บุษบาเยาวราช

ยามอาทิตย์เคลื่อนคล้อยราตรีคืนคลานทับแสงสีส้มบนฟากฟ้า ภายในย่านคนไทยเชื้อสายจีนตลาดซื้อขายขนาดใหญ่ที่ชาวบ้านขนานนามว่า เยาวราช ผู้คนพลุกพล่านกำลังเดินเท้าเข้าสู่ตรอกเหลา ซึ่งเป็นแหล่งรวบรวมร้านอาหาร สถานบันเทิงยามค่ำคืน แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันทอแสงเรืองรองสีส้มอ่อนนวลตาประหนึ่งแสงตะวันยามบ่าย“วันนี้อาบุษบาจะแสดงอะไรให้พวกเราดูนา”“อีแสดงอารายก็น่าดูหมดนั่นแหละ” บรรดาอาแป๊ะสนทนากันบนโต๊ะน้ำชายามเย็น พวกเขาต่างเข้ามาจับจองพื้นที่จนแทบไม่มีโต๊ะตัวใดว่างอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้เก่าคร่ำคร่าสามคูหาถูกดัดแปลงให้เป็นจุดนัดพบของคนไกลบ้าน ‘ฮวาอี้โหลว’ ชื่อร้านภาษาจีนแต้จิ๋วเขียนด้วยหมึกสีทองแผ่นป้ายสีแดงสด โรงน้ำชาร่วมสมัยที่มีทั้งการแสดงงิ้วและนางรำแบบจีนดั้งเดิม“อั๊ยย่ะ น่าเสียดาย” ชายชราตบโต๊ะฉาดหนึ่งไม่ได้ออกแรงจนเจ็บมือ เขาพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มรูปหล่อที่ถือดอกกุหลาบช่อโตเข้ามาในร้าน“ถ้าอั๊วเกิดช้ากว่านี้นา ไอ้หนุ่มนั่นคงไม่มีโอกาสได้จีบอาบุษบาหรอก”ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวถึงหันมาทางพวกเขา ก่อนยิ้มน้อย ๆ และโค้งศีรษะให้ทีหนึ่งเป็นการทักทาย ชายคนนี้มักจะมาที่นี่ทุกเย็นนั่งรอหน้าเวทีจนกว่าบุษบ

จิ่นไจ๋เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็ลงมาช่วยบรรดาเจ๊ ๆ เก็บข้าวของปิดร้าน จัดแจงล้างถ้วยชาที่กองพะเนิน กว่าจะแล้วเสร็จก็ตีสามตีสี่ ที่นี่พวกเธออยู่ด้วยกันเสมือนครอบครัว ทุกคนต้องช่วยกันทำมาหากิน ชั้นสองมีห้องพักอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งต้องแบ่งสันปันกันนอนอาไจ๋พักห้องเดียวกับเจ๊หงส์มาตั้งแต่จำความได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยปริปากบอกว่าตนไม่ใช่ผู้หญิง เวลาเนิ่นนานเช่นนี้คิดว่าเพื่อนร่วมห้องเองก็คงสงสัย ทว่าพี่สาวคนดีกลับไม่เคยไถ่ถามเลยสักครั้ง“ยังไม่นอนอีกเหรออาไจ๋” หงส์เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าขาวผ่องจากการพอกดินสอพอง นั่งลงบนเตียงของเธอที่อยู่ฝั่งตรงข้าม“จ้ะ ไจ๋ว่าจะออกไปหาอะไรกินตอนเช้า เจ๊ไปด้วยกันไหมจ๊ะ”“ดีเหมือนกันนา ไม่ได้เดินตลาดตอนเช้ามานานแล้ว แต่เจ๊ต้องนอนก่อนสักพัก ไม่อย่างงั้นจะไปไม่ไหวเอา”“ได้จ้ะ...ไจ๋ก็จะหลับสักงีบเหมือนกัน”จิ่นไจ๋เอนกายนอนลงบนฟูกอันนุ่มนิ่มที่วางอยู่บนแคร่ไม้อีกที ยามขยับตัวได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดตลอดทั้งคืน แต่ด้วยชีวิตที่ต้องอดนอนทำงานกลางคืน เพียงแค่ทิ้งหัวลงหมอนก็หลับทันที“ลื้อไม่ชอบอาคุณฮั่นอีจริง ๆ เหรออาไจ๋”หงส์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอเห็นลูกช

