หนังมาเฟีย Netflix

เราเป็นคนที่ชอบดูหนังมาเฟียจนสามารถจำซีนโปรดได้หลายฉาก และในไทยมีช่องทางดูเยอะกว่าที่หลายคนคิดมาก

เริ่มจากแพลตฟอร์มยักษ์ใหญ่แบบสากลก่อน เพราะมักมีไลบรารีแน่นและเปลี่ยนหมุนเวียนอยู่บ่อย ๆ — 'Netflix' กับ 'Prime Video' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ถ้าต้องการหนังคลาสสิกระดับตำนาน เช่น 'The Godfather' หรือผลงานของมาร์ติน สกอร์เซซี อย่าง 'The Irishman' บางครั้งจะโผล่มาให้ดูบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ เหล่านี้ ส่วนแพลตฟอร์มอย่าง 'Paramount+' กับบริการสตรีมของสตูดิโอก็มีสิทธิ์ถือลิขสิทธิ์หนังจากค่ายใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับโลกมาเฟีย

ทางเลือกสำหรับคนที่อยากเช่าหรือซื้อขาดมีทั้ง 'Apple TV' และร้านเช่าดิจิทัลอย่าง Google Play / YouTube Movies ซึ่งดีตรงที่หาเรื่องเป็นเรื่อง ๆ ได้ทันที ส่วนผู้ให้บริการสัญชาติไทยอย่าง MONOMAX หรือ TrueID ก็มีคอลเล็กชันหนังต่างประเทศและบางครั้งมีหนังอาชญากรรมจากยุโรปหรือเอเชียให้เลือกดูด้วย การเลือกแพลตฟอร์มขึ้นกับว่าชอบหนังสไตล์ไหน — คลาสสิกอเมริกัน ยุโรปใต้ หรือหนังมาเฟียเอเชีย เพราะแต่ละที่จะมีจุดแข็งต่างกัน สรุปคือเริ่มต้นจาก Netflix/Prime แล้วค่อยขยับไปยังร้านเช่าดิจิทัลและผู้ให้บริการท้องถิ่นเพื่อหาเรื่องที่ถูกใจได้ง่ายขึ้น

มีหนังมาเฟียเรื่องหนึ่งบนแพลตฟอร์มที่ผมรู้สึกว่าไม่ควรพลาดในปีนี้เลย: 'The Irishman'.

ผมเข้าถึงหนังเรื่องนี้ด้วยความคาดหวังแบบหนักหน่วงเพราะชื่อผู้กำกับและนักแสดง แต่นี่คือหนังที่ให้ความรู้สึกต่างออกไปจากหนังมาเฟียแบบเดิม ๆ มันเป็นงานที่ช้ากว่า ละเอียดกว่า และตั้งคำถามกับเวลาและผลของการเลือกว่าอะไรสำคัญกว่าความจงรักภักดี ฉากยาว ๆ หลายฉากให้พื้นที่กับตัวละครได้หายใจและสะท้อน ซึ่งทำให้ตัวละครที่เราอาจเคยเห็นแบบผิวเผินในหนังประเภทนี้ กลับมีมิติและความขมช้ำของชีวิตที่จับต้องได้ การแสดงของนักแสดงแต่ละคนมีน้ำหนัก โดยเฉพาะการถ่ายทอดความเงียบเหงาและการรู้ตัวว่าชีวิตผ่านไปอย่างไร มันไม่ใช่หนังบู๊มันเป็นหนังที่ทำให้คิดเกี่ยวกับผลลัพธ์ของการเลือกและความทรงจำที่ค่อย ๆ เลือน

ความยาวของหนังอาจทำให้บางคนลังเล แต่สำหรับผมมันกลายเป็นข้อดี เพราะหนังใช้เวลากับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งบทสนทนา การเงียบ และมุมกล้องที่ไล่เรียงความเปลี่ยนแปลงของตัวละครตลอดหลายปี ฉากที่ตัวละครสองคนโคจรมาพบกันและความตึงเครียดที่ตามมาทำให้หัวใจเต้นช้าลงอย่างมีความหมาย ด้านเทคนิคมีการใช้เทคนิคพิเศษเพื่อรีดอายุตัวละครซึ่งบางคนจะรู้สึกว่าดึงออกจากความสมจริงบ้าง แต่สำหรับผมมันไม่ใช่สิ่งที่ทำลายอรรถรส เพราะเนื้อหาและน้ำหนักทางอารมณ์ยังคงหนักแน่นสู้ได้

ถาคต่อของความรู้สึกหลังดูจบคือความเงียบและการหวนคิดถึงว่าเรื่องเล่าของมาเฟียไม่ได้มีแค่ฉากตื่นเต้น แต่ยังมีผลกระทบระยะยาวต่อชีวิตคนทั่วไป การดู 'The Irishman' เหมาะสำหรับคืนนิ่ง ๆ ที่อยากดูหนังที่ทิ้งร่องรอยให้คิดต่ออีกนาน มันไม่ใช่หนังฟังค์ชั่นเพื่อความบันเทิงชั่วคราว แต่มันเป็นงานศิลป์แนวอาชญากรรมที่ให้อารมณ์ซับซ้อนและสมกับเวลาที่ใช้ไปในการดูจริง ๆ

