ข่าว3 รายงานเรื่องใดเป็นข่าวด่วนวันนี้?

มีนัดกับเพื่อนสนิทไปเทศกาลดนตรี แต่กลับถูกรักแรกของพี่ชายขังไว้ในห้องน้ำ "เด็กสาวสมัยนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ กล้าดียังไงมายั่วยวนแฟนประธานบริษัทของฉัน!" "วันนี้ฉันจะต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ! พ่อแม่เธอไม่สอน ฉันจะสอนเอง!" เธอไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ใช้น้ำจากไม้ถูพื้นห้องน้ำราดใส่ตัวฉันจนทั่ว แล้วตบหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น ถอดเสื้อผ้าฉัน ใช้เหล็กร้อนๆ พิมพ์คำว่า "มือที่สามน่าละอาย" ลงบนตัวฉัน เมื่อพี่ชายฉันมาถึง ฉันก็ถูกทรมานจนเสียโฉมแล้ว "กู้เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันคิดจริงๆ ว่าเธอเป็นน้อง 'แบบนั้น' ของคุณนะ!"

ลมหนาวและดาวเดือน และเพื่อนบ้านสาวสวย พร้อมด้วยภาพ "กิจกรรม" แสนหวิว ชวนใจ หมวยเล็ก ปลิวข้ามรั้วไปง่ายๆ เพราะอยากรู้ และอยากเห็น อะไรต่ออะไร บนดาดฟ้านั้น ^ ^

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

จากเด็กสาวกำพร้าที่พึ่งได้ออกมาใช้ชีวิตก็ถูกโรคร้ายรุมเร้าจนตาย เธอกลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูรองจวนแม่ทัพ ลู่ซิงเหยี่ยน ยังไม่ทันดีใจที่ได้ชีวิตใหม่ จู่ๆกลับถูกเนรเทศไกล3000ลี้!! เธอต้องรอด!! “โรคนี้หมดหนทางรักษาจริงๆ ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มเถอะคับ!!” เสียงพูดของหมอทำร่างผอมแห้งที่นอนไร้เรี่ยวแรงน้ำตาไหลอาบแก้ม “ถ้าอย่างนั้นชีวิตต่อจากนี้ จะอยู่เพื่ออธิฐานให้เกิดใหม่มีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้แล้วกันค่ะ!!” แม่ครูที่โอบอุ้มเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้า ยืนร่ำไห้พร้อมประสานมือช่วยเธออธิฐานจะได้จากไปอย่างสงบ “จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่แล้วเชียว” ปีที่2 ในรัชศกหยวนซิง “ด้วยราชโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระราชบัญชา เนื่องจากตอนนี้เป็นที่น่าสงสัยว่าแม่ทัพลู่อาจนำพาองค์หญิงใหญ่ไปตกระกำลำบากที่ใดไม่อาจรู้ได้ หนทางที่จะพิสูจน์ว่า คนในจวนจวิ้นกั๋วกงแห่งนี้มิได้รู้เห็นเป็นใจ จึงมีพระบัญชา ส่งคุณหนูรองสกุลลู่แห่งจวิ้นกั๋วกง ไปทำความดีในถิ่นทุรกันดารไกล3000ลี้…“ คำพูดนั้นทำชาวบ้านที่มายืนดูแตกตื่น ”หากแม่ทัพลู่ไม่กลับมาโต้แย้งข้อกล่าวหา คุณหนูรองก๋ไม่มีสิทธิ์กลับมาที่เมืองหลวงเช่นกัน!! ลู่ซิงเยี่ยนรับราชโองการ

ช่วยเหลือเขาจนขึ้นสู่อำนาจอย่างที่เขาปรารถนา แต่เมื่อถึงฝั่งฝัน ท่านโหวผู้นั้นก็รีบแต่งสตรีในดวงใจของเขาแทบจะในทันที เมื่อรักที่นางมอบให้ ถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง นางจึงตัดสินใจจากลา เมื่อจากเป็นไม่ได้ ก็จากตายกันไปเสียเถิด

ไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเขา แต่เพราะความจำเป็นจึงทำให้เธอตกกระไดพลอยโจนไปอยู่จุดนั้น และถูกเขาตราหน้ากล่าวหาว่าเป็นคนหลอกลวง ’ประวัติการเรียนจบยังไม่มีด้วยซ้ำ ยังจะหน้าหนามาโกหกคนอื่นได้อีก’