หนูมุสิกะ

มัสสิกาคือผู้หญิงที่ทำให้คนรักของศรันย์ต้องตาย เขาเกลียดเธอยิ่งกว่าเชื้อโรคแต่สุดท้ายโชคชะตากลับนำพาทั้งคู่ต้องมาแต่งงานกัน"เธอลองตายดูสิ เผื่อฉันใจอ่อนยอมยกโทษให้"

มือเรียวคว้าเอาหมอนข้างใบยาวมากอดไว้แน่น ราวกับกำลังไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากเรือนกายของบุรุษเพศที่สามารถทำให้หล่อนอบอุ่นจนร้อนได้ ยิ่งกอดหมอน… ยิ่งทรมาน ก่อนพลิกกายนอนหงาย สอดนิ้วกรีดเข้ามาชำแรกในรอยแยกของพูทุเรียนสีชมพู ประกบกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขา “อ๊อย… ” คุณหนูเสียว แต่กระแทกนิ้วได้สักพักก็สะบัดใบหน้าอย่างเสียอารมณ์ เมื่อดุ้นนิ้วของตัวเองนั้นเล็กเกินกว่าจะเติมเต็มให้หายงุ่นง่าน หล่อนสอดมือข้างหนึ่งเข้าใต้ชายเสื้อ บีบบี้หัวนมตัวเองไปพลาง มืออีกข้างกระแทกนิ้วเข้าใส่ร่องสวาทฟิตแน่นเป็นจังหวะ หากสุดท้ายกลับค้นพบว่ายิ่งทำยิ่งทรมาน อารมณ์ ‘อยาก’ ที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมารุนแรงขนาดนี้… ดาริการู้ดีว่าต้องมีคนช่วย

ด้วยคำสั่งสุดท้ายของพ่อ ให้เขาทำหน้าที่แทน “คุ้มครองเจ้าพ่อยากูซ่าเท่าชีวิต” ทำไมชายหนุ่มต้องเชื่อ ในเมื่อเขาไม่ต้องการเป็นยากูซ่า แต่หนีไม่พ้น เมื่อหัวใจมันรัก และอยากปกป้อง “ลูกสาวเจ้าพ่อยากูซ่า! พ่อของยูตะ คือลูกน้องมือขวา ของฮินาตะ ยากูซ่าระดับเจ้าพ่อ เขายอมสละชีวิตเพื่อหัวหน้า และยังสั่งเสียครั้งสุดท้าย ให้ลูกชายทำหน้าที่แทน ทำไมชายหนุ่มต้องเชื่อ ทำไม่ต้องปกป้องในเมื่อฮินาตะเป็นคนอื่น แต่เขาก็หนีไม่พ้น! และต้องเข้ามาพัวพันกับเธอ ด้วยการฝึกให้เธอรู้จักการป้องกันตัว ยูตะจะตัดใจไปจากเธอได้ไหม ในเมื่อหลงเสน่ห์ลูกสาวยากูซ่าเข้าไปแล้ว เขาจะจัดการกับหัวใจอย่างไร ในเมื่อเขาไม่อยากเป็น “ยากูซ่า” พอ.เป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวให้นอ.เพราะนอ.เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อย.ากู่ซ่าที่จะต้องสืบทอดตำเเหน่งแทน. พอ.รักนอ.มาก แต่พอ.ไม่อยากเป็นยากูซ่า พอ.จึงเลือกที่จะทิ้งนอ.ไป. แต่คอยดูวีดีโอที่สั่งให้ลูกน้องถ่ายนอ.ส่งให้ดูทุกวันสุดท้ายด้วยความรักที่มีมากกว่าถึงยอมกลับมาเพื่อดูแลและปกป้องนอ.ตลอดไป

