ข่าวการกลับมาเจสัน บอร์น เป็นรีบูตหรือภาคต่อหรือไม่?

การกลับมาของเจสันบอร์นในภาคสองไม่ใช่แค่ต่อเรื่องราวเดิมอย่างตรงไปตรงมา แต่เป็นการยกระดับปมทางจริยธรรมและความไม่ไว้วางใจที่เริ่มต้นใน 'The Bourne Identity' ให้เข้มข้นขึ้นจนแทบทำลายความพยายามจะมีชีวิตปกติของเขาได้ทั้งหมด ฉันมองว่าโครงเรื่องของภาคสองเริ่มจากการพยายามหนีอดีต—บอร์นพยายามใช้ชีวิตปกติกับคนที่เขาไว้ใจ แต่อดีตของเขากลับไล่ล่าเข้ามาในรูปแบบการถูกใส่ความและการตามล่าจากหน่วยงานเดียวกันที่สร้างเขาขึ้นมา เหตุการณ์นี้ทำให้บทหนังขยับจากการค้นหาตัวตนไปสู่อุปสรรคที่มาจากความวุ่นวายในสถาบันรัฐ ทั้งการเมืองภายใน การปกปิดข้อมูล และการส่งคนมาปราบเพื่อปิดปาก ผู้ชมจะได้เห็นว่าความทรงจำที่หลุดหายไปไม่ได้จบแค่ปริศนาส่วนตัว แต่มันเกี่ยวพันกับเกมอำนาจขนาดใหญ่ที่ไม่มีความเมตตา ฉากที่ฉันชอบคือช่วงที่การตามล่ามีทั้งความเงียบสงัดและความตึงเครียดสูง—การเผชิญหน้าไม่จำเป็นต้องมีปืนเสมอไป บทสนทนาและการอ่านหน้าคนคืออาวุธชั้นดี นอกจากการไล่ล่าแล้ว ภาคนี้ยังดึงเส้นเรื่องด้านความสัมพันธ์ของบอร์นกับคนใกล้ชิดให้ชัดขึ้น ความพยายามของเขาจะปกป้องคนเหล่านั้นกลายเป็นแรงผลักดันที่ทรงพลัง ถึงจุดหนึ่งการตัดสินใจของบอร์นไม่ใช่แค่เพราะต้องรอด แต่เพราะไม่อยากให้คนที่เขารักต้องจ่ายค่าจากอดีตของเขาอีกต่อไป เมื่อคิดถึงภาพรวม ภาคสองทำหน้าที่ทั้งเป็นบทต่อยอดและเป็นบทขยายธีมของหนังสายลับยุคใหม่: ไม่ได้โฟกัสแค่แอ็กชัน แต่ยังสอดแทรกความไม่แน่นอนทางศีลธรรมและการผูกปมระบบราชการที่เป็นศัตรูของตัวเอกด้วย การจบของภาคนี้ทิ้งความขมขื่นไว้ให้รู้สึกถึงผลลัพธ์ของการเลือก และทำให้เรื่องราวยังคงมีแรงส่งไปสู่บทต่อไปได้อย่างมีน้ำหนัก

เราเข้าใจว่าคำถามนี้กวนใจแฟนๆ เยอะ — เท่าที่ดู 'ตี๋เหรินเจี๋ย' ภาค 5 ไป มันมีลักษณะของรีบูตมากกว่าจะเป็นการต่อเนื่องโดยตรงจากภาคก่อนหน้า ในมุมเรา สิ่งที่บอกชัดคือการเปลี่ยนโทนเรื่องและการจัดวางคาแรกเตอร์ใหม่: ถ้าต้องสรุปสั้นๆ ภาคนี้เลือกเล่าเคสที่ยืนได้ด้วยตัวเองและปรับเส้นเรื่องพื้นฐานของตัวเอกให้คนดูใหม่เข้าใจได้โดยไม่ต้องรู้ประวัติย้อนหลังของซีรีส์ทั้งหมด นี่ย่อมต่างจากการต่อเรื่องแบบซีซันต่อซีซันที่ยังคงแกนหลักของความสัมพันธ์เดิมๆ ถ้าจะเทียบให้เห็นภาพชัดขึ้น ลองนึกถึงวิธีการสร้างโลกของ 'Detective Dee' ในบางงานภาพยนตร์ ที่เอาตัวละครโบราณมาจัดวางใหม่ในบริบทที่ต่างกันได้ — ภาค 5 ของ 'ตี๋เหรินเจี๋ย' ก็เดินแนวทางใกล้เคียงแบบนั้นมากกว่าเป็นภาคต่อเนื้อหาแบบตั้งต้นต่อเนื่อง ทำให้มันเหมาะจะเริ่มดูใหม่ได้ แต่แฟนเก่าบางคนอาจรู้สึกว่าหายบางความต่อเนื่องไป

