ข้าคือทาสรับใช้ของปีศาจงู

ข้าคือทาสรับใช้ของปีศาจงู

last updateLast Updated : 2025-06-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
26Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มู่หลันฮวาถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งและเป่าหูคนในหมู่บ้านให้ส่งนางไปเป็นเครื่องบูชายัญให้แก่ปีศาจพญางูบนเขา เพื่อแก้ภัยพิบัติที่แห้งแล้งในเมืองหางโจว นางจำต้องยอมรับชะตากรรม แต่เมื่อได้พบกับเขา หลี่เย่ ปีศาจงู นางก็รู้สึกชื่นชอบเขาขึ้นมา โดยเฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวงที่เขาจะกลายร่างเป็นมนุษย์ เขาช่างรูปงามเย้ายวนใจนางยิ่งนัก แม้ในใจจะหวาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อย แต่นางก็อยากได้เขาเป็นสามี จะต้องทำเช่นไรกันเล่า!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เปิดตำนานปีศาจพญางู

(Henry's POV)

 ---

"Henry! Let's go, we're gonna be late!" My older brother, Grey, yelled from downstairs. This was our first day of school, and he had try-outs for the football team in the afternoon. He wants to engage with the other players first, and leave a good impression on them, and so maybe... he'll get a smooth pass.

Though even without doing it, I think he still has a high chance of getting in any way, since he was the captain in his previous school, and he's amazing at it, and I'm not saying that because he's my brother, it's just he's really the best in my opinion.

"Boo, wait! I can't find my glasses. Please help me look!" I shouted calling him by the nickname I gave him, and I instantly heard my brother jogging up the stairs while I travelled my hands to every piece of furniture in my room with my knees on the floor. Except, I really couldn't find my glasses.

Just where did I put it?!

"Thud!"

Grey opened the door to my room, and I suddenly felt his hands below my armpits as he guided me up. I tightly gripped his shirt for support and was having a hard time stabilizing myself, since I'm totally unable to see without my glasses.

"Hey buddy, why were you on the floor just now? You could have said so earlier, and I would've quickly come." Grey whispered gently to me. I really like this side of him, he's always considerate of my feelings, knowing I can be quite sensitive at times.

"Thank you, my knees kinda hurt Boo, can you help me look?"

"Where'd you last put 'em?" Grey asked me and I shook my head telling him that I don't remember.

He didn't question me further and started digging my room, or at least I think he is based on the ruckus he's been making.

"Yup, found it!" Grey shouted as he held my hands and placed the glasses in my palms.

"Thank you, I thought it was... wait... what do you think you are doing?!" I complained to him since he suddenly picked me up and placed me on his shoulder.

I messily put my glasses on and saw him picking up my bag from the floor and strided with wide steps out of my room.

"Sorry bud we have to be quick. No offense, but you walk like a slug. Big brother has important business at school today so we better hurry." Grey said with a modulated voice while he fastened his pace and went outside our house to his sedan car.

He opened the car door and set me on the front passenger seat and jogged back around to the driver's seat.

"Boo, do you know where mom is? When I woke up she was already gone." I asked him since I was a bit worried.

From what I know her work won't start till Monday. And she didn't even leave a message to tell us where she'll be going. It was so unlike her.

"Nope bud, no idea. I'll call mom later and check in on you." He replied, and I didn't press more on the matter. I leaned my head on the car seat and gazed outside the window. A lot of things were going on in my mind right now.

I'm already eighteen this year, but my height isn't even close to the average height most guys my age reach.

Standing at 5'5 while my brother was 6'1, too bad I inherited my mother's inches.

Plus, my traits were quite strange. Well, I got the idea from the people in my old school, but I do know that their words hold some truth in it.

Cause if I were to describe myself, then it would be that my lashes were long, and quoting my brother's words 'Lashes longer than a lady's', and another trait that I have is that my skin was pale as snow.

