Transformers มีกี่ภาค ของจักรวาลหนังฉบับคนแสดง?

จักรวาลอุลตร้ามีการตีความซ้ำแล้วซ้ำอีกจนบางทีก็ชวนงง แต่ถ้าจะชวนให้ชัดที่สุด ผมมองว่าอนิเมชัน 'ULTRAMAN' (ที่ถูกดัดแปลงจากมังงะของ Eiichi Shimizu กับ Tomohiro Shimoguchi และฉายบน Netflix) เป็นกรณีที่เชื่อมโยงกับหนังคนแสดงต้นฉบับได้ชัดเจนที่สุดในเชิงเล่าเรื่อง การ์ตูนชุดนี้วางเรื่องให้เป็นภาคต่อในเชิงไอเดียของต้นฉบับ — มีการอ้างอิงถึงตำนานของ Ultraman ดั้งเดิมและตัวละครสำคัญอย่าง Shin Hayata ในฐานะรากฐานทางประวัติศาสตร์ของโลก แต่ก็แปลงโฉมให้เป็นเวอร์ชันอนาคตที่เทคโนโลยีล้ำและมีโทนโตขึ้น ผมชอบตรงที่มันไม่พยายามคัดลอกฉากจากหนังคนแสดงทีละฉาก แต่เลือกใช้จุดเชื่อมพื้นฐาน (สายเลือดของตัวเอก การสืบทอดบทบาท) เพื่อให้รู้สึกว่าอยู่ในสายเดียวกัน แต่ต้องยอมรับว่าการยึดว่าเป็น 'จักรวาลเดียวกัน' ขึ้นกับนิยามของแต่ละคน หากมองแบบเคร่งครัดหลายองค์ประกอบของแอนิเมชันก็เหมือนเป็นการรีจินเนอเรตเรื่องราวมากกว่าจะเป็นภาคต่อแบบเป๊ะ ๆ ส่วนตัวแล้วผมเห็นว่าแอนิเมชันเรื่องนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมความรู้สึกระหว่างแฟนรุ่นคลาสสิกกับผู้ชมยุคใหม่ได้ดี และถ้าคุ้นกับตำนานเดิม จะยิ่งสนุกกับการเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่โยงกันอยู่

ลิสต์นี้ผมจะเรียงตามภาพยนตร์ฉบับคนแสดงที่ผมติดตามมาโดยตรง — นับเฉพาะฟีเจอร์หนังโรงที่เป็นจักรวาลคนแสดงแบบต่อเนื่อง ผมมองว่าถ้านับเฉพาะภาพยนตร์คนแสดงหลักที่ออกฉายตามปีจริง ๆ จะได้ดังนี้: 'Transformers' (2007), 'Transformers: Revenge of the Fallen' (2009), 'Transformers: Dark of the Moon' (2011), 'Transformers: Age of Extinction' (2014), 'Transformers: The Last Knight' (2017). หลังจากนั้นมีภาพยนตร์แยกสายที่แม้จะไม่ต่อเนื่องตรง ๆ แต่ก็เข้ามาเป็นส่วนของเฟรนไชส์ ได้แก่ 'Bumblebee' (2018) ซึ่งเป็นสปิน-ออฟย้อนยุค และล่าสุดในแนวต่อยอดของแฟรนไชส์มี 'Transformers: Rise of the Beasts' (2023). รวมกันแล้วถ้านับทั้งชุดหลักและสปินออฟที่ออกฉายเชิงพาณิชย์ จะได้เจ็ดภาคที่ฉันนับว่าเป็นภาพยนตร์โรงเต็มตัว มุมมองส่วนตัวคือชุดนี้มีความต่างของโทนชัดเจน: ช่วงแรกเป็นงานแอ็กชันบ็อกซ์ออฟฟิศแบบยิ่งใหญ่ ช่วงกลางพยายามต่อยอดแฟรนไชส์ให้กว้างขึ้น ส่วนงานสปิน-ออฟอย่างเรื่องที่เน้นตัวละครเดียวกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีหัวใจมากกว่าในบางจังหวะ ถ้าต้องไล่ลำดับตามปีฉายแบบชัดเจนก็ทำได้ง่าย ๆ ตามรายการด้านบน แต่ถ้าจะนับเฉพาะภาคที่อยู่ใน continuity เดียวกัน บางเรื่องอาจต้องแยกออกจากกันตามมุมมองคนดู

