โบจจิ

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

อยู่ๆก็ทะลุุมิติมาเป็นพระสนมของฮ่องเต้ไบโพล่า ซ้ำร้ายเขายังเกลียดชังนางอย่างกับอะไรดี เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า จะหาทางหนีออกจากวังหลวง หรือยื่นข้อเสนอที่แสนเร้าใจให้เขาดี? อยู่ๆ จิ่งรั่วอิง ก็ทะลุมิติมาเป็นพระสนมแสนชังของ เซี่ยเทียนอวี้ ฮ่องเต้ไบโพล่าที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ นางต้องคอยรับมือกับเขาจนปวดหัว ไม่เพียงเท่านั้น นางยังต้องคอยรับมือกับตัวร้ายที่จ้องจะหลอกใช้นางอีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจให้กับเซี่ยเทียนอวี้เพื่อขอให้เขาช่วยนางแก้แค้นคนผู้หนึ่ง และดูเหมือนเขาจะพอใจกับข้อเสนอนี้มากเสียด้วยเพราะเขาและนางมีศัตรูคนเดียวกัน มาเถอะเพคะฝ่าบาท มาแก้แค้นไปพร้อมกัน!

ในยุคที่การเป็นบุปผานั้นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต บุปผาดอกน้อยนามว่า 'จิ่นไจ๋' จึงจำเป็นต้องเอาตัวรอดด้วยการใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของ 'บุษบา' สาวงามแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว! แต่กงล้อแห่งโชคชะตาดันหมุนให้ 'ตันหยางตง' นั้นเข้ามาในชีวิต มาเฟียผู้คุมเยาวราชที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ทว่าไฉนกลับอ่อนโยนกับบุปผาดอกน้อยนี้เหลือเกิน ความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่สามารถอธิบายได้... หรืออาจเพราะอดีตที่มีร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน! . . “ฟังหม่าม๊านะ ต่อไปนี้หนูต้องเรียกม๊าว่าเจ๊ ม๊าจะปั้นหนูเป็นดาวเด่นประจำร้าน ให้เป็นหญิงสาว... หญิงสาวที่ทุกคนต้องขนานนามว่า บุษบาเยาวราช สาวงามอันดับหนึ่งแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว!” . . แม้ใบหน้าของเธอจะสวมผ้าคลุมปกปิด แต่กลิ่นกายยามเคลื่อนไหวเขากลับจำได้ดี หากแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ประหลาดนักเหมือนเคยพบกันที่ไหนมาก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่คนที่เขาตามหาเป็นบุปผา…ไม่น่าจะเป็นหญิงสาวดาวเด่นประจำเยาวราชไปได้ ‘บุษบางั้นเหรอ...จบงานเลี้ยงแล้วค่อยส่งคนไปสืบให้กระจ่าง!’

นิยายรักจีนโบราณ เรท NC25+ ไป๋หลินเอ๋อร์ : ลูกสาวชาวนา ปลอมตัวเข้ามาในสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจง ในฐานะ ยิ่งตี้ เพื่อตามหาชายคนรัก โจวหมิงเจ๋อ : เจ้าสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจง รูปงามดั่งเทพ แต่เย็นชา โหดร้าย บิดาของโจวจางหมิ่น ไป๋หลินเอ๋อร์ ลอบเข้ามายังสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจงในฐานะยิ่งตี้ สินสอดของเจ้าสาวมอบให้เจ้าบ่าว บุตรชายคนโตของตระกูลโจว เพื่อสืบหาคนรักที่ถูกจับตัวไว้ ทว่าโจวหมิงเจ๋อ เจ้าสำนักผู้เย็นชา ปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ บุรุษชั่วข้าสังหารคนรักนางต่อหน้า ประทับตราบนหัวไหล่ กรีดเลือดร่วมสาบาน เป็นตายพรากจาก ผูกสัญญาสองเรา อยู่ร่วมใช้ชีวิตคู่กันนิจนิรันดร์ หากต้องการหนีจากอสูรร้าย มีเพียงความตายเท่านั้น ทว่า...ตระกูลโจวมีความลับซุกซ่อนไว้ นางจะทำเช่นไรเมื่อได้รับรู้บางสิ่ง ปีศาจตนนี้อาจไม่ใช่ปีศาจสำหรับนางอีกต่อไป?

"หากไม่ได้แต่งกับเจ้าชีวิตข้าขอผูกชะตาไร้คู่" "ไม่ อย่ากล่าวเช่นนี้ โปรดปล่อยข้าไป" "สิ่งเดียวที่ข้าจะปล่อย...มีเพียงน้ำทิพย์ของข้าจะวิ่งเข้าสู่กายเจ้าเท่านั้น จำเอาไว้"

ข้ามเวลามาเป็นลูกเมียบ่าว เธอจะทำอย่างไรให้ชีวิตดีขึ้น เมื่อไม่มีอำนาจก็ต้อง ผันตัวเองเป็น เจ๊ดัน เอาวะ ในเมื่อเซี่ยงเส้าหลงปั้นจิ๋นซีได้ ข้าก็จะปั้น บูเชคเทียน ด้วยสองมือนี้ให้ดู นิยายเรื่องนี้เป็นจินตการของผู้เขียน อาจมียุคสมัยที่ใช้เทียบเคียงแต่บุคคลและเหตุการณ์ล้วนมาจากจิตนาการและผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ห้ามิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำหรือดัดแปลงใดๆ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการตามกฏหมาย เบื้องต้นคาดว่าจะมีประมาณ 50 ตอนและเปิดให้อ่านฟรีถึงตอนที่ 8 หากมากว่า 50 ตอนจะเปิดให้อ่านฟรี 10 ตอนเป็นอย่างต่ำ จากนั้นจะติดเหรียญในราคา ไม่เกิน 3 บาท โดยพิจารณาจากจำนวนคำเป็นหลัก