That's why Grey would always bite my arms when I was little, because he liked it when his teeth marks went easily red without putting much strength in his bite. He's quite a bully before really.

And those traits of mine are the reason why I would get teased or bullied verbally in my old school.

My brother of course would be there for me most of the time to defend me. But there are occasions where I get cornered and receive endless hurtful remarks from other students.

"Your face doesn't look good. Are you nervous bud?" Grey asked with a worried voice.

"I'm fine boo. I hope I make friends today." I tried voicing it out with a vibrant tone so that Grey would ease on me a little. He lingered his eyes on my face for a while and resumed looking at the road shortly after.

About five minutes later, I saw a big gate in front of us that was surrounded with large ivory trees.

"We're here." Grey said, but my attention was already in the huge building that was ahead of us.

When the car entered, I was breathless and awed by the landscape of the school. Surely the one who was asked to do the job was paid heftily.

Grey drove the car forward, and we reached the parking lot next, and I was once again amazed.

"Woah, it's huge." My brother exclaimed, and I looked at him nervously when he finally parked the car in the free spot.

"Let's go, bud." Grey slightly pinched my face, and that was enough to bring me back to my senses.

"Oh...right, okay..."

"I'll be fine, it'll be a great day. I'm going to make lots of friends." I muttered slowly under my breath, trying to be optimistic about the day ahead of me.