พูดถึงการเชื่อมโยงระหว่างภาคต่าง ๆ แล้ว 'The Bourne Supremacy' ทำหน้าที่เหมือนสะพานที่ดันเรื่องราวจากการค้นหาตัวตนไปสู่การไล่ล่าที่มีเดิมพันสูงกว่าเดิม ฉันเห็นว่าภาคนี้ต่อยอดจากเหตุการณ์ใน 'The Bourne Identity' โดยผลักให้ตัวเอกต้องเผชิญกับผลลัพธ์ของอดีตที่ตามมาทัน—มันไม่ใช่แค่การค้นหาชื่อหรือความทรงจำอีกต่อไป แต่กลายเป็นการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมและการแก้แค้นในระดับส่วนตัว พล็อตในภาคนี้ขยายมิติของความชอบธรรมของหน่วยข่าวกรองที่เคยถูกโชว์ในภาคแรก ทำให้ภาพรวมของเครือข่ายลับ (และคนที่อยู่เบื้องหลังมัน) ชัดขึ้น ซึ่งสิ่งนี้กลายเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่บทสรุปใน 'The Bourne Ultimatum' — เหตุการณ์และการตัดสินใจในภาคสองเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ภาคสามต้องล้างแค้นและต้องการความจริงมากขึ้น นอกจากนี้สไตล์การเล่าเรื่อง เดินหน้าอย่างรวดเร็ว และการจัดฉากแอ็กชันที่เน้นความสมจริง ถูกยกระดับและกลายเป็นต้นแบบของภาคต่อ ๆ ไป ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและการที่อดีตถูกเปิดเผยทีละชิ้นทำให้ผมรู้สึกว่าภาคสองไม่ใช่แค่บทต่อ แต่เป็นตัวตั้งตัวตีให้ทั้งไตรภาคเดินไปในทิศทางเดียวกัน — มันแข็งแรงพอที่จะยึดทั้งจักรวาลเรื่องราวเอาไว้ และยังทิ้งผลกระทบที่เห็นได้ชัดในเหตุการณ์และตัวละครของภาคหลัง ๆ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมภาคนี้ถึงสำคัญกว่าแค่อีกหนึ่งหนังแอ็กชันสำหรับผม

ตื่นเต้นเสมอเมื่อมีข่าวลือเกี่ยวกับจักรวาลอย่าง 'จอมมหาประลัย' ที่ทำให้แฟนๆ หวังกันไม่หยุด ฉันเป็นคนที่ตามทฤษฎีแฟนเมดและข่าววงในแบบจิกกัดบ้างเป็นครั้งคราว ความรู้สึกตอนนี้คือต้องมองสองมุมไปพร้อมกัน: ถ้าสตูดิโอยังมองว่าชื่อเสียงของแฟรนไชส์ยังขายได้ โอกาสจะมีทั้งภาคต่อหรือรีบูตก็สูง แต่ถ้าผลตอบรับที่มีก่อนหน้านั้นไม่แน่นหนา การรีบูตแบบปรับโทนหรือลดงบประมาณเพื่อทดลองตลาดก็เป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล เคยเห็นโมเดลแบบนี้ใน 'Mad Max: Fury Road' ที่กลับมาปรับทิศทางแล้วฮิตอีกครั้ง ดังนั้นฉันเลยคิดว่าสิ่งสำคัญคือการจัดการแบรนด์และการเลือกผู้สร้างที่เข้าใจแก่นเรื่องจริง ๆ ไม่ใช่แค่ขุดเอาชื่อเก่าออกมาใช้ซ้ำ หากมีการประกาศจริง จะสนุกมากถ้าทีมสร้างกล้าทดลองและเคารพตัวตนเดิมของเรื่อง

