รักปราณปรียา

รักปราณปรียา

last updateLast Updated : 2025-04-08
By:  ไอละมุนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
22Chapters
714views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายจีบก่อนด้วย น้องปริมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายจีบฉัน”

View More

Chapter 1

บทนำ

"Maaf, Anda tidak lolos. Silahkan keluar." 

Sebuah kalimat yang mulai akrab dengan Kalla, tapi ternyata masih saja terdengar menyakitkan. Gadis 23 tahun itu membuang napas kasar, sambil melempar tatapan sebal sebelum berjalan keluar dari ruangan interview dengan perasaan luar biasa dongkol. 

Kalla menarik napas panjang dan menguatkan diri sekali lagi ketika ingat ucapan CEO perusahaan yang baru saja meng-interview-nya. Begitu blak-blakan dan menyentil hingga dia tidak bisa lagi menahan emosi. 

"Memang dia pikir dirinya siapa? Jangan mentang-mentang CEO jadi seenaknya ngatain orang. Hah!"

Gadis itu melamar sebagai sekretaris CEO, menyesuaikan bidang perkuliahannya yang lulus satu tahun lalu. Baginya bisa sampai ke tahap interview adalah hal yang membanggakan di perusahaan besar sekelas Ganesha Group. 

Terlebih ketika melihat tampang CEO-nya secara langsung begitu masuk ruang interview. Dia jadi tahu definisi tampan yang sesungguhnya. Nyaris semua kesempurnaan ada pada pria dengan potongan rambut curly back side, tapi agak panjang itu. 

Kalla tidak menyangka jika CEO Ganesha Group jenis CEO wanna be yang sering dia lihat di dracin-dracin pendek kesukaannya. Seketika kepalanya berimajinasi liar, mengundang kikikan kecil tak tahu malu.

Mata Kalla sampai tak berkedip saat melihat pria itu melempar senyum tipis padanya. Dadanya pun tanpa bisa dicegah langsung berdebar kencang. Bahkan dia sempat terserang grogi ketika dua interviewer lain menanyainya, sebelum akhirnya CEO tampan itu mengeluarkan suara yang mematikan.

"Saya tidak butuh sekretaris fresh graduated non experience. Yang bahkan pengalaman berorganisasi pun tidak ada. Saya butuh fresh graduated cerdas dan cekatan, bukan fresh graduated yang berotak kosong dan manja seperti saudari." 

Padat, jelas, dan nyelekit. 

Pangkal alis Kalla kontan menyatu mendengar ucapan bernada sinis itu. Senyum yang dia kembangkan sejak masuk ruang interview perlahan raib. 

Dia tidak percaya ada manusia bertampang malaikat tapi mulutnya pedas seperti setan. Otak kosong dan manja, pria itu bilang? Hah!

Darimana pria itu bisa menyimpulkan seperti itu hanya dengan interview singkat begini? 

Selama ikut beberapa wawancara kerja, baru kali ini Kalla mendapat hinaan secara langsung seperti ini. Hatinya jelas tidak terima. 

Persetan dengan muka tampan dan pekerjaan! Dia mendongak, menatap lurus wajah malaikat iblis itu. Lalu, ucapan yang seharusnya tidak terlontar pun meluncur dari mulutnya. 

"Mungkin saya berotak kosong, tapi setidaknya saya punya attitude dan manner yang bahkan seorang CEO seperti Anda tidak punya." 

Kalla puas ketika melihat wajah tampan itu berubah kecut. Pria itu pasti tidak menyangka bahwa gadis cukup punya nyali untuk menyerang balik. 

"Saya memang butuh kerjaan. Tapi sepertinya saya terlalu berharga untuk menjadi sekretaris CEO akhlakless seperti Anda," lanjut Kalla lantang tanpa peduli resiko yang akan dia dapat. Toh sudah pasti dirinya tidak lolos. 

Wajah para interviewer di depannya terlihat syok. Sementara CEO arogan itu tampak merah padam. Lantas kalimat penolakan atas dirinya pun meluncur. 

It's OK! Everything's gonna be OK! 