I opened the door and slowly stepped out of the car.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
26 Chapters
บทที่ 1 เปิดตำนานปีศาจพญางู
1000 ปีก่อน "หลี่เย่ ข้าจะช่วยท่านเอง!!!""อย่านะ!!! มู่เหลียนฮวา ไม่!!!""ข้าจะช่วยท่านให้หลุดพ้นจากการจองจำที่เจดีย์เหลยเฟิงแห่งนี้ให้ได้ ด้วยชีวิตของข้า!!!"มู่เหลียนฮวาใช้ดาบยาวแทงเข้ามาที่ร่างของตนเองจนโลหิตสีแดงฉานไหลอาบลงพื้นเป็นทางยาว หลี่เย่ที่ถูกจองจำอยู่บนเจดีย์เหลยเฟิง ทำได้เพียงจ้องมองนางด้วยแววตาที่เจ็บปวด!!!เขากับนางเป็นคู่รักกัน นางเป็นมนุษย์แต่เขาเป็นปีศาจงู!!!นางเป็นบุตรสาวของพ่อค้าที่ร่ำรวยในชนบท มีรูปโฉมงดงามเกินสตรีใด อยู่มาวันหนึ่งเป็นวันพระจันทร์เต็มดวงนางได้ขึ้นมาเก็บสมุนไพรที่บนเขาและพักค้างแรมอยู่บนต้นไม้กลางป่าในกลางดึก และได้พบกับเขาในร่างของมนุษย์ที่กำลังบาดเจ็บ เพราะถูกภิกษุนามว่า ไห่ฝู่ ตามล่า และพยายามใช้กริชปราบปีศาจทำร้ายเขา แต่เขาหนีรอดกลับมาได้ และได้รับความช่วยเหลือจากนาง นางดีกับเขามาตลอด จนกระทั่งวันที่นางรู้ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ นางก็ยังไม่เคยนึกรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย จนวันสุดท้ายของชีวิตนางที่เขาถูกไห่ฝู่จองจำ ก็เป็นนางที่ใช้เลือดบริสุทธิ์ปลดปล่อยเขาให้หลุดพ้น วันนั้นหญ้าเซียนซึ่งสามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นขึ้นมาได้เกิดหายไปจากหอเจดีย์เหลยเฟิ
Read more
บทที่ 2 มู่หลันฮวา
ตระกูลมู่"ตื่นได้แล้ว!!! จะนอนไปถึงไหน รีบลุกมาช่วยข้าผ่าฟืนเดี๋ยวนี้!!!"มู่หลันฮวาที่ได้ยินเสียงของ เหยาเว่ย แม่เลี้ยงของนาง ก็ทำได้เพียงเบ้ปากอย่างดูแคลนนางข้ามกาลเวลามาอยู่ที่เมืองหางโจวได้ร่วมปีแล้ว นางตายจากโลกอนาคตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน เป็นผลจากการที่นางดูหนังติดเรตติดต่อกันสามวันสามคืนจนนางช็อกตายคาคอมพิวเตอร์ นางยังมีอาชีพเป็นสัตวแพทย์ คอยรักษาสัตว์ที่บาดเจ็บอีกด้วยนางได้ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของมู่หลันฮวา สาวน้อยที่มีชะตาชีวิตที่น่าสงสาร มารดาตายจาก บิดาติดเหล้าและการพนัน และยังพาแม่เลี้ยงที่มีลูกชายจากสามีเก่ามาร่วมจวนเดียวกับนางอีก นางโดนแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งสารพัด รวมถึงพี่ชายต่างสายเลือดที่จ้องมองนางด้วยสายตาหื่นกระหาย ครอบครัวของนางเป็นเพียงครอบครัวยากจนที่มีอาชีพผ่าฟืนไปขายเท่านั้น รายได้ทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้ น่าเสียดายนักด้วยแต่ก่อนตระกูลของนางเป็นถึงพ่อค้าที่ร่ำรวย แต่กลับถูกบิดาของนางผลาญสมบัติไปกับการพนันจนหมดสิ้นคืนหนึ่งในขณะที่นางกำลังนอนหลับ เหยาเถียน พี่ชายต่างสายเลือดก็เข้ามาหวังจะขืนใจนางแต่ทว่ามู่หลันฮวากลับไม่ตื่นตกใจเลยแม้แต่น้อย นางยื่นมือไปกระชาก