“ตานเอ๋อร์เด็กดี จงมีชีวิตอยู่ต่อแม้วันหน้าจะไม่มีแม่อยู่ข้างเจ้าแล้ว” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยสั่งบุตรสาวตัวน้อยที่นั่งกุมมือนางอยู่ ใบหน้าเรียวเล็กน่ารักมีน้ำตาไหลอาบไม่ขาดสาย “ท่านแม่ ฮึก!! ข้าจะอยู่ได้อย่างไรกันเมื่อไม่มีท่านแล้ว ฮือ!!” เสียงหวานน่าฟังปนเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าสงสารของฟางมู่ตาน เด็กน้อยวัยเพียงสิบขวบเท่านั้น แต่วันนี้นางกำลังจะสูญเสียมารดาผู้เป็นที่รักยิ่ง “หวีสับอันนี้เจ้าเก็บไว้ให้ดี มันจะเป็นตัวแทนความรักของแม่ที่จะปกป้องเจ้า จงเก็บงำความสามารถที่เจ้ามีเอาไว้ให้ดี อย่างให้คนที่ไม่หวังดีต่อเจ้าล่วงรู้ถึงมันเด็ดขาด แม่รักเจ้านะ โบตั๋นดอกน้อยของแม่…” มือขาวซีดไร้เรี่ยวแรงพยายามยกหวีสับแกะสลักลวดลายดอกโบตั๋นปักลงไปที่ผมของบุตรสาว ก่อนที่ลมหายใจของนางจะขาดห้วงไป ปล่อยให้บุตรสาวตัวน้อยต้องเผชิญกับชะตากรรมเพียงลำพัง “ท่านแม่!! ฮืออ!!! ฮือออ!!! ท่านแม่!!!” น้ำเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจช่างทำให้ผู้ที่ได้ยินอดสงสารไม่ได้ แต่นั้นไม่ใช่กับผู้เป็นบิดาและแม่รองของนาง!!

เพราะหุ่นเซ็กซี่แบบนี้ เสี่ยๆเลยแย่งกันเปย์ แต่เธอไม่ยอมแพ้ หางานที่มีศักดิ์ศรีทำ แล้วอุบัติเหตุก็ส่งเธอให้ติดอยู่ในฝัน พร้อมเจอว่าตัวเองเด็กลงสิบปี เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด มนสิชาต้องหาทางออกจากฝันให้ได้ เพราะเดิมพันของเธอต่อครอบครัวและคนรัก ในเมืองนิทรานี้ มนสิชาเจอแต่นักเรียนม.ปลาย เธอมีแก็งเพื่อนใหม่ พวกเธอต้องดั้นด้นไปสืบหาทางกลับบ้านให้ได้ จากโรงเรียนทั้งสี่ทิศ อำนาจทำให้ประธานนักเรียนแต่ละทิศแย่งชิงนักเรียนกัน แถม ในเมืองไม่มีมอนสเตอร์ให้ปราบ กระนั้นพวกเธอยังสามารถเรียกสเลฟหรือสัตว์รับใช้ให้ออกมาตามพลังได้ เตรียมอ่านแอคชั่นรัวๆ ส่วนปริญแฟนหนุ่มของมนสิชา พยายามทุกวิถีทางที่จะใช้เวทมนปลุกเธอ ถ้าแก้ไขคำสาปไม่ได้ รักของมนและปริญ คงจบแบบไม่สวย ทั้งๆที่สัญญากันไว้แล้ว "มนคงเศร้า แต่จะเศร้ากว่านั้นถ้ารู้ว่าพี่ปริญเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ มนอยากให้เราเก็บความรู้สึกดีๆแบบนี้ไว้ในใจ จะได้อบอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึงความทรงจำนี้" "พี่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างไม่ให้เราสองคนต้องมีตอนจบที่น่าเศร้า" ยิ่งสืบยิ่งมีแต่ความจริงอันน่าเจ็บปวด และพร้อมเฉลยความลับที่คาดไม่ถึง

จากคุณหนูในคฤหาสน์สู่หญิงชาวบ้านผู้ตกยาก เพราะแผนโฉดของอาชั่วที่ใส่ร้ายบิดาจนตัวตายและฮุบทรัพย์สิน มู่ชิงเหยาจึงต้องพามารดาที่ร่างกายทรุดโทรมหนีมาพึ่งพิงสินเดิมผืนสุดท้าย ณ หมู่บ้านท้ายเขาดินแดนที่แห้งแล้งห่างไกลความเจริญและไร้ซึ่งหนทางทำกิน ในวันที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ นางพบพู่กันเก่าด้ามหนึ่งในอารามร้าง พู่กันที่เมื่อตวัดวาดสิ่งใด สิ่งนั้นจะกลายเป็นจริง  ทว่าพลังวิเศษนี้มีข้อห้ามอันร้ายกาจ ห้ามวาดเงินตรา ห้ามวาดทองคำ หากฝ่าฝืนพลังชีวิตจะถูกกัดกินจนสูญสิ้นร่าง!