Kalla menarik napas panjang, lalu berjalan dengan langkah tegar keluar dari gedung jangkung itu. Dia tidak mau terlihat lemah dan ingin mereka tahu bahwa pekerjaan bukan hanya ada di Ganesha. 

Namun ketika jaraknya makin jauh dari gedung itu, ketegaran itu pun perlahan menghilang. Wajah Kalla berubah lusuh dan kehilangan semangat. Dia berjalan dengan bahu meluruh. Sejak hari ini, total sudah ada 20 perusahaan—dari yang bergengsi hingga biasa saja—menolak dirinya. 

Sampai Kalla bingung sendiri, sebenarnya apa yang ada pada dirinya? Kenapa bisa memiliki nasib sesial ini? 

Perlukah dia mandi kembang tujuh rupa untuk buang sial? Sejak dirinya lulus setahun lalu belum ada satu pun lamarannya yang sukses menembus salah satu perusahaan. Mentok sampai interview saja.

Kalla makin nelangsa saat teringat ibunya. Ibu punya harapan besar padanya, tapi dia selalu mengecewakan. Kalla malu di usia dewasa begini masih saja menjadi beban keluarga. 

Masih berada di area yang dikelilingi gedung apartemen dan perkantoran, Kalla menyeret langkah menuju sebuah taman bermain anak yang jadi salah satu fasilitas dari kawasan elit kota ini. 

Taman itu sedang sepi dan dia memutuskan duduk di salah satu ayunan yang ada di sana. 

Sambil memikirkan langkah selanjutnya, dia mengemut lolipop cokelat yang senantiasa ada di dalam tas. 

Kepalanya dia sandarkan di tali ayunan seraya bergoyang pelan. Meski masih ada sedikit tersisa rasa kesal pada CEO sialan itu, hidup tetap harus berjalan kan? 

PLUK!

Sebuah bola yang datang entah dari mana mengenai kakinya lalu berhenti tepat di bawahnya. Kalla berhenti berayun dan mengambil bola warna-warni itu. Tatapnya lantas bergulir guna mencari pemilik bola tersebut. Dan tidak jauh dari tempatnya dia melihat seorang anak laki-laki berusia sekitar tiga atau empat tahunan tengah memandanginya. 

Anak laki-laki bermata bulat dengan pipi kemerahan yang menggemaskan. Kulitnya putih dan rambutnya tebal. Baru seupil saja garis ketampanannya sudah kelihatan. Dia benar-benar lucu.

"Halo," sapa Kalla memasang wajah ceria. "Ini bola kamu?" tanyanya tersenyum.

Anak itu terus memandanginya selama beberapa saat sebelum akhirnya mengangguk. 

Kalla mengacungkan bola itu padanya. "Ini ambil," katanya ramah berusaha tidak membuat anak itu takut. Karena sepertinya anak itu sedang bersikap waspada. 

Melihat tidak ada reaksi dari anak tersebut, Kalla celingukan, mencari keberadaan seseorang. Bisa saja anak itu datang bersama orang tuanya. Namun, matanya yang mengedar tidak menemukan siapa pun selain dirinya dan anak itu. 

Kalla kembali tersenyum. "Kamu sendiri?" 

Anak itu kembali mengangguk tapi masih berdiri di tempat sambil memandangi Kalla. 

"Mama sama papa kamu mana?" 

Kali ini anak itu menggeleng. Sama sekali tidak mengeluarkan suara. Bikin Kalla bingung. Wanita 23 tahun itu berinisiatif mengambil lolipop di tasnya. Lalu mengacungkan benda itu. 

"Kamu mau ini?" 

Kini tatapan si anak beralih ke lolipop tersebut. Menatap beberapa saat lalu mengangguk malu-malu. Dan Foilaah! Tanpa diperintah anak itu mendekat dengan sendirinya. 

Dia mengambil lolipop dari tangan Kalla. "Terima kasih, Onti Cantik," katanya dengan suara yang sangat sopan. 