Read more
บทที่ 3 กลางป่าลึก
มู่หลันฮวาหันไปถลึงตามองเหยาเว่ย แต่เหยาเว่ยกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ปากก็พร่ำพูดต่อไปไม่ยอมหยุดหย่อน "เช่นนั้นเราต้องส่งคนไปให้เทพเจ้างูกินเช่นนั้นหรือ?""เจ้าค่ะ""ไม่ได้!!! ข้าได้ยินมาว่าท่านมิกินมนุษย์!!!"เหล่าชาวบ้านที่ได้ยินการสนทนาระหว่างเหยาเว่ยและเถ้าแก่ ก็รีบเข้ามาสมทบทันที "เช่นนั้นก็ส่งนางไปเป็นทาสรับใช้ท่านก็ได้""หากท่านอยากกินนางขึ้นมาเล่า""ก็ถือว่าเป็นเวรกรรมของนางเถิด"เหยาเว่ยยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจที่สามารถยุยงชาวบ้านได้สำเร็จ มู่หลันฮวาไม่อยากจะสนใจสิ่งใดอีก นางจึงเดินกลับจวนไปเสีย ระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะแวะซื้อหมั่นโถวติดมือไปให้ท่านพ่อของนางด้วย แม้ว่าบิดาจะติดเหล้าติดการพนัน แต่ก็รักนาง ทุกครั้งที่ได้เงินมาก็มักจะซื้อของกินอร่อย ๆ มาให้นาง นางเองก็รู้สึกว่าบิดาคนนี้ก็ดีมิใช่น้อย หากมิติดการพนัน บิดาของนางคงจะเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ "อาหลันของพ่อ เจ้ากลับมาแล้ว ดูสิพ่อมีสิ่งใดติดมือมาด้วย สุราดอกท้ออย่างดี!!!"มู่หลัวที่เห็นบุตรสาวเดินเข้ามาก็รีบยกจอกเหล้าขึ้นมาทักทายทันที มู่หลันฮวายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเข้าไปยกจอกสุราที่บิดารินให้ขึ้นมาดื่มจนหมด รสชาต
Read more
บทที่ 4 นมไม่ใช่ซาลาเปา
ดวงตาคมที่แสนเย็นชา จ้องมองดวงตาคู่สวยที่สุกสกาวเป็นประกายของมู่หลันฮวาอย่างไม่ลดละ ยิ่งมองจิตใจของเขาก็เริ่มปั่นป่วน มู่หลันฮวาที่ได้สติคืนกลับมา นางเองจึงขยับถอยห่างออกจากเขา ในสมองพลันครุ่นคิดขึ้นมาได้ว่าเขาเป็นผู้ใดกัน จึงมาเดินอยู่ในป่ายามดึกเช่นนี้ ดูจากการแต่งกายแล้ว ก็ดูดีมีชาติตระกูล น่าจะมาจากตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวง ที่มาเที่ยวหาความสำราญในป่า ในป่าทึบเนี่ยนะ?"ท่านเป็นผู้ใดกันเจ้าคะ หรือว่ามาเที่ยวหาความสำราญในป่าใหญ่แห่งนี้"มู่หลันฮวาเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีเขินอาย เขาช่างรูปงามเสียจริง กิริยาท่าทางก็ดูสูงส่งยิ่งนัก เป็นบุรุษในฝันที่นางเคยใฝ่หาเลย ร่างกายก็ล่ำสันชวนซบ เหมือนกับพระเอกในหนังติดเรตที่นางชอบดูเมื่อก่อนเลย หลี่เย่ขมวดคิ้วมุ่น เขาจ้องมองนางด้วยท่าทีสงสัย สตรีประหลาดนางนี้ เหตุใดจึงบิดกายจนแขนขาผิดรูปเช่นนั้นเล่า?หรือว่านางเขินอายเขา?เอ๋? ผ่านมาตั้งพันกว่าปีแล้ว เขาเองก็จำไม่ได้ว่ายามที่สตรีเขินอายเป็นเช่นไร เขาจำได้เพียงว่า ยามที่มู่เหลียนฮวาเขินอาย ใบหน้างามของนางจะแดงระเรื่อ นางก้มหน้าลงเล็กน้อย มิกล้าสบตาเขาแต่สตรีตรงหน้ากลับจ้องเขาตาไม่กะพริบ!!!เขาเ
Read more
บทที่ 5 ยินยอมเป็นทาส
