เคหาสน์นางคอย

จากปัจจุบันหวนคืนสู่อดีต จากอดีตกลับคืนสู่ปัจจุบัน และยังคงต้องอยู่ต่อไปกับอนาคต เมื่ออดีตส่งผลถึงอนาคต ปัจจุบันกลับยังผูกพันกับอดีต ลี่ฉิงซวง ที่เพิ่งสูญเสียพี่ชายเดินทางสู่ ‘เคหาสน์เฟิงเยี่ยน’ สถานที่ซึ่งผูกอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของหญิงสาวจนไม่อาจแยกแยะ ความรัก ความแค้น สิ่งที่เคยติดค้างผู้อื่น รวมไปถึงสิ่งที่ผู้อื่นติดค้าง ทำให้หญิงสาวถูกดึงให้หวนคืนสู่อดีต การพบกันกับเจ้าของคนเดิมของเคหาสน์เฟิงเยี่ยนอย่าง ฟู่เสวียน ทำให้ภาพในอดีตยิ่งชัดเจน บันทึกฟู่ฉินทำให้กงล้อแห่งอดีตหมุนวนอีกครั้ง และครั้งนี้ลี่ฉิงซวงในร่างหวังซวงซวงจึงได้ตระหนัก ชะตาทุกข์ตรมน่าเศร้า แท้ที่จริงแล้วขึ้นอยู่กับการเลือกของผู้คนทั้งสิ้น

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น

เฮ่าเทียน หรือ หมิ่นลั่วกงจู่ สายลับจากแคว้นซีอวี้ มีตำแหน่งเป็นกงจู่แห่งแคว้น แต่ต้องมาทำงานเป็นสายลับให้กับต้าหวาง โดยแฝงตัวเป็นแม่เล้าในหอคณิกาเหมยฮุ้ย เพื่อสืบหาตำราพิชิตใต้หล้าที่หายไปเมื่อห้าสิบปีก่อน

"ข้ามิใช่สตรีที่อ่อนแอ ไม่ว่าผู้ใดมายุ่งกับผู้ชายของข้าข้าจัดการไม่เว้นหน้า ไม่ว่าท่านจะเป็นสามีของข้าเองก็ตาม" หนิงเอ๋อ องค์หญิงกาลกิณีที่ถือกำเนิดในค่ำคืนแห่งความโศกเศร้า นางถูกตราหน้าว่าเกิดมาทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียเป็นเหตุให้มารดาของตนเองต้องมาตายหลังจากที่คลอดนางมาได้ไม่กี่ชั่วยาม นางมิเคยได้รับความรักความเมตตาจากบิดาที่เป็นฮ่องเต้แม้แต่น้อย แต่นางมิใช่สตรีที่อ่อนแอการที่นางโดนเนรเทศออกมาอยู่นอกวังทำให้นางมีจิตใจแข็งแกร่งและมิเคยยอมผู้ใด ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นตัวซวยนางจึงใช้ชีวิตไม่สนฐานะองค์หญิงเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันหนึ่งนางได้พบเจอกับ หางเฟิง นายโลมรูปงามที่สุดแห่งหอนายโลมและเขายังเป็นเด็กน้อยที่เคยพูดคุยกับนางเมื่อยังเยาว์วัยทำให้นางพอคลายเหงาได้บ้าง แต่ทว่าการที่นางพบเจอกับหางเฟิงและเลี้ยงดูเขานั้นถึงหูของฝ่าบาท เพื่อไม่ให้ราชวงศ์เสื่อมเสียไปมากกว่านี้ฝ่าบาทจึงได้เขียนราชโองการให้องค์หญิงหนิงเอ๋อได้เข้าพิธีแต่งงานกับ แม่ทัพหลิวอี้เฟย เรื่องวุ่นวายก็ได้ก่อกำเนิดขึ้นเพราะแม่ทัพหลิวอี้เฟยนั้นมีสตรีที่อยู่ในดวงใจของเขาอยู่แล้ว

'หลันเยี่ยเซียง' โฉมสะคราญตระกูลหลัน หญิงสาวผู้ซึ่งมีมีเรือนกายที่หอมกรุ่นราวกับดอกเยี่ยเซียง ความงดงามและกลิ่นหอมเย้ายวนนั้น ทำให้นางต้องพบเจอเรื่องวุ่ยวายมากมายจนเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในคฤหาสน์ 'เซวี่ยอวี้' จอมยุทธ์หนุ่มที่บังเอิญช่วยโฉมสะคราญเอา แม้ว่าตัวเขาจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโจรราคะ แต่เขากลับนึกสนุกไม่เพียงไม่แก้ต่างแต่เขากลับปล่อยเลยตามเลย ผู้อื่นอาจหลงใหลใบหน้าและรอยยิ้มอันงดงามของหลันเยี่ยเซียง แต่เขากลับชอบเวลาที่นางหวาดกลัวเขา โกรธเขาจนพูดไม่ออก ยิ่งเห็นนางร้องไห้ เขาก็ยิ่งรู้สึกรื่นรมย์เป็นอย่างยิ่ง ยถึงเรื่องใด

เพราะความลับของเพื่อนรัก ทำให้ "คีรยา" ต้องกลายเป็นจำเลยสังคมในสายตา "ไพรภูมิ" ผู้ชายที่เธอแอบรักหมดหัวใจ เขาเกลียดเธอ ย่ำยีเธอทั้งร่างกายและจิตใจ ในฐานะเมียบำเรอที่หวังเพียงแค่เศษใจจากเขา แต่ความอดทนมีวันสิ้นสุด เมื่อเขาทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส คีรยาจึงตัดสินใจหนีไปพร้อมกับ "สิ่งที่ทุกคนต้องการ" ติดท้องไปด้วย ในเมื่อเขาไม่รัก และไม่มีวันรักได้ ก็พอกันที