มุมมองหนึ่งคือการแยกสองโลกที่ใช้คำว่า 'อวตาร' ออกจากกันก่อน เนื่องจากมีทั้งแฟรนไชส์ภาพยนตร์คนแสดงของเจมส์ คาเมรอนกับซีรีส์แอนิเมชันของนิคคาโลเดียน ซึ่งคนส่วนใหญ่มักสับสนว่าถามถึงอันไหน ผมขออธิบายแบบแยกส่วนจะชัดเจนกว่า: ทางฝั่งของเจมส์ คาเมรอน มีภาพยนตร์คนแสดงชื่อเดียวกับแฟรนไชส์คือ 'Avatar' (ฉบับปี 2009) และภาคต่อที่ออกฉายในเวลาต่อมา 'Avatar: The Way of Water' ซึ่งเป็นภาพยนตร์คนแสดงที่ใช้เทคนิคผสม CGI และการถ่ายทำใต้น้ำอย่างเข้มข้น ถึงตอนนี้มีสองภาคที่ออกฉายแล้ว แต่โปรเจ็กต์นี้ตั้งใจขยายเป็นชุดใหญ่ที่ประกาศไว้ตั้งแต่แรกว่าจะมีหลายภาค โดยแนวทางของทีมสร้างคือวางโครงเรื่องให้ครอบคลุมหลายภาคเพื่อขยายโลกแพนโดรา การคำนวณแบบคร่าว ๆ ก็คือมีแผนให้รวมทั้งหมดหลายภาคตามที่ผู้สร้างประกาศไว้ตั้งแต่ต้น (รวมภาคแรก) แต่ถามว่า ณ ตอนนี้มีกี่ภาคออกฉายจริง ๆ ก็ตอบได้ว่าออกฉายสองภาคแล้วและยังมีการวางแผนสร้างเพิ่มเติมอีกหลายภาคตามข่าวและแผนงานของผู้สร้างในระยะยาว มาทางฝั่งแอนิเมชันกันบ้าง คำว่า 'อวตาร' ในบริบทของแอนิเมชันจะหมายถึงซีรีส์อย่าง 'Avatar: The Last Airbender' ซึ่งเป็นงานอนิเมะตะวันตกของนิคคาโลเดียนที่แบ่งเป็นสาม 'Book' หรือสามภาคใหญ่ (Book One: Water, Book Two: Earth, Book Three: Fire) รวมเป็นซีรีส์หลักที่ผู้คนจดจำ อายุงานและเรื่องราวถูกขยายกับสื่ออื่น ๆ อีก เช่น หนังสือการ์ตูนต่อเนื่องและสปินออฟ ในอีกสายหนึ่งมีซีรีส์ต่อยอดชื่อ 'The Legend of Korra' ซึ่งก็เป็นแอนิเมชันอีกชุดหนึ่งที่ถือเป็นภาคแยกหรือจักรวาลต่อเนื่อง มีสี่ซีซันใหญ่และพัฒนาตัวละครและธีมที่โตขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้ยังมีความพยายามทำเป็นภาพยนตร์คนแสดงจากซีรีส์แอนิเมชันด้วย เช่นภาพยนตร์เวอร์ชันคนแสดงที่ออกฉายในปี 2010 ชื่อ 'The Last Airbender' ซึ่งเป็นการตีความของผู้สร้างอีกกลุ่มหนึ่ง แม้ว่าการตอบรับจะแตกต่างกันไปก็ตาม ถ้าต้องสรุปรวมภาพรวมแบบที่ผมมักจะอธิบายให้เพื่อนฟัง ก็คือ: ถาหมายถึงแฟรนไชส์ของเจมส์ คาเมรอน จะมีภาพยนตร์คนแสดงออกฉายแล้วสองภาค และมีแผนขยายเป็นหลายภาคตามที่ประกาศไว้ ส่วนถาหมายถึงจักรวาลแอนิเมชันของนิคคาโลเดียน ก็มีซีรีส์หลัก 1 ชุดแบ่งเป็น 3 ภาคใหญ่ และมีซีรีส์ต่อยอดอีกชุดหนึ่งที่มี 4 ภาคย่อย รวมถึงมีเวอร์ชันคนแสดงที่เคยสร้างออกมาแล้วหนึ่งเรื่อง การนับจำนวนภาคจึงขึ้นกับว่าต้องการนับเป็น "ภาคภาพยนตร์" หรือ "ภาคของซีรีส์" แต่โดยรวมทั้งสองโลกนี้ต่างก็มีทั้งงานแอนิเมชันและงานคนแสดงในรูปแบบของตัวเอง โดยส่วนตัวแล้ว ผมชอบที่คำว่า 'อวตาร' กลายเป็นชื่อที่เชื่อมโยงกับโลกแฟนตาซีผสมวิทยาศาสตร์และตำนานการควบคุมธาตุได้พร้อมกัน มันสนุกที่ได้เห็นว่าผู้สร้างแต่ละคนตีความคำนี้ต่างกัน แต่ละเวอร์ชันก็มีเสน่ห์และข้อจำกัดของตัวเอง ทำให้การพูดถึงจำนวนภาคกลายเป็นเรื่องสนทนาที่น่าสนใจ และผมมักเพลิดเพลินกับการเปรียบเทียบว่าการขยายโลกแบบไหนตอบโจทย์แฟน ๆ ได้มากกว่า