มู่หลันฮวารู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง นางเพียงหายเข้าไปในป่าเพียงหนึ่งคืนเท่านั้น เมื่อกลับออกมา กลับพบว่าตนเองได้กลายเป็นเครื่องบูชายัญเพื่อเซ่นสังเวยให้แก่เทพเจ้าปีศาจงูไปเสียแล้วต้องเป็นฝีมือของเหยาเว่ยเป็นแน่ นางจะต้องเอ่ยสิ่งใดสักอย่างแก่ผู้ดูแลหมู่บ้าน พวกเขาจึงมาจับตัวนางไปเช่นนี้ ผู้ดูแลหมู่บ้านจ้องมองมู่หลันฮวาด้วยสายตาที่นึกเสียดายไม่น้อย เขาเองเคยคิดอยากจะไปสู่ขอนางเข้ามาเป็นอนุที่ในจวนเพราะเขารู้สึกถูกตาต้องใจนางเป็นอย่างมากน่าเสียดายที่เหยาเว่ยเอ่ยปากเรื่องบางอย่างขึ้นมากับเขาเสียก่อนนางหายเข้าไปในป่า บอกว่าจะไปตัดฟืนในป่าใหญ่ ท่านผู้ดูแลหมู่บ้านคอยจับตาดูเอาไว้เถิด หากนางสามารถกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย นั่นแสดงว่านางมีบางสิ่งบางอย่างที่เทพเจ้าปีศาจงูต้องการ ท่านคิดดูสิ ในหุบเขาแห่งนั้น มิเคยมีผู้ใดที่เข้าไปแล้วกลับออกมาปกติสักคน หากนางกลับออกมาได้ นั่นเท่ากับว่านางคือผู้ที่ถูกเลือกให้ทำหน้าที่ช่วยเหลือหมู่บ้านของพวกเราเมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้ เขาเองก็จำต้องเห็นดีด้วย จึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษาคนในหมู่บ้าน ทุกคนต่างลงความเห็นว่ารอให้นางกลับมาเสียก่อน ค่อยตรวจดูตามร่างกา
Read more
บทที่ 6 อยากมีภรรยาหรือไม่?
เจียวฟางที่ขดตัวนอนอยู่บนโขดหิน กำลังจ้องมองมาที่มู่หลันฮวาด้วยแววตาที่ไม่ชอบใจเท่าใดนัก สตรีน้อยนางนี้คิดยั่วยวนนายท่านของเขาแน่ ๆ หลี่เย่หมดวาจาจะเอ่ยเสียแล้ว นอกจากนางจะไม่กลัวเขา นางยังแสดงท่าทียั่วยวนเขาอีกด้วย ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองนางอย่างไม่ชอบใจเท่าใดนัก "อีกเจ็ดวันข้าจะส่งเจ้ากลับไป""ไม่กลับเจ้าค่ะ ข้ายินดีรับใช้ท่าน ข้าไม่กลับหมู่บ้านแล้ว""เหลวไหล!!! ข้าใช่เพื่อนเล่นเจ้าหรือ?""ไม่ใช่เจ้าค่ะ แต่อีกไม่นานน่าจะได้เล่น...คิกคิก"หลี่เย่ขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เข้าใจสิ่งที่นางเอ่ยออกมาเลยแม้แต่น้อย นี่เขาคิดถูกแล้วใช่หรือไม่ที่พานางมาที่ถ้ำของเขา "เอาเถิด ถึงเวลาหากเจ้าไม่ยอมกลับไป ข้าก็จะโยนเจ้าลงไปทิ้งที่หน้าหมู่บ้านเอง""โธ่!!! นายท่านเจ้าขา""อย่ามาใกล้ข้า!!!""หึ้ย!!!""ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร?""มู่หลันฮวาเจ้าค่ะ เรียกว่าอาหลันก็ได้"มู่หลันฮวา!!! มู่เหลียนฮวา หลี่เย่จ้องมองนางด้วยแววตาที่ตื่นตระหนกไม่น้อย เหตุใดชื่อของนางจึง แซ่มู่เหมือนกับคนรักของเขา!"นายท่านเจ้าขา!!!"หลี่เย่ถูกเสียงเรียกของมู่หลันฮวาทำให้เขาถูกปลุกจากความคิดเหล่านั้น เขาคงฝังใจเรื่องนางมากไป คนแซ่มู่
Read more
บทที่ 7 ขอกอดหน่อยเถิด