Tak pelak hal itu membuat senyum Kalla mengembang cerah. Anak itu menyebutnya cantik! Anak kecil selalu berkata jujur kan? Mendadak mood Kalla naik seketika hanya mendengar pujian tulus dan ucapan terima kasih dari anak menggemaskan itu. 

"Jangan panggil Onti dong. Kakak aja, ya," ucapnya terdengar tak tahu malu. Tapi anak itu mengangguk dan menurut. 

"Kakak Cantik."

Ah, dipuji bocil saja Kalla sudah bahagia. Dia lantas membantu anak itu membuka bungkus lolipop. Dan keduanya berakhir duduk bersampingan di atas ayunan. 

"Nama kamu siapa?" tanya Kalla saat melihat wajah anak itu yang berubah ceria. 

"Kael."

Kalla mengulum senyum. "Nama kita hampir mirip." 

Anak itu menoleh, mata bulatnya berbinar indah. "Nama kakak siapa?" 

"Namaku Kalla. Kael dan Kalla, mirip kan?" 

Kael mengangguk, lalu kembali mengemut lolipopnya. Sepertinya dia bahagia sekali makan loli, seperti baru pertama kali makan. 

"Kael, kamu ke sini sendiri?" Saat anak itu mengangguk, Kalla bertanya lagi. "Papa mama kamu mana?" 

"Papa kerja, Mama nggak tau."

'Papa kerja' bisa Kalla pahami, tapi kalau 'mama nggak tau' dia kurang paham maksudnya. 

"Rumah kamu di mana?" tanya Kalla lagi. Orang tuanya cukup ceroboh juga membiarkan anak sekecil Kael berkeliaran sendirian. 

Tanpa Kalla duga, Kael menunjuk salah gedung tinggi yang ada di kawasan itu. Peak Apartemen?! 

Wow, ternyata anak itu putra orang tajir. Bisa-bisanya anak balita sultan berkeliaran sendirian di sini tanpa pengawasan. Bagaimana

kalau ada yang menculik? Orang tuanya benar-benar teledor. 

"Kakak Cantik, Mau enggak jadi mamaku?"

