紫音はふわりと、唇の端だけで笑って見せた。「あなた、今日が何の日かお忘れ?」

今日――

それは、二人の交際記念日だったはずだ。

清也はようやく、紫音がなぜこの場所に現れたのかを理解したらしい。

彼の眉間にバツの悪そうな懊悩の色が浮かぶ。「……芙花の機嫌が悪かったんだ。だから気晴らしに仲間と集まって……さっきのはただの王様ゲームの流れで、みんなが煽るから仕方なく……」

「ええ、分かっているわ」

紫音は彼の言い訳を遮り、穏やかな声で答えた。「たかがゲームでしょう?気にしていないわ」

清也は言葉を喉に詰まらせた。

飲み込むことも吐き出すこともできず、ただ不快そうに眉を寄せる。

彼が気まずさに耐えかね、とりあえず紫音を連れて帰るとみんなに告げようとしたその時――それを遮るように、割って入ってきた声があった。

「紫音さん、ごめんなさい!今日、わたしどうしても辛くて……だからお兄ちゃんに無理言って、付き合ってもらってたの。お兄ちゃんを責めないであげて。悪いのは全部わたしだから」

芙花だった。彼女は片手にカクテルグラスを持ったまま、殊勝な顔で紫音の前に歩み出る。「せっかく来てくれたんだし、紫音さんも一緒に飲まない?このお酒、お兄ちゃんがわざわざわたしのために呼んでくれたバーテンダーさんが作ったの。美味しいよ、飲んでみて?」

紫音の視線は、芙花が無防備さを装って大きく開けた胸元に吸い寄せられた。そこには、生々しい赤い跡が点々と散っている。

さらに視線を上げれば、輪郭が乱れ、少し滲んだ口紅。

……なるほど。衆人環視の中でこれ見よがしにマーキングを見せつけてくるとはね。ここまであからさまな挑発を受けて、黙って引き下がるほど紫音は甘くない。

紫音は口元の笑みをさらに深くした。「あら、そう?」

芙花が何か言い返す隙も与えず、彼女は残酷な問いを投げかける。「じゃあ、その特製カクテルと、『義兄の唾液』と――どっちが美味しかったのかしら?ねえ、芙花ちゃん?」

彼女はことさらに「義兄」という言葉を強調した。

その一言で、場の空気が凍りつく。周囲の人間たちは、改めて芙花と清也の関係を思い出したのだ。

――義理とはいえ、二人は兄妹だということを。

いくら血が繋がっていないとはいえ、清也にとって芙花は戸籍上の妹である。さっきまで二人が人前で見せつけていたあの濃厚な口づけは、インモラル極まりない行為だったのだ。

一瞬にして、芙花を見る周囲の視線に軽蔑や困惑の色が混じり始める。

「紫音さん……酷い、どうしてそんな言い方するの?」

芙花はとっさに目元を赤く染め、声を震わせた。「さっきのは、お兄ちゃんがわたしを助けるためにゲームに参加してくれただけで……それに、わたしだって自分の立場くらい分かってる。お兄ちゃんとそんな関係になるわけないでしょう……」

彼女はすがるように清也の方をチラリと見やり、言葉にならぬ悲痛な表情を作ってみせた。まるで、耐え難い屈辱を受けている被害者のように。

「……もう、いいよ」

数秒の沈黙の後、芙花は全ての理不尽を飲み込むような健気な声で続けた。「元はと言えば、わたしのお父さんがお兄ちゃんを庇って死んだから……だからわたしは不破家に引き取られて、ずっとお兄ちゃんに面倒を見てもらってきたけど。

でもやっぱり、わたしが身の程知らずだったんだね。全部、わたしが悪いの。

安心して、紫音さん。これからはお兄ちゃんとは距離を置くから。どんな辛いことがあっても、二度とお兄ちゃんに助けを求めたりしないから……!」

語尾を震わせ、消え入りそうな声で訴える芙花。

そのあざとい芝居は、個室にいた野次馬たちの良心を揺さぶるには十分すぎた。彼らは思い出す。なぜ芙花が清也の「家族」になったのかを。かつて拉致された清也を救うために、彼女の実父が犯人に殺された――その痛ましい事件を。

命の恩人の娘に対して、清也が過保護になるのは当然の道理だ。

それに、さっきのキスだって、所詮は酒の席のゲームに過ぎない。

――だというのに、目くじらを立てて追い詰める紫音の方が、心が狭いんじゃないか?

