ครูจะสอนนักเรียนเรื่องการช่วยเหลือผู้อื่นผ่านกิจกรรมในห้องเรียนอย่างไร?

ในห้องเรียนของฉันที่มีเด็กหลากหลายพื้นเพและบุคลิก ฉันมักเริ่มจากการสร้างบรรยากาศปลอดภัยก่อนเสมอ การออกแบบกิจกรรมลดการแกล้งเพื่อนควรเริ่มด้วยกติกาชัดเจนที่เด็กมีส่วนร่วมร่างขึ้นเอง เช่น สัญญาชั้นเรียนที่ทุกคนเซ็นร่วม แล้วตามด้วยเวิร์กช็อปสั้น ๆ เรื่องการเห็นใจคนอื่นและการสื่อสารไม่ใช้ความรุนแรง ซึ่งฉันมักใส่เกมจำลองบทบาทสั้นๆ ให้เด็กลองเป็นทั้งผู้ถูกแกล้ง ผู้แกล้ง และคนที่ยืนดู เพื่อให้พวกเขาได้ทดลองมุมมองที่ต่างกัน หลังจากกิจกรรมเชิงปฏิบัติ ฉันจะจัดวงคืนความไว้วางใจแบบเรียบง่าย—ไม่เรียกว่าเป็นการสอบสวนแต่เป็นการฟัง—ให้เด็กได้เล่าประสบการณ์หรือความคิดโดยไม่ถูกตัดสิน นักเรียนที่โตพอจะได้เป็นผู้ชี้แจงกติกาและเป็นพี่เลี้ยงเพื่อสร้างความเป็นเจ้าของ กระบวนการนี้ต้องมีการติดตามผล เช่น แบบสำรวจความรู้สึกแบบไม่ระบุตัวตน และมีมาตรการชัดเจนเมื่อตรวจพบการแกล้งซ้ำ ๆ สิ่งที่สำคัญกว่าการลงโทษคือการคืนความสัมพันธ์และสอนทักษะการแก้ปัญหา ฉันเชื่อว่าพื้นที่ปลอดภัยกับความรับผิดชอบร่วมกันช่วยลดเหตุการณ์แกล้งได้จริง และผลที่ได้คือบรรยากาศการเรียนที่เด็กอยากมาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

เริ่มจากการคิดว่าเด็กทุกคนมีไอเดียเล็กๆ ที่อยากทดลอง แล้วทำให้ไอเดียนั้นเป็นกิจกรรมจริงภายในชั้นเรียนได้ง่าย ๆ ฉันชอบเริ่มด้วยมุมงานชิ้นเล็กๆ ที่ใช้วัสดุราคาถูก—เช่นโครงการวงจรไฟกระดาษ สร้างโมเดลจากกล่องกระดาษ ทําภาพเคลื่อนไหวแบบสต็อปโมชัน หรือทำพอดแคสต์สั้นๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เรียน ตอนเริ่มแรกจะให้เวลาแค่ 20–30 นาทีต่อครั้ง เพื่อให้เด็กได้ลองผิดลองถูกโดยไม่กดดัน การแบ่งชิ้นงานเป็นภารกิจย่อยๆ ช่วยให้ทุกคนจับจุดได้เร็วและเห็นความก้าวหน้า อีกเทคนิคที่ใช้ง่ายคือบอร์ดไอเดียหน้าห้อง—ให้เด็กโพสต์คำถามหรือไอเดีย แล้วหมุนเวียนกันเลือกไอเดียมาพัฒนาต่อในรูปแบบเล็กๆ ภายในหนึ่งสัปดาห์ วิธีนี้สร้างวัฒนธรรมการทดลองโดยไม่ต้องใช้เทคโนโลยีแพง ๆ และยังส่งเสริมการร่วมมือกันด้วย ฉันมักให้เด็กทำรีเฟล็กชันสั้นๆ ท้ายโครงการเพื่อให้เขาระบุสิ่งที่ได้เรียนรู้และสิ่งที่อยากลองใหม่ ท้ายที่สุดอย่ากลัวการทดลองที่ล้มเหลว—บางครั้งสิ่งที่ไม่สำเร็จกลับสอนมากกว่า ฉันมักจบด้วยคำถามชวนคิดที่ทำให้เด็กอยากกลับไปปรับแก้ในรอบต่อไป และนั่นคือหัวใจของนวัตกรรมในห้องเรียน: ทำให้การลองผิดเป็นเรื่องธรรมดาและสนุก

