จิ้งจอกเก้าหาง

ค่ำคืนอันรุ่งเรืองของมหานครในปี 1982 เสียงดนตรีเร้าใจดังก้องไปทั่วไนต์คลับหรูหรา หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดแดงรัดรูปสะกดสายตาของทุกคน นางคือ อันอัน ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีผู้เปรียบเสมือนนกน้อยในกรงทอง บิดามารดาของนางปรารถนาให้นางแต่งงานกับขุนนางชั้นสูง แต่นางกลับหลงใหลชีวิตยามราตรี อันอันใช้ทรัพย์สินมหาศาลโปรยให้บุรุษรูปงามเพียงเพราะความเบื่อหน่าย ทว่าภายใต้เปลือกนอกอันเย้ายวน นางคือแฮกเกอร์ระดับโลก ผู้ครอบครองความลับอันดำมืดของโลกใบนี้ไว้ในมือ คืนหนึ่งที่โชคชะตานำพา นางเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงสุดหรูพร้อมมิตรสหาย ทว่ารถยนต์สุดไฮเทคของนางกลับประสบอุบัติเหตุร้ายแรง ร่างของอันอันสลายไปในเปลวเพลิงอันมหึมาเหลือไว้เพียงเถ้าธุลี ทว่าแทนที่นางจะจมหายไปในความมืดมิด วิญญาณของนางกลับถูกดึงเข้าสู่อาณาจักรโบราณลึกลับ เมื่อลืมตาตื่นขึ้น นางได้กลายเป็น "ไป๋ผิง" ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนอสูร ทว่าร่างเดิมของไป๋ผิงกลับเป็นที่ชิงชังของครอบครัว นางเคยเป็นสตรีที่หลงระเริงในอำนาจและใช้ชีวิตอย่างมักมากโดยไม่สนใจอาณาจักรของตน ไป๋เสวี่ยถูกหมั้นหมายกับ ไป๋เฉิน จิ้งจอกขาวผู้สูงศักดิ์ ทว่าไป๋เฉินกล

ด้วยดวงตาที่เย็นชา ไบ๋ผิงมองไปที่ไบ๋เหวินเทียน แต่แล้วภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นในความคิดของนางความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางจริงๆ เสียงเด็กชายคนหนึ่งร้องไห้ดังอยู่ในหู เงาร่างเล็กๆ ในเสื้อผ้าขาดถูกโยนลงไปในโคลน เด็กๆ กลุ่มหนึ่งล้อมรอบและหัวเราะเยาะเย้ย “แม่ของเจ้าคือหญิงชั่วไร้ยางอาย เจ้าคิดว่าเจ้าคือเผ่าจิ้งจอกขาวหรือ?” “คนอย่างเจ้าไม่น่าจะเป็นคนในตระกูลข้า” ไบ๋เหวินเทียนในวัยเด็กกำมือแน่น ดวงตาของเขาฉายแววโกรธแค้นและเจ็บปวด แต่แทนที่จะขอความช่วยเหลือ เขาลุกขึ้นยืนขบกรามแน่นและยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ฉากเปลี่ยนไปที่ห้องรับรองของตระกูล ผู้นำของหัวหน้าเผ่า ในชีวิตจริง ไป๋ผิงก็เป็นเช่นนี้ ไป๋ผิงยังคงยืนนิ่ง สายตาของเธอจดจ้องไปที่ร่างของไป๋เหวินเทียนที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด ความทรงจำไหลเข้ามาในจิตใจของเธอและดวงตาของเธอแวบวับ มันไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่เป็นบาดแผลที่เธอหรืออาจจะเป็นอีกคนหนึ่งในร่างนี้ได้ทำให้เกิดขึ้น! ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมไป๋เหวินเทียนถึงเกลียดเธอมากขนาดนั้น “ถ้าข้าเป็นพี่ชาย ฉันก็คงเกลียดตัวเองเหมือนกัน…” ไป๋ผิงบีบมือแน่น เธอจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์เกิดขึ้นซ้ำอีก นางจ