周囲の視線に混じる非難の色を、紫音は冷めた目で見渡した。瞳の温度が、氷点下まで下がっていく。「そうね。確かにあなたの命は……」

「いい加減にしろ!」

紫音の言葉を遮り、清也が乱暴に彼女の手首を掴み上げた。彼は鋭い眼光で紫音を睨みつけ、吐き捨てるように言う。「芙花の気晴らしにゲームに付き合っていただけだぞ?たかがそれだけの事で、いつまで根に持つつもりだ。大体、記念日だなんだと騒ぐが、俺は今まで散々お前の相手をしてやってきただろうが」

呆れたように、彼は続けた。「紫音、お前はいつからそんな理不尽でヒステリックな女に成り下がったんだ?」

体の横に下ろしていた紫音の拳が、ぎゅっと握りしめられる。

私が、理不尽……?

恋人である自分の目の前で、義妹とあんな熱烈な見せ物を演じておきながら。

たった一言、問い詰めることすら許されないというの?

心臓を大きな手で鷲掴みにされたような圧迫感。呼吸が浅くなり、胸の奥が軋む。清也を見つめる紫音の瞳から、光が消え――代わりに深い失望だけが残った。

ああ、もういいや。私は今まで、この男に何を期待していたんだろう。

紫音は、荒れ狂いそうになる感情を無理やりねじ伏せ、強制的に冷静さを取り戻した。そして、怒りに燃える清也の視線を受け止めながら、唇の端を持ち上げ、完璧で余所行きの「作り笑い」を浮かべてみせた。

