นักเรียนยากจน Mga Nobela at Kwento

ดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่จึงคิดว่าเธอมีฐานะยากจน เป็นนักเรียนยากจน และสถานะนี้ก็ดูโดดเด่นมากสำหรับโรงเรียนที่เต็มไปด้วยบุตรหลานของชนชั้นสูง นอกจากนี้ หลีเกอยังเรียนเก่งมากจนได้รับทุนการศึกษาทุกปี ในขณะที่ซ่งเซียงเซียงไม่เคยตามเธอทัน

ึงกันทั้งสิ้น “เจ้าคงจะสังเกตเห็นแล้วว่าบ้านข้ามีหนังสือมากมาย” “เจ้าค่ะ” “ในหมู่บ้านมีเด็กยากจนอยู่หลายสิบคน บิดามารดาของพวกเขาไม่มีเงินจ่ายเงินค่าเล่าเรียน ดังนั้นข้าจึงอาสาเป็นคนสอนให้ โดยให้พวกเขาทำงานเล็กๆ น้อยๆ ในคฤหาสน์หลังนี้เป็นการตอบแทน หากพวกเขามาที่นี่อาจจ ะเสียงดังรบกวนเจ้าบ้าง ดังนั้น...”

ตะกร้าใส่ของใบใหญ่ขนาดนี้ พวกเธอเห็นแต่ชาวบ้านยากจนเขาใช้กัน ครอบครัวของเธอไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้ด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วเด็กที่จะเข้าเรียนได้จำเป็นต้องมีเงินมากในระดับหนึ่ง แล้วคนที่มีเงินส่วนใหญ่ก็จะอาศัยอยู่ในเมือง พ่อแม่และครอบครัวทำงานในโรงงานหรือร้านค้าข องรัฐ ชีวิตของเด็กเหล่านี้เลยคล้ายคุณหนูคุณชายของเมืองยากจนแห่งนี้

ครูสาวฟื้นตัวจากอาการตกใจ เธอยอมรับว่าเจนสันเป็นนักเรียนบ้าน ๆ ทั่วไป เจย์ก็เป็นเพียงแมลงวันตัวเล็ก ๆ ไร้ชื่อเสียง ที่พยายามขายแขนขาตัวเองส่งลูกเรียนในโรงเรียนอนุบาลชั้นสูง ที่ลูกเขาถูกรังแกก็เป็นเพราะเบื้องหลังที่ต่ำต้อยของเขานั่นแหละ มากไปกว่านั้น การจะสอนในโรงเรียน นี้ได้ เธอเองก็พอมีเบื้องหลังใหญ่โตพอสมควร

ทุกอย่างยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เผลอยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึง “พี่คะ พี่ทำกระเป๋าสตางค์ตกค่ะ” เด็กนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนรัฐชื่อดังซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านวิชาการยื่นกระเป๋าสตางค์ราคาแพงคืนให้ผู้มีอุปการคุณที่มามอบทุนการศึกษาให้กับนั กเรียนที่เรียนดีแต่ฐานะยากจน

เหมือนจะหมดคำถาม แต่เพราะเธอเรียนดีแล้วยังข้ามชั้นมาเรียนกับรุ่นพี่ได้ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะให้รางวัลกับนักเรียนเรียนดีไหม ถามก่อนเผื่อได้ จะได้ไม่ต้องเสียผลประโยชน์ของตัวเอง "คือ... บ้านหนูจนค่ะครู เงินที่จ่ายค่าเรียนก็มาจากพ่อที่ทำงานในหน่วยการผลิตของคอมมูนและปู่ที่อยู่ต่างเมือง ห นูเลยอยากรู้ว่ามีสิ่งไหนที่พอจะช่วยเหลือที่บ้านได้บ้าง" เมื่อเห็นครูมองนิ่ง ๆ เธอเลยต้องบอกถึงสาเหตุ ที่เธอถามมาทั้งหมดเพื่อที่จะหาลู่ทางช่วยครอบครัวตัวเอง

แต่กระนั้นก็ใช่ว่าจะกอบโกยเงินเข้าคลังเพียงอย่างเดียว พวกเขาคืนประโยชน์ด้วยการมอบทุนการศึกษาภายใต้สถานศึกษาของตระกูลเหมา เด็กยากจนที่ครอบครัวไม่มีเงินมากพอจะจ่ายให้เข้าเรียนสถานศึกษาได้ ก็จะได้รับเข้าเรียนเท่าเทียมกับคนที่มีเงินจ่าย อีกทั้งจือหลินยังสร้างเรือนพักให้สำหร ับเด็ก ๆ ที่มาจากต่างบ้านต่างเมือง หรือไม่สะดวกจะเดินทางกลับบ้านตนเองได้ นางจึงได้สร้างสถานศึกษา ที่มีต้นแบบมาจากโรงเรียนประจำ และมีหลาย ๆ อย่าง นางได้นำความรู้ที่ได้จากต่างโลกมาใช้ที่นี่ และมันก็ใช้ได้ผลดีทีเดียว

เจียวซินมองผู้คนที่หลั่งไหลมาลงชื่อก็รู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย มิว่ายุคสมัยใด คนยากจนก็มีมากกว่าคนรวย มิใช่ว่าผู้คนมิสนใจที่จะศึกษาแต่ทว่าความยากจนทำให้พวกเขามิอาจเข้ามาศึกษาได้ต่างหาก “ไปเถิด เข้าไปตรวจดูห้องและเครื่องมือต่างๆ เสียหน่อยว่าตระเตรียมไว้พร้อมหรือไม่ หากขาดเ

​เพื่อน ๆ ยิ้มออกมาและไม่ได้ถามต่อ ทว่าสิ่งที่พวกเธอรู้มาก็ไม่น้อยเลย จึงอดเป็นห่วงเพื่อนคนนี้ไม่ได้ “ได้ยินว่า... เขาจนมากนะ ครอบครัวยากจน ใช้ชีวิตปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว” จางเย่ว พูดพลางมีสีหน้ากังวล “ฉันว่าเธอคิดดูอีกทีไหม”

ที่ใจหวังเพราะถ้าให้จ่ายเองฉันคงไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่าเทอมเป็นแสน แต่ในความโชคดีก็มีความโชคร้ายเพราะที่นี่ฉันไม่มีเพื่อนคบเลยแม้แต่คนเดียวเพราะทุกคนรู้ว่าฉันเป็นนักเรียนทุนฐานะยากจนเพื่อนร่วมคณะของฉันแต่ละคนก็เป็นลูกคุณหนูเป็นไฮโซกันทั้งนั้นทุกคนใช่ของดีราคาแ พงไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้ามือถือซึ่งล้วนแล้วแต่มีราคาแพงหลักหมื่นหลักแสนซึ่งฉันคงไม่มีปัญญาไปซื้อตามหรอกแค่ทุกวันนี้มีกระเป๋าใส่สมุดหนังสือไปเรียนก็ดีแค่ไหนแล้วส่วนมือถือฉันฉันก็ใช้รุ่นเก่าๆ ไม่ได้วิ่งตามกระแสขอแค่โทรเข้าโทรออกได้ก็บุญแล้ว