แฟนหนังมาเฟียอย่างฉันมักจะเริ่มจากงานที่ให้ความรู้สึกเป็นมหากาพย์ของความทรงจำและการทรยศ 'The Irishman' เป็นชื่อแรกที่ผุดขึ้นในหัวเสมอ เพราะมันรวมบทบาทที่แก่ชราของตัวละครไว้กับโทนการเล่าเรื่องแบบช้าแต่หนักแน่น ฉบับพากย์ไทยบน Netflix ทำได้ค่อนข้างดี เสียงพากย์ให้มวลอารมณ์ที่ต่างออกไปจากเสียงต้นฉบับ ทำให้ฉากบทสนทนาในรถหรือโต๊ะอาหารได้อรรถรสแบบคนดูไทยเข้าถึงได้ง่ายขึ้น

ฉันชอบช่วงที่หนังเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานในวงการอาชญากรรมและการกดทับทางอำนาจ มันไม่ใช่แค่ฉากระเบิดหรือการยิงปืน แต่เป็นการฉายภาพการทรยศ ความเสียใจ และความแก่เฒ่าในแบบที่พากย์ไทยช่วยเน้นโทนสำคัญบางจังหวะ ถ้าอยากได้หนังมาเฟียที่ให้ทั้งฉากอันตรายและความเคร่งเครียดเชิงอารมณ์ เรื่องนี้ควรอยู่ในลิสต์ดูของคุณแน่นอน

แอบชอบพวกหนัง/ซีรีส์ที่อิงเหตุการณ์จริงอยู่แล้ว เลยขอเล่าแบบเป็นกันเองว่าบน Netflix มีเรื่องไหนที่ถือว่า 'สร้างจากเรื่องจริง' บ้าง และควรเข้าใจตรงไหนว่าเป็น 'จริง' แบบไหน

ผมเริ่มจาก 'The Irishman' ก่อนเพราะเป็นตัวอย่างชัดเจน: หนังของมาร์ติน สกอร์เซซีที่ Netflix นำเสนอ อิงจากหนังสือ 'I Heard You Paint Houses' ซึ่งยึดตามคำให้การของแฟรงก์ เชียแรน ตัวเอกที่อ้างว่าเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของจิมมี่ ฮอฟฟา เรื่องราวส่วนใหญ่เป็นคำเล่าจากมุมมองของเชียแรนเอง ดังนั้นมันจึงมีทั้งข้อเท็จจริงที่ยืนยันได้และส่วนที่ยังถกเถียงกันอยู่ — เหมาะกับคนที่ชอบดูความเป็นไปได้ของประวัติศาสตร์มากกว่าการรับเป็นข้อเท็จจริง 100%

อีกเรื่องที่คนมักนึกถึงคือ 'Narcos' ซึ่งจริงจังกับการยึดโยงกับตัวละครและเหตุการณ์จริงของค้ายา โดยเฉพาะซีซันแรกๆ ที่โฟกัสไปที่พาโบล เอสโกบาร์ และการตามล่าของ DEA ซีรีส์นี้เอาข้อมูลจริงมาใช้เป็นโครง แต่นำเสนอเป็นละครที่ย่อและปรับเพื่อความเข้มข้น เช่น ชื่อบุคคลบางส่วนถูกเปลี่ยน หรือเหตุการณ์ถูกย่อเวลาเพื่อร้อยเรียงเรื่องให้ดูบันเทิงขึ้น

สุดท้ายอยากพูดถึง 'Gomorrah' ซึ่งมีรากจากหนังสือของโรแบร์โต ซาวาโน ที่สืบสภาพความโหดร้ายของคามอร์รา ซีรีส์ถ่ายทอดบรรยากาศและกลไกขององค์กรอาชญากรรมแบบที่รู้สึกว่าเจ็บปวดและสมจริง ตัวละครหลายคนเป็นการผสมผสานของบุคคลจริงและนิยาย แต่น้ำหนักของข้อมูลเชิงสืบสวนทำให้เรารู้สึกว่าเห็นระบบมากกว่าตัวคนเดียว การดูเรื่องนี้ทำให้ผมตระหนักว่าบางครั้งความจริงในหนังอาจอยู่ที่โครงสร้างสังคม มากกว่าข้อเท็จจริงของเหตุการณ์หนึ่งๆเดียว

สรุปคือ ถ้าชอบแนวมาเฟียบน Netflix ให้มองว่าแต่ละเรื่องมีระดับของ 'ความจริง' แตกต่างกัน: บางเรื่องยึดคำให้การจริง บางเรื่องเอาข้อเท็จจริงมาสร้างเป็นนิยาย ทั้งหมดนี้ทำให้การดูน่าสนใจกว่าแค่ความบู๊ เพราะมันชวนให้ตั้งคำถามว่าเรื่องไหนคือความเป็นจริงและเรื่องไหนคือการตีความส่วนตัว