Eh?!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
22 Chapters
บทนำ
ท่ามกลางความพลุกพล่านของสนามบินในเช้าวันที่อากาศอบอ้าว เสียงประกาศเที่ยวบินดังเป็นระยะ หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ กำลังนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถงผู้โดยสาร เธอจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างเหม่อลอย ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมาจากเพื่อนสนิทซึ่งส่งมารัว ๆ อย่างใส่ใจ“ถึงไหนแล้ว อยู่สนามบินหรือยัง?”“อย่าลืมกินข้าวก่อนขึ้นเครื่องนะ เดี๋ยวจะปวดท้อง!”“ถึงโรงแรมเมื่อไหร่โทรหาฉันเลยนะ ไม่งั้นเจอดี!”ปราณปรียา หรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่าปริม อ่านข้อความพวกนั้นซ้ำไปมา ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะหลุดยิ้มมุมปากจาง ๆ ข้อความเหล่านี้เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูกเธอถอนหายใจเบา ๆ พลางย่นคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงในหัวที่เหมือนกำลังบอกตัวเองไปด้วย“อื้อ”แค่คำเดียว แล้วนิ้วเรียวก็แตะปุ่มปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว หน้าจอที่สว่างวาบดับไปพร้อมกับความวุ่นวายที่เธออยากหลบหนีไปชั่วคราวเสียงฝีเท้าของผู้โดยสารข้าง ๆ ดังสะท้อนก้องในหู ทว่าปริมกลับไม่สนใจ เธอเอนตัวพิงเก้าอี้พลาสติกเย็นชืดจนสัมผัสได้จากแผ่นหลัง ดวงตาคู่งา
Read more
บทที่ 1
หยางเฟยอวี่ขมวดคิ้ว หงุดหงิดจนแทบระเบิด วันนี้เขามีนัดเจรจาธุรกิจสำคัญ แต่ต้องมาถูกลูกพี่ลูกน้องตัวดีลากมาสนามบินเพื่อรับเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย หากไม่ใช่เพราะอยู่ในสถานที่พลุกพล่านแบบนี้ เขาคงหยิบบุหรี่ขึ้นมาอัดควันลึกเข้าปอด เพื่อระบายความอึดอัดใจให้หายไปเสียที"ถ้าเหมยเหมย... กลับมาคราวนี้ ผมจะสารภาพรัก ขอเธอเป็นแฟนให้ได้เลย!" หยางจื่อ ลูกพี่ลูกน้องของเขายังคงพูดเพ้อฝันถึงหญิงสาวในดวงใจไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นหยางเฟยอวี่ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ การต้องเสียเวลารับฟังเรื่องรักใส ๆ แบบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเวลาของตัวเองกำลังถูกสูญเปล่า"หยางจื่อ นายจะบอกว่าให้ฉันยืนรอนางฟ้าของนายอีกนานแค่ไหน?" เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความประชด "ขอเตือนก่อนนะ ถ้าอีกสิบนาทีเธอยังไม่มา ฉันไปแน่"หยางจื่อหันมายิ้มแห้ง ๆ แล้วรีบปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "แป๊บเดียวเองพี่ใหญ่ ผมมั่นใจว่าเหมยเหมยลงเครื่องแล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ถึงแน่!"หยางเฟยอวี่ยกมือขึ้นกอดอก กวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาในสนามบินอย่างเบื่อหน่าย ในใจได้แต่คิดว่าหญิงสาวที่ชื่อจ้
Read more
บทที่ 2
“คุณชายใหญ่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”มู่เจิ้ง ผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ ตั้งแต่ขึ้นรถมา หยางเฟยอวี่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดผิดปกติ แถมยังหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแทบไม่หยุด ควันสีเทาลอยคละคลุ้งจนเต็มรถ ราวกับสะท้อนอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายในใบหน้าคมที่มักสงบนิ่งกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ จนมู่เจิ้งอดสงสัยไม่ได้“ไม่มีอะไร รีบไปบริษัทเถอะ” หยางเฟยอวี่ตอบสั้น ๆ เสียงเรียบนิ่ง แต่ในดวงตากลับแฝงความสับสนมู่เจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเมื่อเจ้านายไม่อยากพูด สิ่งที่ควรทำคือเงียบและทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปภายในรถกลับคืนสู่ความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และควันบุหรี่ที่ยังลอยวน แต่ในใจของหยางเฟยอวี่กลับไม่เงียบสงบเลยใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอ่อนโยน รอยยิ้มจาง ๆ ที่ตราตรึง และท่าทางเรียบง่ายที่ไม่ปรุงแต่งอะไรเลย ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอกระชากหัวใจของหยางเฟยอวี่จนอยู่หมัดเขาสูดควันบุหรี่ลึก ๆ อีกครั้ง แต่รสขมของมันกลับไม่ช่วยให้ใจสงบได้แม้แต่น้อย ตั้งแต่เกิดมา หยางเฟยอวี่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนผู้หญิงในชีวิตของเขา... มักเป็นเ
Read more
บทที่ 3
ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูทำให้ปราณปรียาที่กำลังเหม่อมองม่านหน้าต่างต้องละสายตาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างบอบบางลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปที่ประตู เมื่อมองผ่านช่องตาแมวเห็นใบหน้าคุ้นเคยของเพื่อนสนิท เธอจึงเปิดประตูด้วยรอยยิ้ม“เหนื่อยจริง ๆ! ทำไมปริมถึงไม่เลือกห้องพักที่มีลิฟต์นะ” เอมอรบ่นพลางใช้มือโบกไปมาเพื่อพัดความร้อนออกจากตัว ในมือถือถุงอาหารหลายถุงดูพะรุงพะรังเหลือเกินปราณปรียาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะดึงตัวเพื่อนเข้ามาในห้อง “ก็มันเงียบดีน่ะ แล้วก็ปลอดภัยด้วย อรเองก็รู้”เอมอรกลอกตาเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะลึก ๆ เธอเข้าใจเหตุผลของปราณปรียาดี“มานั่งพักก่อน มากินน้ำหน่อย” ปราณปรียาพูดพร้อมเดินไปหยิบแก้วน้ำเย็นจากโต๊ะเล็ก ๆ ในครัว ยื่นให้เพื่อนสนิทอย่างเอาใจใส่เอมอรรับแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วสายตาก็ไปสะดุดที่ครัวซองต์บนโต๊ะ “อุ๊ย! มีครัวซองต์ด้วยเหรอเนี่ย!” เสียงตื่นเต้นดังขึ้น ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นเปี่ยมไปด้วยพลัง“ใช่ เห็นร้านเขาทำใหม่ ๆ อบออกจากเตาพอดี เลยซื้อมาฝากอรด้วย” ปราณปรียายิ้มจาง ๆเอมอรตาเป็นประกาย เธอหยิบครัวซองต์ขึ้นมาดูราวกับของล้ำ
Read more
บทที่ 4
ปราณปรียาเดินมาหยุดยืนหน้าร้านพรีเวดดิ้งที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านเศรษฐกิจ ตึกสูงสามชั้นที่ตกแต่งอย่างทันสมัยโดดเด่นด้วยบานกระจกใสขนาดใหญ่สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ ป้ายชื่อร้านสลักด้วยอักษรสีทองที่เปล่งประกาย อ่านได้ชัดเจนว่า ร้านซินโหรวตัวอักษรที่สื่อถึงความหรูหราและเรียบง่ายในคราวเดียวกัน ช่วยเสริมภาพลักษณ์ของร้านที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในร้านพรีเวดดิ้งที่ดีที่สุดในเมือง เมื่อสายตากวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อความมั่นใจว่าที่นี่คือสถานที่นัดหมาย เอมอรย้ำกับเธอไว้ว่าไม่ต้องรีบ แต่ปราณปรียาก็เลือกที่จะมาก่อนเวลาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ดูเร่งรีบเมื่อมั่นใจว่าเป็นร้านที่นัดหมายหญิงสาวก็เอื้อมมือเปิดประตูร้าน เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ ต้อนรับผู้มาเยือน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดในแจกันภายในร้านลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป บรรยากาศภายในอบอุ่นและโปร่งโล่งด้วยการตกแต่งสไตล์โมเดิร์นที่แฝงกลิ่นอายโรแมนติก“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูกค้าได้นัดไว้หรือเปล่าคะ”พนักงานสาวก้าวออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเป็นมิตรเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยเดินเข้าร้านมา ปราณปรียาเอ่ยชื่อเพื่อนสาวออกไป พนักงานสาวจึงเดิ