มาดูกันว่าใครเป็นคนรับบทเจสัน บอร์นในเวอร์ชันที่คนรู้จักกันมากที่สุดและเวอร์ชันก่อนหน้านั้น: จริงๆ แล้วมีสองนักแสดงหลักที่คนจดจำได้ชัดเจน คือ Richard Chamberlain กับ Matt Damon ฉันเห็นภาพสองสไตล์ของบอร์นชัดเจนในใจ — เวอร์ชันแรกมาจากมินิซีรีส์ทีวี 'The Bourne Identity' (1988) ที่ Richard Chamberlain แสดงเป็นเจสัน บอร์น ซึ่งมักถูกมองว่าเป็นเวอร์ชันที่ค่อนข้างคลาสสิกและเน้นด้านจิตวิทยาของตัวละครมากกว่า Chamberlain เล่นบอร์นในบริบทของทีวีช่วงปลายทศวรรษ 80 ทำให้การเล่าเรื่องและการตีความตัวละครเป็นไปในแบบดราม่าฉบับทีวีที่ค่อนข้างเนิบ แต่ก็ให้ความลึกของตัวตนและความสับสนจากการสูญเสียความทรงจำได้ดี จากนั้นฉันเริ่มอินกับชุดภาพยนตร์สมัยใหม่ที่ทำให้บอร์นกลายเป็นไอคอนแอ็กชัน-สปาย: Matt Damon รับบทเป็นเจสัน บอร์นในภาพยนตร์ชุดเวอร์ชันโรงภาพยนตร์ ได้แก่ 'The Bourne Identity' (2002), 'The Bourne Supremacy' (2004), 'The Bourne Ultimatum' (2007) และกลับมารับบทอีกครั้งใน 'Jason Bourne' (2016) Damon นำเสนอการผสมผสานระหว่างความเปราะบางจากการสูญเสียความทรงจำและความสามารถรุนแรงในการเอาตัวรอด เขาทำให้บอร์นเป็นตัวละครที่เราเอาใจช่วย ทั้งในแง่อารมณ์และในฉากแอ็กชันที่หนักแน่น บทบาทนี้ยังเติบโตไปพร้อมกับการกำกับที่เปลี่ยนสไตล์จากการผจญภัยในสไตล์สืบสวนไปสู่การไล่ล่าและมุมกล้องแบบเรียลลิสติกที่ผู้ชมรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงด้วย ต้องเสริมว่าภาพยนตร์เรื่อง 'The Bourne Legacy' (2012) ไม่ได้มีตัวละครเจสัน บอร์น เป็นตัวนำ แต่จะเล่าเรื่องไลน์อื่นภายในจักรวาลเดียวกันโดยมี Jeremy Renner รับบทเป็น Aaron Cross ซึ่งเป็นสายปฏิบัติการอีกกลุ่มหนึ่ง ดังนั้นถาถามตรงๆ ว่าใครเล่นเจสัน บอร์นในทุกภาคของจักรวาลภาพยนตร์ที่คนคุ้นเคย คำตอบคือ Richard Chamberlain ในเวอร์ชันทีวีปี 1988 และ Matt Damon ในเวอร์ชันภาพยนตร์หลักของยุคศตวรรษที่ 21 ส่วนภาพยนตร์ที่เป็นสปินออฟไม่ได้มีเจสัน บอร์นเป็นตัวแสดงหลัก แต่เป็นการขยายโลกและตัวละครใหม่แทน ส่วนความรู้สึกส่วนตัวแล้ว ฉันชอบทั้งสองมุมที่แตกต่างกัน — Chamberlain ให้ความเป็นสปายแบบดั้งเดิมและการแสดงเชิงจิตวิทยาที่น่าสนใจ ขณะที่ Damon ทำให้บอร์นกลายเป็นสัญลักษณ์ของยุคแอ็กชันสมจริงที่ทั้งดิบและมีชั้นเชิง การได้เห็นบทบาทนี้ผ่านสายตาของนักแสดงสองยุคทำให้รู้สึกเหมือนได้เดินทางข้ามเวลาในโลกสายลับ และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องราวของบอร์นยังคงน่าสนใจเสมอ

