สิ่งที่สะดุดตาแรกสุดคือโทนการเล่าเรื่องกับรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันชัดเจนในสองยุค: 'Anne of the Thousand Days' ในเวอร์ชันคลาสสิกเลือกจะให้ความรู้สึกโรแมนติกกับโศกนาฏกรรมมากกว่า ชุดเสื้อผ้าและการแต่งหน้าคุมโทนเพื่อเน้นความเป็นราชวงศ์ ตัดภาพให้เห็นความรักและการทรยศในเชิงละครมากกว่ามิติภายในของตัวละคร