เพื่อนร่วมห้อง の小説・ストーリー

หอพัก "ชายหนุ่มได้ยกน้ำเเละของต่างๆไปที่ห้องหญิงสาว โชคดีหน่อยที่ห้องของเธอเเละห้องของชายหนุ่มนั้นติดกัน มันจึงสะดวกเป็นอย่างมาก อีกอย่างทั้งสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันห้องเดียวกันซะส่วนใหญ่ ถึงเเม้ว่าจะมีห้องเป็นของตัวเองก็ตามเเต่ คำว่าเฟื่อนมากกว่าเพื่อน อย่างเเน่นอน "เดี๋ยวเปิดประตูให้ด้วย " ปริมเอ่ยขึ้น "ไม่มีห้องเป็นของตัวเองหรือยังไง" "มีเเต่ไม่อยากนอนอยากนอนกับมึง "

Chapter24 “โรสเป็นเพื่อนเอิงนะ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันคงไม่มีอะไรหรอก” เธอยังคงมองโลกในแง่ดีเสมอ

ฉันได้คู่กับเพื่อนในคณะที่เป็นหัวหน้าชั้นปีที่ชื่อแยมโรล ส่วนริต้ากับพิมพ์ดาวได้นอนห้องเดียวกัน “พี่ไฟนอล ทำไมพวกพี่ได้กันคนละห้องเลยล่ะ ไม่ยุติธรรม” ฉันเดินมาบ่นใส่คนตัวสูงทันทีที่ได้คีย์การ์ดมา

“งั้นเข้าห้องกัน” สงครามไม่อาจทนต่อความต้องการของร่างกายได้จึงฉุดกระชากร่างบางเข้าไปในห้องที่มีเพื่อนๆ กำลังเมคเลิฟกันอยู่หน้าห้อง

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องสามศูนย์ห้า หลังจากที่ฟ่านลั่วซีล็อกประตูห้องถึงสามชั้นแล้ว แต่เธอก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี ที่ดันมีเพื่อนข้างห้องหน้าตาเหมือนโจรเสียอย่างนั้น! น่ากลัวเกินไปแล้ว! อยู่ดี ๆ ก็มีเพื่อนร่วมห้องมาแบบนี้ ไม่ได้... ไม่ได้... เราต้องเช็กให้แน่ใจว่าเขาเป็นพวกเป่ยที่มา ตามล่าเราหรือเปล่า?

“อะ อ่อ แล้วถ้ายังงั้นพวกพี่นอนที่ไหนกันละคะในเมื่อมายด์กับเพื่อนมาแย่งห้องพวกพี่นอน” สมายด์ยังไม่หายสงสัย เข้าใจว่าเมื่อมินินอนกับมิยาที่ห้องนอน เธอก็คงนอนกับน้ำริน (ละมั๊งนะ)

“เพื่อนของผมไม่ใช่คนใจแคบหรอกนะครับ...เราสนิทกัน แต่อย่าเข้าใจว่าเรามีความสัมพันธ์มากเกินกว่าเพื่อนชาย อันนี้คงต้องบอกกันไว้ก่อน กลัวคุณจะเข้าใจผิดที่ผมกับเพื่อนใช้ห้องร่วมกันได้ ผมแค่มีกุญแจของเขา เราจะมาแฮงค์เอาท์กันนาน ๆ ครั้งน่ะครับ”

“เดี๋ยวนะ เอ่อ คือว่าเค้าไม่ได้อยู่บ้านน่ะ ตอนนี้เค้านัดเพื่อน ๆ ห้องสองมาติวกันที่ห้องของมินตรา เหมยจำมินตราได้ไหม” “อื้ม จำได้แต่เค้าไม่เคยไปหอมินตรานะ” เหมยลี่พอจะจำได้ว่ามินตราเป็นเพื่อนต่างห้อง ด้วยความที่แพรวาเป็นสาวสังคมจ๋า เธอจึงมีเพื่อนต่างห้องหลายคนและก็ขยันพาเธอไปเจ อเพื่อนใหม่เสมอ

ฉันได้แต่กลอกตามองบนฟังเพื่อนเล่ารายละเอียดอย่างเหลืออด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต่อให้โวยวายยังไงลันก็คงจะไม่กลับมาในเร็ววันนี้เป็นแน่ สุดท้ายเลยทำได้เพียงพ่นลมหายใจหงุดหงิดแล้วเอ่ยปัญหาของตัวเองทันที “แกรู้ไหมว่าฉันต้องอยู่กับใคร?” ‘ทำไม? เพื่อนร่วมห้องคนใหม่เป็นตาแก่พุงพลุ ้ยหรือไง?’ “สอง” ‘สองไหน?’ “สองไง” “ไอ้สอง?” “แกฟังไม่ผิดหรอก โซ่มันให้เราแชร์ห้องกับสอง”

และนี่คือชุดที่เธอใส่อยู่ในห้องเป็นประจำอยู่แล้ว ห้องฝั่งที่เธอนอน อยู่ติดริมคลอง แต่คนละด้านกับที่พวกพี่ๆเขานั่งก๊งเหล้าเล่นดนตรีกันอยู่ พวกนั้นจึงทำได้แค่ส่งเสียงรบกวนเท่านั้น “ร้องเพลงเสียงดังชะมัด!” เธอนึกรำคาญ ทิ้งตัวนอนบนเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิ ดดูไลน์กรุ๊ปเพื่อนสนิทที่มีข้อความเด้งเข้ามารัวๆ