「……ええ。あなたの言う通りだわ」

彼女は静かに、抑揚のない声で告げる。「お楽しみのところ、お邪魔して悪かったわね。ごゆっくり」

それだけ言い残すと、紫音は未練なく踵を返し、その場を後にした。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ดีมาก น่าติดตาม
2025-10-03 00:50:23
0
0
45 Chapters
บทนำ
เพียะ เพียะ เพียะ"ฮือ ฮูหยินน้อยเจ้าคะ!!!""นี่คือบทเรียนที่พวกเจ้ากล้าขัดใจข้า ผู้ใดมันเหิมเกริมข้าจะไม่เก็บมันเอาไว้ ไสหัวไป!!!"เสียงของสตรีนางหนึ่งที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด พลางจ้องมองเหล่าบรรดาสาวใช้ด้วยแววตาที่ดุดัน ทำให้สาวใช้ในจวนไม่กล้าแม้กระทั่งจะหายใจแรง เพราะเกรงว่าจะถูกฝ่ามือพิฆาตของฮูหยินผู้นี้ฟาดใบหน้าเข้าให้อีกรอบ"ไป๋เหมยเหม่ย เจ้าจะกำเริบเกินไปแล้วนะ ถือดีอย่างไรมาทำร้ายบ่าวไพร่ในจวนของข้า"ไม่นานนักก็มีเสียงของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา เขาก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับจ้องมองสตรีนามว่าไป๋เหมยเหม่ยด้วยแววตาที่เกลียดชัง ไป๋เหมยเหม่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ย"ท่านพี่เจ้าคะ พวกนางไม่ยอมทำตามที่ข้าสั่ง อีกทั้งยังเข้าข้างแต่ฟ่านกุ้ยอิงที่เป็นเพียงฮูหยินรอง ข้าต่างหากคือนายหญิงน้อยของจวนแห่งนี้ แต่พวกนางกลับกล้ากำเริบ จะมิให้ข้าสั่งสอนได้หรือเจ้าคะ!!!""หุบปาก การที่เจ้าได้ตำแหน่งภรรยาเอกมา เป็นเพราะเจ้าใช้วิธีสกปรก ล่อลวงข้าให้หลงกลเจ้า จนข้าไม่อาจปฏิเสธการแต่งงานกับเจ้าได้!!! คนเช่นเจ้าข้าชังน้ำหน้ายิ่งนัก เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือ เพราะข้าเกลียดเจ้า จึงไม่
Read more
บทที่ 1 ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของนางร้าย
ไป๋มู่หลานค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา นางรู้สึกว่าศีรษะของตนเองปวดหนึบราวกับจะระเบิดออกมา เมื่อนางตั้งสติให้ดีและมองไปโดยรอบ ก็พบว่ายามนี้ตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียง ไป๋มู่หลานขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะครุ่นคิดในใจทำไมการตกแต่งมันดูแปลกประหลาดพิลึกแบบนี้วะ อย่างกับหลงมาอยู่ในซีรีส์จีนโบราณเอ๊ะ!! หรือว่าพระเอกซีรีส์ในดวงใจผ่านมาเห็นว่านางตกเขา เขาจึงอุ้มนางมาพักในกองถ่ายไป๋มู่หลานที่คิดได้เช่นนั้นก็ยิ้มตาหยี แต่ทว่าเมื่อนางได้ยินเสียงของใครบางคนเข้า ก็ชะงักไปชั่วขณะ"ฟื้นได้แล้วหรือ ข้าคิดอยู่แล้ว สตรีชั่วช้าเช่นเจ้า ไม่ตายง่ายๆ หรอก ถึงตายก็คงจะเป็นวิญญาณเร่ร่อนไม่มีที่ไป!!!"ไป๋มู่หลานรีบหันไปมองทันที ก่อนจะต้องตกใจจนดวงตาเบิกกว้างนั่นมัน!!! ผู้ชายคนนั้นที่อยู่ในฝันของนางนี่นาฝันอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?ไป๋มู่หลานที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบหลับตาลง พร้อมกับนับหนึ่งสองสาม แล้วจึงลืมตาขึ้นอีกครา แต่ก็ยังพบกับหยางเจ๋อหยวนที่ยืนกอดอกจ้องมองนางด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตรเพียะ!!!ตื่นสิโว้ย!!ไป๋มู่หลานตบหน้าตนเองจนปวดแสบระบมไปหมด หยางเจ๋อหยวนที่ได้เห็นเช่นนั้นก็หรี่ตามองนางคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"ไป๋เหมยเหม่ย เจ้า