จินตนาการว่าห้องเรียนเต็มไปด้วยมุมหนังสือที่มีสีสันและโปสเตอร์ชวนอ่าน การเริ่มต้นจริงๆ ไม่จำเป็นต้องใหญ่โต แค่จัดมุมเล็กๆ ใกล้หน้าต่าง วางหมอนสบายๆ และหนังสือที่หลากหลายทั้งนิทานภาพ วรรณกรรมเยาวชน และหนังสือข้อมูลเล็กๆ ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ทันที ฉันมักจะเลือกหนังสือที่เข้าถึงง่าย เช่น 'เจ้าชายน้อย' สำหรับชั้นประถมหรือชุดนิยายผจญภัยสำหรับมัธยมต้น แล้วปล่อยให้เด็กๆ เลือกเอง เพื่อให้เกิดความเป็นเจ้าของในการอ่าน การให้โอกาสนักเรียนแนะนำหนังสือเล่มโปรดของตัวเองแบบสั้นๆ หนึ่งนาทีต่อคน ก็ช่วยสร้างวัฒนธรรมการบอกต่อได้ดีและทำให้เพื่อนๆ สนใจมากขึ้น การออกแบบกิจกรรมเน้นการมีส่วนร่วม เช่น สัปดาห์ธีมหนังสือ กิจกรรมอ่านร่วมกันแบบจับคู่ (buddy reading) หรือชมรมอ่านหนังสือเล็กๆ ที่หมุนเวียนหัวข้อ จะกระตุ้นความอยากอ่านโดยไม่กดดัน ฉันชอบแนวคิดการทำ 'บอร์ดแนะนำหนังสือ' ที่นักเรียนเขียนรีวิวสั้นๆ ด้วยคำง่ายๆ หรือวาดรูปประกอบ ให้คะแนนแบบสนุกๆ เช่น ดาวหัวเราะหรือดาวหัวใจ เพื่อให้การรีวิวดูเป็นมิตร นอกจากนี้การจัดชั่วโมงอ่านออกเสียงโดยครูหรือเชิญนักเรียนมาเล่าเรื่องที่ชอบเป็นประจำ จะช่วยพัฒนาทักษะการฟังและการสื่อสาร ตัวอย่างกิจกรรมที่เคยใช้ได้ผลคือการทำเกมหาแผ่นคำจากเนื้อหาหนังสือ แล้วให้ทีมต่อเรื่องสั้นจากคำที่ได้ ซึ่งสนุกและกระชับเวลาได้ดี ผสมผสานสื่อหลากหลายเข้าช่วย เช่น เอา 'หนังสือเสียง' มาร่วมในมุมอ่านสำหรับเด็กที่ชอบฟัง มากกว่ากดดันให้ทุกคนอ่านเอง หรือใช้การ์ตูนและมังงะเป็นสะพานเชื่อมไปยังงานวรรณกรรมที่ยากขึ้น การให้เด็กได้ทำโปรเจกต์ข้ามวิชา เช่น ทำโปสเตอร์นิยาย สร้างบทละครสั้นจากเนื้อเรื่อง หรือนำองค์ความรู้จากหนังสือไปต่อยอดในวิชาวิทย์หรือสังคม ก็ทำให้การอ่านมีความหมายและเห็นคุณค่า ฉันมักจะแนะนำให้ใช้กิจกรรมที่มีการแข่งขันแบบเป็นมิตร เช่น ท้าทายการอ่าน 20 นาทีต่อวันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ พร้อมรางวัลเชิงประสบการณ์อย่างการเลือกหนังสือใหม่เข้ามุมหรือเวลาพิเศษในการเล่าเรื่อง แทนที่จะให้ของรางวัลที่เป็นวัตถุเพียงอย่างเดียว การเชื่อมต่อบ้านกับโรงเรียนก็สำคัญ ไม่จำเป็นต้องให้พ่อแม่เป็นครูเสมอ แต่การส่งบันทึกสั้นๆ เรื่องที่ลูกอ่านหรือชวนพ่อแม่มาร่วมกิจกรรมอ่านกลางวันสักครั้ง