Read more
บทที่ 5
“ว้าว ชุดนี้แหละเหมาะกับอรมาก”จารวีเอ่ยชมเพื่อนสาวอย่างจริงใจ ชุดเดรสแต่งงานสีขาวเรียบหรูเหมาะกับเรือนร่างเพรียวลมของเพื่อนสนิทมาก ปราณปรียาพยักหน้าเห็นด้วย พวกเธอลองชุดเพื่อนเจ้าสาวหมดแล้วซึ่งนอกจากของเธอที่ต้องปรับแก้นิดหน่อยของคนอื่นก็พอดีตัว “มาอยู่ที่จีนแค่เดือนเดียว ดูมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะเลยนะ”มีนาเอ่ยเย้าเพื่อนสาวเสียงใส สายตาจ้องไปยังสัดส่วนวัยสาวที่นูนขึ้นอย่างอิจฉา ปราณปรียาหน้าแดงก่ำเฉหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ทั้งสามคนหัวเราะคิกคัก บรรยากาศในห้องลองชุดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสดใส ขณะที่แต่ละคนต่างก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมชุดสำหรับวันสำคัญที่จะมาถึง “วันนี้พวกแกพักก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะพาพวกแกไปเที่ยวทั่วเมืองนี้เลย” เอมอรกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างขณะขับรถไปส่งเพื่อนสาวที่คอนโดของตน ทั้งสามคนต่างยิ้มตอบรับอย่างเต็มใจ เพราะรู้ดีว่าเอมอรจะไม่ยอมให้พวกเธออยู่เฉย ๆ โดยไม่พาไปเที่ยวสักครั้ง“เอาจริงเหรอ? งั้นก็ดีเลย ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ” จารวีตอบอย่างตื่นเต้นเอมอรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองทั้งสองคน “ฉันไม่ได้พาพวกแกมาที่นี่แค่เพื่อมางานแต่งของฉันหรอก พ
Read more
บทที่ 6
ย้อนกลับไปเมื่อห้านาทีก่อนหยางเฟยอวี่ที่กำลังนั่งอ่านเอกสารในมืออย่างจดจ่อ ต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอเห็นชื่อผู้โทรเข้า เว่ยซานเพื่อนสนิทที่ใกล้จะสละโสดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า“ฮัลโหล คุณชายใหญ่ว่างหรือเปล่า?” เสียงกวนประสาทดังขึ้นทันทีที่เขารับสาย“รีบพูดมา” หยางเฟยอวี่ตอบเสียงเรียบ พยายามกลั้นใจไม่ให้อารมณ์เสีย เว่ยซานเป็นคนที่ชอบยั่วโมโหเขาเป็นงานอดิเรก“บริษัทนายอยู่แถวถนนหมายเลขสองใช่ไหม? แวะรับคนให้หน่อยสิ”“ไม่ว่าง แค่นี้นะ” หยางเฟยอวี่ตอบห้วนๆ พร้อมจะกดวางสาย“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!” เว่ยซานรีบพูด “ขอร้องล่ะเพื่อน ช่วยฉันหน่อย สุดที่รักของฉันจะได้สบายใจซะที”“ไม่ใช่เรื่องของฉัน แค่นี้นะ” เขาตอบเสียงเย็นชา แต่ในจังหวะที่กำลังจะกดวางสาย โทรศัพท์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า รูปถ่ายที่เว่ยซานส่งมาทำให้หยางเฟยอวี่ชะงักทันทีภาพหญิงสาวที่เขาเคยพบอยู่ในความทรงจำปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอมีผมลอนสีน้ำตาลยาว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นกับกระโปรงสีดำที่ตัดกันอย่างเรียบง่ายแต่สะดุดตา“ไปส่งที่ไหน” น้ำเสียงของหยางเฟยอวี่เปลี่ยนไปทันที“ห๊ะ? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?” เว่ยซานถามอย่
Read more
บทที่ 7
“ปริมมาแล้วเหรอ? อุ๊ย! สวัสดีค่ะ” เอมอรที่กำลังทุบตีว่ากล่าวสามีด้วยความขัดใจ หันไปสนใจเสียงเปิดประตูทันที น้ำเสียงหวานแหววเปลี่ยนโทนราวพลิกมือเมื่อเห็นผู้ชายที่เดินตามหลังเพื่อนสาวเข้ามาจารวีและมีนา ที่นั่งอยู่บนโซฟา พากันหน้าแดงจนถึงใบหู ความหล่อเหลาที่เกินต้านของหยางเฟยอวี่ทำให้ทั้งคู่รู้สึกประหม่าแทบลืมตัว“เสียงหวานเชียวนะ...