Read more
บทที่ 2 ภรรยารองของหยางเจ๋อหยวน
หลายวันหลังจากนั้น ไป๋เหมยเหม่ยก็เริ่มคุ้นชินกับร่างนี้มากขึ้นแล้ว อีกทั้งนางยังนึกถึงความทรงจำของร่างเดิมได้มากขึ้นอีกด้วยเริ่มแรกก็คือนางเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่รักษาดินแดน ยามนี้อายุได้สิบเจ็ดปีเต็มแล้ว มีพี่ชายหนึ่งคนและน้องชายหนึ่งคน บิดาของนางนับว่ามีอำนาจทางการทหารในมือ อีกทั้งยังเป็นกำลังสำคัญที่ผลักดันฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจนขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้อย่างราบรื่น และยังเป็นที่ไว้วางใจของฝ่าบาทอีกด้วยเวลานี้คือรัชศกเหลียนไห่ปีที่สี่สิบ แคว้นนี้คือแคว้นไท่หยาง เป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้าและมีอำนาจมากที่สุด ส่วนหยางเจ๋อหยวนผู้ที่นางแต่งงานด้วยนั้น เป็นบุตรชายของจวนราชครู อายุยี่สิบห้าปีเต็ม ท่านปู่ของเขาเป็นพระอาจารย์ขององค์ชายหลายพระองค์ เมื่อท่านปู่ตายจากไป บิดาของหยางเจ๋อหยวนก็ใช้ความสามารถของตนจนได้รับตำแหน่งราชครูเฉกเช่นบิดาตน ส่วนหยางเจ๋อหยวนนั้นเมื่อสามปีก่อนในการสอบเค่อจวี่เขาสอบได้อันดับที่หนึ่ง ความสามารถเก่งกาจทั้งตำรา การคัดอักษรและพิณ เป็นบุรุษรูปงามมากความสามารถที่สตรีในเมืองหลวงใฝ่ฝัน จนได้เข้ามาเป็นอาจารย์สอนที่สำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนยามนั้นไป๋เหมยเหม่ยมีอายุเพ
Read more
บทที่ 3 หย่าขาดสามี
หยางเจ๋อหยวนก้าวเดินเข้ามา ก่อนจะตรงเข้าไปประคองฟ่านกุ้ยอิงให้ลุกขึ้นมา ท่าทีของเขาที่มีต่อฟ่านกุ้ยอิงนั้นดูอ่อนโยนเป็นอย่างมาก ไป๋เหมยเหม่ยจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เรียบเฉยคราหนึ่ง พร้อมกับลอบเบ้ปากคราหนึ่ง ฟ่านกุ้ยอิงแสร้งทำเป็นซวนเซจนแทบจะเป็นลมล้มลง นางเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของหยางเจ๋อหยวน เขาเอ่ยกับเขาอย่างออดอ้อน หยางเจ๋อหยวนปฏิบัติต่อหานกุ้ยอิงอย่างทุถนอม ก่อนจะหันมาเอ่ยกับไป๋เหมยเหม่ย"สตรีเช่นเจ้าคงทำความดีไม่เป็น ชอบแต่รังแกผู้อื่น จิตใจริษยาเป็นที่สุด น่าเกลียดน่าชัง!!"ไป๋เหมยเหม่ยถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"ฉัน เอ่อ ข้าไม่ได้ทำอันใดนางเลยนะเจ้าคะ""หุบปาก ข้าเห็นอยู่ว่าฟ่านกุ้ยอิงล้มลงไปต่อหน้าต่อตาข้า หากเจ้าไม่ผลักนาง นางจะล้มได้เช่นไร!!!""เช่นนั้นท่านเห็นหรือไม่เล่าว่าข้าเป็นคนทำให้นางล้มลง เห็นตอนข้าผลักนางหรือไม่ หรือว่าความรักบดบังจนตามืดบอด มองไม่เห็นผิดถูกไปเสียแล้ว"หยางเจ๋อหยวนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ หากจะให้เอ่ยตามจริงแล้ว เขาไม่เห็นตอนที่ไป๋เหมยเหม่ยผลักฟ่านกุ้ยอิงล้มลงเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะจิตใจของเขาเกลียดชังไป๋เหมยเหม่ยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