จะสร้างบรรยากาศการอ่านที่ยืนยาว ฉันชอบตอนที่เด็กๆ นำหนังสือจากบ้านมาแลกกันอ่านและเล่าให้เพื่อนฟัง เห็นการเติบโตและความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาเป็นสิ่งที่เติมพลังให้กับการสอน การลงท้ายด้วยการถามสั้นๆ ว่าเขาชอบอะไรจากหนังสือเล่มนั้นหรืออยากเห็นอะไรต่อ จะช่วยกระตุ้นการคิดเชิงวิพากษ์และความคิดสร้างสรรค์ สรุปแล้ว การส่งเสริมรักการอ่านในห้องเรียนไม่ได้อยู่ที่เทคนิคเดียว แต่เป็นการสร้างบรรยากาศ ที่ทำให้การอ่านเป็นเรื่องสนุก ใกล้ตัว และมีความหมาย ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อได้เห็นเด็กๆ หยิบหนังสือขึ้นมาเอง

ลองจินตนาการห้องเรียน ม.2 ที่เด็กๆ แบ่งกลุ่มกันออกแบบหอคอยจากกระดาษแล้วต้องทำงานร่วมกันเพื่อให้หอคอยไม่ล้ม — นี่คือกิจกรรมแบบหนึ่งที่ผมชอบใช้เมื่อต้องสอนเรื่องการอยู่ร่วมกัน กิจกรรมนี้เริ่มจากการให้กลุ่มละ 4–5 คน มีวัสดุเหมือนกันและเวลาเท่ากัน แต่มีเงื่อนไขพิเศษ เช่น คนหนึ่งห้ามพูด คนหนึ่งห้ามใช้มือ คนหนึ่งเป็นผู้สังเกต แล้วให้พวกเขาวางแผนร่วมกันก่อนลงมือทำ เมื่อเวลาหมดก็ให้แต่ละกลุ่มอธิบายการตัดสินใจของตัวเองและปัญหาที่เจอ วิธีนี้ไม่ได้สอนแค่ทักษะการสื่อสาร แต่ยังทำให้เด็กๆ เรียนรู้การแบ่งหน้าที่ การฟัง และการยอมรับมุมมองที่ต่างกัน หลังจากกิจกรรมผมมักจะชวนวงแชร์สั้น ๆ ให้ทุกคนได้พูดถึงสิ่งที่เขารู้สึกและสิ่งที่อยากเปลี่ยน ถ้าทำบ่อยๆ จะเห็นเด็กๆ เริ่มตั้งคำถามแบบสร้างสรรค์ ลดการวิพากษ์วิจารณ์ส่วนตัว และเริ่มเห็นคุณค่าของการร่วมมือมากกว่าชนะเพียงอย่างเดียว การได้เห็นสายตาเด็กที่ภูมิใจเมื่อหอคอยยืนได้ด้วยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่บอกว่ากิจกรรมเล็กๆ แบบนี้มีพลังจริง ๆ

นี่คือชุดกิจกรรมที่ฉันมักแนะนำเมื่อคิดจะทำสุขศึกษากลุ่มสำหรับม.3: เริ่มด้วยการแบ่งนักเรียนเป็นกลุ่มย่อย 4–5 คน แล้วให้แต่ละกลุ่มทำบทบาทสมมติเป็นสถานการณ์จริง เช่น เพื่อนถูกชวนดื่มเหล้า/บุหรี่หรือเผชิญกับการกลั่นแกล้ง การเล่นบทบาทช่วยให้เด็กได้ฝึกการปฏิเสธอย่างสุภาพและเรียนรู้ภาษากายที่ปลอดภัย หลังจากนั้นฉันมักให้เวลาทำโปรเจ็กต์สั้น ๆ — ทำโปสเตอร์หรืออินโฟกราฟิกเกี่ยวกับผลเสียของสารเสพติดหรือเทคนิคการจัดการความเครียด กลุ่มจะสลับกันนำเสนอ ทำให้เกิดการเรียนรู้แบบเพื่อนสอนเพื่อน และฉันจะให้คำติชมเชิงบวกเพื่อชวนให้พัฒนาต่อ ปิดคลาสด้วยกิจกรรมปฏิบัติ เช่น วอร์มอัพง่าย ๆ หรือสาธิตการผ่อนคลายลมหายใจ เป็นการผสมทฤษฎีและการลงมือทำที่ช่วยให้เด็กจดจำได้ดีขึ้น และยังเห็นพัฒนาการของทักษะสังคมด้วย — แบบที่ฉันชอบเห็นตอนเด็ก ๆ เริ่มพูดคุยกันอย่างจริงใจมากขึ้น