บรรยากาศของ 'The Bourne Ultimatum' ให้ความรู้สึกเหมือนการปิดบทของเรื่องราวมากกว่าการเดินหน้าไปข้างหน้าเสมอไป สิ่งแรกที่ผมสังเกตคือโครงเรื่องในภาคสามตั้งใจปิดปมต่าง ๆ ที่ภาคก่อนหน้าทิ้งไว้ การตามหาตัวตนซึ่งเป็นหัวใจของ 'The Bourne Identity' ถูกเปลี่ยนเป็นการเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ของอดีต—ไม่ใช่แค่คำตอบว่าตัวเองเป็นใคร แต่เป็นการรับผิดชอบต่อสิ่งที่เคยทำไป ภาคสองพาเราไล่ล่ารอยแผลและความทรงจำที่ถูกลบออก ภาคสามกลับมาตั้งคำถามหนักขึ้นเกี่ยวกับความชอบธรรมของหน่วยงานลับและการใช้ความรุนแรงโดยรัฐ นอกจากธีม ภาษาภาพและจังหวะเรื่องก็ต่างออกไป ผู้กำกับเลือกให้การย้ายเรื่องรวดเร็ว กระชับ และใช้การเปิดเผยข้อมูลทีละน้อยจนกระทั่งถึงบทสรุป ทำให้รู้สึกตึงเครียดตลอดเวลา ต่างจากความสงสัยเชิงภายในในภาคแรกที่ให้เวลาเราไตร่ตรองตัวละครมากกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างบอร์นกับโลกภายนอกมีน้ำหนักขึ้นด้วย เพราะภาคนี้แสดงให้เห็นว่าการตามล่าไม่ได้จบลงที่การรู้ตัวตน แต่จบลงที่การเผชิญหน้ากับคนที่สร้างแรงกระทำขึ้นมา โดยสรุปแล้ว ความต่างสำคัญคือบทสรุปทางอารมณ์และเชิงการเมืองของเรื่อง: ภาคแรกเป็นจุดกำเนิด ภาคสองขยายปม และภาคสามคือการเคลียร์โต๊ะอย่างไม่ปราณี ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่ามันจบแบบสมศักดิ์ศรีแต่ก็หนักแน่นจนต้องคิดตามไปอีกนาน

มุมมองแรกที่ผมอยากเล่าเป็นเชิงวิเคราะห์โดยรวมของเรื่องราวและโครงสร้าง: ในแง่โครงเรื่อง 'เจสันบอร์น ภาค 2' ฉบับหนัง (ที่คนส่วนใหญ่มองว่าเป็น 'The Bourne Supremacy') เลือกทางปฏิบัติที่ต่างจากนิยายต้นฉบับอย่างชัดเจน โดยยกเอาแก่นของตัวละครที่หลงทางในตัวตนมาใช้เป็นฐาน แต่ปรับเหตุจูงใจ เหตุการณ์ และศัตรูให้ทันสมัยและเข้าถึงผู้ชมยุคใหม่มากขึ้น ผมรู้สึกว่าหนังลดความซับซ้อนด้านการเมืองและเครือข่ายสายลับลง เพื่อเน้นการไล่ล่าทางกายภาพและความสัมพันธ์เชิงอารมณ์ระหว่างบอร์นกับคนใกล้ตัวแทนที่จะเล่าเรื่องแนวสมคบคิดหลายชั้นแบบนิยาย พอขยับมาดูตัวละครและความสัมพันธ์ รายละเอียดย่อยหลายประการถูกตัดหรือรวมเข้าด้วยกันเพื่อให้จังหวะหนังเร็วขึ้น—ตัวละครรองบางคนในนิยายที่เป็นกุญแจสำคัญในการคลี่คลายเครือข่ายข่าวกรองถูกตัดทิ้งหรือถูกผสมรวมให้เหลือเพียงไม่กี่คน ส่วนความสัมพันธ์เชิงโรแมนซ์กับผู้ร่วมทางถูกขยายให้เป็นอารมณ์หลักของเรื่อง