เคยคิดว่านิยายมักจะมอบพื้นที่ให้จินตนาการทำงานได้ลึกกว่ารูปภาพบนหน้ากระดาษ ฉันชอบอ่านบรรยายยาว ๆ ที่พาไปสำรวจความคิดตัวละครอย่างละเอียด เหมือนตอนที่อ่าน 'The Name of the Wind' แล้วได้สัมผัสความเจ็บปวด ความละเมียดของภาษาที่บอกได้มากกว่าฉากเดียวในมังงะ การลงรายละเอียดเชิงจิตวิทยาหรือการสอดแทรกเล่าเรื่องผ่านมุมมองคนเล่า ทำให้ฉากเดียวสามารถขยายเป็นโลกทั้งใบในหัวคนอ่านได้