มีกิจกรรมหนึ่งที่ฉันชอบใช้กับเด็กป.2 เวลาเรียนเรื่องการล้างมือ เพราะมันทำให้ทฤษฎีกลายเป็นเรื่องสนุกและจับต้องได้ เริ่มจากการเล่าเรื่องสั้น ๆ เกี่ยวกับตัวละครสมมติที่ชื่อ 'สบู่ฟองฟู' ให้เด็กๆ ช่วยกันคิดเสียงและท่าทาง แล้วฉันสาธิตแบบช้า ๆ ทีละขั้นตอนโดยให้เด็กดูทั้งการเปียกมือ ฟอกสบู่ถูฝ่ามือ ระหว่างนิ้ว เล็บ และฝ่ามือด้านหลัง อย่างน้อย 20 วินาที ฉันใช้ 'เพลงฟองสบู่' เป็นตัวจับเวลาที่เด็กๆ ร้องตาม ทำให้รู้สึกเป็นเกมมากกว่าบทเรียน หลังจากนั้นจะแบ่งเด็กเป็นวงเล็ก ๆ ให้ฝึกกันจริง มีคนหนึ่งทำหน้าที่เป็นผู้สังเกตและให้คะแนนความครบถ้วนของการล้างมือ ปิดท้ายด้วยการพูดคุยสั้น ๆ ให้เด็กเล่ารู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นมือสะอาด ผลลัพธ์ที่เคยเห็นคือเด็กตื่นตัวขึ้นจริง ๆ และจำขั้นตอนได้ดีขึ้นเมื่อกิจกรรมมีทั้งการเล่น การร้องเพลง และการลงมือทำ

การให้เด็กได้ฝึกทำด้วยตัวเองผ่านกิจวัตรประจำวันที่ซ้ำได้เป็นวิธีที่ได้ผลมากที่สุดในความคิดของฉัน ในชั้นเรียนฉันจัดมุม 'กิจวัตรเช้า' ที่มีบอร์ดภาพขั้นตอนสามถึงสี่ขั้น: ล้างมือ, ถอดรองเท้า, แขวนกระเป๋า, และเลือกกิจกรรมแรกของวัน การใช้ภาพประกอบสีสันสดใสช่วยให้เด็กจำลำดับได้โดยไม่ต้องพึ่งผู้ใหญ่ตลอดเวลา และฉันมักใช้เพลงสั้น ๆ ประกอบแต่ละขั้นเพื่อให้การทำซ้ำเป็นเรื่องสนุก ไม่รู้สึกเป็นงานหนัก นอกจากบอร์ดภาพ ฉันเตรียมอุปกรณ์ที่ออกแบบให้เด็กจับได้ง่าย เช่น เสื้อที่มีกระดุมใหญ่ ซิปที่มีห่วงสำหรับดึงเชือก ตู้ที่ระดับต่ำพอให้พวกเขาเอาของเองได้ โต๊ะอาหารมื้อว่างที่เด็กสามารถตักขนมด้วยทัพพีเล็ก ๆ เองยังเป็นการฝึกทักษะกล้ามเนื้อมัดเล็กและการประสานมือกับตาอีกด้วย เมื่อเด็กทำสำเร็จ ฉันให้คำชมแบบเฉพาะเจาะจง เช่น ‘เอานิ้วสอดได้ดีมาก’ แทนคำชมทั่ว ๆ ไปเพื่อเสริมความมั่นใจ ยอมให้พวกเขาทำช้าลงหรือทำซ้ำหลายครั้งถ้าจำเป็น และค่อย ๆ ลดการช่วยเหลือลงเมื่อเด็กเริ่มชำนาญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสม่ำเสมอและบรรยากาศที่ให้โอกาสลองผิดลองถูก