หลี่เย่ผละออกจากมู่หลันฮวาทันที ใจของเขาเต้นถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง นานเท่าไรแล้วที่เขามิได้ใจเต้นอย่างรุนแรงเช่นนี้"ท่านแม่ทัพสวรรค์หรือ?""ขอรับ ท่านแม่ทัพสวรรค์รอท่านอยู่ที่ด้านนอกขอรับ""ข้ารู้แล้ว อาหลันเจ้ารออยู่ที่นี่ อย่าออกไปเพ่นพ่านเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?""เจ้าค่ะ"มู่หลันฮวารู้สึกเสียดายไม่น้อย อยากเห็นใบหน้าของท่านแม่ทัพสวรรค์ที่มาขัดขวางความสุขของนางยิ่งนัก!!!หลี่เย่เดินออกมาต้อนรับแม่ทัพสวรรค์อย่างนอบน้อม เหตุใดจึงมาพบเขาในยามดึกเช่นนี้กันเล่า หรือว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้นกันแน่"คารวะท่านแม่ทัพสวรรค์ เชิญท่านไปดื่มสุราชมจันทร์ในถ้ำของข้าก่อนเถิด""อืม"ท่านแม่ทัพสวรรค์ผู้นี้มีนามว่า อวี้ฉือ เขาคือเทพสงครามที่เผ่ามารและปีศาจต่ำช้าเกรงกลัวเป็นอย่างยิ่ง แม้หลี่เย่จะให้ความเคารพต่อเขาไม่น้อย แต่แท้จริงแล้ว เขากับหลี่เย่ก็นับถือกันเป็นสหายสนิทและดีต่อกันมาโดยตลอด เขานับถือในจิตใจที่สะอาดบริสุทธิ์ของหลี่เย่ยิ่งนักอวี้ฉือเดินนำหลี่เย่เข้ามาบริเวณเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายงดงามที่เขาเตรียมเอาไว้ เมื่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างจะพบกับบรรยากาศหุบเขาป่าไม้ที่งดงามชวนสบายตา ภายในถ้ำถูกตกแต่
Read more
บทที่ 8 สูญสิ้นพรหมจรรย์
มู่หลันฮวารู้สึกต้องการเขาอย่างห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่ หลี่เย่เองก็ฝืนทนต่อความต้องการในร่างกายของตนเองเอาไว้ไม่ไหวเช่นกัน แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ลำแท่งเอ็นร้อนของเขาในยามนี้ ช่างแข็งชูชันเสียยิ่งนัก มู่หลันฮวาเคยมีประสบการณ์เช่นนี้ในชาติก่อน นางจึงไม่รอช้าที่จะจับลำแท่งแก่นกายขนาดใหญ่ของเขามาจ่อที่ร่องรูสวาทของตน จากนั้นก็ค่อย ๆ ขยับสะโพกบางเข้ากลืนกินลำแท่งมังกรยักษ์ตั้งแต่ปลายหัวที่ดุดันระเรื่อยไปจนกระทั่งสุดโคนหางที่แข็งแกร่ง"อูยยย นายท่านน ช่างใหญ่ยิ่งนักเจ้าค่ะ!!!""อ๊าส์!!! ข้าเจ็บอาหลัน!!!""ข้าก็เจ็บ ทนอีกนิดนะเจ้าคะนายท่าน ข้าจะค่อย ๆ ขยับ อื้ออ!!!"มู่หลันฮวาค่อย ๆ ขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ อยู่บนกายของหลี่เย่ ก่อนจะค่อย ๆ เร่งจังหวะให้ถี่เร่ามากยิ่งขึ้น โชคดีที่นางช่วยตนเองบ่อย ๆ จึงไม่รู้สึกว่าฝืดเคืองเท่าใดนัก ตับตับตับมู่หลันฮวาขยับสะโพกส่ายร่อนราวกับหงส์เต้นระบำ ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวของนางช่างติดตาตรึงใจหลี่เย่เป็นอย่างมาก เขาไม่เคยพบเจอสตรีใดที่เร่าร้อนเช่นนี้มาก่อนเลย มู่หลันฮวาจับมือของหลี่เย่ขึ้นมาทั้งสองข้าง ก่อนจะวางมือหนาใหญ่ของเขาเอาไว้บนดอกบัวคู่สวยขนาดใหญ่ของนางทั
Read more
บทที่ 9 เกือบได้อีกรอบ
