นักเรียนยากจน の小説・ストーリー

ังสนั่นขึ้นกว่าเดิม “และยังไม่หมดเพียงเท่านี้!” น้ำเสียงของผู้อำนวยการเต็มไปด้วยความตื่นเต้นฮึกเหิม “คุณเจี่ยนหลานยังตัดสินใจจัดตั้ง ‘ทุนการศึกษาส่งเสริมความมุ่งมั่นและกองทุนช่วยเหลือนักเรียนยากจน’ ขึ้นภายในโรงเรียนของเราอย่างต่อเนื่องในระยะยาว โดยมีวัตถุประสง ค์เพื่อมอบรางวัลแก่นักเรียนที่มีผลการเรียนดี มีความประพฤติดี และมุ่งมั่นพัฒนาตนเองไม่ย่อท้อ รวมถึงให้ความช่วยเหลือด้านทุนทรัพย์แก่นักเรียนที่ครอบครัวประสบปัญหาทางการเงิน เพื่อให้พวกเขาสามารถเรียนจนสำเร็จการศึกษาได้อย่างราบรื่น!”

“ส่วนลูกสาวเขา น้องพึ่งจะเก้าขวบแม่ช่วยเมตตาส่งเสียให้น้องได้เรียนหนังสือด้วยจะได้ไหมค่ะ” “หืม ได้สิ ปกติบ้านเราก็ให้ทุนการศึกษากับเด็กด้อยโอกาสหรือผู้ยากไร้มาตลอดนะ ส่วนแม่ของเด็กเดียวแม่จะให้นมชื่นหาตำแหน่งงานให้ทำ ลูกไม่ต้องเป็นห่วง ว่าแต่ไปรู้จักพวกเขามาจากที่ ไหนหล่ะ ถึงได้เอ่ยปากฝากฝังด้วยตัวเองแบบนี้”

ลาร์ซจอดรถตู้หรูเทียบอาคารเรียน เป็นที่สะดุดตาของครู นักเรียน เพราะนักเรียนโรงเรียนนี้ฐานะทางบ้านส่วนใหญ่จะยากจนไปจนถึงฐานะปานกลาง ปลีให้ลูกๆ รอในรถ เมื่อประตูรถเลื่อนเปิดกว้างก็กางร่มแล้วลงไปจากรถ โจนาสลงจากรถคอยอำนวยความสะดวก

เชาหยวนถอนหายใจ“จะทำอะไรได้ล่ะ เราไม่สามารถยกพวกเขาไปทีละคนได้ ใครก็ตามที่ทำให้พวกเขาขุ่นเคืองจะถูกตีตรา” " หากถูกดำเนินคดี อนาคตของพวกเขาก็จะสลายไป"เซี่ยคังรู้ว่ามันยากแค่ไหนสำหรับ นักศึกษายากจนที่จะเรียนหนัก นักเรียนจากครอบครัวที่ยากจนหวังว่าจะมีชื่อเสียงไปทั่ว� �ลก แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีความหวัง "โทษนั้นจะไม่มีการลงโทษ!"เชาหยวนยักไหล่และจากไป

ดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่จึงคิดว่าเธอมีฐานะยากจน เป็นนักเรียนยากจน และสถานะนี้ก็ดูโดดเด่นมากสำหรับโรงเรียนที่เต็มไปด้วยบุตรหลานของชนชั้นสูง นอกจากนี้ หลีเกอยังเรียนเก่งมากจนได้รับทุนการศึกษาทุกปี ในขณะที่ซ่งเซียงเซียงไม่เคยตามเธอทัน

ึงกันทั้งสิ้น “เจ้าคงจะสังเกตเห็นแล้วว่าบ้านข้ามีหนังสือมากมาย” “เจ้าค่ะ” “ในหมู่บ้านมีเด็กยากจนอยู่หลายสิบคน บิดามารดาของพวกเขาไม่มีเงินจ่ายเงินค่าเล่าเรียน ดังนั้นข้าจึงอาสาเป็นคนสอนให้ โดยให้พวกเขาทำงานเล็กๆ น้อยๆ ในคฤหาสน์หลังนี้เป็นการตอบแทน หากพวกเขามาที่นี่อาจจ ะเสียงดังรบกวนเจ้าบ้าง ดังนั้น...”

ตะกร้าใส่ของใบใหญ่ขนาดนี้ พวกเธอเห็นแต่ชาวบ้านยากจนเขาใช้กัน ครอบครัวของเธอไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้ด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วเด็กที่จะเข้าเรียนได้จำเป็นต้องมีเงินมากในระดับหนึ่ง แล้วคนที่มีเงินส่วนใหญ่ก็จะอาศัยอยู่ในเมือง พ่อแม่และครอบครัวทำงานในโรงงานหรือร้านค้าข องรัฐ ชีวิตของเด็กเหล่านี้เลยคล้ายคุณหนูคุณชายของเมืองยากจนแห่งนี้

ครูสาวฟื้นตัวจากอาการตกใจ เธอยอมรับว่าเจนสันเป็นนักเรียนบ้าน ๆ ทั่วไป เจย์ก็เป็นเพียงแมลงวันตัวเล็ก ๆ ไร้ชื่อเสียง ที่พยายามขายแขนขาตัวเองส่งลูกเรียนในโรงเรียนอนุบาลชั้นสูง ที่ลูกเขาถูกรังแกก็เป็นเพราะเบื้องหลังที่ต่ำต้อยของเขานั่นแหละ มากไปกว่านั้น การจะสอนในโรงเรียน นี้ได้ เธอเองก็พอมีเบื้องหลังใหญ่โตพอสมควร

ทุกอย่างยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เผลอยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึง “พี่คะ พี่ทำกระเป๋าสตางค์ตกค่ะ” เด็กนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนรัฐชื่อดังซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านวิชาการยื่นกระเป๋าสตางค์ราคาแพงคืนให้ผู้มีอุปการคุณที่มามอบทุนการศึกษาให้กับนั กเรียนที่เรียนดีแต่ฐานะยากจน

เหมือนจะหมดคำถาม แต่เพราะเธอเรียนดีแล้วยังข้ามชั้นมาเรียนกับรุ่นพี่ได้ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะให้รางวัลกับนักเรียนเรียนดีไหม ถามก่อนเผื่อได้ จะได้ไม่ต้องเสียผลประโยชน์ของตัวเอง "คือ... บ้านหนูจนค่ะครู เงินที่จ่ายค่าเรียนก็มาจากพ่อที่ทำงานในหน่วยการผลิตของคอมมูนและปู่ที่อยู่ต่างเมือง ห นูเลยอยากรู้ว่ามีสิ่งไหนที่พอจะช่วยเหลือที่บ้านได้บ้าง" เมื่อเห็นครูมองนิ่ง ๆ เธอเลยต้องบอกถึงสาเหตุ ที่เธอถามมาทั้งหมดเพื่อที่จะหาลู่ทางช่วยครอบครัวตัวเอง