เคยสงสัยไหมว่าถ้านับแบบแบ่งหมวดชัด ๆ จะได้กี่ภาคกันแน่ — ผมชอบนับแยกตามชนิดผลงานเพราะมันช่วยให้เห็นภาพรวมได้ชัดเจนขึ้น ผมมองเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ก่อน: ภาพยนตร์คนแสดงชุดหลักที่ลงโรงมีทั้งหมดเจ็ดภาค ได้แก่ 'Transformers' (2007), 'Transformers: Revenge of the Fallen' (2009), 'Transformers: Dark of the Moon' (2011), 'Transformers: Age of Extinction' (2014), 'Transformers: The Last Knight' (2017), แล้วก็มีสปินออฟ/รีบูตที่ดังคือ 'Bumblebee' (2018) และล่าสุดในช่วงหลังคือ 'Transformers: Rise of the Beasts' (2023). นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์อนิเมชันฉบับโรงอย่าง 'The Transformers: The Movie' (1986) ที่แฟนเก่ายกให้เป็นหนึ่งในไอคอนของแฟรนไชส์ ส่วนฝั่งทีวีและซีรีส์แอนิเมชันผมแยกเป็นยุค: ยุค G1 (รวมถึงงานต่อเนื่องจากญี่ปุ่น) ยุค Beast (เช่น 'Beast Wars' และ 'Beast Machines') ยุค 2000s/2007 ขึ้นไป (เช่น 'Transformers: Prime') และงานสตรีม/มินิซีรีส์สมัยใหม่ ซึ่งถ้านับเฉพาะซีรีส์หลักและงานมินิซีรีส์ที่มีเนื้อหาเป็นเอกเทศ ไม่รวมหรือไม่นับสปินออฟจิปาถะ ผมได้ราว ๆ 20 ชุด เมื่อรวมทั้งหมดแบบไม่เอาสิ่งพิมพ์หรือคอมมิกเข้ามา จะได้โดยประมาณ 28 ภาค (7 ภาพยนตร์คนแสดง + 1 ภาพยนตร์อนิเมชัน + ~20 ซีรีส์แอนิเมชัน/ซีรีส์สตรีม) แน่นอนว่านี่เป็นวิธีหนึ่งในการนับ — หากใครนับแยกซีซันย่อยหรือรวมโปรเจ็กต์ขนาดสั้น จำนวนจะเปลี่ยนไปได้อีก แต่ตัวเลขนี้ช่วยให้เห็นขนาดของแฟรนไชส์ได้ค่อนข้างชัดเจน

เริ่มจากภาพรวมกว้าง ๆ ก่อน: ถานะของภาพยนตร์คนแสดงชุด 'Transformers' จนถึงปัจจุบันมีทั้งหมดเจ็ดภาคหลักที่ออกฉายเชิงโรงภาพยนตร์ (นับถึงปี 2023) คือช่วงผลงานชุดแรกที่ทำให้คนรู้จัก และต่อด้วยสปิน‑ออฟ/รีบูตที่พยายามปรับโทนเรื่องราวให้เข้ากับคนดูยุคใหม่ ฉันคิดว่าแบบแยกง่าย ๆ คือมีชุดภาพยนตร์ของปี 2007–2017 ที่เน้นความยิ่งใหญ่ ระเบิดปูด และทีมงานคนเดิม จากนั้นมีภาพยนตร์ที่เป็นจังหวะเปลี่ยนโทนอย่าง 'Bumblebee' และล่าสุดที่พยายามขยายจักรวาลคือ 'Transformers: Rise of the Beasts'. สำหรับคนไทยที่กำลังตัดสินใจว่าจะเริ่มดูจากภาคไหนก่อน