หลี่เย่จ้องมองมู่หลันฮวาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเองก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าเหตุใดจึงต้องมาหานางในที่ที่อันตรายสำหรับเขาเช่นนี้ หากมีมนุษย์ล่วงรู้ว่าเขาเป็นใคร เรื่องราวจะยิ่งวุ่นวายมากยิ่งขึ้น และความสงบที่เขาเคยมีก็จะมลายหายไปด้วยเช่นกันแต่เขาก็เลือกที่จะมาตามหานาง?หลี่เย่ขยับกายเพียงครั้งเดียวก็สามารถเข้ามายืนอยู่ในห้องนอนของนางได้แล้ว"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าปีศาจกับมนุษย์มิอาจครองคู่กันได้""ท่านก็ให้ข้าอยู่เป็นทาสรับใช้ท่าน คอยปรนนิบัติท่านสิเจ้าคะ ข้าขอแค่ได้อยู่เคียงข้างท่านก็พอแล้วเจ้าค่ะ""เจ้าควรใช้ชีวิตของเจ้าให้ดี""ถ้าจะมาเพื่อเอ่ยวาจาเพียงเท่านี้ ท่านก็กลับไปเสียเถิดเจ้าค่ะ""อาหลัน"หลี่เย่ยื่นมือหนาใหญ่ไปคว้าข้อมือขาวเนียนของนางเอาไว้ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองสร้อยข้อมือหยกที่สลักภาพใบพัดทั้งสี่เอาไว้บนเนื้อหยกด้วยสายตาที่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่มัน!!! คล้ายกับสร้อยข้อมือหยกของมู่เหลียนฮวา "ปล่อยเจ้าค่ะ""เจ้าไปได้สร้อยข้อมือหยกชิ้นนี้มาจากผู้ใด""ท่านพ่อข้าให้มาเจ้าค่ะ เห็นว่าเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษที่มอบให้สตรีตระกูลมู่ติดตัวเอาไว้ ท่านถามทำไมหรือเจ้าคะ?"หลี่เย่ร
Read more
บทที่ 10 อย่าคิดทำร้ายหลี่เย่ของข้า
มู่หลันฮวาขมวดคิ้วมุ่น นางรู้สึกไม่ชอบใจในคำพูดเช่นนี้ของไห่ซือยิ่งนัก คล้ายกับว่าภิกษุผู้นี้จะไม่เป็นมิตรต่อปีศาจเอาเสียเลยนอกจากนางจะข้ามภพมาเจอปีศาจแล้ว นางยังได้มาเจอกับภิกษุผู้ปราบปีศาจอีกเช่นนั้นหรือ?"ไต้ซือนี่ช่างจมูกดีเหลือเกินนะเจ้าคะ?""อาตมาเพียงรับรู้ได้เท่านั้น ได้ยินมาจากผู้นำหมู่บ้าน ว่าไม่กี่วันก่อนพวกเขาได้ส่งสตรีนางหนึ่งขึ้นไปเซ่นสังเวยปีศาจพญางูบนหุบเขา เห็นทีคงจะเป็นแม่นาง ใช่หรือไม่?""แล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ?""โชคดียิ่งนักที่แม่นางรอดพ้นจากคมเขี้ยวของปีศาจพญางูที่แสนดุร้ายตนนั้นมาได้ อาตมาจะทำพิธีปัดเป่าภัยร้ายให้แม่นางเอง""ข้าคงมิรบกวนเวลาอันมีค่าของไต้ซือหรอกเจ้าค่ะ ข้ามีงานที่ต้องไปทำอีกมาก คงมิขอส่งท่าน เชิญ!""แม่นาง!!!"มู่หลันฮวาที่กำลังหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือนนอน เมื่อได้ยินไห่ซือเอ่ยเรียกนาง ก็รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย "มีสิ่งใดอีกเจ้าคะ?""อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปีศาจเหล่านั้นเลย มนุษย์กับปีศาจอยู่ร่วมกันไม่ได้"มู่หลันฮวาส่งเสียงเฮอะในลำคอ นางจ้องมองไห่ซืออย่างไม่ลดละ ภิกษุรูปนี้ช่างทำตนมิน่าเกรงขามยิ่งนัก "ไต้ซือที่เคารพ อย่าหาว่าข้าสั่งสอนท่านเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status