ความเปราะบางและการโอบอุ้มซึ่งกันและกันถูกถ่ายทอดผ่านฉากสั้น ๆ ที่เข้มข้น ในขณะที่นิยายจะมีมิติด้านความคิดภายใน (inner monologue) และรายละเอียดเบื้องหลังหนาแน่นกว่านั้นมาก สิ่งที่ผมชอบและสังเกตได้ชัดคือโทนและสไตล์การนำเสนอ—นิยายให้ความรู้สึกเป็นงานสายลับแบบโบราณที่ค่อย ๆ คลี่คลายด้วยข้อมูลชิ้นเล็กชิ้นน้อย ขณะที่หนังเลือกภาพและเสียงมาสร้างอารมณ์ทันที เช่น การใช้มุมกล้องสั่น ๆ และจังหวะตัดต่อรวดเร็วเพื่อสื่อความสับสนของตัวเอก ผลลัพธ์คือทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกัน: นิยายให้อรรถรสในการไขปริศนาและเข้าใจระบบ ในขณะที่หนังให้อดเรนาลินและความเห็นใจต่อบอร์นแบบทันที ผมมักจะกลับไปหาเวอร์ชันหนังเมื่ออยากดูแอ็กชันเข้ม ๆ และกลับไปอ่านนิยายเมื่อต้องการเข้าใจจิตวิทยาของตัวละครให้ลึกกว่าเดิม

แปลกใจพอควรที่กระแสของ 'ลองของ' ภาคแรกยังถูกหยิบมาพูดถึงบ่อย ๆ ในกลุ่มแฟน ๆ และช่องคอมเมนต์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ผมเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ของภาคต่อหรือรีบูตด้วยมุมมองที่ค่อนข้างมองโลกในแง่ดี พูดกันตามตรง ฉันเห็นสัญญาณหลายอย่างที่ชี้ไปได้ว่าผู้ผลิตอาจไม่ปิดประตูเสียทีเดียว—ไม่ว่าจะเป็นการที่ตัวละครบางตัวยังมีช่องว่างของเรื่องเล่าให้ขยายต่อ ข้อความลึกลับจากทีมงานระหว่างงานอีเวนต์ หรือการที่แฟนคลับรวมกลุ่มเรียกร้องและทำแคมเปญให้เห็นศักยภาพของแฟนเบส ข้อดีของการทำภาคต่อคือสามารถต่อยอดความสัมพันธ์ตัวละครและขยายโลกในแนวทางที่ลึกขึ้นได้ ถ้าทางทีมครีเอทีฟเลือกจะเดินทางนั้นจริง ๆ ผลลัพธ์อาจจะเป็นทั้งภาคต่อที่ต่อเนื่องจากเส้นเรื่องเดิมหรือรีบูตที่เก็บธีมหลักแล้วเล่าใหม่ให้เข้ากับยุคสมัย ส่วนในมุมสร้างสรรค์ ผมชอบคิดว่าถ้าเป็นรีบูต จะเป็นโอกาสให้แก้จุดอ่อนของภาคแรกและทดลองโทนใหม่เหมือนที่เราเคยเห็นกับผลงานต่างประเทศ เช่น 'Stranger Things' ที่กลุ่มแฟนช่วยกันผลักดันจนซีรีส์โตขึ้นได้ แต่ข้อจำกัดเรื่องสิทธิ์งาน ผลิต-จัดจำหน่าย งบประมาณ และความพร้อมของนักแสดงก็ยังเป็นปัจจัยหนักหน่วง ฉะนั้นความเป็นไปได้จึงไม่ได้ขึ้นกับความอยากของแฟนอย่างเดียว แต่ต้องมีหุ้นส่วนเชิงพาณิชย์และทีมสร้างที่พร้อมจะลงทุนความเสี่ยงไปด้วย สรุปแบบไม่มองโลกสวยเกินไป: ผมอยากเห็นภาคต่อมากและเห็นแววเป็นไปได้ แต่ก็เข้าใจว่ามีอุปสรรคให้ต้องก้าวผ่าน การขยับต่อคงต้องรอลมเปลี่ยนทิศจากทีมงานหรือข่าวประกาศที่ชัดเจนอีกครั้ง แล้วก็เป็นเรื่องดีที่แฟน ๆ ยังคงรักและยืนหยัดให้กำลังใจ เพราะบางทีเสียงจากชุมชนก็เป็นตัวจุดประกายพอให้โปรเจกต์เกิดขึ้นจริงได้