Read more
บทที่ 4 วางแผนทำการค้า
จวนตระกูลไป๋ไป๋เหมยเหม่ยยืนมองดูตั๋วเงินและของมีค่ามากมายที่หยางเจ๋อหยวนมอบให้นาง ได้ยินว่าบิดาเขาไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เขาตัดสินใจเช่นนี้ จึงส่งคนนำของมามอบให้นางเพื่อเป็นการไถ่โทษ เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนตระกูลไป๋ไปมากกว่านี้ นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจคราหนึ่ง การตัดสินใจหย่าในครั้งนี้นับว่าคุ้มค่าใช้ได้เลย"เหมยเหม่ยลูกพ่อ เจ้าต้องกลายเป็นสตรีหม้าย เช่นนี้เป็นความผิดของพ่อเอง หากวันนั้นพ่อไม่พาเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหยาง เจ้าก็ไม่ต้องกลายเป็นหญิงหม้ายเช่นในยามนี้"ไป๋เหมยเหม่ยหันไปมองดูแม่ทัพใหญ่ไป๋ซึ่งก็คือบิดาของเจ้าของร่างนี้คราหนึ่ง หลังจากนางกลับมาจวนเดิมทีคิดว่าคงจะถูกด่าทออยู่บ้าง เพราะอย่างไรเสียนางก็ได้ชื่อว่าเป็นน้ำที่ถูกสาดออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกไล่ออกจากจวนหรือไม่ แต่ทว่าคนในจวนทั้งท่านพ่อท่านแม่ของนางกลับไม่เอ่ยวาจาให้นางรู้สึกเป็นทุกข์เลยสักประโยคเดียว อีกทั้งยังสั่งให้เหล่าสาวใช้ทำอาหารมาต้อนรับนางอีกด้วย ไม่มีการดุด่าต่อว่า มีเพียงแม่ทัพใหญ่ไป๋ที่เอาคร่ำครวญว่าเป็นความผิดของตนเพียงผู้เดียวเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้นางได้รู้ว่าในความโชคร้ายของไป๋เหมยเหม่ย ก็ยัง
Read more
บทที่ 5 พบกันอีกครา
ไป๋เหมยเหม่ยยิ้มออกมาคราหนึ่ง รอยยิ้มของนางมีความเศร้าอยู่ไม่น้อยชาติที่แล้วนางวิ่งตามเขาแทบตาย ทนยอมปีนขึ้นเขาเพื่อตามถ่ายรูปเขา บางครานางอยากให้เขาได้ลองชิมอาหารที่นางทำเองสักมื้อ แต่ทว่ากลับไม่ได้ นางทำได้เพียงมองเขาเป็นดวงดาวอยู่บนฟ้า นางหลงรักเขาจนหมดหัวใจ แต่ทว่าเขาและนางราวกับว่าอยู่กันคนละโลก โลกของเขาช่างงดงามเปล่งประกาย เป็นถึงดาราดัง แต่ทว่านางกลับเป็นเพียงพนักงานบริษัทบ้านจนคนหนึ่งเท่านั้นเมื่อย้อนเวลากลับมาในโลกอดีต นางได้พบเจอเขาอย่างไม่คาดคิด แต่โชคชะตาก็ช่างเล่นตลกเหลือเกิน เขาเป็นถึงจวิ้นอ๋องผู้สูงศักดิ์ แต่ทว่านางกลับเป็นเพียงสตรีหม้ายที่ถูกสามีมอบหนังสือหย่า!!ไป๋เหมยเหม่ยถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"พี่ใหญ่ ข้าอยากเดินเล่นแล้ว""ได้สิ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถิด"ไป๋เหมยเหม่ยพยักหน้า ก่อนจะเดินตามไป๋จินเซียงไป รอบๆ ด้านนั้นมีของกินของเล่นมากมาย นางรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มองเห็นสิ่งเหล่านี้ ไป๋จินเซียงมองน้องสาวตนที่ร่าเริงก็ยิ้มออกมาคราหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรน้องสาวไม่ชอบมาเดินเล่นในสถานที่เช่นนี้ นางบอกว่ามันเป็นสถานที่ที่สำหรับพวกไพร่เดิน นางไม่มีทางมาเดินเป็นแน่ แต่