ฉันมักแนะนำสองเส้นทางตามรสนิยม: ถ้าอยากรู้จักที่มาของกระแสและอยากเห็นฉากแอ็กชันยิ่งใหญ่ เริ่มจากภาพยนตร์ฉบับปีแรกน่าจะให้ความรู้สึกแบบเต็ม ๆ แต่ถ้าอยากให้เรื่องราวเข้าถึงง่าย อารมณ์ตัวละครมีน้ำหนักกว่าและจังหวะช้ากว่า 'Bumblebee' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก — เป็นเหมือนประตูสู่จักรวาลที่ไม่ตื้อเกินไป และถ้าหากอยากเห็นการขยายแนวคิดของซีรีส์ไปทางอื่น ลองตามดู 'Transformers: Rise of the Beasts' เป็นตอนที่นำองค์ประกอบจากซีรีส์อื่น ๆ มาผสมจนได้ความสดใหม่ สรุปสั้น ๆ ว่า เจ็ดภาคหลักมีทั้งสไตล์บล็อกบัสเตอร์และสไตล์เน้นเรื่องตัวละคร ถ้าอยากเท่าทันวัฒนธรรมป็อปและเห็นต้นกำเนิดของกระแส เริ่มจากภาคแรก แต่ถ้าอยากเริ่มด้วยความอบอุ่นและไม่ต้องจำบริบทเยอะ ให้ลองเริ่มที่ 'Bumblebee' แล้วค่อยย้อนหรือไปต่อเอาตามชอบ

แฟรนไชส์ 'Kingdom' ในเวอร์ชันภาพยนตร์คนแสดงของญี่ปุ่นมีความชัดเจนว่าจะดูเป็นชุดหนังต่อเนื่อง: โดยพื้นฐานมีสามภาคหลักที่ออกฉายเป็นชุดในปี 2019, 2022 และ 2023 ซึ่งเล่าเรื่องต่อเนื่องจากต้นฉบับมังงะของ ฮาระ ยาสึฮิสะ ผมเลือกดูตามลำดับการฉายจริง ๆ เพราะภาคสองและสามต่อยอดเหตุการณ์และความสัมพันธ์ของตัวละครจากภาคแรกโดยตรง ถ้าเริ่มจากภาคหลังสุดอาจจะเสียความตื่นเต้นและเสียบริบทหลายอย่าง ทั้งเรื่องการเติบโตของตัวเอกและพัฒนาการของฉากรบที่ขยายขึ้นเรื่อย ๆ ฉากแอ็กชันแบบสงครามใหญ่และการแสดงเชิงอารมณ์จะเข้าถึงได้ดีขึ้นเมื่อดูตั้งแต่ต้น สรุปว่าถ้าสนใจเวอร์ชันหนังคนแสดงญี่ปุ่น ให้ดูตามลำดับ 2019 → 2022 → 2023 เพื่อเข้าใจโครงเรื่องและตัวละครครบถ้วน ส่วนตัวชอบการออกแบบฉากและบรรยากาศประวัติศาสตร์ของภาคแรกที่เป็นพื้นฐานให้ภาคหลัง ๆ ขยับขยายได้มันส์กว่า

ภาพที่โดดเด่นที่สุดสำหรับผมคือความต่างของความรู้สึก 'จริง' ระหว่างหนังคนแสดงกับอนิเม 'Transformers' และนั่นทำให้การดูสองเวอร์ชันให้ผลลัพธ์คนละแบบ ในหนังคนแสดงเวอร์ชันไมเคิล เบย์ ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยสเกลและความหนักแน่น: กล้องสั่น ดนตรีดัง การระเบิด แนวคิดคือทำให้โลกรู้สึกถูกคุกคามจากหุ่นยักษ์จริง ๆ ฉากต่อสู้มักเน้นช็อตใกล้ การเคลื่อนไหวของหุ่นอาศัยเอฟเฟกต์ CG ที่พยายามให้ดูหนักแน่นและมีน้ำหนัก ซึ่งผมมักรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของโลหะและแรงกระแทก แม้ว่าบางครั้งรายละเอียดของคาแรคเตอร์อาจถูกกลืนในความอลังการ ด้านอนิเมมักให้อิสระในเรื่องจังหวะและออกแบบทรานส์ฟอร์มที่ซับซ้อนกว่า สีสัน ภาษาท่าทาง และคัทซีนสามารถเน้นอารมณ์หรือพัฒนาตัวละครได้มากกว่า ผมชอบที่อนิเมมักกล้าทดลองฉากที่หนังคนแสดงทำยาก ทั้งฉากสโลว์โมชั่นที่เน้นความรู้สึกหรือการออกแบบหุ่นที่ไม่จำกัดโดยกายภาพ ผลลัพธ์คืออนิเมมักให้ความรู้สึกเป็นซีรีส์หรือมหากาพย์ในเชิงนิทาน ขณะที่หนังคนแสดงให้ความรู้สึกเป็นเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ที่ต้องสัมผัสด้วยตาและเสียงมากกว่า