การประกาศของผู้กำกับครั้งนี้ทำให้ภาพในหัวฉันชัดขึ้นว่าภาคสี่ของ 'เจสันบอร์น' จะเดินไปทางไหน — น้อยกว่าแบบโชว์ตัวเลขระเบิดเยอะ ๆ แต่เน้นเรื่องราวเชิงสืบสวนและแรงกระทำที่เกิดจากตัวละคร ฉันมองว่าเจตนาของผู้กำกับคือการเอาความเป็นสายลับที่เย็นเฉียบกลับมาเต็มรูปแบบ มากกว่าการยกให้การไล่ล่าเป็นแก่นหลัก เรื่องราวจะพัวพันกับข้อมูลเท็จ การเมืองเงา และการทรยศ ที่ทำให้ตัวเอกต้องใช้ไหวพริบแทนแค่พลังแขน การต่อสู้จึงน่าจะเป็นแบบถ่ายใกล้ ๆ เน้นการต่อสู้ด้วยร่างกายจริงและการวางมุมกล้องที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกกระชับ คล้ายกับฉากที่ทำให้ซีรีส์เก่าตราตรึง แต่เติมรายละเอียดเชิงจิตวิทยามากขึ้น ความตื่นเต้นในหนังจึงไม่น่าจะมาจากบันไดหรือตึกร่วงทั้งตึก แต่จากการเปิดเผยข้อมูลทีละชิ้น การตัดสินใจผิดพลาดของคนใกล้ตัว และการหักมุมที่ทำให้ฉากแอ็กชันทุกครั้งมีความหมาย ฉันชอบแนวทางนี้เพราะมันคืนชีวิตให้กับโทนสายลับแบบดั้งเดิมและทำให้ฉากแอ็กชันมีน้ำหนักมากขึ้นเมื่อเกิดขึ้นจริง ๆ

แฟรนไชส์บอร์นในช่วงเปลี่ยนผ่านได้นำเสนอหน้าใหม่ที่น่าจดจำในภาคสี่ ฉันยังจำความรู้สึกที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของโทนเรื่องได้ชัดเจน—ภาคที่สี่ไม่เดินตามรอยเจสันโดยตรง แต่นำเสนอโลกของการทดลองและสายลับในมุมมองใหม่ ซึ่งหมายความว่ามีนักแสดงหน้าใหม่เข้ามาเติมเต็มบทบาทสำคัญที่แฟน ๆ ต้องคุ้นเคยและปรับตัวกับมันไปพร้อมกัน ถ้าพูดถึงคนที่โดดเด่นที่สุดในฐานะคนใหม่ ก็คงต้องยกให้ 'Jeremy Renner' ที่รับบทเป็นตัวละครนำคนใหม่ซึ่งไม่ใช่เจสันบอร์นแบบตรง ๆ เขาเข้ามาด้วยการแสดงที่มีมิติแบบคนที่ต้องพึ่งพาการฝึกและเทคโนโลยี ขณะเดียวกัน 'Rachel Weisz' ก็ถูกดึงมาเล่นเป็นตัวละครฝ่ายวิทยาศาสตร์/แพทย์ที่มีจรรยาบรรณปะทะกับระบบ และอีกคนที่เรียกความสนใจได้คือ 'Edward Norton' ในบทบาทที่ทำให้หนังมีคู่แข่งเชิงขุมกำลังทางสติปัญญาและอำนาจ การผสมผสานคนใหม่เหล่านี้ทำให้ภาพรวมแตกต่างจากชุดแรก แต่ก็เติมเต็มจักรวาลในแบบที่ฉันเห็นว่าเป็นการขยายความคิดของแฟรนไชส์ได้อย่างน่าสนใจ การยอมรับนักแสดงหน้าใหม่ของแฟน ๆ อาจแบ่งออกเป็นสองขั้ว แต่ส่วนตัวชอบที่ผู้สร้างกล้าผลักดันมุมมองอื่น ๆ ให้เรื่องราว ไม่ใช่แค่มองหาโคลนนิ่งของตัวเอกเดิม ซึ่งทำให้ภาคนั้นมีเสน่ห์แบบของตัวเองแม้จะไม่ใช่ภาคที่เน้นเจสันโดยตรง