Read more
บทที่ 6 หมูสามชั้นผัดพริกเกลือ
เมื่อมาถึงโรงหมอ ท่านหมอก็ตรวจอาการของไป๋เหมยเหม่ยอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยกับจางเหยียนเหว่ย"ทูลท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ศีรษะนางได้รับความกระทบกระเทือนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"จางเหยียนเหว่ยหันมองไป๋จินเซียงคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย“ท่านถามเขาเถิด เขาเป็นพี่ชายของนาง” เมื่อได้ยินเช่นนั้นท่านหมอชราจึงรอคอยคำตอบจากไป๋จินเซียง ไป๋จินเซียงยิ้มออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"ใช่ขอรับท่านหมอ ไม่นานมานี้นางศีรษะกระแทกขอบโต๊ะจนสลบไป"ท่านหมอพยักหน้าคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"ข้าเข้าใจแล้ว เพราะไม่ได้รับการรักษาต่อเนื่องทำให้ข้ามองเห็นรอยโลหิตจ้ำๆ เป็นจุดที่บาดแผลบนศีรษะของนาง ร่างกายของนางยังไม่แข็งแรงดี เมื่อออกมาเดินจนร่างกายเหนื่อยล้า จึงหมดสติไป ข้าจะจัดยาให้สักสองเทียบ แล้วมาตามที่ข้านัดพบอีกครา มิทราบว่าพวกท่านจะสะดวกหรือไม่"จางเหยียนเหว่ยหันไปมองไป๋จินเซียงคราหนึ่ง เรื่องนี้เขาไม่อาจตัดสินใจได้ ทำได้เพียงให้ไป๋จินเซียงเป็นคนให้คำตอบกับท่านหมอเพียงเท่านั้นไป๋จินเซียงยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตอบ“เช่นนั้นรบกวนท่านหมอไปตรวจนางที่จวนตระกูลไป๋ได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้นางออกมาตากลมเกรงว่าอาการจะหายช้าไปอีก"“อืม ได้
Read more
บทที่ 7 เจอศัตรูเก่า
หลายวันต่อมาอากาศค่อนข้างเย็นสบายไม่น้อย ไป๋เหมยเหม่ยตื่นขึ้นมาในยามเช้า หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว นางก็ดื่มยาที่ท่านหมอจัดให้ ซึ่งเฉียวเหลียนเป็นคนต้มให้นาง ไป๋เหมยเหม่ยเบ้หน้าคราหนึ่ง เพราะรสชาติยานั้นขมจนนางอยากจะอาเจียนออกมา เฉียวเหลียนยื่นผลไม้เชื่อมให้นางหนึ่งชิ้นด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ ไป๋เหมยเหม่ยรับมันมาอมไว้ในปาก ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย สองสามวันมานี้นางเริ่มคุ้นชินกับภาษาและการใช้ชีวิตของคนในยุคนี้มากขึ้น นางค้นพบว่าโลกโบราณเช่นนี้ก็ไม่ได้น่าเบื่ออย่างเช่นที่นางคิดเลยสักนิด"เหมยเหม่ย""พี่ใหญ่"ไป๋เหมยเหม่ยหันไปยิ้มให้ไป๋จินเซียงคราหนึ่ง ไป๋จินเซียงที่เห็นว่าสีหน้าของน้องสาวดูสดใสขึ้นมากก็เบาใจลงไปไม่น้อย"อาการของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง ดีขึ้นแล้วกระมัง"ไป๋เหมยเหม่ยที่ได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มให้ไป๋จินเซียงคราหนึ่ง พลางเอ่ยตอบ"ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว ติดตรงที่ยาขมไปหน่อย"ไป๋จินเซียงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงหันมองนางคราหนึ่ง ไป๋เหมยเหม่ยที่ถูกพี่ชายตนจ้องมองก็สงสัยไม่น้อย"พี่ใหญ่ ท่านมองเช่นนั้นด้วยเหตุใดกันเจ้าคะ"ไป๋จินเซียงยิ้มออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย"พี