เคยสงสัยไหมว่าเวลาหนังมาเฟียใหญ่ๆ โผล่บน Netflix ประเทศไทยมันเข้ามาเมื่อไร — อย่างกรณีของ 'The Irishman' หนังที่เป็นผลงานของ Netflix เอง ชื่อเรื่องนี้ออกฉายพร้อมกันทั่วโลกในวันที่ 27 พฤศจิกายน 2019 ซึ่งรวมถึงผู้ชมในประเทศไทยด้วย

ผมจำบรรยากาศตอนนั้นได้ว่ามันเป็นการปล่อยแบบวันเดย์โกลบอล เพราะเป็นงานออริจินัลของ Netflix โดยทั่วไปงานออริจินัลจะมีเสียงหรือคำบรรยายหลายภาษาให้ตั้งแต่วันที่ปล่อย แต่ระดับการมีพากย์ไทยอาจต่างกันไปในแต่ละเรื่องและแต่ละประเทศ บางเรื่องปล่อยพร้อมพากย์ไทย บางเรื่องต้องรอการเพิ่มเสียงพากย์ในภายหลัง ฉะนั้นถ้าหมายถึงหนังมาเฟียที่เป็นออริจินัลของ Netflix ก็ถือว่าเข้าพร้อมกันกับวันที่ปล่อยทั่วโลก เช่นกรณีของ 'The Irishman' ที่กล่าวมา ผมยังชอบสังเกตว่าเมนูภาษาใน Netflix มักจะบอกชัดเจนว่ามีเสียงไทยหรือคำบรรยายไทยหรือไม่ ซึ่งช่วยตัดสินใจได้ง่ายขึ้น

พอพูดถึงหนังมาเฟียบน Netflix แทบจะต้องยกชื่อ 'The Irishman' ขึ้นมาเป็นอันดับแรกเลยนะ เพราะการแสดงของนักแสดงนำทั้งหลายเป็นสิ่งที่ยังคงคุยกันได้ไม่จบ

ฉันชอบว่าการแสดงของ Robert De Niro ในบท Frank Sheeran ไม่ได้พึ่งพาเอฟเฟกต์ลดวัยที่พูดถึงกันมาก แต่เป็นน้ำหนักของการแสดงที่เรียบง่ายและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของชีวิตคนทำงานกับองค์กรใต้ดิน เขาส่งผ่านความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความเหนื่อยหน่าย และความโดดเดี่ยวออกมาได้ละเอียด ส่วน Al Pacino ในบท Jimmy Hoffa มอบพลังระเบิดในฉากที่ต้องการความดุเดือดและความมั่นใจ ทำให้ทุกครั้งที่หน้าจอเป็นของเขา บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที อีกคนที่ห้ามมองข้ามคือ Joe Pesci ซึ่งแม้บทจะไม่หวือหวาเหมือนสมัยก่อน แต่การปรากฏตัวของเขาก็สร้างแรงสั่นสะเทือนที่จำได้ชัด

ภาพรวมหนังเรื่องนี้ถูกยกขึ้นมาเพราะการแสดงที่ทำให้ตัวละครมีน้ำหนักจริง ๆ มากกว่าแค่ฉากแอ็กชัน ฉันรู้สึกว่าทุกฉากบทสนทนาเล็ก ๆ กลับมีพลัง เพราะนักแสดงเหล่านี้ทำให้เราเชื่อในโลกของเรื่อง และนั่นคือสาเหตุที่ยังอยากกลับมาดูซ้ำอยู่เรื่อย ๆ

ลองเริ่มที่หนังยาวโปรดของคนชอบโทนชรากับบาปอย่าง 'The Irishman' — นี่ไม่ใช่แค่หนังมาเฟียธรรมดา แต่เป็นการสำรวจชีวิตคนทำหน้าที่รุนแรงในมุมเงียบ ๆ ที่ฉันติดตามมากที่สุด

การเล่าเรื่องกระโดดข้ามเวลา ทำให้บทตัวเอกอย่างแฟรงค์ เชียแรน (ที่แสดงโดยผู้กำกับ/นักแสดงดีกรีสูง) มีมิติมากกว่าแค่ความโหด ห้องนอน ความเงียบยามเกษียณ และอดีตที่ตามหลอกหลอน คือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนจริง ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อฉากแอ็กชันเพียงอย่างเดียว

สิ่งที่ฉันชอบคือจังหวะของหนังกับการแสดงที่ละเอียด — ฉากที่เขานั่งคุยกับคนในครอบครัวหรือมองภาพเก่า ๆ จะให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความเหงาในแบบที่หนังมาเฟียส่วนใหญ่ไม่ค่อยหยิบมาเล่า การพากย์ไทยบนแพลตฟอร์มช่วยให้ดูง่ายขึ้นสำหรับคนที่อยากโฟกัสอารมณ์มากกว่าตัวบทสนทนาเดิม ๆ

ถ้าใครชอบอ่านนิสัยตัวละครมากกว่าดูการไล่ล่าเยอะ ๆ นี่เป็นตัวเลือกที่ฉันมักแนะนำให้คนที่กำลังหาหนังมาเฟียพากย์ไทยดู — สุดท้ายแล้วความเงียบของตัวเอกนี่แหละที่ตามหลอกให้คิดต่อหลังจบเรื่อง