ซึ่งทำให้เด็กเรียนรู้ที่จะพึ่งตนเองได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ลองคิดภาพท่อนฮุกที่ไม่ต้องยิ่งใหญ่อลังการ แค่มีประโยคสั้นๆ พูดถึงการเอื้อมมือและการไม่ทอดทิ้งกัน มันทำให้ผู้ฟังรู้สึกว่าความช่วยเหลือไม่ใช่เรื่องไกลตัวหรือศีลธรรมสูงส่ง แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้จากการกระทำเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน ฉันมักเลือกเล่าเรื่องผ่านตัวละครหรือมุมมองบุคคลเดียวที่ทำหน้าที่เป็นพยานหรือผู้ร่วมเดินทาง เพราะวิธีนี้ช่วยให้คนฟังเชื่อมโยงและจินตนาการตามได้ง่ายกว่าเสียงสั่งสอนตรงๆ เพลงอย่าง 'Heal the World' หรือ 'Imagine' แสดงให้เห็นว่าภาษาง่ายๆ และภาพที่ชัดเจนสามารถทำให้ประเด็นใหญ่ๆ ดูอบอุ่นและเข้าถึงได้ เหตุผลสำคัญคือซ่อนกำลังใจไว้ในเรื่องเล็ก เช่น การยื่นถุงอาหาร การเดินกับคนแก่ หรือการโทรหาเพื่อนที่กำลังเหงา จุดเหล่านี้ทำให้เพลงไม่ได้ดูห่างไกลจากชีวิตจริง ด้านดนตรี ฉันให้ความสำคัญกับองค์ประกอบที่สร้างความใกล้ชิดและความปลอดภัยในโทนเสียง เสียงกีตาร์อะคูสติกหรือเปียโนที่เรียบง่ายในท่อนเวิร์สจะทำให้คำเล่าฟังชัดและเป็นส่วนตัว จากนั้นค่อยเปิดโค러스ด้วยคอรัสเสียงมนุษย์หรือเสียงประสานเพื่อสร้างความรู้สึกร่วมกัน การวางไดนามิกให้ขึ้น-ลงจะช่วยให้ข้อความการช่วยเหลือไม่ถูกนำเสนอแบบเดียวตลอด เช่น ท่อนที่บรรยายสถานการณ์ใช้โทนเบาและรายละเอียดยิบย่อย แล้วเพิ่มพลังเมื่อถึงท่อนชักชวนให้ลุกขึ้นทำอะไรบางอย่าง ทางดนตรียังสามารถใช้สัญญะเล็กๆ เช่น เปลี่ยนจากคีย์เรียบเป็นคีย์สดใสในท่อนสุดท้าย เพื่อสื่อว่าแม้ความช่วยเหลือจะเริ่มจากเรื่องเล็กๆ แต่มันสร้างการเปลี่ยนแปลงได้จริง เทคนิคการเรียงคำให้มีภาพชัดเจนและการเว้นจังหวะให้หายใจระหว่างประโยค ทำให้ผู้ฟังมีเวลาตั้งตัวและคิดตาม ในการนำเพลงไปสู่การช่วยเหลือจริงๆ ฉันมองว่าการรวมการกระทำเข้ากับงานดนตรีทำให้ข้อความมีพลังมากขึ้น เช่น ใส่คำแนะนำทำได้จริงในเนื้อเพลงหรือในคำอธิบายวิดีโอแนบหมายเลขช่วยเหลือและลิงก์องค์กรที่เชื่อถือได้ การจัดคอนเสิร์ตการกุศลที่เรียบง่าย เปิดโอกาสให้ผู้ชมร่วมบริจาค หรือแม้แต่ชวนชุมชนร่วมร้องในวิดีโอคลิป ล้วนทำให้เพลงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการลงมือทำ นอกจากนี้การทำเวอร์ชันภาษาท้องถิ่นหรือการใส่คำบรรยายก็ช่วยให้ข้อความเข้าถึงกลุ่มคนได้กว้างขึ้น ในที่สุด สิ่งที่ทำให้เพลงเกี่ยวกับการช่วยเหลือโดนใจคือความจริงใจและความสามารถในการเชื่อมโยงกับชีวิตคน ฟังแล้วรู้สึกอยากทำ ไม่ใช่รู้สึกถูกตำหนิ และนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันรู้สึกว่าทรงพลังที่สุด