Read more
บทที่ 8 ข่าวลือ
เย่เพ่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็แข้งขาอ่อนไปโดยพลัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ"หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะเพคะ เอ่อ หม่อมฉันไม่อยากเป็นอนุคนที่หนึ่งร้อยของพระองค์เพคะ!!"“เช่นนั้นก็เป็นคนที่หนึ่งร้อยหนึ่งดีหรือไม่?”“ไม่เพคะ!!!”เย่เพ่ยส่ายหน้าไปมาอย่างถี่ระรัว นางเคยได้ยินเรื่องเล่าของจวิ้นอ๋องผู้อยู่ในสนามรบมาไม่น้อย ผู้คนเล่าลือว่าเขามีใบหน้าหล่อเหลา และรบเก่งจนศัตรูยอมพ่ายแพ้ แต่ทว่ากลับมีจิตใจอำมหิต เคยมีเรื่องเล่าว่ายามอยู่ชายแดนมีอนุนางหนึ่งทำไม่ถูกใจเขา เขาจึงบีบคอนางตายในคืนที่นางเข้ามาปรนนิบัติ เหล่าทหารลากศพนางไปฝังที่นอกด่านอย่างน่าเวทนานางไม่อยากถูกเขาบีบคอตาย!!!เมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวของเย่เพ่ย จางเหยียนเหว่ยก็ส่งเสียงเหอะออกมาคราหนึ่ง ตั้งแต่เขากลับมาเมืองหลวงก็ได้ยินข่าวลือหนึ่ง บอกว่าเขามีจิตใจอำมหิต ฆ่าอนุ ข่มเหงสตรี ก็ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่มันกล้าใส่ร้ายเขา เมื่อเห็นเย่เพ่ยหวาดกลัวเขาเช่นนี้ เขาก็พอจะเดาทิศทางได้ จึงเอ่ยกับนางอย่างเบื่อหน่าย“เช่นนั้นเจ้าก็ไสหัวไปเถิด อย่าเอ่ยเรื่องราวเมื่อครู่ไปทั่วอีกเล่า มิเช่นนั้นข้าคงต้องรับเจ้าเข้าจวนเป็นอนุแล้ว เพื่อปิดปากไม่ให้
Read more
บทที่ 9 จ่ายก่อนค่อยด่า
หลายวันต่อมา ร้านของไป๋เหมยเหม่ยก็ปรับปรุงเสร็จเรียบร้อย ยามนี้เป็นช่วงที่นางกำลังจัดแต่งร้านให้ดูงดงาม นางใช้ดอกไม้ตามฤดูกาลที่มีอยู่ประดับตกแต่งไปทั่วทั้งร้าน ร้านค้าของนางเป็นร้านที่ไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่ถ้าหากกิจการไปได้ดี นางเองก็ตั้งใจที่จะขยายกิจการเพิ่มไป๋เหมยเหม่ยยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตน ก่อนจะยื่นมือไปรับถ้วยชาจากเฉียวเหลียนขึ้นมาดื่ม ยามนี้ร้านของนางตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงเปิดขายเท่านั้น "คุณหนูเจ้าคะ ท่านจะตั้งชื่อร้านว่าอย่างไรดีเจ้าคะ"ไป๋เหมยเหม่ยหันไปมองเฉียวเหลียนคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย"หม้อไฟคนงาม""เอ""ทำไม ข้าไม่อยากตั้งชื่อเหมือนคนอื่น เอาชื่อนี้แหละ ไปๆ เจ้ากับข้าไปเลือกซื้อวัตถุดิบกันเถิด วันนี้พี่ใหญ่ไม่มาด้วย เราคงต้องไปกันสองคนแล้ว""เจ้าค่ะ"เฉียวเหลียนยิ้มตาหยี นางชื่นชอบคุณหนูที่สมองกระทบกระเทือนเช่นนี้เป็นที่สุด เพราะนางจะไม่ต้องถูกทุบตีเช่นแต่ก่อนอีก ยามนี้คุณหนูของนางอารมณ์ดี ไม่ทุบตีบ่าวไพ่่ บ่าวในเรือนก็เริ่มไม่หวาดกลัวคุณหนูอีกแล้วเฉียวเหลียนเดินตามไป๋เหมยเหม่ยมาซื้อของที่ตลาดอย่างสนุกสนาน ระหว่างทางไป๋เหมยเหม่ยก็แบ่งขนมให้นางกิน ไม่รู้ว่าเมื
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status