แฟรนไชส์คนแสดงของ 'The Flintstones' มีสองภาคหลักที่ผมจะเล่าแบบละเอียดให้ฟัง 'The Flintstones' ฉบับปี 1994 คือภาพยนตร์คนแสดงภาคแรกที่หลายคนยังนึกถึงทันทีเมื่อพูดถึงแฟรนไชส์นี้ ภาพรวมคือเป็นงานที่ลงทุนสร้างบรรยากาศโลกยุคหินแบบเต็มสูบ เสื้อผ้า หน้าผม และฉากถูกออกแบบให้ดูเหมือนการ์ตูนถูกดึงเข้ามาในโลกจริง ซึ่งผมชอบตรงความตั้งใจในการทำสเกลใหญ่ ทั้งฉากเมือง Bedrock ที่จัดเต็มและของใช้ตามธีมไดโนเสาร์ที่กลายเป็นสิ่งตลกในตัวเอง ภาพยนตร์ภาคนี้มีจังหวะตลกค่อนข้างชัดและเน้นความบันเทิงแบบครอบครัว เป็นเหตุผลที่ผมยังกลับไปดูได้บ่อยๆเมื่ออยากหาอะไรเบาสมอง ส่วน 'The Flintstones in Viva Rock Vegas' ออกฉายในปี 2000 เป็นพรีเควลที่เล่าเรื่องย้อนวัยของตัวละครต่างๆ น้ำเสียงของเรื่องค่อนข้างเบาขึ้นและพยายามนำเสนอความสัมพันธ์ในเชิงโรแมนติกมากขึ้น ผมเข้าใจว่าหลายคนมองว่ามันไม่เข้มข้นเท่าภาคแรกและไม่ได้ปังทางรายได้เท่าไหร่ แต่ก็มีเสน่ห์แบบบรรยากาศเบาๆ ที่น่าสนใจสำหรับคนที่อยากเห็นเวอร์ชันต้นกำเนิดของตัวละคร บางฉากที่เล่นกับยุคหินในเชิงไอเดียยังทำให้ยิ้มได้ สรุปสั้นอีกครั้งคือมีสองภาค: ปี 1994 และปี 2000 แต่ละภาคให้ความรู้สึกต่างกันไป—ภาคแรกค่อนข้างคอนเซ็ปต์จัดเต็ม ส่วนภาคสองพยายามเล่าเบื้องหลังมากขึ้น ผมมักเลือกดูภาคแรกเมื่อคิดถึงความคลาสสิกของงานแต่งชุดและสเกลฉาก ส่วนภาคสองเหมาะกับวันที่อยากเห็นเวอร์ชันเรียบง่ายกว่า

นี่คือสรุปพล็อตของภาคต้นๆ ของแฟรนไชส์ที่ผมนั่งดูวนบ่อย ๆ และอยากเล่าให้ฟังแบบรวบรัดแต่เห็นภาพชัด เริ่มจาก 'Transformers' (2007) เรื่องราวพาไปกับการมาถึงของยานต่างดาวบนโลก ตัวละครหลักเป็นหนุ่มธรรมดาที่ชื่อแซม ผู้พบชิ้นส่วนของคิวบ์ทรงพลังที่เรียกว่าออลสปาร์ก (AllSpark) ซึ่งเป็นหัวใจแห่งการสร้างชีวิตของหุ่นยนต์ทั้งหลาย ฝ่ายออโต้บอตส์มาปกป้องมนุษย์ ขณะที่ดีเซ็ปติคอนต้องการออลสปาร์กเพื่อสร้างกองทัพ ผลสุดท้ายมีการปะทะกลางเมือง แซมต้องเสี่ยงใช้ของชิ้นนั้นเพื่อหยุดแผนร้ายและทำลายออลสปาร์กไปพร้อม ๆ กับพิชิตเมกาโทรน เหตุการณ์ทำให้มิตรภาพระหว่างคนกับหุ่นยนต์เริ่มต้นขึ้น พอถึง 'Transformers: Revenge of the Fallen' (2009) โทนเรื่องเข้มขึ้น แซมกำลังเรียนต่อและกลายเป็นกุญแจสำคัญของทั้งสองฝ่าย