การออกแบบกิจกรรมอ่านนิยายภาษาอังกฤษในห้องเรียนสำหรับฉันเป็นเรื่องของการชวนคนอ่านให้หลงรักภาษา มากกว่าจะบังคับให้จำคำศัพท์อย่างเดียว ฉันมักเริ่มด้วยงานเตรียมก่อนอ่านที่ไม่ซับซ้อน เช่น ให้เด็กดูภาพหน้าปก อ่านคำโปรย แล้วเดาพล็อตคร่าว ๆ จากนั้นแจกบทบาทเป็นกลุ่มย่อย โดยใช้ 'The Hunger Games' เป็นกรณีศึกษา: ให้แต่ละกลุ่มสวมบทเป็นตัวละครหนึ่งคนแล้วเขียนจดหมายจากมุมมองของคนนั้น วิธีนี้ช่วยให้เด็กฝึกมุมมองบุคคล การตีความจิตวิทยาตัวละคร และการใช้ไวยากรณ์เชิงสื่อสารแบบเป็นธรรมชาติ เมื่อเริ่มอ่านจริงจะมีแผงกิจกรรมแบบหมุนเวียน (stations) เช่น สถานีคำศัพท์ที่ให้หา synonyms/antonyms, สถานีการคาดเดาเนื้อหา, และสถานีการสรุปย่อแบบ 3 ประโยคสุดท้าย จบด้วยงานสร้างสรรค์—ให้กลุ่มทำโปสเตอร์สั้น ๆ ประกอบคำอธิบายฉากสำคัญ พร้อมพรีเซนต์เป็นภาษาอังกฤษต่อชั้น วิธีประเมินจะเน้นการสังเกตความสามารถสื่อสารจริง ๆ มากกว่าการท่องคำศัพท์ จึงใช้บันทึกเชิงพฤติกรรมและตัวอย่างงานเป็นพอร์ตโฟลิโอแทนการสอบแบบเดิม นี่แหละเป็นวิธีทำให้การอ่านนิยายกลายเป็นสนามฝึกภาษาที่มีชีวิต

ในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสีและผงถ่าน ฉันมักจะเริ่มด้วยการทำให้เด็กๆ รู้สึกว่าสิ่งที่กำลังจะวาดไม่ใช่สิ่งน่ากลัว แต่เป็นโครงสร้างที่สวยงามและมีเหตุผล วิธีแรกที่ใช้บ่อยคือแจกแบบจำลองกระดูกจริงหรือหัวกะโหลกจำลองให้หมุนดูได้รอบๆ แล้วให้ทุกคนวาดเส้นท่าทาง (gesture) ของโมเดลในเวลาจำกัด เพื่อฝึกจับโครงร่างโดยไม่จมกับรายละเอียด ต่อด้วยการสอนให้มองหารูปทรงพื้นฐาน—กล่อง ทรงกระบอก และทรงกลม—แล้วค่อยสลับเป็นรายละเอียดของกระดูกทีละชิ้น เช่น กระดูกสะโพกและต้นขาเป็นทรงกระบอกที่มีจุดหมุน บทเรียนต่อมาจะเป็นการใช้กระดาษใสวางทับภาพเอ็กซ์เรย์หรือรูป 3 มิติจากหนังสืออย่าง 'Gray\'s Anatomy' ให้เห็นการวางซ้อนของกระดูก เมื่อเข้าใจสัดส่วนแล้วก็ให้ฝึกลงน้ำหนักเส้นและจินตนาการผิวหนังคร่าวๆ เพื่อให้ภาพไม่แห้งกระด้าง จบคลาสด้วยการพูดคุยสั้นๆ ว่าใครเจอจุดท้าทายตรงไหน แล้วให้บ้านเป็นการวาดจากมุมที่ยากขึ้นเล็กน้อยเพื่อทดสอบความเข้าใจ เสร็จแล้วชอบมองเห็นชิ้นงานที่เติบโตขึ้นแบบทีละน้อยๆ