Novel & Cerita ผู้หญิงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

“ฮ่าๆ สะใจกูจริงๆ เล้ย นังเมี้ยน เอานี่ส่วนของแก ฉันว่างานนี้ยายน้ำเน่านั่นนอนไม่หลับไปทั้งคืนแหงๆ เลยว่ะ ฮ่าๆ” ทั้งสองแบ่งเงินกันคนละครึ่งแล้วหัวเราะด้วยความสะใจ คนทั้งสองคือพวกนางมีน้ำใจช่วยเหลือกันมาตลอดตั้งแต่สมัยสาวๆ และร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาจนไม่สามารถทอดท ิ้งกันได้

หญิงสาวอวยพรพร้อมโบกมือให้เพื่อนรักเพื่อให้กำลังใจ “จ้ะ ต้องโทรอยู่แล้ว เพราะดายังต้องขอความช่วยเหลือจีนอีกหลายเรื่อง”

"ช่วยอะไร" "เธอช่วยให้ฉันลืมคนเก่าส่วนฉันก็จะช่วยให้เธอลืมเหมือนกันเราสองคนช่วยกันตกลงไหม"

“แกห้ามคิดมากเด็ดขาด กลับกันถ้าแกเป็นฉัน แล้วฉันเป็นแกในตอนนี้ แกก็ต้องทำอย่างฉัน เชื่อสิ” มันคือเรื่องจริงทั้งหมด เธอทั้งสองคนรักและเป็นห่วงกันมาก เมื่อคนใดคนหนึ่งตกที่นั่งลำบากแล้วอีกคนพอช่วยเหลือได้ ไม่มีทางเลยที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายสู้กับความยากลำบากเพียงลำพัง และนั่นเป ็นเหตุผลให้มัสยายอมรับความช่วยเหลือจากอลิษาแต่โดยดี

น้ำตาของเขาคลอเต็มหน่วย อวี้ซินรีบโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ คนเราต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว เราสองคนเป็นคนแบบนี้ค่ะ เห็นใครลำบากเราก็ช่วยหมด แม้เราจะไม่ได้มีมากมาย”

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นสหายที่สนิทกัน ขณะเดียวกัน จวนองค์หญิงใหญ่ก็กำลังช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างกระตือรือร้น หน้าประตูจวนมีตั้งโรงทานแจกข้าวต้ม ช่วยบรรเทาทุกข์ให้แก่ผู้ประสบภัยทุกวัน

"ไม่ต้องหรอกเรื่องนี้กูต้องจัดการด้วยตัวเอง ฝากมึงดูแลริศาด้วย" "มึงกำลังเจอปัญหาอะไรอยู่วะ มึงก็รู้ว่าพวกกูไม่มีทางปล่อยให้มึงเผชิญปัญหาคนเดียวแน่" พวกเขาทั้งสามคนเคยผ่านสนามรบมาด้วยกันแล้ว ต่างคนก็ต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันมาตลอด ไม่ใช่ว่าจะมีแค่ช่วงเวลาไป กินไปดื่มเท่านั้น

เพราะระหว่างเธอกับเขามันคือผลประโยชน์ร่วมกัน เขาช่วยเธอ และเธอก็ช่วยเขา

และด้วยสถานการณ์ตรงหน้าที่ดูจะกระอักกระอ่วนมากขึ้นทุกขณะ ฉันที่ฟังภาษาของสองสามีภรรยาคู่นี้ออกก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้งานในวันนี้ก็ตาม. “Bonjour, คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายมีอะไรให้ดิฉันช่วยเหลือสามารถแจ้งได้เลยนะคะ”

คนบางคนที่รู้จักกันดีก็เข้าร่วมกลุ่มเดียวกัน ก่อนจะเตรียมช่วยเหลือกันและกัน