เมื่อมีการเปิดเผยถึงผู้นำเก่าแก่ของดีเซ็ปติคอนที่เรียกว่า The Fallen เขาต้องการใช้พลังงานดวงอาทิตย์กับเครื่องมือชื่อ Sun Harvester เพื่อทำลายโลก ผสมกับการหักหลังครั้งใหญ่และการเสียสละของตัวละครสำคัญ ภาพรวมคือสงครามที่ขยายเป็นระดับโลกและราคาแห่งชัยชนะก็สูงขึ้น จากนั้น 'Transformers: Dark of the Moon' (2011) ขยายตำนานไปถึงการค้นพบซากยานไซเบอร์ตรอนที่ตกลงบนดวงจันทร์ในยุคอพอลโล มีแผนลับที่เกี่ยวพันกับการฟื้นฟูโลกไซเบอร์ตรอนโดยใช้เครื่องมือโบราณ ผู้ทรยศในหมู่เพื่อนทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อน การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นใจกลางชิคาโกและเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ทั้งโลกเห็นว่าเหตุการณ์นี้ใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์จะคุมได้ พอไปถึง 'Transformers: Age of Extinction' (2014) โทนเปลี่ยนอีกครั้งเพราะโลกเริ่มล้างบางหุ่นยนต์ รัฐบาลกับบริษัทเอกชนจับมือสร้างหุ่นยนต์ของตัวเอง ตัวเอกคนใหม่เข้ามาเกี่ยวข้องเมื่อเขาพบออพติมัสที่ได้รับบาดเจ็บ ภาพรวมของภาคนี้ขยับจากสงครามระหว่างหุ่นเป็นการเปิดประเด็นเรื่องผู้สร้างของหุ่นยนต์และการตามล่าของสิ่งมีชีวิตจากดาวอื่น มันเป็นการปูทางให้กับเรื่องราวที่ใหญ่ขึ้นและทิ้งคำถามว่าสายพันธุ์นี้มีที่มายังไง — ผมชอบตรงที่แนะนำไดโนบอทเข้ามา ทำให้เวทีการต่อสู้มีรสชาติใหม่ ๆ

พูดถึง 'Tokyo Revengers' แล้ว มันถูกดัดแปลงออกมาหลายรูปแบบจนตามแทบไม่ทัน ในมุมมองของคนที่ติดตามตั้งแต่ต้น ฉันเห็นการแบ่งส่วนของเวอร์ชันอนิเมะชัดเจนว่าออกมาเป็นหลายซีซันหลักๆ ที่เทียบเคียงกับมังงะต้นฉบับได้ดี อนิเมะของเรื่องนี้ถูกแบ่งเป็น 3 ซีซันหลัก โดยซีซันแรกออกในปี 2021 ครอบคลุมโครงเรื่องตั้งต้นจนถึงเหตุการณ์สำคัญหลายตอน ซีซันถัดมาที่มีชื่อเรียกตามโครงเรื่องย่อย เช่น 'Christmas Showdown' ถูกนำเสนอในช่วงต่อมา และซีซันต่อไปที่ว่าด้วยการปะทะกับฝ่าย Tenjiku ก็ถูกนำมาทำให้เป็นซีซันอีกชุดหนึ่ง ฉันชอบตรงที่แต่ละซีซันเลือกจังหวะตัดตอนและเพิ่มฉากสำคัญให้คนดูรู้สึกถึงแรงผลักดันของตัวละคร ส่วนเวอร์ชันคนแสดงมีภาพยนตร์สองภาคหลักที่คนพูดถึงกันเยอะ ภาคแรกพยายามอัดเรื่องราวจำนวนมากเข้าไปในความยาวหนัง ทำให้บางฉากรู้สึกฉับไว ส่วนภาคต่อเน้นเหตุการณ์สำคัญอย่าง 'Bloody Halloween' ซึ่งให้มู้ดที่เข้มข้นกว่า เวลาฉันเปรียบเทียบระหว่างอนิเมะกับหนังคนแสดง จะนึกถึงฉากที่ตัวเอกกระโดดย้อนเวลา — ในอนิเมะมีพื้นที่เล่าเยอะกว่า แต่หนังคนแสดงก็มีพลังของภาพและการแสดงที่ทำให้ฉากเดียวบางครั้งจดจำได้ทันที