งานวันเกิดเฮียตงจัดขึ้นที่โรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี จิ่นไจ๋มากับหงส์ พี่สาวคู่ใจ ซึ่งวันนี้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงช่วยแต่งหน้า แต่งตัวในห้องรับรองของนักแสดง ทั้งสองสงบปากสงบคำกว่าที่เคยเป็นจนเจ๊ซิ้มหรี่ตามองด้วยความสงสัย“พวกลื้อไปทำอะไรมา ทำไมพากันนั่งหัวหดเป็นเต่าแบบนี้”“แหม เจ๊ก็ว่าไป พวกอั๊วจะไปทำอะไรได้ วัน ๆ อยู่แต่ในร้านน้ำชาเนี่ย” หงส์เงยหน้าตอบแต่ท่าทางของเธอดูมีพิรุธ“ฮึ อั๊วไม่ถามลื้อแล้ว” เจ๊ซิ้มหันไปอีกทางมองเจ้าของร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดระบำเจ็ดจาน[1]ที่นั่งก้มหน้าไม่สบตา“ว่ายังไงอาไจ๋ ลื้อก็ทำตัวเหลวไหลไปอีกคนงั้นรึ?”“เปล่านะจ๊ะ คือที่จริง...” บุษบาคนงามถูกเค้นถาม ก็ลากเสียงยืดยาวก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ“สองสามวันก่อนพวกเรานินทาเฮียตงระยะเผาขนที่ร้านเจ๊กโง้ว...เลยกลัวอีจับได้จ้ะ”สาวใหญ่มองเด็กทั้งสองคนด้วยท่าทางตกตะลึงพรึงเพริด อยากจะล้มครืนลงไปเสียงตรงนั้น เรื่องค่าเช่าร้านยังเจรจาไม่รู้ความ พวกตัวปัญหาก็สร้างเรื่องให้เธอต้องปวดหัวเพิ่มอีกแล้ว!“โอ๊ย พวกลื้อนี่มันจริง ๆ เลย! งั้นวันนี้จะต้องแสดงให้สุดฝีมือเชียวนาอาไจ๋ ไม่อย่างงั้นเจ๊จะหักเงินเดือนพวกลื้อสองคนมาจ่ายค่าเช่าเลยคอยด

กิมเฮียงนั่งมองบนเวทีการแสดงที่คนของหลานชายจัดหามาให้ มืออันเหี่ยวย่นวางลงบนหลังมือของหลานชายแผ่วเบา หญิงชราหันมายิ้มตายีพลางเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว“ขอบใจนาอาตงที่ตามใจอาม่า วันเกิดของคนหนุ่มควรไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงแท้ ๆ แต่ลื้อก็ยังเลือกจัดงานเพื่อให้อาม่ามีความสุข”“เพื่อนผมเต็มงาน อาม่าไม่เห็นเหรอ”“ก็เหง...แต่ลื้อก็สละเวลามาดูแลอั๊ว”“อาม่าสละเวลาทั้งชีวิตดูแลผมได้ เรื่องแค่นี้ทำไมผมจะทำให้ไม่ได้” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากให้ผู้มีพระคุณที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจัดงานอะไรเอิกเกริกขนาดนี้ ทว่าอาม่าแก่ขึ้นทุกวัน เธอมักพูดว่าอยากมีช่วงเวลาดี ๆ กับครอบครัวให้มากจนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ดังนั้นงานวันเกิดจึงเปรียบเสมือนฉากหน้าที่พาพ่อและญาติ ๆ มารวมตัวถึงไม่สนิทสนม แต่ทุกคนก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี“พี่วิน แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะ” วางมือบนแขนของเขาอย่างตั้งใจแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จงใจให้หญิงสาวทั่วทั้งงานเข้าใจว่าเธอคือคู่หมั้นของเขา ทั้งที่สองบ้านยังไม่ได้ส่งมอบสินสอดทองหมั้นแต่อย่างใด ต่างฝ่ายต่างสงวนท่าทีเพื่อกอบโกยผลประโยชน์สูงสุด“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”คุณฮั่นโค้งศีรษะให้เป

หยางตงเริ่มรู้สึกว่าร่างกายไม่ปกติ อาการร้อนวูบวาบแปลบปลาบไปทั้งตัวเช่นนี้ใช่ว่าสุริยาอย่างเขาจะไม่เคยเจอ เพียงแต่ร่างกายกลับไม่สามารถตอบสนองความต้องการนี้ได้ เนื่องจากหลวมตัวไปผูกพันธะกับบุปผาคนหนึ่งเข้าตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน…จนถึงบัดนี้เขาก็ยังหาตัวคนผู้นั้นไม่เจอ“อาเชน แวะตึกเจ็ดชั้นข้างหน้า” ชายหนุ่มปลดกระดุมสองเม็ดบนสุดออกอย่างรำคาญ ใบหน้าคมคายหายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาพร่าเลือนเหมือนคนสายตาสั้นมองอะไรไม่ชัด“ไหวไหมครับเฮีย” เชนมือขวาของเขาถามพลางมองกระจกหลังดูอาการของผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง“ไม่ต้องสนใจอั๊ว กลับบ้านไปบอกอาม่าว่า คืนนี้อั๊วมีธุระนอนที่สำนักงาน”“ครับเฮีย”หยางตงตั้งใจหลบเลี่ยงผู้คนเพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์นี้โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า นิสัยของเขาถูกฝ่ายตรงข้ามเดาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง!ตึกเจ็ดชั้นเป็นโรงแรมแห่งเดียวที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน หากผ่านมาทางนี้อย่างไรก็ต้องแวะพักที่นี่ แทนที่จะกลับไปพักที่บ้านอย่างแน่นอน“เฮียตง เปิดห้องใช่ไหมครับ” พนักงานต้อนรับวิ่งหน้าตั้งเข้ามารับแขกประจำ“เออ อั๊วขอห้องเดิม”“ครับ เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ”“ไม่ต้อง ลื้อมีอะไรก็ไปทำเถอะ” ชายหนุ่มไ