ที่รัก” เว่ยซานที่ถูกภรรยาทิ้งกลางคันอดกลอกตาขึ้นฟ้าไม่ได้ เขาไม่ได้หวงแหนอะไรหรอก แต่ทุกครั้งที่หยางเฟยอวี่โผล่มา สาว ๆ ทุกคนเป็นต้องเสียอาการเหมือนกันหมด“อะไรกัน! ฉันก็แค่ทักทายตามมารยาท” เอมอรหันมาเถียงเสียงสูง ราวกับพยายามปกปิดบางสิ่ง แต่แววตาแอบมีรอยระริกที่ปิดไม่มิด“ตามมารยาท? หรือว่าสายตาหวานย้อยนี่นับเป็นมารยาทด้วยล่ะ?” เว่ยซานหยอกกลับ แต่ยังคงมองภรรยาด้วยแววตาขำขันปนเอ็นดูถึงหยางเฟยอวี่จะมีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่ใครจะรู้ว่าความเพอร์เฟกต์นี้แอบซ่อนนิสัยส่วนตัวที่ยากจะรับมือไว้ด้วย...หยางเฟยอวี่ยิ้มมุมปากพลางกล่าวทักทายทุกคนในห้องอย่างสุภาพ ความมีเสน่ห์ของเขาเหมือนคลื่นลูกใหญ่ที่กวาดทุกสายตาให้จับจ้องโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง“ไหนว่าแค่มาส่ง ทำไมนา
Read more
บทที่ 8
หยางคอร์เปอร์เรชั่นเป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับห้างสรรพสินค้าและธุรกิจบันเทิงครบวงจร อาณาจักรธุรกิจของตระกูลหยางนั้นกว้างใหญ่และหลากหลาย จึงจำเป็นต้องแบ่งหน้าที่ดูแลออกเป็นหลายสาย ทว่าอำนาจในการกำหนดทิศทางหลักของบริษัทกลับขึ้นอยู่กับประธานใหญ่เพียงผู้เดียว ซึ่งในที่สุด หยางเฟยอวี่ได้รับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งนี้ผู้ที่จะขึ้นเป็นประธานใหญ่ของหยางคอร์เปอร์เรชั่นได้นั้น นอกจากจะต้องเป็นสมาชิกในตระกูลหยางแล้ว ยังต้องมีความรู้ ความสามารถ และวิสัยทัศน์อันยอดเยี่ยมในด้านการบริหาร หยางเฟยอวี่ ผู้ได้รับการฟูมฟักและเลี้ยงดูจากหยางจง ปู่ผู้ทรงอิทธิพลของตระกูลมาตั้งแต่วัยเยาว์ ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคู่ควรกับตำแหน่งนี้ชายหนุ่มเริ่มต้นเส้นทางในวงการธุรกิจตั้งแต่อายุเพียงสิบห้าปี ด้วยการเข้ามาช่วยงานบริหารในบริษัทของครอบครัว จนเมื่ออายุสิบแปดปี เขาตัดสินใจแยกตัวไปก่อตั้งบริษัทเทียนอวี่ ซึ่งเป็นบริษัทนำส่งชิ้นส่วนเทคโนโลยีน้องใหม่ที่ได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วในวงการ ความสำเร็จของเขาในครั้งนั้นเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสามารถและความมุ่งมั่นที่ไม่ธรรมดาอย่างไรก็ตาม เมื่อหยางเฟยอวี่ได้รับเล
Read more
บทที่ 9
รถยนต์หรูสองคันค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาจอดอย่างสง่างามที่หน้าตึกบริหารของมหาวิทยาลัย ความเงียบในบริเวณนั้นถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบของนักศึกษาที่อยู่ใกล้ ๆ ทุกสายตาหันไปจับจ้องเมื่อประตูรถเปิดออก ร่างสูงของหยางจื่อและหยางเฟยอวี่ก้าวลงมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายของทั้งคู่ดึงดูดความสนใจทันที นักศึกษาหญิงหลายคนหน้าแดงก่ำ บางคนถึงกับแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปโดยไม่รู้ตัว“นั่นใครน่ะ หล่อเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร!” เสียงกระซิบดังจากกลุ่มนักศึกษา“ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ใช่คนธรรมดานะ รถแบบนั้น... กับท่าทีแบบนั้น...” อีกเสียงเอ่ยเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความสงสัยในขณะเดียวกัน อาจารย์ที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของหยางเฟยอวี่ เขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอธิการบดีด้วยความตื่นตกใจ“ท่านอธิการ! คุณหยางเฟยอวี่มาครับ! ใช่ครับ มาที่มหาวิทยาลัยของเรา ตอนนี้อยู่หน้าตึกบริหาร...” เสียงของอาจารย์สั่นเล็กน้อยราวกับไม่แน่ใจว่าการมาเยือนครั้งนี้จะนำมาซึ่งเรื่องดีหรือเรื่องยุ่งยากหยางเฟยอวี่ไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบหรือปฏิกิริยาของคนรอบข้าง เขามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาเย็นชาและ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status