ไป๋ผิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะกัดริมฝีปากอย่างแน่นหนา เมื่อสายตาเย็นชาของไป๋เฉินจ้องมองมาที่นาง ดวงตาของนางสั่นไหว นางข่มความรังเกียจที่เริ่มขึ้นในตัวเอง ไป๋เฉินรู้สึกถึงความลังเลของนาง ดวงตาสีอำพันของเขาหดตัวลงเล็กน้อย ความสงสัยในใจของเขากลายเป็นเรื่องที่จริงจังขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไร แค่คว้าเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วใส่เข้าปากของนางอย่างรวดเร็ว“เจ้ากลัวอะไร?” เสียงของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ ก่อนที่นางจะได้ตอบ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ รูปร่างสูงใหญ่ของเขากำมือแน่นที่คางของนาง แล้วบังคับให้นางเปิดปากและใส่เนื้อเข้าไปโดยไม่ให้นางมีเวลาเกร็งไป๋ผิงใจติดขัดด้วยความไม่เชื่อ ขณะที่พยายามต่อต้าน แต่มันก็ไร้ผล จิตใจของนางลอยไปยังรสชาติขมๆ ของเนื้อที่ติดอยู่ในปาก ราวกับกลิ่นที่แรงมากจนทำให้เธออยากอาเจียน น้ำตาคลอเบ้า แต่นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้“กินมันซะ” ใบหน้าของไป๋เฉินเผยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม "ฮ่า!" “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเลือดเดียวกับพวกเราไม่ใช่รึ ”หัวใจของไป๋ผิงเต้นรัว นางพยายามหายใจให้สงบ และรู้ว่า หากเขาสงสัยมากขึ้น นางอาจตกอยู่ในอันตรายนางกลืนเนื้อเน่าที่อยู่ในปากลงไป แม้ว่ามันจะทำให้นางอยากจะพ่นอ

นางรับสารจากจิ้งจอกต่ำต้อยอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ใบหน้าของไป๋ผิงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทุกสายตาจับจ้องมาที่นาง รอคอยคำสั่งอย่างกลั้นหายใจ“พาข้าไปดูที่เกิดเหตุ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้จิ้งจอกกระโดดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างรวดเร็วและรีบออกจากห้องประชุมพร้อมกับนาง ขณะที่พวกเขาเดินผ่านทางเดินยาว จิ้งจอกที่อยู่ใกล้ ๆ มองพวกเขาด้วยความระมัดระวัง บางตัวดูเป็นกังวล บางตัวกระซิบกระซาบกันอย่างเงียบ ๆ“มนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของเราได้อย่างไร?”“หรือว่าจะเป็นนักล่าที่มีพลังพิเศษ?”ไป๋ผิงไม่สนใจเสียงซุบซิบเหล่านั้น นางติดตามจิ้งจอกออกจากพระราชวังไปยังเขตชายแดน ซึ่งอยู่ไกลเกินกว่าเมืองของจิ้งจอกขาวกลิ่นเลือดยังคงลอยอยู่ในอากาศเมื่อพวกเขามาถึง ซากปรักหักพังของบ้านบ่งบอกถึงความโหดร้ายของการโจมตี ไป๋ผิงมองไปรอบ ๆ ก่อนจะคุกเข่าลงสัมผัสพื้นดิน นางลูบคราบเลือดสีสนิมบนดินด้วยนิ้วเรียวบาง“ลายพลังงานนี้…” เสียงของนางขาดหายไป ดวงตาแคบลงเล็กน้อยนางรู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาด ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่กลับคุ้นเคยอย่างประหลาด…ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อความทรงจำที่

ไป๋เฉินเหลือบมองไป๋ผิงซึ่งหมดสติอยู่บนพื้น แววคิดคำนึงวาบผ่านดวงตาของเขา เขาเพิ่งใช้พลังทั้งหมดช่วยชีวิตนางไว้ แต่ยิ่งคิดถึงสิ่งที่นางทำไว้การหลอกลวง ฆาตกรรม และความโหดเหี้ยมที่ฝังลึกในตัวนางความโกรธของเขาก็ยิ่งปะทุขึ้นอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าจะหนีข้าไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" เขาขบกรามพูดเสียงเย็น พร้อมรอยยิ้มแฝงความโหดร้าย เขาช้อนร่างนางขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อช่วยนางออกไปสู่ที่ปลอดภัย เขาพานางตรงไปยังคุกใต้ดินของเขาแทน เมื่อไป๋ผิงลืมตาขึ้น นางกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ก่อนจะพบว่าข้อมือและข้อเท้าของตนถูกพันธนาการด้วยโซ่เย็นเฉียบ นางตัวสั่นสะท้าน หัวใจบีบรัดแน่นทันที "ไป๋เฉิน..!" นางกัดฟันแน่น พยายามขัดขืน ทว่าร่างกายที่อ่อนล้าของนางไม่อาจตอบสนอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากความมืด ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวออกมา ดวงตาสีดำสนิทของเขาส่องประกายคมกริบ ไร้ความปรานี "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าทำอะไรลงไป?" เสียงของเขาเย็นเยียบดังน้ำแข็งที่ไหลเวียนในเส้นเลือดของนาง ไป๋ผิงกัดริมฝีปาก ไม่ตอบคำ